ซ่อนเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,897 Views

  • 16 Comments

  • 147 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    48

    Overall
    4,897

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 คนร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1035
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    23 พ.ย. 61



ไม่พบตัวคนร้าย ไม่พบเส้นทางการหลบหนี สันนิษฐานว่าคงเป็นคนในวังครับ



วิษณุเจ้าของคดีลอบทำร้ายร่างกายคุณชายกวีนิพนธ์รายงานความคืบหน้าให้หม่อมเจ้าดำรงเกียรติ คุณาคุณ ท่านพ่อของคุณชายทรงทราบ



เหลวไหล! แกนะสิไม่ได้เรื่อง ส่งเสียให้เรียนสูงๆ มีหน้ามีตาแทนที่จะทำคุณให้แก่คุณาคุณบ้าง เป็นไม่มี ยังหาเรื่องใส่ร้ายป้ายความผิดให้ตระกูลฉัน แกนี่มันหมาให้ข้าวกินมันยังทำคุณกว่าแก่ซะอีกท่านชายขึ้นสุรเสียงสูง พร้อมรับสั่งดูถูกลงไปอีก



หามิได้กระหม่อม หลักฐานมันบอกแบบนั้นนายตำรวจหนุ่มเอ่ยเสียงเบา



โง่อย่างแกทำไปทำมาเดี๋ยวเสื่อมถึงคุณาคุณ ไป๊! ตามผู้บังคับบัญชาของแกมา ฉันจะกำชับกำชาเขาเรื่องคดีเอง ส่วนมือใหม่อย่างแก อย่าสะเออะ! นี่ถ้าไม่ได้เงินกับบารมีฉันน้ำหน้าอย่างแกคงกินเหล้าเมายาอยู่ตามงานวัดโน้น! ไป๊ๆ ไปให้ไกลหน้าไกลตา



วิษณุฟังแล้วก้มหน้าลง สองมือกำเป็นกำหมัดจนร่างสั่นต่อคำดูแคลนของท่านชายที่ฝังในหัวแต่เล็กจนเติบใหญ่



เป็นปมอย่างหนึ่งที่เขารับไม่เคยได้



อกสามศอกขยับขึ้นแล้วผ่อนลงเพื่อข่มอารมณ์ให้สงบ ทราบดีว่าหม่อมเจ้าดำรงเกียรติไม่ทรงห่วงสวัสดิภาพของคุณชายกวีนิพนธ์ ที่เรียกมาสอบเพราะห่วงชื่อเสียงคุณาคุณกลัวเสื่อมเสีย ถ้าข่าวลอบทำร้ายร่างกายภายในอาณาเขตวังเล็ดลอดไป



เรื่องจะถูกโยงใยครั้งคุณชายวรรณศิลป์ลูกชายคนโตต่างมารดาถูกกล่าวหาว่าทำร้ายคุณชายกวีนิพนธ์ จนผู้น้องระหกไปพึ่งใบบุญญาติข้างแม่



ทิ้งเขาให้รองอารมณ์ไม่พอพระทัยของท่านชายลำพัง ท่านจึงเอาความคาดหวัง พ่วงคำตอกย้ำให้เจียม ยัดใส่มาในหัว ซึ่งตอนแรกก็น่าจะดีอยู่หรอกที่ถูกเอาใจใส่ แต่นานเข้าก็กลายเป็นถูกจับตา จากน่าจะดีเป็น อึดอัด ขมขื่น โกรธ แค้น สะสมเข้ามาแทน



นี่ใกล้เวลารับยาแล้วครับ



วิษณุผ่อนกายเครียดลง เงยหน้าขึ้นมองหม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์คุณหมอมีชื่อแห่งพระนครที่เพิ่งก้าวเข้ามา



อ้อ! เข้ามาๆ ชายวรรณ เห็นคนรับใช้ว่าลูกมีผ่าตัดใหญ่ที่โรงพยาบาลนิ



คำพูดดูแคลนหายไปเมื่อคุณชายพี่เข้ามา ท่านชายทักลูกชายสุรเสียงชื่นบานราวกับไม่เคยดูถูกเสียลมแทบใส่มาก่อน



คุณชายวรรณศิลป์เดินเข้ามาวางกระเป๋าแพทย์ลงแล้วนั่งบนเก้าอี้ตัวที่ห่างจากทั้งคู่ไป น่าแปลกที่สองพ่อลูกนอกจากนิสัยบางอย่างที่คล้ายกัน นอกนั้นแทบไม่ละม้ายกันเลย



ในขณะที่คุณชายวรรณผิวเข้ม รูปร่างออกจะบึกบึน นัยน์ตาอ่อนโยน คนพ่อกลับผิวขาว รูปร่างสะโอดสะอง ถ้าว่าคล้ายแม่ผู้ล่วงลับก็ไม่ใช่ เพราะใครต่อใครก็ว่าเป็นสาวเหนือขาวราวกับหยวก



เสร็จแต่เที่ยงแล้วครับ เลยแวบไปคลินิกกับหมอจรัญเขา



แล้วทำไมเข้าบ้านเร็วล่ะวันนี้ท่านชายยังทรงสงสัย



พอดีหมอจรัญแวะตรวจอาการชายกวี ลูกเลยตามมาสอบถามอาการจากหมอเขา เพราะชายกวีคงไม่ชอบถ้าลูกจะไปยุ่มย่ามด้วย แล้วเสียงดังถึงหน้าวัง มีปัญหาอะไรกันครับ



คุณชายวรรณศิลป์พูดอย่างกริ่งเกรง ตามองวิษณุที่นั่งนิ่งหลังตรงยังที่นั่งตั่งไม้สัก พักตร์ที่แช่มชื่นของท่านชายจึงเปลี่ยนเป็นบึ้ง ตอบสุรเสียงเครียด



เรื่องขี้หมูรา ขี้หมาแห้ง เอ้า! เสร็จธุระแล้วจะอยู่อีกทำไม ไปสิ! ฉันมีเรื่องจะคุยกับลูกตามลำพัง



วิษณุรับฟังด้วยอาการนิ่งงันขณะลุกขึ้นเคารพตบเท้าก้าวออกไป รู้ดีว่าในสายตาของท่านชาย เขาคือคนไม่เอาไหน แม้จะมียศเป็นร้อยตำรวจเอก ก็เกินหน้าคุณชายน้อง ที่เลือกอาชีพตามความพอใจไม่เอาอย่างบรรพบุรุษ เช่น หมอ ตำรวจ ทหาร ข้าราชการ



คุณชายน้องพอเรียนจบด้านวิศวะฯ ก็เปิดบริษัทเครื่องจักรกลอยู่ที่ต่างประเทศ ขนาดบริษัทใหญ่ๆ อย่าง บริษัทปูนซีเมนต์ของไทย บริษัทไฟฟ้า รถราง รถยนต์ ในไทยยังติดต่อทำธุรกิจด้วย หากหม่อมเจ้าดำรงเกียรติเห็นว่าเป็นงานที่ลดตัวคลุกขั้วกับฝรั่งเหมือนชั้นแรงงาน ท่านมิทรงชอบ



เมื่อควบคุมลูกชายคนเล็กไม่ได้ ท่านชายเลยหันมาลงเอากับเขา สะเหมือนตัวตายตัวแทน



ซ่อนเล่ห์
วาดรวี
www.mebmarket.com
“ฉันสร้างความเสื่อมเสียแก่เขาจริงๆ คนรู้กันทั่วลำปางว่าเขาอยู่กับฉัน อย่างไรเสีย รับผิดชอบด้วยการแต่งงานไปเลยแบบนี้ไม่ดีหรอกหรือ”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

0 ความคิดเห็น