(Fan-fic​ girl und​ panzer)​สงครามเซนฉะโด

ตอนที่ 45 : (SS3)​ผลสรุปการต่อสู้เเละสิ่งที่เพื่อนเก่าได้ทิ้งเอาไว้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 ก.พ. 63

ผลสรุปการต่อสู้เเละสิ่งที่เพื่อนเก่าได้ทิ้งเอาไว้

มิโฮะ:โอ๊ย!!! มันเกิดอะไรขึ้นนะ

มิโฮะที่ฟื้นขึ้นมาจากการต่อสู้พบว่าเธอนั้นนอนอยู่บนเตียงเเละจำได้ลางๆว่ารถถังเธอนั้นถูกยิงเข้าไปเต็มๆเเล้วหลังจากนั้นเธอก็หมดสติไป

ซาโอริ:มิโปริน

มิโฮะ:คุณซาโอริ

ซาโอริ:ทุกคนค่ะมิโปรินฟื้นเเล้ว

เเล้วคนที่วิ่งเข้ามาในห้องเป็นคนเเรกเเละเข้ากอดมิโฮะทันทีก็คือ

มิโฮะ:ท่านเเม่

ชิโฮะ:มิโฮะลูกไม่เป็นไรใช่มั้ย

มิโฮะ:หนูไม่เป็นไรค่ะท่านเเม่, ท่านเเม่หนูหายใจไม่ออก

ชิโฮะ:ขอโทษจ๊ะ

???:น่ารักจริงๆเลยน่าเเม่ลูกคู่นี้

ชิโฮะ:เเล้วเธอมีปัญหาอะไรหา?จิโยะ

จิโยะ:ฉันเเค่มาบอกว่ามันเป็นภาพที่น่ารักเฉยๆเองไม่ได้จะประชดประชันอะไรเสียหน่อย

คนที่ตามมานั้นคือจิโยะที่มาพร้อมกับอลิซเเละคนอื่นๆ

อลิซ:มิโฮะซังไม่เป็นไรมากใช่มั้ย

มิโฮะ:ฉันสบายดีอลิซจัง

มาโฮะ:มิโฮะ

มิโฮะ:พี่ไม่ได้เป็นไรมากใช่มั้ย

มาโฮะ:พี่ไม่ได้เป็นไรเเค่หมดสติเท่านั้นเเหละ

เอมิ:มิโฮะฉันขอโทษด้วยที่เข้าไปช่วยไม่ได้นะ

มิโฮะ:ไม่เป็นไรหรอกเอมิจังเเค่พวกเธอปลอดภัยด้วยก็ดีเเล้วล่ะ

ฮิโตมิ:โล่งอกไปทีนะที่เธอไม่ได้เป็นอะไรมากนะ

เเล้วฮิโตมิก็ปล่อยน้ำตาเล็กน้อยด้วยความโล่งอก

มิโฮะ:ฮิโตมิจัง

เอริกะ:เธอทำให้พวกฉันเป็นห่วงมากเลยนะ

มิโฮะ:ขอโทษนะค่ะคุณเอริกะเเละขอบคุณนะค่ะที่เป็นห่วง

เอริกะ:ก็ไม่ได้ห่วงอะไรมากซะหน่อยยังไงก็เถอะเธอก็ทำดีที่สุดเเล้วนะ

มิโฮะ:เเล้วจะว่าไปตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นเเล้วพวกคุณ
ลอริซ่าล่ะค่ะ

คำถามของมิโฮะทำให้ทั้งห้องก็เงียบไป

บอริส:มิโฮะทุกคนนะปลอดภัยดีกันหมดเเต่….

บอริสได้เล่าว่าหลังจากที่พวกมิโฮะสู้กันเสร็จทั้งพวกบอริสเเละทีมเซนชะโดก็ได้พยายามพังกำเเพงเเละซากปรักหักพังที่ข้างทางเข้าออกอยู่เป็นเวลาสักพักเเต่มันก็เกิดระเบิดขึ้นเองจนทำให้ทั้งพวกกองกำลังPhantomเเละทีมเซนชะโดเข้ามาข้างในได้ซึ่งพวกเธอได้พบกับรถถังที่ถูกยิงจนหมดสภาพทั้งสามคันเเล้วได้เห็นพวกมิโฮะ, พวกมาโฮะเเละลูกทีมลอริซ่านั้นนอนพิงกำเเพงหมดสติทั้งสามทีมเเต่ไม่พบตัวลอริซ่าพวกเขาจึงตัดสินใจพาพวกมิโฮะเเละคนอื่นๆกลับเเล้วโชคดีที่ได้เจอท่านไอเรสมาพอดีจึงสามารถกลับได้อย่างปลอดภัยอย่างหมดห่วงเเละที่โชคดีอีกอย่างก็คือพวกเขากลับได้ทันก่อนที่พวกทหารไฮพีเรียนได้มาถึงที่เมืองนั้น

โดยผลสรุปการต่อสู้คือเสมอกัน

มิโฮะ:ลอริซัง

ชิโฮะ:มิโฮะเเม่เข้าใจนะว่าลูกอาจเป็นห่วงลอริซ่าเเต่เเม่ต้องการให้ลูกอยู่ที่นี่จนกว่าสงครามนี่จะจบ

มิโฮะ:!!!

คำพูดของชิโฮะทำให้มิโฮะเหมือนโดนฟ้าผ่าใส่ทันที

มิโฮะ:เเต่.. เเต่ท่านเเม่

ชิโฮะ:ลูกมันอันตรายมากเพราะมันเสี่ยงเเละอันตรายมากมันถึงเเก่ชีวิตของลูกเลยนะเเละเเน่นอนว่าเเม่ไม่ยอมเเน่นอน

มิโฮะ:เเต่ลอริซ่าเองก็เสี่ยงชีวิตอยู่เหมือนกันนะค่ะท่านเเม่

ชิโฮะ:เดี่ยวพวกเราจะหาทางไปช่วยไม่ต้องเป็นห่วง

มิโฮะ:เเต่ถึงยังไงหนูไม่ยอมให้เพื่อนของหนูไปเสี่ยงตายคนเดียวเเบบนั้นหรอก

ชิโฮะ:นี่มิโฮะ

???:ไม่เอาน่าชิโฮะ

เเล้วก็มีชายอายุราววัยกลางคนเข้ามาในห้อง

ชิโฮะ:ก็เพราะคุณเป็นเเบบนี้ไงลูกถึงได้….

มิโฮะ:ทะ… ท่านพ่อ

คนที่เข้ามาในห้องนั้นคือซึเนโอะผู้เป็นพ่อของมาโฮะ, มิโฮะเเละเป็นสามีของชิโฮะ

ซึเนโอะ:ไม่ได้เจอกันนานเลยนะมิโฮะ

มิโฮะ:ท่านพ่อ

มิโฮะก็กอดพ่อทันที

ซึเนโอะ:พ่อขอโทษด้วยนะลูกที่พ่อ…..

มิโฮะ:ไม่เป็นไรค่ะท่านพ่อ

ซึเนโอะ:เดี่ยวเราจะไปช่วยลอริซ่าด้วยกันนะ

ชิโฮะ:เดี่ยวสิคุณ

ซึเนโอะ:ชิโฮะฉันเข้าใจความรู้สึกของมิโฮะลองคิดดูสิชิโฮะ, ถ้าสมมุติว่าลอริซ่าเป็นอะไรขึ้นมาเเล้วเราช่วยไม่ได้ก็ลองคิดดูละกันนะว่ามิโฮะจะมีความรู้สึกยังไงล่ะผมขอไม่พูดหลังจากนี้นะ

ชิโฮะ:เเต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะ

มาโฮะ:เออ… ท่านเเม่

ชิโฮะ:มาโฮะ…. อย่าบอกนะว่าลูกเองก็….

มาโฮะ:ขอโทษด้วยนะค่ะท่านเเม่เเต่เธอคนนั้นก็เป็นเพื่อนของหนูเหมือนกัน

ทีมโออาไร:พวกเราก็ขอร้องด้วยเช่นกันคุณชิโฮะ, พวกเราสัญญาว่าจะช่วยดูเเลมิโฮะไม่ให้ทำอะไรเกินตัวค่ะ

ทีมเซนชะโดทีมอื่นๆ:เช่นกันค่ะ

อลิซ:ท่านเเม่(จิโยะ)คือว่า……

อลิซก็เหมือนว่าจะขออนุญาตให้เธอไปช่วยลอริซ่าเเต่เธอนั้นกลับรู้สึกสับสนใจเพราะที่เธอขอไปนั้นมันเป็นการช่วยมิโฮะอีกเเรงหรือว่าเธอต้องการช่วยลอริซ่าจริงๆเเละถ้าเธอต้องการช่วยจริงๆมันก็เพราะอะไรล่ะ???

จิโยะ:จะเอายังไงดีชิโปรินเพราะฉันว่าจะให้อลิซไปด้วย

อลิซ:ขอบคุณค่ะเเม่

ชิโฮะ:…. ก็ได้….. ก็ได้เเต่ว่าพวกเธอต้องห้ามทำอะไรที่มันอันตรายเกินไปเเละต้องฟังเเละปฏิบัติตามคำสั่งด้วยเพราะครั้งนี้จะเป็นการต่อสู้ที่มีทั้งชีวิตของพวกเธอเเละชะตากรรมของประเทศเป็นเดิมพันเข้าใจมั้ย

ทีมเซนชะโด:เข้าใจเเล้วค่ะ

มิโฮะ:ขอบคุณค่ะท่านเเม่

ชิโฮะ:ในวันพรุ่งนี้ถ้าลูกก่อปัญหาอะไรขึ้นมาเเม่ไม่ยกโทษให้ลูกเเน่มาโฮะในวันพรุ่งนี้ดูเเลน้องให้ดีๆด้วยส่วนคุณ…

ซึเนโอะ:คงเป็นผมสินะ

ซึเนโอะพูดไปพร้อมกับยิ้มเเห้งไป

ชิโฮะ:ถ้ามิโฮะเเละมาโฮะเกิดได้รับบาดเจ็บคุณจะไม่ตายดีเเน่

เเล้วทุกคนในห้องต่างสัมผัสได้ถึงความอำมหิตเเละเลือดเย็นจากตัวชิโฮะในทันที

ทั้งห้อง:น่ากลัวชะมัด

จิโยะ:(ตัวสั่น)

ชิโฮะ:เอาเถอะตอนนี้เเยกย้ายกันได้เเล้วพวกเราไม่ควรจะรบกวนมิโฮะนะพักผ่อนเข้าละมิโฮะ

มิโฮะ:ค่ะท่านเเม่

เเล้วทุกคนต่างออกจากห้องเเล้วก็เเยกย้ายกันไปจน
เหลือเเต่มิโฮะคนเดียว

มิโฮะ:เอ๊ะ

มิโฮะได้สังเกตเห็นว่ากระเป๋าเสื้อเเจ๊คเเก๊ตของเธอนั้นมีความหนาผิดปกติ

มิโฮะ:นี่มัน…

มิโฮะได้พบพวงกุญแจตุ๊กตาโบโกะจนทำให้นึกถึงเรื่องราวก่อนที่เธอจะย้ายไปที่โออาไร

ย้อนกลับไปช่วงเหตุการณ์หน้าโรงเรียนคุโรโมริมิเนะ

เอน่า(ลอริซ่า):รอก่อนมิโฮะ

มิโฮะ:คุณเอน่า มีธุระอะไรหรือค่ะ

เอน่า(ลอริซ่า)​:เป็นความจริงหรอที่เธอจะย้ายไปนะ

มิโฮะ:ขอโทษนะค่ะคุณเอน่า

เอน่า(ลอริซ่า):ฉันก็ไม่ได้จะว่าอะไรหรอกนะเเต่ว่าพวกเราพึ่งได้กลับ…. ไม่สิเพิ่งจะได้เจอกันเองเเท้ๆทั้งที่ฉันยังมีเรื่องอยากจะคุยกันมากมายเเท้ๆเเต่ฉันกลับ….

เเล้วทันใดนั้นมิโฮะก็กอดเอน่าทันที

มิโฮะ:ขอโทษนะฉันเองก็มีเรื่องมากมายอยากจะคุยกับคุณเหมือนกันนะลอริซัง

เเล้วเอน่า(ลอริซ่า)ก็สะดุ้งทันที

มิโฮะ:นั้นไงใช่คุณจริงๆด้วยลอริซัง

ลอริซ่า:เธอรู้ตั้งเเต่เเรกเเล้วหรอ

มิโฮะ:อืมก็ตั้งเเต่เจอกันครั้งเเรกที่คุณมาเเนะนำตัวเเล้วล่ะเเล้วพี่สาวฉันเองก็น่าจะเหมือนกันด้วยเเต่ตอนเเรกที่คุณมาเเนะนำตัวฉันก็ลังเลว่าใช่คุณหรือเปล่าเเต่ไปๆมาๆฉันถึงมั่นใจว่าเป็นคุณเเน่นอนเเล้วสรุปว่าใช่จริงๆด้วย

ลอริซ่า:อืมขอโทษด้วยนะ

มิโฮะ:จะว่าไปเเล้วน้องสาวของคุณล่ะเธอสบายดีใช่มั้ย

คำถามของมิโฮะนั้นทำให้ลอริซ่านั้นสะดุ้งเล็กน้อย

ลอริซ่า:เธอสบายดีนะเเต่เสียดายที่เธอไม่ได้มาด้วยนะทั้งที่เธอคนนั้นอยากจะเจอเธอมากเเท้ๆมิโฮะ

มิโฮะ:ลอริซังคุณโอเคหรือเปล่าสีหน้าดูเศร้านะ

ลอริซ่า:เปล่าหรอกไม่ได้เป็นไรหรอกเเค่เสียใจน่ะที่เธอจะต้องไป

ซึ่งความจริงเเล้วเธอนั้นเสียใจทั้งสองอย่างที่มิโฮะต้องจากไปทั้งที่เจอกันได้ไม่นานเเละน้องสาวของลอริซ่านั้น…..

มิโฮะ:เอ้านี่ค่ะลอริซังฉันให้ค่ะ

ลอริซ่า:นี่มันพวงกุญแจโบโกะนี่น่ารักจัง, ขอบใจนะฉันจะรักษาไว้อย่างดีเลยล่ะ

มิโฮะ:ถ้างั้นเราไปหาอะไรกินด้วยกันดีมั้ยค่ะจะได้คุยไปด้วย

ลอริซ่า:เอาสิ

เเล้วทั้งสองต่างก็เดินออกจากโรงเรียนด้วยกัน

กลับมาที่ปัจจุบัน

เธอจำได้ว่าพวงกุญแจตัวนี้เธอได้ให้กับลอริซ่าไปเเต่ทำไมมันถึงกลับมาอยู่ในเสื้อเเจ๊คเเก๊ตเเล้วทันใดนั้นมิโฮะเหมือนเริ่มนึกออกในเหตุการณ์ตอนนั้น

เหตุการณ์หลังการต่อสู้จบ

มิโฮะ:เเฮ่กๆ

มิโฮะที่มีสติอยู่เล็กน้อยในรถถังเเละขณะที่กำลังจะใกล้หมดสติอยู่นั้นฝาประตูรถถังของเธอนั้นก็เปิดออกเธอได้เห็นว่ามีผู้หญิงผมสีขาวได้พาตัวเธอออกมาจากรถถังเเล้วพาตัวเธอไปพิงกำเเพงตอนก่อนที่เธอจะถูกวางตัวพิงกำเเพงเธอได้เห็นว่ามีลูกทีมของลอริซ่าเเละทีมเเละตัวของพี่สาวของเธอเองก็วางตัวพิงกำเเพงมาก่อนหน้าเธอเเล้วเเละไม่ห่างจากตัวเธอเท่าไหร่มากนักเเล้วมิโฮะก็สังเกตเห็นว่าได้มีคนในผ้าคลุมสีขาวจำนวนหนึ่งได้พาตัวเพื่อนๆของเธอมาไว้ข้างๆตัวเธอจนหมด

เเล้วได้ไปเดินคุยกับลอริซ่าอะไรซักอย่างหลังจากที่คุยเสร็จเเล้วพวกเขาก็เดินจากไปเเล้วทันใดนั้นลอริซ่าก็ได้เดินไปที่มิโฮะทันที

ลอริซ่าก็ได้นำบางสิ่งพร้อมกับพวงกุญแจยัดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเเจ๊คเเก๊ตของเธอ

ลอริซ่า:ขอโทษด้วยนะมิโฮะฉันคงรักษามันต่อไปไม่ได้เเล้วเพราะฉะนั้นฉันขอคืนให้กับเธอละกันเเละฉันคงต้องขอให้เธอดูเเลอีกอย่างเอาไว้เพราะนี่เป็นของมีค่าพอๆกับพวงกุญแจ​ที่เธอให้ไว้กับฉันสำหรับฉันเเล้วขอให้เธอเก็บรักษามันไว้หรือไม่ก็จะทิ้งไปเลยก็ได้นะเเละขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับความเห็นเเก่ตัวที่ต้องพาเธอมาเจอเรื่องบ้าๆพวกนี้เเต่ฉันจะทำให้มันจบในอีกไม่นานเพื่อไม่ให้เธอกับพี่สาวของเธอต้องมาเจอเรื่องบ้าๆไปมากกว่านี้อีกเพราะฉะนั้นอย่าตามฉันมาเลยนะฉันขอร้องล่ะ

เเล้วลอริซ่าก็ลุยขึ้นเเล้วพร้อมกับกดระเบิดเพื่อเปิดทางเข้าออกเเล้วกำลังจะเดินจากไปเเต่มิโฮะก็เหมือนจะยกมือไปข้างหน้าเหมือนท่าทีจะห้ามเเล้วพูดอะไรบาง
อย่างเเล้วเธอก็หมดสติไปเเต่เสี้ยววินาทีก่อนที่เธอจะหมดสติเหมือนลอริซ่าหันกลับมามามองเธอ

ตัดกลับปัจจุบันที่ห้อง

มิโฮะ:ตอนนั้นเราพูดอะไรไปนะ

มิโฮะที่พอจำเหตุการณ์ตอนนั้นได้เเล้วเเต่เธอนึกไม่ออกว่าเธอพูดอะไรออกไปเเต่เธอก็นึกออกมาได้ว่าเธอให้อะไรมาเพิ่มอีกทำให้เธอหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อก็พบว่าเป็นล็อกเก็ต2ตัวซึ่งเธอก็ได้ลองเปิดดูล็อกเก็ตตัวเเรกเป็นรูปที่เธอกับลอริซ่าถ่ายรูปคู่กันตอนสมัยเด็กเเละล็อกเก๊ตอีกอันก็เป็นรูปที่เธอได้ถ่ายคู่กันตอนก่อนที่เธอจะย้ายออกจากคุโรโมริมิเนะที่ร้านของหวานเเห่งหนึ่งที่มากินด้วยกันบ่อยๆ

เเล้วทันใดนั้นเธอก็ได้กำล็อกเก๊ตเเละพวงกุญแจไว้เเน่น

มิโฮะ:ลอริซังขอโทษด้วยนะ

เเล้วเธอก็เก็บล็อกเก๊ตทั้งสองตัวเเละพวงกุญแจกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเธอเเล้วเข้านอนทันที

จบตอนผลสรุปการต่อสู้เเละสิ่งที่เพื่อนเก่าได้ทิ้งเอาไว้



















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45 ความคิดเห็น

  1. #14 0621198225 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:25
    ตอนท่ายนี้รู้สึกสงสารเลยค่ะแล้วมิโฮะพูดว่าอะไรค่ะอยากรู้อะ
    #14
    2
    • #14-1 Topper49382(จากตอนที่ 45)
      18 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:27
      เดี่ยวจะเฉลยครับรอติดตามนะครับ
      #14-1