ซ่อนเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,198 Views

  • 18 Comments

  • 129 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    18

    Overall
    5,198

ตอนที่ 10 : บทที่ 10 ชะนี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    28 ก.พ. 62



ซ่อนเล่ห์


โดย วาดรวี


บทที่ 10 ชะนี

 

เพราะตกใจที่อุ่นแก้วตกน้ำคุณชายเลยนอนไม่หลับ เฝ้าแต่โทษตัวเองที่พาเธอไปพายเรือ อยากเอ่ยปากขอโทษสักล้านหน แต่จนตอนนี้ยังไม่ได้พบหน้าอุ่นแก้วด้วยซ้ำ นับตั้งแต่กลับมาป้ามะยมก็พาเธอหายเข้าห้องพักไม่ออกมา กระทั่งตกดึกคุณชายได้ยินทั้งเสียงไอและเสียงจามดังมาเป็นพักๆ จึงเปิดประตูห้องนอนตั้งใจออกไปดูอาการคนป่วย ทว่าต้องชะงักเท้าเอาไว้แค่นั้น เมื่อพบว่าป้ามะยมหอบผ้าหอบผ่อนมาอยู่โยงเสียหน้าประตู มองแล้วทั้งสงสัย ทั้งอดขำไม่ได้

อ้าว ทำไมป้าขึ้นมานอนที่นี่ล่ะคุณชายยืนขัดหลังขณะเอ่ยถาม มองป้ามะยมที่งัวเงียขึ้นจากหมอนและผ้าห่มยุ่งๆ ยุงไม่หามหรอกรึ

มันคงไม่กล้าหามหรอกค่ะ กลัวหนัก ถึงได้แต่ทำเสียงหวี่ๆ รอบตัวแทน

คุณชายอดขันออกมาเสียไม่ได้ถ้ามันกวนเสียขนาดนั้น ทำไมไม่ลงไปนอนในห้องหับดีๆ เลยล่ะ ฉันขี้เกียจนั่งเฝ้าตอนคนแก่ไม่สบายนะ

มาหาว่าป้าแก่ ไหนจะเหมือนแม่สาวตกน้ำนั่นคนแก่สะบัดหน้าใส่ ทั้งเอ่ยจับผิด ออกมาแบบนี้ คุณชายอย่ามีตุกติกกับป้าเชียวนะ

ตุกติกอะไร

จะอาไร้! ที่ไปกอดจูบกันข้างวัดนะซี อายผีสางเทวดาเสียบ้างนะคะ แล้วคราวนี้อย่าหวังว่าป้าจะยอม

อะไรครับป้า คิดแบบนั้นไปได้ยังไง

คิดเองที่ไหนคะ ป้าได้ยินคุณวาดรวีเธอพูด แล้วก็ดูปากคุณชายสิคะถึงกับแตกคนแก่ค้อนควักเสียหลายตลบ ฮึ! น่าขายหน้าจริง ถ้ามีคนรู้เข้า คงได้อายไปสามบ้านแปดบ้าน

ขณะที่ป้ามะยมรำพึงรำพัน คุณชายจึงยกมือขึ้นแตะปาก ถึงรู้ว่าเจ็บ คงกระทบฟันแม่สาวเหนือเข้าตอนผายปอดให้ แล้วหัวคิ้วของคุณชายก็ขมวดมุ่นชนกัน เมื่อรับรู้ถึงความอบอุ่น ยามคิดถึงนาทีที่ผายปอดช่วยชีวิตอุ่นแก้ว เป็นนาทีชีวิตที่หลานละมุนที่สุด

เขาเรียกว่าการปฐมพยาบาลเบื้องต้น เหมือนเอ่อบ้านเราเขาทำอะไรนา อ้อ เช่นแบกใส่บ่า หรือเขย่าให้น้ำออกจากปอดไง

วุ๊ย! ป้าไม่ยักทราบคนแกยังไม่ยอมรับฟังคำอธิบาย กอดอกเชิดหน้า อบรมคุณชายต่อ จูบกันแบบนั้นไม่งามเลยสักนิด

นั่นเขาไม่เรียกว่าจูบหรอก เขาเรียกว่าผายปอด ตอนนั้นฉันตกใจมาก เพราะคิดถึงตอนหม่อมแม่เสียด้วยอุบัติเหตุทางน้ำพร้อมหม่อมสะอาดแม่ของชายวรรณก็ใจไม่ดี เลยรีบร้อนช่วยเธอ ไม่ได้มีจิตคิดอกุศลจริงๆปฏิเสธเสียงสูงลิบ จริงๆ ห่วงชีวิตคนมากกว่าเรื่องอกุศล แต่เรื่องจูบ นี่ผลพลอยได้ล้วนๆ

ไม่มีจิตคิดอกุศล แล้วทำไมให้เหล้าเขา แล้วพาเข้าห้องเล่า แบบนั้นไม่งามเลย แล้วนี่คุณชายออกมาดึกดื่นจะไปไหนคะเอ่ยเลียบเคียงถามอย่างจับผิด

ก็ฉันได้ยินเสียงคนทั้ง ไอ ทั้งจาม มาจากด้านหลังนะสิ คิดว่าอุ่นคงไม่สบาย เลยจะลงไปดูอาการเขาหน่อยหนักหนาจะได้ตามหมอให้

ป้ามะยมยืนขึ้นท่าทีงกๆ เงิ่นๆ ขันอาสาทันทีป้าไปเองค่ะ ถ้าคุณชายลงไปมันจะดูไม่งาม ส่วนเรื่องหยูกยาป้าจะจัดการเสียให้หมด คุณชายรออยู่นี่เถอะค่ะ

ทำไมห่วงใยคนถึงต้องดูไม่งามด้วย ถ้าอย่างนั้น ฉันฝากบอกเขาด้วยคุณชายวางหน้านิ่ง เผยเพียงรอยยิ้มเล็กข้างมุมปาก ก่อนเอ่ยว่า กู๊ดไหนท์คิส

ป้ามะยมทำหน้างงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลงจากเรือนไปด้านหลังอย่างว่องไว

 

ห้องของอุ่นแก้ว ตอนที่ป้ามะยมไปถึงนั้น เปิดไฟส่องสว่างไปทั่ว ข้างเตียงมีฝนหล้านั่งเฝ้า ด้วยท่าทีกระสับกระส่าย ตอนที่พบหน้าป้ามะยมเธอถึงกับยิ้มออก

เป็นอะไรบ้าง เห็นทั้งไอทั้งจาม ไข้คงเล่นงานล่ะสิป้ามะยมสอบถามอาการ

จ้ะ หนาวสั่นและเอาแต่เพ้อฝนหล้าตอบด้วยสีหน้ายุ่งเหยิง หันไปหาคนนอนตัวสั่นเทาบนฟูกบาง ป้ามะยมจึงเดินตุ๊ต๊ะเข้าไปจับตามเนื้อตัวแล้วจึงเอะอะมะเทิ่งออกมา

ว้าย! ร้อนจัดเชียวนา ไปเอาผ้าชุบน้ำเย็นมาเช็ดเข้าเถอะเดี๋ยวได้ตายกันพอดี

ฝนหล้ารีบเร่งทำตามโดยเร็ว พอไอร้อนเบาลง ป้ามะยมก็บอกให้ปลุกเธอขึ้นรับยา หญิงสาวถึงกับยกมือไหว้ขอบคุณป้ามะยมที่ไม่ทิ้งให้เธอต้องหนาวตายลำพัง

ขอบคุณป้ามากนะคะ ที่หายาให้อุ่น

ไม่ได้ยุ่งยากอะไรหรอก อีกอย่างคุณชายให้ลงมาดู เห็นว่าทั้งไอทั้งจามดังขึ้นไปถึงบนเรือนโน้น คุณชายท่านมีเมตตา อ้อ! แถมฝากบอกอีกว่า อะไรนาป้ามะยมเกาหัวอย่างครุ่นคิด ก่อนเอ่ยติดๆ ขัดๆ ออกไป ขุดไหน กุดไหน กิดๆ คิดๆ อะไรนี่แหละ

เอ คุณชายให้ไปขุดอะไรหรือจ้ะป้าฝนหล้าสงสัย

ป้ามะยมก็เอียงหน้า ก่อนจะยกมือขึ้นโบก สีหน้าจริงจังขึ้นกุดไหน คิด ถูกแล้ว คุณชายท่านพูดภาษาปะกิดฉันก็ฟังไม่ชัด

ฮ้า!ฝนหล้าร้องเสียงหลง หันไปหาอุ่นแก้ว แย้มยิ้มทะเล้นออกมาเต็มหน้า ก่อนเอ่ยภาษาอังกฤษกระเซ้าให้ได้อาย กู๊ดไนท์ คิส มายเลิฟ

บ้า!คนป่วยเกิดอาการหน้าแดงขึ้นมาทันตาเห็น ก่อนล้มตัวลงนอน ดึงผ้าขึ้นคลุมเสียมิดหัวมิดหาง

อ้าวๆ อะไรกันรึ สองสาวพูดอะไร หัวเราะหน้าแดงกันเชียว คุณชายว่าอะไรล่ะ

คนหัวเราะชอบใจ ท้องขัดท้องแข็ง ส่ายหัวไปมา ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ซึมออก

ไม่มีอะไรหรอกป้า ก็ แค่กุดไหน คิก นั่นแหละ

ไม่มีแล้วหัวเราะอะไรกัน สนุกรึคนสงสัยทำเสียงดุใส่สองสาว

ป้าก็ มันก็สนุกจิ๊ดๆ นอนดีกว่าเพลียจะแย่ เผลอแป๊บจะเช้าอีกแล้วแสร้งปิดปากหาว ล้มตัวลงนอน

ป้ามะยมก็เกาหัวงุนงง จำต้องออกจากห้องของสองสาว สงสัยว่าไอ้ภาษาปะกิดนั่น มันขำอะไรนัก ก่อนย้อนกลับขึ้นบนเรือนมา

คุณชายยังไม่เข้านอนตอนที่ป้ามะยมกลับขึ้นเรือนมา ทันทีที่เห็นหน้าป้ามะยมจึงเอ่ยถามด้วยอาการร้อนใจ

ว่าอย่างไรล่ะป้า

ไข้ลดแล้วล่ะค่ะ ตอนแรกก็ทั้งเพ้อ ทั้งสั่น นี่พึ่งหลับไปหยกๆ

ลดแล้วคุณชายทวนคำ พลางสงสัยกับท่าทีของป้าแม่บ้านนัก แล้วทำไมป้ายังทำหน้ายุ่ง หรือว่าอุ่นเขาป่วยเป็นอะไรไปอีก

ป้ามะยมส่ายหน้าเปล่าหรอกค่ะ ป้าสงสัยนะสิคะ พอป้าบอกคำที่คุณชายว่า กุดไหน คิด ไอ้เจ้าฝนหล้ามันก็หัวเราะหน้าแดง ป้าเลยคิดว่าพูดอะไรผิดไป

คุณชายหูผึ่งทันควัน เมื่อป้าพูดถึงคำที่ฝากไป เร่งถามอย่างตื่นตูมแล้วเขาว่าอะไรล่ะ

เขาก็ว่า บ้า แล้วก็ดึงผ้าขึ้นคลุมโปงป้ามะยมทำท่าคิดอยู่อีกครู่ ก่อนจะเอ่ยต่อ เห็นว่าอีกว่า กุดไหน คิก

คิกเลยหรือ

ใช่สิ อันนี้ป้าจำแม่นเชียว คิกแน่เทียว

นี่เล่นถึงเตะกันเลยหรือ ใจดำปานอีกา ฉันอุตส่าห์อุ้มขึ้นมาจากน้ำแท้ๆคุณชายเปรยเสียงเบา ป้ามะยมยิ่งสงสัยหนัก

แล้วไอ้กุดไหน ขุดไหนนี่ มันคืออะไรกันคะคุณชาย

คำถามของป้ามะยมทำเอาคุณชายสะอึก ก่อนยกมือขึ้นลูบท้ายทอย หน้าตาแดง พลางหมุนกายเดินเข้าห้องเสียดื้อๆ ป้ามะยมเลยอดรู้ ว่าไอ้ กุดไหน ขุดไหน ของแกมันคืออะไร ทำไมใครพูดใครฟัง เป็นต้องมีกิริยาแปลกๆ กันทุกคน

สรุปเขาชวนกันไปขุดอะไรวะ

 

ทางบ้านเจ้าคุณศตายุ ตอนนี้วาดรวีกำลังเดินกลับไปกลับมาภายในห้องโถงบ้าน สู้ยอมอดหลับอดนอน ทนฟังเสียงหวี่ๆ ของเจ้ายุงร้าย พอผ่านไปนาทีก็ชะเง้อคอที รอว่าเมื่อไหร่คุณหญิงส่องจันทร์ผู้เป็นแม่จะกลับมาจากไปหาญาติข้างนอก ในขณะที่ท่านเจ้าคุณเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ ไม่สนใจธุระที่คุณหญิงออกไปเลยสักนิด ท่านยังบ่นอีกว่า

ธุระแม่แก มีแค่ไพ่เท่านั้น ไร้สาระ

จนจะย่ำเช้า เสียงรถก็แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน วาดรวีถึงกระวีกระวาดมาคว้าตัวแม่เข้าไปข้างใน ขึ้นไปบนห้องอย่างร้อนใจ

แม่หายไปไหนมาคะ รู้ไหมว่ารวีแย่ละล่ำละลักบอก

อะไรหรือลูกที่ว่าแย่พูดแล้วประคองหน้าหมองของลูกสาวเอาไว้ในอุ้งมือ ก่อนร้องหวีดวายออกมา ตาย! นี่อย่าบอกว่ารอแม่จนเช้า ดูสิหน้าหมองไม่งามเลย

เรื่องงามไม่งามเอาไว้ก่อนเถอะค่ะ แม่รู้ไหมคะว่าคุณชายท่าทางจะไม่สนใจลูกแล้ว

คนแม่ฟังแล้วถึงกับหน้าเหลอ คิ้วขมวดมุ่น สงสัยอยู่ครามครัน ว่าทำไมเหตุการณ์กลับตาลปัตรเสียแบบนี้

เอ ไม่ใช่กระมัง แม่เห็นเทียวหารึก็บ่อย ท่าทางชอบลูกไม่ใช่น้อย

จะใช่ที่ไหนล่ะคะลูกสาวแผดเสียงกร้าวออกมา แล้วก้าวฉับเดินกลับไปกลับมาอย่างร้อนใจ ก่อนตัดสินใจสารภาพ ก็คุณชายนะสิคะ วันนี้พาลูกไปวัด แต่พาเมียน้อยไปด้วย พากันไปพายเรือกะหนุงกะหนิง ลูกเลยผลักมันตกน้ำดีไม่จมน้ำตาย ลูกละอยากให้มันตายๆ ไปซะ

คนเป็นแม่ถึงกับอ้าปากค้าง ยกมือทาบอกท่าทีตกอกตกใจ ก่อนเอ่ยเสียงรีบร้อนออกไป

ต๊าย! อย่าบอกนะลูก ว่าทำต่อหน้าคุณชาย

คะ ก็ลูกเกลียดมัน คุณชายยังไปอี๋อ๋ออยู่ได้วาดรวีเอ่ยเสียงหยันอย่างไม่รู้สึกผิด

ไม่ได้นะรวี ลูกทำแบบนั้นไม่ได้ คุณชายจะมองว่าลูกไม่มีความเป็นกุลสตรี ไม่มีความเห็นอกเห็นใจคนอื่นแล้วนี่ยังอิจฉา ริษยา อีก

ช่างสิคะ

ช่างไม่ได้ นั่นคุณชายนะ การจะเป็นคู่ครองท่าน กิริยามารยาท และน้ำใจต้องดี ความเกลียดความไม่ชอบลูกต้องหัดเก็บมันเอาไว้ ใจคนไม่มีใครมารู้กับเราหรอก ถ้าวางตัวดี วาจาดี เขาก็ว่าเราดี ถึงเราจะทั้งเกลียดทั้งชังมันก็เถอะสั่งสอนลูกเสียเป็นการใหญ่

ลูกไม่อยากทนนี่คะแม่ คุณชายมัวแต่ไปเอาเอาใจแม่นั่นทั้งที่พาลูกไปด้วย ใครเห็นจะคิดยังไง สุชาดาก็ไป ป่านนี้คงเป็นฆ้องปากแตกป่าวไปทั่วย่านแล้ว ลูกคงไม่กล้าออกจากบ้านแน่ๆ

คุณหญิงลูบไหล่ลูบหลังลูกสาวที่หน้ายุ่ง ขุ่น เครียด จนนอนไม่หลับ ขนาดออกมาตากยุงรอท่านที่หน้าบ้าน

ใครจะว่าอะไรก็ช่างเขา แค่ขอให้คุณชายไม่ว่าเป็นพอ ไหนยัยเด็กขี้ครอกนั่นมันตายหรือยัง บอกแม่มาสิคุณหญิงพยายามใจเย็น

ไม่หรอกค่ะ แค่กลืนน้ำไปหลายอึก คุณชายลงไปช่วยทัน ลูกถึงร้อนใจ ถ้ามันตายลูกคงนอนหลับสบายกว่า

ไม่ได้การๆ แบบนี้ลูกต้องไปขอโทษคุณชายกับเด็กนั่น แล้วอย่าได้แสดงกิริยาแบบนั้นต่อหน้าคุณชายอีก ถ้าไม่ชอบไม่พอใจ ก็ตอนที่ไม่มีคนเห็นปะไร จะตบตี ด่าทอ มันก็ไม่มีปากจะไปฟ้อง ถึงฟ้องใครเขาจะเชื่อมัน ถ้าทางเราปฏิเสธเสียอย่าง

แต่ ลูกเกลียดมันนี่ เกลียดจนไม่อยากเห็นหน้า

ยิ่งเกลียด ก็ยิ่งต้องไปให้มันเห็น คุณชายจะได้เปรียบเทียบถูก ว่าอันไหนเพชรอันไหนพลอย ถ้าทำให้คุณชายเห็นว่าไม่ดี คุณชายก็ไม่ชอบ ถ้าทำดีคุณชายก็ชอบ ลูกแม่สวยออกขนาดนี้ มีสกุลรุนชาติ ใครๆ ทั่วลำปางก็ว่าสมกันนัก อย่าลดตัวลงไปเทียบกับคนชั้นต่ำอย่างนั้น

วาดรวีจำต้องพยักหน้ารับต่อคำสอนของผู้เป็นแม่ ถึงอย่างไร เธอก็ไม่ยอมแพ้สาวชั้นต่ำอย่างอุ่นแก้วแน่ๆ

 

เมื่อสองแม่ลูกตกลงกันดังนั้น จึงรีบแต่งตัวเดินทางมาที่บ้านพักของคุณชาย เพื่อแสดงน้ำใจอันงามต่ออุ่นแก้ว ด้วยไม่อยาก ปล่อยเวลาพาให้คุณชายมองว่าวาดรวีเป็นคนไม่ดี สองแม่ลูกต่างทำตาเศร้าโศก คุณหญิงส่องจันทร์นั่งอยู่ที่เก้าอี้อย่างดี ในขณะที่วาดรวีนังพับเพียบเรียบร้อยบนพื้นขัดจนขึ้นเงา

ป้าละไม่สบายใจจริงๆ นะคะ น้องรวียิ่งแล้วใหญ่ เห็นรวีว่า เผลอทำคนรับใช้ตกน้ำ คุณชายโกรธเสียยกใหญ่ ป้าจึงต้องลากพาน้องมาทำความเข้าใจคุณหญิงส่องจันทร์ เปิดปากเอ่ยเสียงโศกา

วาดรวีกราบขอโทษคุณชายจริงๆ นะคะ รวีไม่ตั้งใจที่จะทำแบบนั้น รวีแค่อยากช่วยประคองคุณชายขึ้นจากท่า ไม่คิดว่า จะเป็นเหตุให้คนอื่นได้รับอุบัติเหตุ

วาดรวีเอ่ย แล้วประนมมือ คลานเข้ามากราบเสียแทบเข่า คุณชายรีบรับไว้ ประคองมือเรียวของเจ้าหล่อนไว้เสีย เอ่ยปรามไว้

พอเถิดวาดรวี

วาดรวีถึงกับหน้าซีด หันไปมองผู้เป็นมารดา คนเป็นแม่ก็พยักหน้าให้ เธอจึงรีบบีบน้ำตา ก่อนกรีดกรายปลายนิ้วเช็ดหยาดพราวออกจากหน้าอย่างมีจริต แล้วเอ่ยเสียงเล็กเสียงน้อยออกมา

รวีไม่ใช่คนจิตใจชั่วช้าอะไร รวีนอนไม่หลับจนหน้าเซียว คิดมากเรื่องสาวใช้คนนั้นเต็มที รวีทำไปก็ด้วยห่วงคุณชาย ตรงนั้นน้ำลึกมาก ทราบมาว่าหม่อมแม่ของคุณชายเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุทางน้ำ รวีเลยกลัว

โถ! รวีของแม่ จิตใจงามจริงๆ สู้เป็นห่วงคุณชายคุณหญิงส่องจันทร์ ลูบไหล่ลูบหลังลูกสาว ที่คลานเข่ามาใกล้ อย่างเห็นอกเห็นใจ

เดี๋ยวก่อนนะคุณชายยกมือปรามสองแม่ลูก เกรงน้ำตาจะท่วมบ้าน ผมยังไม่ได้ว่าอะไร แค่ไม่อยากให้น้องรวีต้องรู้สึกผิด เรื่องนั้นเป็นอุบัติเหตุที่เกินจะป้องกันจริงๆ ไม่มีคนได้รับอันตรายก็ดีแล้ว อย่าได้เฝ้าโทษตัวเองอีกเลย

สองแม่ลูกถอนหายใจโล่งออกมา แล้วยิ้มบานเต็มหน้า วาดรวีก็ก้มหน้าเช็ดน้ำตาเสีย

แหม ป้าก็เกรงคุณชายจะไม่เข้าใจนะซี เดี๋ยวว่ารวีเป็นคนไม่ดีเข้า ทางนี้จะเสียหายได้

ผมไม่กล้าว่าหรอกครับ รวีเป็นถึงลูกพระยา ได้รับการศึกษาสูงจบจากเมืองนอกเมืองนา การศึกษาคงพอยกระดับจิตใจให้เป็นคนดีได้ทีเดียว คงไม่ทำอะไรเพียงแค่กับสาวรับใช้คนหนึ่งหรอก

คุณชายมองวาดรวีที่ยิ้มเซียวๆ ตอบกลับ วาดรวีสะอึกหันไปแหงนเงยมองแม่ กระซิบเบาหวิว

แม่ขา ลูกรู้สึกเหมือน คุณชายว่าลูกยังไงไม่รู้ ฟังชอบกล

แม่ไม่เห็นรู้เลยว่าคุณชายว่า หูเราน่ะเพี้ยนคุณหญิงส่องจันทร์โต้กลับ ก่อนหันมายิ้มหวานหยาดใส่คุณชาย แล้วนี่อาการสาวใช้นั่นเป็นอย่างไรบ้างคะ หนักหรือเปล่า หนูรวีของป้า ลงครัวทำข้าวต้มแต่เช้าเลย เพราะเกรงสาวใช้จะไม่สบายเอา ทราบว่าแม่น้ำวังเย็นจัดเชียว

เมื่อคืนทั้งไอและจาม เช้านี้คงดีขึ้นมากแล้วครับ รวีจะเยี่ยมก็ได้ เดี๋ยวให้ฝนหล้าพาไป

คุณชายทอดเสียงนุ่ม ยามเอ่ยถึงคนป่วย วาดรวียิ้มแหยรับ หันไปหาแม่อย่างขออนุญาต เมื่อท่านพยักหน้าก็คลานออกมา ตามฝนหล้าไปหาคนป่วยอย่างจำทน

 

อาการเป็นยังไรบ้างวาดรวีกอดอกอยู่ในห้องเล็กทั้งแคบ มีอุ่นแก้วชันกายขึ้นรับ แล้วสอบถามอย่างที่ตั้งใจมาคุณชายได้ลงมาเฝ้าไข้เธอไหม

ไม่ค่ะ คุณชายไม่ได้ย่างกรายเข้ามาในนี้อุ่นแก้วตอบ มองชามข้าวต้มที่ฝนหล้านำเข้ามาวาง ก่อนจะจากไป ไม่ต้องมาคอยจับผิดก็ได้

วาดรวีหันหน้ามาเบิกตาโตใส่รู้ตัวว่าเขามีคู่หมั้นคู่หมาย ก็หัดละอายใจบ้างสิย๊ะ ไอ้ที่จะไปพายเรือสองต่อสองอย่าทำ

โพล่งทุกความไม่พอใจออกมา ก่อนสูดลมหายใจแรงๆ เอ่ยกระทบกระเทียบใส่หนังสือสมบัติกุลสตรีเคยอ่านบ้างหรือไม่ อุ้ย! ลืมไปว่าคนชั้นต่ำไร้สกุลอย่างเธอ คงอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้จริงหรือไหม

ไม่เคยอ่านสมบัติกุลสตรีหรอกค่ะ เคยอ่านและเรียนแต่เรื่องสมบัติผู้ดี คุณเคยอ่านหรือเปล่าล่ะคะ หรือว่าอ่านแต่นิตยสารแต่งสวย รวยทรัพย์ ไร้สมอง คอยจับสามี

กรี๊ด!วาดรวีกระทืบเท้าเร่าๆ ตรงเข้ามายกชามข้าวต้ม หวังสาดใส่อุ่นแก้ว ทว่าเธอหลบได้ทัน กระนั้นก็ยังกระเซ็นถูกชายผ้าถุงให้เปื้อนเปรอะ

จากนั้นฝนหล้าและป้ามะยมก็ต่างวิ่งเข้ามา ป้ามะยมรีบกระหืดกระหอบถามอย่างแสนห่วงใย

เกิดอะไรขึ้นคะ เลอะเทอะแบบนี้

วาดรวีรีบปรับสีหน้าเป็นอ่อนหวานปานตาลเจียน เอ่ยเสียงอ่อน น่าเห็นใจ

รวีลื่นสิคะ ข้าวต้มเลยหกหมด

ป้ามะยมเร่งเข้ามาจับวาดรวีหมุนซ้ายหมุนขวา เกรงจะถูกข้าวต้มลวกเอา เมื่อเห็นว่าไม่ได้รับบาดแผลหรือเจ็บปวดตรงไหน จึงเบาใจลง หันไปดุด่าเจ้าของห้องเสียงเขียว

ระวังบ้างซี พวกแกก็เหมือนกันนะ ห้องหับหัดเก็บกวาดให้งามตาซะบ้าง เห็นไหม คุณรวีเขาเกือบหัวร้างค่างแตกแล้วไหมล่ะ

ขอโทษค่ะป้าเป็นอุ่นแก้วเองที่เอ่ยเสียงอ่อนไม่มีแรงกลับมา ทำท่าจะลุกขึ้นจากที่นอน ฝนหล้าเลยเข้าไปช่วยประคับประคอง ก่อนแทบกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่ทัน เมื่ออุ่นแก้วเอ่ยแก้ต่างออกไป

ห้องนี้มันรกจริงค่ะ เพราะไม่มีเวลาทำ สงสัยว่า ลิง ค่าง บ่าง ชะนี จะเข้ามาอาศัยอยู่เสียแล้วกระมัง ถึงร้องผัวๆ ให้คุณเขาตกใจเอา

วาดรวีถึงกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ เห็นอุ่นแก้วหงิมๆ ติ๋มๆ แต่ไม่ได้อ่อนแอเลย คิดแล้วสะบัดหน้าออกจากห้องไป อยากจะกรีดร้องออกมาเสียอีกครั้ง ถ้าป้ามะยมไม่อยู่เธอจะไม่เก็บงำอาการทีเดียว

คราวนี้เธอสู้กับอุ่นแก้วมือเปล่าคงไม่ได้

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

0 ความคิดเห็น