(Fan-fic​ girl und​ panzer)​สงครามเซนฉะโด

ตอนที่ 67 : (SS3)​(รูท​2.2)​คำพูดจากอดีตเพื่อนร่วมทีม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ก.ย. 63

คำพูดจากอดีตเพื่อนร่วมทีม

มิโฮะ:โอ๊ย, เกิดอะไรขึ้นนะถ้าจำไม่ผิดฉัน…..

มิโฮะก็ได้นึกย้อนเหตุการณ์ต่างๆถ้าจำไม่ผิดก่อนที่เธอนั้นจะหมดสติเธอจำได้ว่าก่อนที่เธอจะหมดสตินั้นเธอได้ถูกลอริซ่ายิงเข้าที่ท้องเเละหมดสติในทันทีทันทีที่เธอรู้สึกตัวเธอก็ได้ตรวจเช็คที่ท้องเเต่ก็ไม่มีรูจากการถูกยิง

มิโฮะ:เเล้วที่นี่ที่ไหนนะ, เเล้วลอริซ่าล่ะ

มิโฮะ, เธอก็ได้มองดูรอบๆก็พบว่ามันคล้ายกับเป็นห้องพยาบาลส่วนตัว

เเอ๊ด ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงคนเปิดประตูจากห้องที่เธออยู่

มิโฮะ:พี่, ท่านเเม่, ท่านพ่อ

ชิโฮะ, มาโฮะ, ซูเนโอะ:มิโฮะฟื้นเเล้วหรอ/ลูกฟื้นเเล้ว/โล่งอกไปที

เเล้วทั้งครอบครัวก็ได้สวมกอดกันในทันที

ทุกคน:มิโฮะ

เเล้วทุกคนต่างก็เข้ามาหามิโฮะในทันที

มิโฮะ:ทุกคน

ซึ่งก็ได้มีการพูดคุยถามด้วยความเป็นห่วงในทันที

มิโฮะ:จะว่าไปมันเกิดอะไรขึ้นเเละลอริซังอยู่ไหนค่ะ

คำถามของมิโฮะนั้นก็ทำให้บรรยากาศนั้นก็เงียบในทันที

มาโฮะ:มิโฮะคือว่า……

เเล้วมาโฮะก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดในระหว่างที่สิ้นสุดเสียงปืน, พวกเธอนั้นโดนดักซุ่มโจมตีโดยกลุ่มชุดฮูดสีขาวจำนวนมากที่มาพร้อมกับอาวุธเเละพันเเซร์เฟาสธ์ซึ่งเข้ามาโจมตีอย่างรวดเร็วเเละพวกเธอนั้นต่างก็หมดสติเเละพอรู้สึกตัวอีกทีหนึ่งนั้นพวกเธอก็ได้รับการช่วยเหลือเเล้วเเต่ทว่าตัวลอริซ่านั้นก็ได้หายตัวไปเเละยังไม่รู้ว่าไปที่ไหน

เอริกะ:…..

เอริกะได้มีสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์มากเท่าไหร่นักเเละเธอก็ได้เดินออกไปข้างนอกห้องในทันที

ภายนอก

เอริกะ:เฮ้อออออ

เอริกะที่ออกมาจากชั้นใต้ดิน, ตอนนี้เธอได้ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยใจเเละไม่สบอารมณ์อย่างมากพลางพร้อมกับมองดูกองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่นที่กำลังจัดทัพเตรียมตัวออกรบในวันพรุ่งนี้

เอริกะ:ยัยบ้านั้น…….

ในขณะที่เอริกะได้นึกถึงใครบางคนนั้น……

??? (ลอริซ่า):เอริกะซัง… เอริกะซัง…. หัวหน้า

เอริกะ:!!!

ก็ได้มีคนทักเธอมาจากข้างหลังซึ่งเสียงนั้นก็คล้ายกับลอริซ่าเเละทำให้เธอนั้นหันไปในทันที

โคเมะ:คุณเอริกะ

เอริกะ:เธอเองหรอโคเมะ, มีอะไรหรอ???

ซึ่งคนที่ทักเธอจากด้านหลังนั้นก็คืออาคาโบชิ โคเมะนั้นเอง

โคเมะ:เปล่าหรอค่ะ, เเค่อยากจะถามว่าคุณokหรือเปล่า

เอริกะ:ฉันเนี่ยนะ, ฉันสบายดีไม่มีอะไรซักหน่อย

โคเมะ:เเน่ใจหรอค่ะ, เเต่สีหน้าของคุณดูตรงกันข้ามมากเลยนะคะ

เอริกะ:ว่าไงนะ, พูดเรื่องอะไรของเธอนะโคเมะ

โคเมะ:ไม่หรอกค่ะ, ทั้งฉันเเละคุณเราต่างก็ร่วมต่อสู้กันมานานเเค่ฉันเห็นฉันก็รู้เเล้วล่ะค่ะ, ถ้ามิโฮะหรือคุณมาโฮะมาเห็นพวกเขาก็รู้, เพราะฉะนั้นเล่ามาเถอะค่ะ

เอริกะ:อืม…..

ย้อนกลับมาที่เหตุการณ์ก่อนหน้าที่ทีมช่วยเหลือจะมา

ปังงงง

เอริกะ, มาโฮะ, ลูกทีมปลาอังโกะ:มิโฮะ/ท่านนิชิสึมิ/มิโปริน/มิโฮะซัง….!!!

ทันทีที่พวกเธอนั้นกำลังคิดจะจะลงไปดูมิโฮะเเต่ทว่าพวกเธอนั้นก็ได้โดนดักซุ่มโจมตีอย่างสายฟ้าเเลบซึ่งทำให้พวกเธอบางส่วนนั้นหมดสติในรถถังทันที

เอริกะ:โอ๊ย ร้อน…. ทุกคน!!!

รถถังไทเกอร์ของเอริกะที่โดนโจมตีนั้นมีเเต่เอริกะเท่านั้นที่ยังไม่หมดสติซึ่งภาพที่เธอเห็นนั้นก็คือลูกทีมของพวกเธอนั้นต่างก็หมดสติกันหมดเเละภายในตัวรถถังนั้นก็ร้อนเป็นอย่างมาก

เอริกะ:บ้าเอ๊ยยย, ร้อนจนทนไม่ไหวเเล้ว

เเล้วเอริกะก็ได้ขึ้นไปเปิดฝารถถังในทันที

เอริกะ:โอ๊ยยย… เหวอออ

เอริกะที่อยู่ในสภาพที่ไร้เรี่ยวเเรงซึ่งเธอพยายามออกจากรถถังเเต่เธอนั้นก็พลาดผลัดตกจากรถถัง

???:อยู่เฉยๆอย่าขยับ

เเล้วทันใดนั้นก็ได้มีเสียงผู้หญิงเเละปืนกระบอกหนึ่งจ่อมาที่หน้าของเธอซึ่งเธอนั้นได้สวมฮูดสีขาวเเละนั้นก็ไม่ได้มีเเค่เธอคนเดียวรวมถึงยังมีคนอื่นๆอีกด้วย

เอริกะ:!!!

เเล้วภาพที่เธอเห็นข้างหน้านั้นคือรถถังของมาโฮะเเละมิโฮะนั้นต่างก็ทยอยพาตัวลูกทีมเเต่ละคนออกมาจากรถถังเเล้วพานอนพิงตามกำเเพงตึก, อาคาร

มาโฮะ:โอ๊ยย

เอริกะ:(หัวหน้า)

เปรี้ยงๆ

เอริกะ:!!!

เเต่ทันใดนั้นหนึ่งในคนชุดฮูดสีขาวนั้นก็ได้ลั่นไกปืนใส่มาโฮะในทันที

เอริกะ:หนอยย.. เเก….

เเกร๊ก

เอริกะนั้นก็พยายามดิ้นรนเเต่ทว่าด้วยปืนที่จ่อที่ตัวเธอนั้นพร้อมกับเรี่ยวเเรงที่เอริกะมีนั้นทำให้เอริกะไม่สามารถทำอะไรได้มากพร้อมกับเสียใจภายในใจที่ในตอนนี้เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ลอริซ่า:พอได้เเล้วน่า, ไม่ต้องจ่อขนาดนั้นก็ได้, เท่าที่ดูเเล้วเธอทำอะไรไม่ได้อยู่เเล้วล่ะเเละที่สำคัญขอฉันคุยกับเธอหน่อยละกัน

หญิงชุดฮูดขาว:อืม, เเต่ว่าจะทำอะไรก็รีบทำซะนะเดี่ยวมันจะยุ่งกันไปใหญ่

ลอริซ่า:อืม, ขอบใจนะ

เเล้วหญิงสาวชุดฮูดขาวคนนั้นก็ได้ไปช่วยคนอื่นในการพาลูกทีมของเอริกะออกจากรถถังในทันที

เอริกะ:นี่มันหมายความว่ายังไงเเละเธอคิดทำอะไรของเธอ

ลอริซ่า:เพื่อทำให้สงครามนี่จบเร็วที่สุดเเละ……

ลอริซ่าก็ได้หันไปที่มาโฮะเเละมิโฮะที่นอนพองกำเเพงอยู่

ลอริซ่า:ไม่ต้องห่วงที่เหลือหรอกนะเพราะว่าพวกเธอน่ะเเค่โดนยาสลบไปก็เท่านั้นเเหละ, เเละที่สำคัญเธอทำได้ยอดเยี่ยมมากเลยนะเรียกได้ว่าเก่งขึ้นกว่าตอนเเรกที่เราได้เจอกันตอนเเรกที่คุโรโมริมิเนะเสียอีกครั้งที่สองก็ที่วักกะไนเเละครั้งล่าสุดนี่ก็ด้วยซึ่งมันเป็นเวลาที่ผ่านไปได้ไม่นานเองนะ, เธอนี่มันโครตน่ากลัวเลยนะ, ฉันขอยอมรับเเต่ว่า…..

เอริกะ:อะไร…..

ลอริซ่า:ถ้าเป็นไปได้นี่ควรจะเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของพวกเธอในสมรภูมิที่นี่เเละประเทศนี้, ฉันหวังว่าหลังจากที่พวกเธอฟื้นขึ้นมาเเล้วหวังว่าพวกเธอนั้นคงจะไม่ไปที่นั้นหรอกนะเพราะตอนนี้พวกเธอนะรอเเค่ฟังข่าวดีจากฉันก็พอเเล้วเเละฉันจะไม่ยอมให้พวกนั้นมาทำลายประเทศบ้านเกิดพวกเธออย่างเเน่นอน, ถ้าเป็นไปได้มากที่สุดฉันหวังว่าพวกเราจะได้มาเล่นเซนฉะโดด้วยกันอย่างสนุกสนานด้วยกันอีกนะคุณเอริกะ

เเล้วทันใดนั้นลอริซ่าก็ได้เอาปืนพกนั้นมาเล็งที่เอริกะในทันที

ปัง

กลับมาที่ปัจจุบัน

เอริกะ:เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้เเหละ

โคเมะ:เอริกะซังนี่ก็เป็นห่วงเอน่า… ไม่สิ… ลอริซังด้วยหรือคะเนี่ย

เอริกะ:เปล่าซะหน่อยก็เเค่…..

เอริกะนั้นก็ได้หันหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบใบหน้าที่สีเเดงเหมือนลูกตำลึงของเธอ

เอริกะ:การกระทำของยัยนั้นในตอนนี้มันเหมือนกับหาเรื่องฆ่าตัวตายชัดๆไหนจะเรื่องที่เธอจะไปเผชิญหน้ากับพวกนั้นเเละไหนจะอาการของเธออีก

โคเมะ:เเล้วคุณเอริกะ, จะตามไปช่วยเธอหรือเปล่าคะ???

เอริกะ:เอ๊ะ

คำถามของโคเมะนั้นก็ทำให้เอริกะนั้นสะดุ้งในทันที

โคเมะ:ถึงยังไงเธอคนนั้นคือเพื่อนของพวกเรา, คุณมาโฮะเเละคุณมิโฮะนะคะ, ถ้าปล่อยไว้ละก็……

เอริกะ:ไม่รู้สิ

โคเมะ:ยังไงฉันก็ไม่ขอออกความเห็นก็เเล้วกันค่ะเพราะว่าที่นั้นมันอันตรายเกินไปมากสำหรับพวกเรา, เออ… ยังไงฉันก็ขอกลับไปดูคุณมิโฮะก่อนละกันนะคะ

เเล้วโคเมะก็ได้ขอตัวกลับไปที่ชั้นใต้ดินในทันที

เอริกะ:……. เฮ้ออออ

เเล้วเอริกะก็ได้คิดถึงเวลาย้อนหลังที่ผ่านมาถึงเเม้ว่าตอนช่วงเเรกๆเธอกับลอริซ่านั้นอาจจะไม่ค่อยถูกกันเเต่ช่วงหลังนั้นเธอกับลอริซ่าเองก็ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกันในตอนท้ายจนกระทั้งลาจากกันเเละมาเจอกันอีกในฐานะฝ่ายตรงข้าม

เอริกะ:โธ่เว้ย…. ให้ตายสิ!!!

เเล้วทันใดนั้นสักพักเอริกะก็ได้เดินกลับเข้าไปในชั้นใต้ดินในทันที

เอริกะ:(ใครจะไปปล่อยให้คนใกล้ตายเเบบนั้นไปเสี่ยงกันเล่า)

เเล้วในขณะที่เอริกะนั้นได้ตัดสินใจเเละจะกลับไปที่ห้องพยาบาลที่มิโฮะอยู่นั้น

มิโฮะ:เดี่ยวสิ, ท่านเเม่ไม่ว่ายังไงหนูไม่ยอมอยู่เฉยๆเเน่

ชิโฮะ:นี่หนู, จะให้เเม่บอกอีกกี่ครั้งว่ามันอันตรายเกินไปเเละเเม่เองก็จะไม่ยอมให้พวกลูกเสี่ยงอันตรายเเบบนี้อีกเเละการที่ลอริซ่าทำกับพวกลูกเเบบนี้นั้นไม่ใช่ลอริซ่าที่พวกเรารู้จักเเล้วนะเเละนี่มันก็ต่อหน้าคนอื่นนะลูกต้องรู้จักสำรวมด้วย

ซูเนโอะ:ใจเย็นก่อนคุณ

เอริกะที่ได้ยินเสียงมิโฮะเเละชิโฮะนั้นได้มีปากเสียงกันซึ่งมันดังมาจากห้องอื่นที่ไม่ใช่ห้องพยาบาลที่เธอกำลังจะเข้าไป, เอริกะนั้นก็ได้เดินตามเสียงนั้นซึ่งในระหว่างทางก็ยังเป็นเสียงที่มิโฮะเเละชิโฮะเถียงกันอยู่เเละเอริกะนั้นก็ได้หยุดที่หน้าประตูหนึ่งเเละเปิดในทันที

เอริกะ:เกิดอะไรขึ้นนะ….!!!

มิโฮะ:เอริกะซัง

ห้องที่เอริกะเข้าไปนั้นคือห้องประชุมซึ่งตอนนี้ก็ได้มีคนระดับสูงเเละกองกำลังต่างๆนั้นกำลังนั่งประชุมกันอยู่

เอริกะ:นี่มันเรื่องอะไรกันหรอ

โคเมะ:คืองี้นะคุณเอริกะ, คือว่า….

โคเมะก็ได้เล่าว่าตอนที่เธอนั้นกลับมาเเล้วมิโฮะกับชิโฮะนั้นก็ได้มีปากเสียงกันนั้นคือมิโฮะนั้นต้องการที่จะไปร่วมสมรภูมิรบเเต่ชิโฮะนั้นก็ได้ห้ามไม่ให้มิโฮะไปซึ่งนั้นก็ทำให้คนอื่นนั้นไม่กล้าเสนอหรืออะไรทั้งสิ้นเเละนั้นก็ยังเป็นสาเหตุให้เกิดเรื่องต่อร้องต่อเถียงจนถึงตอนนี้

???:เอาล่ะ, พอได้เเล้วครับ เอาเถอะเท่าที่ดูเเล้วทุกคนก็มาครบเเล้วถ้าอย่างนั้นผมมีข้อเสนออยู่ข้อหนึ่ง

เเล้วคนระดับสูงของกองกำลังป้องกันตนเองคนหนึ่งได้เสนอพูดขึ้นมาซึ่งได้มีป้ายชื่อเขียนไว้ว่าซาวะดะ ยากูช่า

ชิโฮะ:คุณซาวะดะ

ซาวะดะ:ผมขอเสนอให้ทีมเซนฉะโดนั้นจะเป็นกองกำลังสนับสนุนในเเนวหลังซึ่งผมต้องการความสมัครใจขอทุกคนเเละนี่ไม่ใช่การบังคับซึ่งคนที่จะไม่ไปก็ขอให้อยู่ที่นี่จนกว่าสถานการณ์จะคลี่คลายละกันนะ

มิโฮะ:ฉันขอไปด้วยค่ะ

ชิโฮะ:นี่ลูก….

ในจังหวะที่ชิโฮะจะดุมิโฮะนั้น…..

มาโฮะ:งั้นฉันด้วยค่ะ

ชิโฮะ:มาโฮะ, เเม้เเต่ลูกก็….

มาโฮะ:ขอโทษนะคะท่านเเม่เเต่ว่าฉันคงไม่สามารถโกหกตัวเองได้อีกเเล้วค่ะท่านเเม่

เอริกะ:ถ้างั้นฉันขอไปด้วยค่ะ

มิโฮะ:เอริกะซัง

เอริกะ:อย่าเข้าใจผิดนะ, ฉันก็เเค่ยังต้องมีเรื่องสะสางกับยัยนั้นก็เท่านั้นเเหละ

โคเมะ:ถ้างั้นฉันไปด้วยค่ะ

ไลล่า:ถ้างั้นฉันก็ด้วย

ทีมคุโรโมริมิเนะ:ถ้าหัวหน้าไปงั้นพวกเราก็ไปด้วยค่ะ

เอริกะ:พวกเธอ…..

กลุ่มเซนฉะโดกลุ่มอื่นๆต่างก็ได้ทยอยที่ยกมือตามโดยมีเหตุผลว่าลึกๆเเล้วพวกเธอนั้นกำลังติดหนี้บุญคุณลอริซ่าเเละไอเรสอยู่เเละเธอนั้นเองก็ไม่ได้มีจุดประสงค์ร้ายเเละถึงตอนนี้พวกเธอจะเลือกไม่ไปมันก็เหมือนกับนั่งอยู่เฉยๆโดยไม่รู้เลยว่าชะตากรรมของตัวเองเเละประเทศจะเป็นยังไงเพราะฉะนั้นขอยอมสู้เพื่อไปพิสูจน์ด้วยตัวเองเลยจะดีกว่า

ซาวะดะ:ถ้าอย่างงั้นถือว่าทุกคนตกลงนะ

ชิโฮะ:เดี่ยวสิค่ะคุณซาวะดะ

ซาวะดะ:ไม่ต้องห่วงหรอกครับคุณชิโฮะ, พวกเธอนั้นจะเป็นฝ่ายสนับสนุนพวกเราจากด้านหลังเท่านั้นเเหละครับผมเองก็ขอการันตีด้วยเรื่องความปลอดภัย, เเละผมจะไม่ยอมให้พวกเด็กๆเเตกเเถวหรือเป็นอันตรายอย่างเด็ดขาดครับ

ชิโฮะ:เข้าใจเเล้วค่ะ

เเล้วชิโฮะก็ได้หันมามองมิโฮะเเละมาโฮะด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

ชิโฮะ:เอาล่ะ, ลูกต้องสัญญานะว่าจะไม่ทำอะไรเกินตัวอย่างเด็ดขาดเเละต้องคอยฟังคำสั่งอย่างเคร่งครัดด้วยเข้าใจมั้ย

มิโฮะ, มาโฮะ:ค่ะเเละขอบคุณค่ะท่านเเม่

ซาวะดะ:ถ้าอย่างงั้นก็ขอรบกวนพวกเธอด้วยนะเเละขอย้ำเตือนด้วยนะว่านี่คือสงครามไม่ใช่เซนฉะโดเพราะฉะนั้นขอให้จำเรื่องนี้ไว้เพราะสงครามมันถึงตายได้นะ

กลุ่มเซนฉะโด:รับทราบค่ะ

ซาวะดะ:ดี, งั้นก็เชิญนั่งที่ได้เลยตอนนี้เวลามันช้าไปมาก

กลุ่มเซนฉะโด:ค่ะ

เเล้วกลุ่มเซนฉะโดเเต่ละกลุ่มก็ไปนั่งที่ที่ว่างกันในทันที

เฮมะ:ถ้าอย่างงั้น, ขอเริ่มพูดเเผนการเลยนะครับ…..

มิโฮะ:รอก่อนนะลอริซัง, ฉันจะต้องไปช่วยเธอให้ได้

จบตอนคำพูดจากอดีตเพื่อนร่วมทีม





































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45 ความคิดเห็น

  1. #36 0621198225 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 06:12
    เคหายงงละสู้ๆนะคะ
    #36
    1
    • #36-1 Topper49382(จากตอนที่ 67)
      21 กันยายน 2563 / 06:34
      ครับผม
      #36-1