ซ่อนเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,905 Views

  • 16 Comments

  • 146 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    56

    Overall
    4,905

ตอนที่ 21 : บทที่ 9 ลมร้ายลมรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    17 พ.ย. 61

               






              นับตั้งแต่ที่คุณหญิงส่องจันทร์และลูกสาวมาที่บ้าน คุณชายกวีนิพนธ์ก็เทียวไปบ้านเจ้าคุณศตายุคอยรับส่งวาดรวีไปดูหนังบ้าง ออกงานนิทรรศการ ไปในพิธีเปิดงาน และมีตติ้งที่คนเชิญ ไม่ได้ขาด จนคนทั่วลำปางต่างเล่าลือถึงความสมกันของทั้งคู่ ที่ขนาดมาทำบุญกับคนรับใช้ที่บ้าน คุณชายยังควงวาดรวีมาด้วย


ที่นี่ไม่มีอะไรน่าชมเลย นอกจากวัดเก่าๆ แม่น้ำเอื่อยเชื่อย ทำไมเราไม่ไปเที่ยวในเมืองอย่างเช่นห้างสรรพสินค้า ไม่งั้นก็ขึ้นไปแอ่วเชียงใหม่กันละคะคุณชาย


สุชาดาติง พร้อมเสนอแนะสถานที่เที่ยวใหม่แก่คุณชาย เพราะสถานที่วันนี้ไม่สมกับชุดสวยๆ และหน้าตาที่แต่งอย่างประณีตของตนเลย แถมวิษณุก็ไม่อยู่หนีกลับพระนครไปโดยไม่บอกกล่าวอีก


แล้วพวกคนใช้จะพามาด้วยทำไมคะ เกะกะออก


ไม่เกะกะหรอกครับ รถที่บ้านก็เอามาตั้งสองคัน ไหนๆ ทำบุญทั้งทีพาป้ามะยมมาด้วย ได้บุญทั้งคนมา และคนพามานะครับ” คุณชายอธิบาย


จริงอย่างคุณชายว่าค่ะ อากาศดี ร่มรื่นแบบนี้หายากด้วย


วาดรวีเสริม ทั้งที่คันคะเยอด้วยไอแดด และฝุ่นผง แอบเกาไปตามผิวกายเสียหลายหน สุชาดาเห็นแล้วต้องเบ้หน้าใส่ความมีมารยาเอาใจคุณชายของเพื่อนสาว อดกระแนะกระแหนออกไปไม่ได้


เอ เมื่อกี้เธอบ่นร้อน บ่นคันอยู่นะรวีอย่ามาๆ


อะไรล่ะสุ ฉันไม่ได้ว่า จะร้อนก็ร้อนไปคนเดียวสิ อย่าลากคนอื่นไปด้วย” วาดรวีเถียงคอเป็นเอ็น สุชาดาก็ค้อนควักใส่เพื่อนเสียหลายตลบ


ทางด้านคุณชาย ไม่ได้ใส่ใจเสียงโต้เถียงของคนทั้งคู่ ทว่าสนใจมองคนปรุงก๋วยเตี๋ยวเสียมากกว่า เพราะเกรงจะโดนเธอแกล้งใส่พริกให้ปากพองอีก มองนานเข้าก็เผลอปาก เอ่ยเย้าหยอกอย่างสนิทสนมเธอออกไป


วันนี้ไม่เอาเผ็ดๆ นะอุ่น ขืนแกล้งคนมาทำบุญบาปไม่รู้ด้วยนะเออ


การพูดเป็นกันเองของคุณชายต่อสาวใช้ ทำเอาวาดรวีตาลุกวาวทันที ขยับพรวดไปเบียดอุ่นแก้วเสียให้พ้นจากชามก๋วยเตี๋ยว พร้อมส่งสายตาดูถูกดูแคลนไปให้


เอามานี่เถอะ” เอ่ยเสียงห้วนจัดใส่อุ่นแก้ว ขณะที่หันไปพูดเสียงอ่อนเสียงหวานกับคุณชาย เรื่องนี้ให้น้องดูแลนะคะ น้องรู้ว่าควรปรุงรสไหนให้คุณชาย ไป ไป๊! คนใช้ก็อยู่ส่วนคนใช้เถอะ อย่ามาเกะกะตรงนี้เลย ควรรู้ฐานะหน้าที่ของตนด้วยว่าตนเป็นใครฉันเป็นใคร


อุ่นแก้วไม่เอ่ยว่าอะไร ได้เพียงแต่เงยหน้าขึ้นมองคุณชายแค่แวบเดียว ก่อนจะถอยกลับไปนั่งที่เสื่อ รวมกับป้ามะยมและฝนหล้า จนป้ามะยมอดเห็นใจไม่ได้ เอ่ยปลอบโยน


อุ่นแก้วเอ้ย! แกไม่ต้องน้อยใจคุณชายไปหรอก คุณชายเธอชอบคนสวยๆ แบบนี้แหละ แต่ไม่ใช่คนใจยักษ์ใจมาร ลองว่าได้รับปากใครแล้วก็จะทำตามที่พูด คุณชายบอกว่าจะดูแลเธอเป็นอย่างดี ก็หมายความตามนั้น อย่าได้กังวลไปเลย อีกอย่างคุณวาดรวีเธอเป็นถึงลูกผู้รากมากดี สมกันทุกระเบียบ ต่างจากเราราวฟ้ากับเหว


สมกันเพราะหน้าตา กับสกุลเท่านั้นหรือจ๊ะ ฉันเกิดเป็นเพียงคนธรรมดา มันผิดมากเชียวหรือป้า” อุ่นแก้วเอ่ยเสียงเบา เชิดหน้ากะพริบตาปริบๆ ฝืนไม่ให้หยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจรินไหลออกมา


แข่งเรือแข่งพายแข่งได้ แต่แข่งบุญวาสนาแข่งไม่ได้ บางทีเราก็ต้องหัดยอมรับมัน” ป้ามะยมพยายามปลอบ และเตือนสติ ถ้าจะเท้าความไปกันจริงๆ เธอนั่นแหละที่ขึ้นเรือนมาเอง เกิดอะไรขึ้น ฉันก็สุดเดาละนะ ใครถูกหรือผิดเรื่องแบบนี้โทษฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ได้หรอก


ฟังแล้วก็น้อยใจจนต้องปลีกตัวออกจากตรงนั้น ขณะที่ฝนหล้าทำท่าว่าจะตามไป แต่ป้ามะยมเอ่ยรั้งเอาไว้เสียก่อน


ปล่อยเขาไปเถอะ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง ไม่มีใครช่วยได้หรอกเรื่องแบบนี้


ทำไมล่ะจ๊ะป้า


เรื่องหัวใจ รัก ชอบพอ อธิบายไปแกก็ไม่รู้เรื่องกับเขาหรอก” หันมาทำหน้าดุใส่คนข้างกาย ก่อนเมินไปเสียทางอื่นเอ่ยต่ออีกยืดยาว คุณชายคงได้เชื้อหม่อมเจ้าดำรงเกียรติมา ท่านชายนะมีเมียตั้งสอง ดูอย่างหม่อมชะอ้อนสิว่างามนักงามหนารักกันมาก แต่สุดท้ายก็มีหม่อมสะอาดแม่ของชายวรรณเพิ่มอีก แล้วยังจะพวกนังเล็กๆ น้อยๆ นอกบ้านนั่นอีก


ฉัน ไม่เข้าใจหรอกป้ารู้แค่ว่าฉันสงสารอุ่น หลงติดกับดักจนไม่รู้ว่า เรื่องไหนจริงเรื่องไหนปลอม แบบนี้มันแย่มาก


ฝนหล้าเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้ให้ชวนสงสัยแต่ป้ามะยมไม่ทันฟัง เพราะมัวแต่ชื่นชมคู่ของคุณชายกับวาดรวีที่นั่งสบายๆ อยู่บนเสื่ออีกผืนนั่น

 

เมื่อรับประทานก๋วยเตี๋ยวเสร็จคุณชายก็ออกปากชวนสองสาวออกไปชมวัด แต่สองสาวต่างส่ายหน้าปฏิเสธ คุณชายเลยจำต้องออกเดินไปลำพัง พอพ้นโค้งก่อนถึงสะพานจึงเห็นอุ่นแก้วยืนจ้องมองเรือของแม่ค้าก๋วยเตี๋ยวตาแป๋ว พอเข้าไปชิด แล้วเอ่ยทักเสียเจ้าหล่อนสะดุ้งโหยง คุณชายจึงเห็นเธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากหน้า


อยากนั่งเรือหรือ อ้าว… ร้องไห้ทำไม


ปะ… ป่าว ข้าเจ้าบ่ได้ร้อง


คุณชายไม่ได้เชื่อคำเมืองของเธอเสียแล้ว เอื้อมมือออกไปกระชับไหล่บาง หมุนคนตรงหน้าให้หันมา แล้วเชยคางเล็กขึ้นเอ่ยอย่างจับผิด


โกหก! เธออู้เหนือแบบนี้ทีไรรับรองได้เลยว่าไม่โกรธก็มีงอนฉันอยู่ ไหนบอกมาสิว่าฉันไปทำอะไรให้ หรือไม่พอใจ ที่ไม่ได้ปรุงก๋วยเตี๋ยวให้” เอ่ยเสียงทุ้ม ทว่าคอยเลิกคิ้วล้อเลียน


บ้า!” ใครเขาจะน้อยใจเรื่องแบบนั้นกัน คิดแล้วเหลือบตามองคนชั่งล้อ ข้าเจ้าบ่เคยกึ๊ดเรื่องพวกนั้น ลองข้าเจ้าปรุงเองจะใส่พริกเยอะๆ เอาให้ปากพองเลย


อุ่นแก้วร้องปฏิเสธเสียงสูง ปลดมือคุณชายให้วุ่น คุณชายจึงระเบิดเสียงหัวเราะกระหึ่มออกมา สอดปลายนิ้วเข้าในกระเป๋ากางเกง แล้วเอ่ยต่อว่า


เธอนี่ร้ายจริงๆ เลยนะอุ่นแก้ว ไหนบอกมาสิมีเหตุอะไร ถึงมาทำตาแดงๆ อยู่นี่


เอ่อ… เอ่อ…”


อุ่นแก้วหาทางออกด้วยเสียงอึกอัก ไม่ยอมบอกความจริงแก่คุณชายเด็ดขาด จนฝ่ายนั้นต้องก้มหน้าเข้ามาใกล้ เห็นดวงตามีเสน่ห์แพรวพราว ดวงหน้าโก้เก๋ชัดเจน พาให้เธอใจระทึก ต้องหาเรื่องปฏิเสธไป


อ้อ! สงสารเรือเจ้า ข้าเจ้าเห็นมันถูกผูกอยู่แค่ท่า แทนที่จะได้แล่นเป็นอิสระในแม่น้ำวัง


นั่นไม่ใช่เหตุเลย เรือรึก็ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต บอกมาตรงๆ ดีกว่าว่า…” คุณชายซักหนักขึ้น และมองเธอราวกับจับผิด หญิงสาวยิ่งใจสั่นมากเท่านั้น จนคุณชายเอ่ยออกมา อยากล่องเรือแล้วทำมายืนทำหน้าจะน้ำตาเล็ดอยู่นี่ พาให้ฉันใจไม่ดีไปด้วย


อุ่นแก้วฟังแล้วถึงกับประหลาดใจ คนอย่างคุณชายที่มีคู่หมั้นแสนสวยนี่หรือ จะมาไยดีเธอ หญิงสาวเอียงหน้าแล้วจ้องเข้าไปในนัยน์ตาเข้ม ถามย้ำออกไปอีกเพื่อให้แน่ใจ


คุณชายใจไม่ดีไปด้วยหรือคะ


ใช่สิ


คำขานรับนั่นทำเอาอุ่นแก้วหน้าแดงซ่าน ความไม่พอใจ น้อยใจที่กรังอยู่ในอก ราวกับถูกหยิบยกออกไปชั่วครู่ ไม่รู้คุณชายจะทราบไหมว่าให้ความหวังหญิงสาวบ้านป่าคนนี้ จนรู้สึกมีค่ามีราคา แทบจะถอนตัวไม่ได้อยู่แล้ว


รออยู่นี่ก่อนนะ” ว่าแล้ว คุณชายก็วิ่งไปหาแม่ค้าขายก๋วยเตี๋ยว ไม่นานก็วิ่งกลับมาฉวยข้อมือเรียวไว้พลางเอ่ยชวน ไปกันเถอะ ป้าเขาให้เราสองคนเอาเรือไปแล่นเป็นอิสระในแม่น้ำวังได้ แต่อย่าเอาไปเลย เดี๋ยวแกจะไม่มีใช้ คราวนี้คงร้อนหลวงตาเจ้าของวัดแน่ๆ ที่ต้องหาเรือมาให้แกใหม่


ทำไมคะ” ถามอย่างสงสัย


คุณชายก็ตอบเสียงกลัวหัวเราะ “ก็เพราะเกรงไม่มีคนมาทำบุญที่วัด เพราะไม่มีหม้อก๋วยเตี๋ยวของแกไง


ทั้งสองหลุดหัวเราะออกมาเพราะคำพูดติดตลกนั่น พอเห็นรอยยิ้มของคนตัวเล็ก คุณชายก็พอใจรู้สึกแรงหม่นเศร้าในอกเพราะน้ำตาของเจ้าหล่อนเลือนหายไป ‘อาการหนักแล้วนะเรา


คุณชายยังไม่ตอบเลยนะคะ ว่าทำไมต้องใจไม่ดีตามอุ่นไปด้วย” เมื่อเงียบอยู่นาน อุ่นแก้วก็เปิดปากเอ่ยรุกไล่ ทั้งที่หน้าระเรื่อ แต่เพราะใจมันอยากรู้จนอดใจไม่ไหวนี่สิ


ถามได้ ฉันอยากให้เธอยิ้มบ่อยๆ นะสิ ตั้งแต่มาอยู่กับฉัน ไม่มีสักวันที่เธอจะยิ้ม วิษณุยังว่า เธอถูกเมดูซ่าสาปให้เป็นหินไปแล้ว


หญิงสาวหัวเราะคิกถูกใจ ก่อนจะหน้าเศร้าลง รวบผมยาวสลวยที่ถูกลมตีจนปลิวไหวไว้ด้วยสองมือ ดูน่ามองจนคุณชายไม่อาจถอนสายตาได้ สายลมไม่ได้เพียงแค่พัดเอื่อยเอาไอฉ่ำจากแม่น้ำวังขึ้นมาเท่านั้น ยังหอบกลิ่นหอมอ่อนๆ อย่างน้ำอบไทยจากเนื้อนวล โชยเข้าปะทะจมูก มันช่างหอมเย็นชุ่มใจยิ่งนัก


คงถูกสาปจริง สาปตั้งแต่วันที่เดินทางขึ้นเรือนคุณชาย จะว่าไปเมดูซ่าน่าสงสารนะคะ คนที่ผิด ทำให้เธอต้องมาเป็นเมดูซ่าผู้น่ากลัว ก็คือ โพไซดอน เทพแห่งท้องทะเลต่างหาก ที่ขืนใจเธอ ทำให้เธอถูกกล่าวหา จนนำพามาถึงเรื่องถูกสาป


อุ่นแก้วเอ่ยประชดตนเองกับเมดูซ่า ที่มีโชคชะตาไม่ต่างกันนัก ต่างเพียงเมดูซ่าเป็นเทพ ส่วนเธอแค่คนธรรมดาไม่มียศถาบรรดาศักดิ์เป็นของแถมแห่งชาติกำเนิด ฝ่ายคุณชายค่อนข้างประหลาดใจอยู่มาก ที่อุ่นแก้วรู้เรื่องตำนานกรีกเหล่านี้ด้วย น้อยคนนักที่จะใฝ่หาความรู้ และอ่านออกเช่นเธอ


ไม่ถูกเสียทีเดียวดอก เมดูซ่าเกิดมาสวยเอง


คุณชายกวีนิพนธ์เอ่ยแก้ เข้าข้างผู้ชายด้วยกัน ซึ่งหญิงสาวถึงกับเชิดหน้าใส่


โพไซดอนต่างหากล่ะ ที่ไม่รู้จักระงับตัณหาตน มอมเหล้า…”


ว่ายังไม่ทันจบ คุณชายก็ยกนิ้วขึ้นสั่นไปมา ทั้งยิ้มขันคนโกรธจนเห็นฟันซี่มีเสน่ห์


นั่นไม่ใช่เรื่องของเมดูซ่ากับเทพโพไซดอนแล้ว มันเป็นเรื่องของเราต่างหาก พาลจนปนกันไปหมด เคยบอกแล้ว ว่าให้รู้จักสำรวมกิริยา น้ำขุ่นให้ไว้ในน้ำใสให้ไว้นอก


คุณชายเลิกคิ้วสูงล้อเลียน เธอเลยค้อนใส่เสียวงใหญ่ แล้วหันไปมองกำแพงวัดแทน ชายหนุ่มจึงพายเรือออกไปต่อ ต่างคนต่างนั่งเงียบอีก พอใจจะนั่งรับลมแม่น้ำที่แสนเย็นสบายแทน นานๆ จะหันมาสบสายตากัน ก่อนแสร้งเมินไปคนละทางสองทาง เพราะความเขินอาย


ลมจากแม่น้ำวังหนนี้ ไม่ได้พัดเพียงกลิ่นหอม และไอเย็นเสียแล้วกระมัง สายลมเย็นฉ่ำ ยังได้พัดพาใจคนสองคน ให้มาบรรจบ และเป็นหนึ่งเดียวกันเสียด้วย


_________________


กด แฟนพันธ์แท้ คอมเมนต์ โหวต แชร์ กดหัวใจด้วยเน้อ




ซ่อนเล่ห์
วาดรวี
www.mebmarket.com
“ฉันสร้างความเสื่อมเสียแก่เขาจริงๆ คนรู้กันทั่วลำปางว่าเขาอยู่กับฉัน อย่างไรเสีย รับผิดชอบด้วยการแต่งงานไปเลยแบบนี้ไม่ดีหรอกหรือ”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น