ซ่อนเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,202 Views

  • 18 Comments

  • 129 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    22

    Overall
    5,202

ตอนที่ 1 : บทที่ 1 คนร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    28 ก.พ. 62




ซ่อนเล่ห์

โดย วาดรวี


บทที่ 1 คนร้าย

 

ที่ชุดโต๊ะเก้าอี้ดัดสีขาวข้างสระบัวฉัตรชมพู หม่อมราชวงศ์ กวีนิพนธ์ คุณาคุณ นั่งอยู่ด้วยความรู้สึกกังวลคล้ายถูกจับตามองอยู่ตลอด จนต้องลดถ้วยชาเคลือบสีสวยในมือลง เงี่ยหูฟังเสียงสวบสาบจากด้านหลังที่เข้าใจว่าเป็นร้อยตำรวจเอก วิษณุ วงฤดีคนสนิท

ไอ้…”

เสียงทักทายดังออกมาแค่นั้น เมื่อไม่พบใครด้านหลัง

ไม่มีใคร?”

หม่อมราชวงศ์กวีนิพนธ์บอกตนเองเช่นที่บอกตนเองแบบนี้เสมอมา เพราะเหตุการณ์ประหลาดนี่เกิดขึ้นกับตน และจับมือใครดมไม่ได้

ก่อนจะหันกลับมายังถ้วยชาที่มีควันลอยฉุยด้วยอาการวิตกสักครู่ ไม่นานก็ได้ยินเสียงเหมือนเนื้อผ้าเสียดสีกันตอนคนขยับตัว เสียงกิ่งไม้ถูกเหยียบบด เสียงกรอบแกรบของใบไม้แห้ง อยู่ด้านหลังอีก

ไอ้วิษ! แกหรือเปล่าวะ!

คุณชายร้องถามออกไป คิ้วขมวดยุ่งด้วยความสงสัย เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับ ผุดลุก เดินไปหยุดยืนอยู่ริมสระ

เรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นถี่และบ่อยในพักหลัง นับแต่คุณชายกวีนิพนธ์เดินทางกลับมาที่วังคุณาคุณ ทุกครั้งที่อยู่คนเดียว กลับรู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่คนเดียว

อาจเกิดจากอาหารหูแว่ว ไม่ก็ไม่ชินที่ก็ได้

วิษณุวิเคราะห์สาเหตุความผิดปกติรอบกายตอนคุณชายนำเรื่องไปปรึกษา

แต่ดูเหมือนสมมุติฐานของตำรวจหนุ่มไม่ใกล้ความจริงทั้งสองประเด็น เพราะตอนนี้เสียงสวบสาบเริ่มดังมาจากด้านหลังอีก คราวนี้ได้ยินชัด ไม่ใช่กังวล หรือคิดไปเอง คุณชายจึงเตรียมตัวพร้อมเผชิญหน้า ทว่ายังไม่ทันหันกลับไปดีด้วยซ้ำ ความเจ็บปวดชนิดหนึ่งก็พุ่งฟาดใส่หัวไหล่

ตุ้บ!

ผลัวะ!

แรงปะทะนั้นทำให้หม่อมราชวงศ์กวีนิพนธ์คะมำไปด้านหน้า แต่สู้ยีตาหลบแสงตกกระทบตรงช่วงบ่าของคนร้ายที่เงื้อไม้ฟาดตามลงมาซ้ำ จนเห็นเพียงแสงวาวแปลบ รอยยิ้มแสยะในเงามืด และรูปร่างดำทะมึนที่ยืนย้อนแสงเป็นภาพสุดท้าย ก่อนพยายามหาทางหลบ แต่คนในเงามืดไม่เปิดโอกาสตรงเข้ามากระหน่ำตีไม่กะระยะว่าจะถูกตำแหน่งไหน สุดท้ายคุณชายก็หงายหลังลงน้ำในสภาพบอบช้ำหนัก

แม้จะเคยเป็นนักกีฬาทางน้ำและแข่งขันได้ถ้วยมาก่อน แต่ในสภาพหัวไหล่หลุด ลำตัวเจ็บน่วม คุณชายกลับไม่สามารถประคองตัวในน้ำได้ ดิ้นขลุกขลักจนน้ำกระซ่านกระเซ็น ปากตะโกนร้อง

ช่วยด้วย!

คุณชายเอ่ยเสียงสำลักน้ำ เห็นเงามืดๆ ผ่านแพน้ำขุ่นเป็นรอยยิ้มเยาะจากฟันขาววาววับ ก่อนจะหายไปเป็นความขุ่นมัวของใต้บึงแทน

เอ้า! ฉิบหายสิวะ คุณชาย!

เสียงวิษณุดังแทรกมายังใต้บึงอย่างตกอกตกใจ ตามด้วยเสียงกระโจนจนน้ำกระจาย

ตู้ม!

คุณชายครับ คุณชาย! อยู่ไหน

นายตำรวจจ้วงว่ายผ่านกอบัวชูสลอน ปากตะโกนหาปนเสียงหอบเหนื่อย ดำผุดดำว่ายหาหลายตลบจนแทบสิ้นหวัง ทั้งชุดตำรวจที่สวมอยู่ก็ซับน้ำจนหนักอึ้งถ่วงให้ขยับแขนขาลำบาก ล้าไปทั้งร่าง

สู้กัดฟันอีกเป็นหนสุดท้ายดำดิ่งลงใต้บึงทันคว้าร่างสิ้นเอาไว้ได้พอดี

หลังเหตุการณ์จมน้ำ หม่อมราชวงศ์กวีนิพนธ์ก็นอนไม่ค่อยหลับ มักสะดุ้งตื่นกลางดึกบ่อยๆ ด้วยคาใจกับเบาะแสเดียวที่อาจจะระบุตัวคนร้ายได้ นั่นคือแสงตกกระทบสุดท้ายที่เห็นก่อนร่วงลงน้ำ เหมือนจะนึกอะไรออก แต่พอนึกเข้าจริงๆ ก็ปวดหัวเจอทางตัน ต้องปล่อยให้เป็นปริศนาดำมืดเป็นตะกอนอยู่ในความทรงจำ

ทางออกของคนนอนไม่หลับคือ มาหาจดหมายบนถาดเงินอ่านเล่น จนมาหยุดอยู่ที่โทรเลขของเพื่อนรักสมัยเรียนอยู่อังกฤษ ซึ่งตอนนี้ย้ายมาประจำการที่เมืองไทยในตำแหน่งผู้จัดการบริษัทเบอร์ฮาเบอร์เจ้าของสัมปทานปางไม้ลำปาง

คุณชาย ที่ลำปางน่าเที่ยวมากๆ สาวอื้อ แวะมาเจอกันหน่อยสิ

อ่านทวนโทรเลขไม่กี่ตัวอักษร หากคล้ายมีภาพวิวทิวทัศน์ผุดออกมาบอกเล่าสถานที่ ระหว่างคิดอะไรเพลินๆ เสียงบอกอาการเมามายของวิษณุก็ทำเอาสะดุ้ง

คุณชาย! คุณชายโว้ย! นอนหรือยัง นี่ผมวิษณุเอง

นี่เล่นขึ้นวะ ขึ้นโว้ย เลยหรือ หมดกันยศศักดิ์กูบ่นและส่ายหัว อย่างไม่ถือเกียรติยศใด เพียงนานหนคนสนิทแสนเจียมตัวจะเผลอตีสนิทแบบนี้

คงหลับลงอยู่หรอก แกเล่นเคาะประตูโครมๆ แบบนี้ ม๊า! เข้ามาก่อน

คุณชายกวีนิพนธ์เปิดประตูเชื้อเชิญคนท่าทางจะเมา เนื้อตัวคลุ้งด้วย กลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่ จนอดถามไม่ได้

นี่อย่าบอกว่าพึ่งกลับ เดี๋ยวได้โดนป้ามะยมเทศนาเอา

ช้าไปแล้วครับคุณชาย โดนมาจังๆ ชีเล่นให้ไอ้สมไปดักรอหน้าประตูรั้วโน้น นี่ก็พึ่งจิกหัวลากตัวผมขึ้นมานี่วิษณุรายงานละเอียดยิบ สีหน้าขยาดอย่างเห็นได้ชัด

ทำเอาคนถูกกวนเวลานอนหัวเราะไปด้วย ก่อนยกมือข้างเจ็บดันเก้าอี้ไปข้างหลัง แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็พยายามปั้นหน้านิ่งทิ้งกายนั่งลง

ทว่าซ่อนความเจ็บไม่พ้นจากสายตาของตำรวจหนุ่มนี่ หัวไหล่หายเจ็บหรือยังครับคุณชาย

หม่อมราชวงศ์กวีนิพนธ์ยิ้มมุมปากนิดหนึ่ง ทดลองขยับหัวไหล่ดู ก่อนจะส่ายหน้าเป็นเชิงตอบ

เจ็บ แต่ไม่มาก ยังยกของหนักไม่ได้ เอ้อ! แกมาก็ดีเลย จะถามหน่อยว่าทางตำรวจมีอะไรคืบหน้าในคดีบ้างไหม หรือหยุดสืบไปแล้ว

วิษณุไม่ได้ตอบในทันที ส่ายหน้าเรียบไปมา ท่าทีสิ้นหวัง ก่อนจะเอ่ยอย่างเสียไม่ได้ไม่ได้หยุดสืบหรอกครับคุณชาย

อ้าว! ถ้างั้นทำไมคดีไม่คืบสักทีวะชักเสียงขุ่นบอกไม่พอใจ

ก็ไม่เชิงว่าไม่คืบหน้าซะทีเดียวหรอกครับ จากหลักฐานรอยเท้าที่พบ ผมมั่นใจว่าเป็นฝีมือของคนในวังแน่ๆ ทางตำรวจเขาก็กำลังสืบสาวราวเรื่องอย่างเงียบๆ ไอ้เราจะไปยุ่มย่ามมากก็ไม่ได้เพราะไม่ได้คุมคดีนี้แล้ว อาศัยอ่านสำนวนความเอา แต่ถ้าให้สรุปคดีนี้ก็คงต้องบอกว่าจับมือใครดมไม่ได้อีกตามเคย

วิษณุตอบด้วยอารมณ์เดียวกับคุณชายคือไม่พอใจทั้งเรื่องความไม่คืบหน้าของการสืบสวน รวมถึงเรื่องถูกปลดจากคดีด้วยฝีมือหม่อมเจ้าดำรงเกียรติ

ทำไมคุณชายถามย้ำลงไปอย่างสงสัย

ก็ต้องทำคดีกันอย่างลับๆ ในขณะที่คนในวังทำตัวอยากรู้อยากเห็นไม่หยุดนะสิครับ

คนถูกถามเอ่ยอย่างเบื่อหน่าย ขณะคุณชายที่จ้องเขม็งเริ่มมีน้ำโห

ก็แล้วทำไม ไม่ทำไปตามหน้าที่ขั้นตอนล่ะถามย้อนกลับ

ก็พ่อของคุณชายกลัวเป็นข่าวเสื่อมถึงชื่อสกุล เลยรับสั่งให้ทำกันให้เงียบที่สุด ชนิดคนนอกไม่รู้ได้ยิ่งดี คุณชายก็ทราบ บ่าวน่ะปากมากยังกะอะไรดี เรื่องนี้ก็เหมือน ช้างตายทั้งตัวเอาใบบัวมาปิดนั่นแหละคุณชาย ปิดยังไงก็ไม่มิด ยิ่งเรื่องคุณชายพี่ทำร้ายคุณชายน้องเป็นของรักของชอบที่บ่าวๆ เอาไว้แส่ คงลือกันกระฉ่อนกรุงแล้วป่านนี้

วิษณุพูดสะกิดแผลเก่า เหตุที่คุณชายกวีนิพนธ์ถูกขับออกจากวัง ฟังแล้วคุณชายก็เจ็บรังในอก ความไม่พอใจต่อคนเป็นพ่อลุกโชติขึ้นมา

เฮ่อ! พ่อฉันช่างรักเกียรติ รักชื่อเสียงสกุล มากกว่าชีวิตลูกชายที่พร้อมจะตายได้ตลอดสามสิบปีที่ผ่านมาคุณชายประชดน้ำเสียงขื่น

โธ่! คุณชาย ท่านชายทรงเกรงคนครหาคุณชายทั้งสองในทางไม่ควรมากกว่า จึงต้องทรงทำแบบนี้วิษณุลากเสียงยาว ปรามคุณชายให้ใจเย็นลง ทั้งให้เหตุผลซ้ำเดิม ที่ฟังบ่อยเข้า คนฟังก็ชักเบื่อ

แกไม่รู้จักพ่อฉันดี ที่ฉันต้องไปอยู่กับหม่อมป้านรีกระจ่าง ก็ไอ้ความรักในเกียรติบ้าบอ ความลำเอียง ไม่ทรงมองถึงความจริงอะไรเลยคุณชายเอ่ย ไม่สามารถห้ามเสียงขมขื่นคล้ายเคลือบรสฝาดได้

เอาเถอะครับคุณชาย ไม่มีใครรู้จักใครดีหรอก คนที่เราว่ารู้จักดี จริงๆ อาจจะไม่รู้จักเขาเลยก็ได้

วิษณุเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ซึ่งคุณชายก็ได้แต่ขมวดคิ้วต่อท่าทีเอาเรื่องของวิษณุ ที่นานหนจะปรากฏให้เห็นสักที

ยังไม่ทันได้ถามให้หายข้องใจ วิษณุก็เลี่ยงไปคุยเรื่องอื่นก่อน

ผมว่าทางที่ดี ตอนนี้คุณชายน่าจะออกไปพักไกลๆ ให้ตำรวจเข้าทำหน้าที่ไป ไอ้ข่าวลือที่ว่า พี่จ้องฆ่าน้อง น้องใส่ความพี่ จะได้ไม่ลุกลามไกล อีกอย่างเพื่อเป็นการป้องกันคุณชายจากตัวคนร้ายด้วย

อื้อคุณชายแม้โกรธจนลมออกหู แต่ก็เออออตามคนสนิท มิสเตอร์เจมส์เพิ่งส่งโทรเลขมาชวนฉันไปลำปาง ไปก็ดี

มิสเตอร์เจมส์! ไอ้เจมส์นะหรือคุณชายเสียงคนเมาดูหายเมาเป็นปลิดทิ้ง

คุณชายถอนหายใจ เอากับคนสนิทเขาสิ เมื่อกี้ก็ใส่ยศเขา 'ไอ้คุณชาย' มาตอนนี้ มิสเตอร์เจมส์ก็ได้เลื่อนยศเป็น 'ไอ้เจมส์' ไปอีก เอากับมันสิ

อื้อขานรับในลำคอ กับท่าทีโอเวอร์ของอีกคน

ไม่ได้เจอหน้ากันตั้งนาน นี่ยังไม่รู้เจมส์จะยังดื่มเก่งเที่ยวเก่งเหมือนเดิมหรือเปล่า

นายตำรวจหนุ่มเอ่ยลอยๆ หลังทบทวนเรื่องอดีต คุณชายถึงกับส่ายหัว ก่อนตอบออกไปเสียไม่ได้

แกนี่น้า ในหัวมีแต่เรื่อง เหล้า ยา ผับ บาร์

ก็มีบ้างและครับคุณชาย ผมยังไม่ถือศิลอย่างคุณชายนิ" ประชดเข้าให้ ก่อนเอ่ยต่อราวกับใจลอย "ตอนไปเยี่ยมคุณชายที่โน่นก็มีแต่ไอ้เจ้าเจมส์นี่แหละพาไปเที่ยว คุณชายน่ะเคยว่างที่ไหน แล้วแต่ละที่ที่เจมส์พาไปนะ ก็มี คลับ บาร์ ทั้งนั้น เอไม่ได้เจอหน้ากันกี่ปีแล้วก็ไม่รู้ ถ้าเขามาที่นี่ก็อยากไปหาไปเยี่ยม จะได้เลี้ยงตอบแทนกัน เอางี้ขอผมตามไปด้วยคน นะคุณชาย นะ

คุณชายพยักหน้าเห็นด้วย ออกปากอนุญาต

เอาสิ ให้เจ้าสมเตรียมของ เอาคนรับใช้ไปสักคนสองคน เช้าเราก็จับรถไฟเที่ยวแรกจากพระนครไปลงที่โน่นเลย ฉันจะให้คนส่งโทรเลขแจ้งล่วงหน้าไปก่อน

เร็วแบบนั้นเลยหรือคุณชาย!เอ่ยอย่างตกใจ เตรียมตัวไม่ทัน

แน่สิ จะรออยู่ทำไมเล่า วางแผนนาน ความก็รั่วกันพอดี

ที่สำคัญวางแผนนานเกิดไอ้ขี้เมามันเลื่อนยศ จาก 'ไอ้คุณชาย' เป็น 'ไอ้คุณชายมึง' จะเสียผู้ใหญ่เอา

ข้อตกลงของทั้งสอง มีใครคนหนึ่งแอบฟังอยู่หน้าห้องเงียบๆ โดยไม่มีใครระแคะระคายเลย

มึงหนีกูไม่พ้นหรอก ใกล้แค่ลำปาง ฮึ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

0 ความคิดเห็น