(ไม่จบ)The Twisted World [Fic:Tokyo ghoul & Attack on titan]

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 15 เพื่อนใหม่ที่เปลี่ยนไป(rewrite เล็กน้อย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 190 ครั้ง
    19 มี.ค. 61

ตอนที่ 15 เพื่อนใหม่ที่เปลี่ยนไป

               ร่างของคาเนกิที่กำลังกระโดดลอยจากหลังคาบ้านหลังแล้วหลังเล่า บนบ่าของเขามีร่างของอายาโตะที่เริ่มมีแขนขางอกออกมาบ้างแล้วจนทำให้คนรอบๆรู้สึกขยาดไม่น้อย เขากำลังตรงเข้าไปในกำแพงโรเซ่ซึ่งเป็นแหล่งรวบรวมผู้รอดชีวิตทุกคนในตอนนี้

                ถึงภายนอกจะดูนิ่งแต่ภายใจกลับร้อนเป็นไฟ คาเนกิกำลังกังวล เขามั่นใจว่าจะอยู่ข้างเดียวกับคนที่โลกนี้แต่ก็ยังคงความกังวลกับคนที่โลกก่อนด้วย นี่ภาระบนบ่าของเขาคงกองกันจนเป็นภูเขาแล้วกระมัง

                “แทนที่จะหนีกลับหันกลับมา แล้วก็มากังวลร้อนรนอยู่คนเดียว หึ! ชอบทำตัวเหมือนมีคนเดียวในโลก ต้องปกป้องทุกคนนี่นึกว่าพวกพ้องดูแลตัวเองไม่ได้รึไง?มันไม่ได้เป็นง่อยนะเฟ้ย!” อายาโตะบ่นอุบอิบแต่ก็แฝงความเป็นห่วงจนคาเนกิสับสน คาเนกิพอจะรู้ว่าเด็กชายที่ตัวเองยกพาดบ่าไว้คงสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจเขาแน่ๆถึงพูดแบบนั้น

เด็กคนนี้เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายอยู่ฝ่ายศัตรูแต่กลับทำตัวเหมือนอยู่ข้างเดียวกันตลอดจนคาเนกิลังเลที่จะปล่อยผ่านไป แม้จะไม่รู้ว่าการคุมขังเด็กคนนี้จะสร้างประโยชน์อะไรได้บ้าง แต่โดยความคิดส่วนตัวแล้วคาเนกิเชื่อว่า อายาโตะ จะต้องมีส่วนที่เป็นคนดีอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับ พี่สาว

“ไม่ได้เป็นง่อยแต่ก็จะปกป้อง ทีนายยังแอบปกป้องพี่สาวตัวเองได้เลย” ชายหนุ่มหัวขาวพูดเสียงเรียบ อายาโตะมองค้อนคาเนกิอย่างเอาเรื่องก่อนจะเริ่มต้นโวยวายเสียงดังจนหูคาเนกิเกือบดับ

“นี่แกกวนตีนเหรอ! หา!! ทีงี้ไม่ตอบนะไอ้ตาเดียว!! แล้วไหนจะเรื่องที่แกหาเรื่องกุมขังฉันอีกนะ! เหอะ! นี่แกคิดจริงๆเหรอว่าคนที่นี่จะหาสถานที่ขังฉันได้ แค่ฟันยังฟันไม่เข้า!” ใบหน้าเอือมระอาของคาเนกิเสมองไปทางอื่นเล็กน้อยก่อนจะหันมาจดจ่อกับแผ่นหลังของผู้นำหัวทองเบื้องล่างอีกครั้ง เขาไม่ได้เชื่อใจคนนี้เต็มร้อย เพราะตัวเขาเองก็ไม่ได้รู้จักกับคนๆนี้เป็นพิเศษ

“ควันอะไรน่ะ” คาเนกิพึมพำเสียงเบาดวงตาหรี่ลงมองควันที่ลอยมาจากที่ไกลๆ เมื่อกวาดมองรอบๆก็จะเห็นกลุ่มคนลอยละลิ่วรอบควันนั้น เอลวินออกคำสั่งให้ทุกคนหยุดขบวนใช้อุปกรณ์เคลื่อนย้ายสามมิติเคลื่อนที่มายืนข้างๆคาเนกิเพื่อสังเกตการณ์เช่นเดียวกับคาเนกิที่ยืนนิ่งมองไปทางเดียวกัน

“อาร์มินไททันตัวนั้น?!” ชายหนุ่มหัวสีหิมะพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจ เอลวินเหลือบมองคาเนกิน้อยๆก่อนจะเบี่ยงไปมองเหตุการณ์ไกลๆนั้นต่อ

ชายร่างบางเกาะอยู่บนหลังของไททันตัวหนึ่งที่มีใบหน้าบิดเบี้ยวและยังมีควันลอยครุ้งไปทั่ว ปากนั้นพร่ำพูดอะไรสักอย่างก่อนจะใช้มีดเสียบท้ายทอยไททันตัวนั้นจนมิดด้าม ไททันตัวนั้นแหกปากลั่น ไม่นานก็ยืดตัวขึ้นแบกหินขนาดใหญ่ขึ้นบ่า เมื่อหมดหน้าที่อาร์มินก็เคลื่อนที่ตรงมายังทางที่คาเนกิยืนอยู่ พวกเขาเหล่านั้นมัวแต่พะวงไททันโดยรอบจึงไม่ได้เอะใจกับร่างคนสองคนที่ยืนมองอยู่ไกลๆนี้แม้แต่น้อย

“เตรียมตัวกระจายกำลังกำจัดไททันที่เข้ามาขวางทางไททันตัวนั้นซะ” เสียงเข้มดังขึ้นข้างกาย คาเนกิเงยหน้ามองคนตัวสูงเหยียบ 180 อย่างงงงวย

“นี่คุณคิดจะทำอะไร?

“กำลังช่วยคนพวกนั้นอุดกำแพง นายอาจจะไม่รู้แต่หินนั่นใช้อุดกำแพงไททันตัวนั้นกำลังอุ้มหินมายังรอยรั่วตรงนี้ดังนั้นจึงเดาได้ไม่ยากว่าจะต้องทำอะไร” กล่าวจบดวงตาสีฟ้าก็หันมาสบกับดวงตาสีขี้เถ้าทันที ถึงจะไม่ได้ปล่อยรังสีกดดันมาให้แต่เจ้าตัวก็พอรู้ว่ามันคือคำสั่ง “ตามฉันมาอย่าให้เห็นว่าหนีเชียว”

คนถูกสั่งกรายๆไม่พูดอะไรทำเพียงพยักหน้าเบาๆ คนที่ห้อยตรงบ่าจิ๊ปากอย่างรำคาญใจแต่ก็ไม่พูดขัดแต่อย่างใด

“ทุกคนกระจาย!! รีไวล์ฮันจิมากับฉันตรงไปยังไททันฝูงใหญ่ที่ดักอยู่หน้ารูกำแพง!!

(20%)

ผมสีขาวปลิวไสว เจ้าของดวงตาสีเทาหม่นนั่งมองผู้คนที่ลอยคว้างไปมาเพื่อฆ่าไททันทีละตัวสองตัว บางคนก็ต้องเจอกับความตายบางคนก็ต้องบาดเจ็บ ตัวเขาก็อยากเข้าไปช่วยอยู่หรอกแต่ติดที่ต้องนั่งเฝ้าร่างของน้องชายเพื่อนที่กำลังนอนรอการฟื้นตัวอยู่ข้างกายเขา

“ไม่ไปช่วยหน่อยเรอะ” อายาโตะถามขึ้นกลบความเงียบ คาเนกิเหลียวมองเล็กน้อยก่อนกลับไปมองทางเดิมไม่ได้ตอบอะไรกลับมาคล้ายเหนื่อยที่จะพูดเต็มทน

“พูดสักนิดดอกพิกุลจะร่วงไหม?!” คิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้น คาเนกิกลับมามองอายาโตะอีกครั้งก่อนจะปริปากพูดไปตามใจคิด

“ฉันไม่ไว้ใจนายหรอก มาจากฝั่งอาโอกิริเชื่อได้ที่ไหนกัน ตราบใดที่ฉันยังหาสถานที่ขังนายหรือหาอะไรมาล่ามนายไว้ไม่ได้ ฉันจะเฝ้าอยู่แบบนี้ล่ะ” ชายหัวน้ำเงินหัวเราะในลำคอเล็กน้อยอย่างขบขัน

“ไม่เจอกันแปปเดียวจากคนโลกสวยกลายเป็นไอ้หนุ่มคิดลบซะแล้วเหรอ” คาเนกิไม่พูดอะไรต่อ ทำเพียงนั่งนิ่งไม่ต่อความยาวสาวความยืดและขอให้บทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้น

“ที่จริงภารกิจนี้ฉันดึงดันจะมาด้วยเพราะจะหาเรื่องหนีออกจากองค์กร ถ้านายไม่ตัดแขนขาฉันไปนะ ป่านนี้ฉันคงนอนตุ้บป่องอยู่ที่โตเกียวละแล้วตอนนี้ฉันก็ไม่มีแขนขา ลูกน้องฉันแกก็ฆ่าซะเกลี้ยงจะเอาอะไรมากมายฟะ ไปช่วยพวกเขาซะสิ คิดซะว่าฉันออกจากอาโอกิริแล้วมาอยู่ฝั่งนายเรียบร้อยแล้วก็ได้”

“ทำไมถึงอยากออก” คาเนกิถามต่ออย่างใคร่รู้

“เพราะไอ้พี่เฮงซวยไง? ฉันไปอยู่อาโอกิริก็มีข้อแม้ว่าห้ามยุ่งเกี่ยวกับคนที่ไม่ได้อยู่ในองค์กร แต่พอเกิดเรื่องในวันนั้น วันที่ฉันต้องทำร้ายพี่ตัวเองเพื่อให้เธอปลอดภัยฉันก็ไม่อยากอยู่ที่นั่นอีกต่อไปแต่นายรั้งไว้ไง ไอ้บัดซบ!” กล่าวจบก็อดสบถด่าคนข้างกายไม่ได้

“ทำไมต้องกลับไปปกป้องเธอด้วยล่ะ เหมือนนายจะไม่ชอบหน้าเธอนี่” คำถามถูกต่อทันทีที่ได้ยินคำตอบจนจบ จะว่าไปสิ่งที่คนหัวน้ำเงินพูดมานี้เหมือนการสารภาพบาปไม่มีผิด

“ก็เพราะได้ข่าวว่าแกออกมาตั้งกลุ่มใหม่แล้วไม่พาพี่บ้าไปด้วยไง! อย่างงี้คนคอยดูแลก็แทบไม่เหลือแล้ว!! เหอะ!ไม่น่าหวังให้แกคอยดูแลพี่นั่นเลย” ช่างเป็นคำตอบที่คิดไม่ถึง คาเนกิขมวดคิ้ววุ่นอย่างสับสนใจ ใจหนึ่งอยากวิ่งไปช่วยคนพวกนั้นแต่ใจหนึ่งก็ไม่ไว้ใจคนข้างกายอีกเช่นกัน

ถ้าพวกเขาอยู่ที่นี่มันคงจะดีกกว่านี้…’ หวนคิดคำนึงไปถึงพวกพ้องที่อยู่อีกโลกทั้งยังหมดโอกาสที่จะมาโลกนี้โดยสิ้นเชิงแล้ว คาเนกิก็ได้แต่นั่งถอนหายใจอย่างเพลียๆเท่านั้น เขาไม่คิดที่จะกระดิกห่างไปจากอายาโตะแม้แต่น้อย ยิ่งเห็นแขนขาที่กำลังงอกขึ้นมานั้นก็ยิ่งไม่ไว้ใจ

“หืม??” คาเนกิอุทานออกมาเบาๆเมื่อเห็นอะไรบางอย่างวิ่งเต้นอยู่รอบๆและกระจายกันอยู่ เจ้าพวกนั้นใส่ชุดคลุมสีดำไม่ต่างจากพวกชุดดำก่อนหน้าแต่ติดตรงที่เบื้องหลังมีการปักรูปดอกกุหลาบดีแดงเลือดหมูติดไว้ด้วย

คนในชุดคลุมนั้นมากันประมาณ 5 คน แต่ละคนยืนประจำหลังคาบ้านแต่ละหลังหันหน้ามาทางคาเนกิทุกคน ใบหน้าปิดไว้ด้วยหน้ากากสีขาวมีเครื่องหมายคำถามติดไว้ตรงกลางหน้ากากแต่กลับมีเลือดเปื้อนไปทั่ว คาเนกิขยับตัวลุกขึ้นอย่างหวาดระแวงคนพวกนี้เป็นใครเขาไม่รู้ รู้เพียงว่าคนพวกนี้ต้องไม่ธรรมดา

“มากันแล้ว” อายาโตะพูดขึ้นลอยๆ ริมฝีปากเหยียดยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ คาเนกิยืนหายใจฟึดฟัดอย่างไม่สบอารมณ์ไม่คิดว่าการตัดสินใจพาน้องชายเพื่อนมากับตนจะเป็นการขุดหลุมฝังตัวเอง

 

อีกฝั่งรีไวล์ที่กำมีดมั่นจิ๊ปากขัดใจ แม้จะเห็นจากระยะไกลแต่ก็รู้ว่าคนทั้ง 5 ไม่ธรรมดา เขาไม่สามารถปลีกตัวไปจับกุมได้ ได้แต่หวังว่าเด็กหนุ่มหัวขาวคนนั้นที่อ้างว่าอยู่ฝ่ายมนุษย์จะไม่คิดทรยศพวกเขาจริงๆ

“ฮันจิ! เจ้าคนพวกนั้นคืออะไร! มาจากไหน!?” ชายร่างเตี้ยแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตะโกนฝ่าฝูงไททันมายังหัวหน้าหน่วยอีกคนที่ยืนบนหลังคาบ้าน ดวงตาสีน้ำตาลแดงคู่นั้นมองกลุ่มคนกลุ่มนั้นไม่วางตา

“ไม่รู้!!!ไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าหลบอยู่ตรงไหน!” ฮันจิตะโกนตอบ รีไวล์จิ๊ปากอีกครั้งก่อนจะออกแรงเฉือนท้ายทอยไททันตัวสุดท้ายทางฝั่งเขาคล้ายระบายอารมณ์โกรธลงไททันตัวนั้นอะไรอย่างนั้น

ฟืด~~~~ฟึบ

รีไวล์เคลื่อนย้ายตัวเองจากศพยักษ์มายังเพื่อนสาวร่างใหญ่ หันไปมองทางเดียวกันด้วยสายตาขุ่นมัว ฮันจิพูดขึ้นก่อนเพื่อกลบความเงียบและรู้ทันเพื่อน

“อย่าคิดที่จะเข้าไปเชียว”

“ทำไม?” รีไวล์ถามกลับทันที แววตาครุกกรุ่นจนหน้ากลัว

“ฉันจะดูว่าเด็กคนนั้นจะทำยังไงกับเหตุการณ์นี้” ฮันจิแถลงไข

“แล้ว?

“ถ้าเขาเป็นคนของฝ่ายเรา เราก็จะได้รู้จากเหตุการณ์นี้ไงล่ะ เรามองอยู่เฉยๆห่างๆนี่ล่ะถ้าเด็กนั่นเริ่มไม่ไหวเราค่อยเข้าไป” ฮันจิเว้นช่วงไปแววตาเริ่มเปลี่ยนเป็นหม่นริมฝีปากอมยิ้มกรุ้มกริ่ม “แต่ในทางกลับกัน ถ้าเด็กนั่นพลิกไปหาพวกนั้นเมื่อไหร่ เราก็พุ่งไปจับทั้งแก๊งมาทดลองซะก็หมดเรื่อง ฮี่ๆ”

รีไวล์ถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก เขารู้สึกเหมือนจะชินกับความบ้าบอนี้แต่ก็ไม่สุด ดวงตาเรียวคมตวัดกลับไปมองเหตุการณ์อย่างขมักเขม้นเมื่อเห็นชายหนุ่มผมขาวลุกขึ้นด้วยท่าทางเอาเรื่องแบบนั้นก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาอีกเปราะ

“เหอะ ฉันว่าเธอคงอดทดลองเด็กนั่นแล้วล่ะ” รีไวล์พูดขึ้นยกแขนขึ้นกอดอกมองเหตุการณ์อย่างสบายใจแม้ใบหน้าจะเรียบนิ่ง เขาไม่ได้มั่นใจเต็มร้อยว่าคาเนกิจะไม่ทรยศเขา แต่เขากลับสัมผัสได้จากแววตาสีขี้เถ้านั่นที่แม้จะได้เห็นแค่แวบเดียวก็รู้สึกได้ว่า เด็กนั่นเอาจริง

แสดงตัวออกมาสิ ว่านายอยู่ฝ่ายไหนกันแน่

(50%)

คาเนกิมองไปรอบๆตัว ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นคาคุกันที่มีเพียงข้างเดียวอันเป็นเอกลักษณ์ เขาตั้งท่าพร้อมรบเต็มที่แต่ก็ต้องผงะไปเมื่อมีเสียงลอดหน้ากากนั้นมา

“พี่ชายพี่ชายจริงๆ” เสียงนั้นแหลมและแหบแห้ง น้ำเสียงนั้นดูตื้นตันเสียจนคาเนกิไปไม่ถูก คาคุกันที่เคยแสดงออกมาหายไปตั้งแต่เมื่อไรไม่อาจจับได้เขารู้เพียงว่าความรู้สึกดีใจเล็กๆกำลังผุดขึ้นมากลางอก

คนแต่ละคนจับหน้ากากและเหวี่ยงออกจากใบหน้าไปคนละทิศละทาง สร้างความตกใจให้ชายหนุ่มเป็นอย่างมาก

คุณโยโมะ คุณทสึกิยาม่า คุณบันโจ โทวกะจัง ฮินามิจัง…’

นี่เขาไม่ได้ฝันใช่หรือไม่ คนพวกนี้ที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่ภาพลวงตาใช่ไหม

มุมปากที่กำลังยกขึ้นนิดๆนั้นคือของจริงใช่ไหม?

“ทำไมทุกคนถึงอยู่ที่นี่” คาเนกิเอ่ยถามเสียงแผ่ว ขารู้สึกเหมือนไม่มีแรงลดฮวบลงนั่งคุกเข่าอย่างควบคุมไม่ได้ หญิงสาวผมสีน้ำตาลเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามาหาคาเนกิ เธอมองใบหน้าขาวซีดตรงหน้าที่ไม่ได้เจอกันร่วมเดือนอย่างมีสุข

“พวกเรามารับพี่ชายค่ะ กลับกันเถอะนะ”

คำพูดสั้นๆแต่กลับสร้างความตื้นตันให้อย่างมากมายจนจะระเบิด คาเนกิเม้มปากแน่นค่อยๆก้มหัวลงน้อมรับคำเชื้อเชิญนั้นอย่างยินดีแต่ใจลึกๆกลับปฏิเสธจนสับสน

“แกสู้มามากพอแล้ว เรื่องของคนที่นี่ไม่เกี่ยวกับแกกลับไปกับพวกนั้นซะเถอะ” เสียงที่ดังขึ้นจากเบื้องหลังทำให้คาเนกิต้องเหลือบกลับไปมองปากเอ่ยถามเสียงเบาอย่างคนไร้เรี่ยวแรง

“นายตามพวกเขามา?

“เออ! ก่อนมาที่นี่ฉันติดต่อพวกนั้นให้เดินทางมาที่นี่ เพราะเห็นตามหาแกกันให้วุ่น” คาเนกิสะอึกเมื่อฟังจบเขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะสร้างความเดือดร้อนให้ขนาดนี้

“ใช่ สำนึกไว้เลยนะว่าพวกฉันต้องกลับมาช่วยนาย! ทั้งๆที่นายหายหน้าหายตาไปไม่โผล่หัวมาเลย”น้ำเสียงต่อว่าอย่างน้อยใจถูกส่งมาจากสาวแกร่งหัวน้ำเงินผู้เป็นพี่ของอายาโตะ ข้างหลังของเธอแบกถุงผ้าเล็กๆไว้ด้วย

เธอเดินตรงมาหาชายหัวขาวที่นั่งคุกเข่ากับพื้นพร้อมกระเป๋าใบนั้น รวบรวมความโกรธมาไว้ที่กำมือก่อนจะออกหมัดต่อยแก้มขาวของเพื่อนหนุ่มเต็มแรง

พลั่ก!

“ไม่ยอมพาไปด้วยแล้วยังทำให้เป็นห่วงอีกตาบ้า” ชายหนุ่มไม่ต่อล้อต่อเถียงรับหมัดนั้นไว้เป็นบทเรียน ไม่นานร่างทั้งร่างก็ถูกพยุงให้ลุกขึ้นดวงตาสีเทามองไปยังคนพยุงก็พบชายหน้านิ่งมีหนวดรำไรที่คาง เขาไม่พูดอะไรแต่คาเนกิก็พอรู้ว่าคนข้างๆคงเหนื่อยกับการตามหาเขาใช้ได้

“ดีจริงๆที่นายไม่เป็นอะไร แล้วชุดนั่นอยู่กับที่นี่ไปได้ยังไงเนี่ย” บันโจถามอย่างสงสัยพินิจเครื่องแบบทหารเปื้อนเลือดนั้นอย่างละเอียด

“รสนิยมคนที่นี่ห่วยชะมัดเลย” ตามมาด้วยทสึกิยาม่าที่มองเครื่องแบบนั้นเป็นเศษผ้า “ชุดดำนี่ยังเหมาะกว่าอีก”

“อย่ามัวแต่คุยกลับได้แล้ว” โยโมะว่าขัดเมื่อเห็นคุยกันไม่หยุดทั้งๆที่สถานการณ์ไม่อำนวย คาเนกิรั้งตัวไว้เมื่อถูกโยโมะดึงให้เดินไปข้างหน้าด้วยกัน “มีอะไรหรือเปล่าเคน”

“ยังกลับไม่ได้คนที่นี่

“เลิกแบกทุกอย่างไว้ด้วยบ่าเล็กๆนั่นซะที เดี๋ยวทุกอย่างล้มทับแล้วจะจุก” โยโมะพูดหน้านิ่งแต่กลับเป็นเข็มจิ้มใจที่มีแผลเป็นเต็มไปหมดได้อย่างดี

“แต่

“ไม่มีแต่ นายยังมีคนทางนั้นที่ต้องดูแลไม่ใช่เหรอ หรือเห็นทางนี้สำคัญกว่า?” บันโจเริ่มหันมาขัดบ้างใบหน้านั้นดูน้อยใจมากถึงมากที่สุด

“เปล่า แต่

“ถ้างั้นก็ปล่อยไป คนที่นั่นรอนายกลับไปแค่ไหนรู้ไหม? เรามากันแค่นี้แต่คนที่รออยู่ที่อันเทย์กุก็ใช่ว่าจะไม่เป็นห่วงนาย” คาเนกิเงียบไปเมื่อถูกรุมน้อยใจ เขาคิดไว้แล้วเชียวว่าเจอหน้ากันต้องมีการตัดพ้อแบบนี้เกิดขึ้นแน่ๆ

“ทุกคนคะ คนทางนู้นกำลังตรงมาทางนี้ค่ะ” ฮินามิเอ่ยเสียงร้อนรนนิ้วชี้ตรงไปยังกลุ่มคนที่นำโดยผู้ชายร่างเล็ก ตาคมนั้นจ้องมาอย่างเชือดเฉือน

“หัวหน้าทุกคนอย่าทำอะไรนะ!” คาเนกิบอกทุกคนด้วยใบหน้ากังวล ดูจากท่าทางร่างเล็กคงกำลังอารมณ์เสียถึงขีดสุดแล้วแน่ๆ

ฟึ่บ

ร่างของมนุษย์หยุดอยู่ตรงหน้าฝูงสิ่งมีชีวิตที่มาจากต่างโลก ผู้หญิงหัวน้ำตาลแดงก็ไม่วายติดสอยห้อยตามมาด้วยติดๆ พวกคาเนกิทำตามที่บอกพวกเขาไม่ตอบโต้อะไรกับการมาของคนพวกนี้แม้แต่น้อย

“พวกแกคิดจะทำอะไร” รีไวล์กัดฟันพูดใบหน้าโหดขึ้นอีกหลายร้อยเท่า มีดยกขึ้นจ่อใบหน้าของคาเนกิที่อยู่ใกล้เขามากที่สุด ฮันจิเห็นท่าไม่ดีรีบปรามให้ใจเย็นลงทันที

“เดี๋ยวๆรีไวล์! นายจะใจร้อนเกินไปแล้ว!

“เจ้าเด็กเหลือขอนี่ไว้ใจได้ที่ไหน! ไม่เข้าใจเอลวินสักนิด!!! ทำใจจะเชื่อใจนะแต่ไอ้ตัวที่เหลือนี่มาได้ยังไง!?” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดนั้นทำคาเนกิผงะไปไม่คิดเลยว่าคนพวกนี้จะทำใจเชื่อใจเขาได้ “เหอะ!วางแผนอะไรไว้ล่ะ! ถล่มกำแพงให้เละเป็นจุน? ฝันไปเหอะฉันจะจับแกเดี๋ยวนี้ล่ะ”

“รีไวล์” ฮันจิไม่ทันได้รั้ง รีไวล์ที่เร็วกว่าก็พุ่งเข้าจะจับคาเนกิแต่โยโมะดันเร็วกว่ายกมือขึ้นจับมีดที่พุ่งมาไว้เหมือนรับไม้ที่ฟาดมา

หมับ

“ฟันไม่เข้า?” รีไวล์พูดขึ้นอย่างแปลกใจ “พวกแกคือตัวอะไรกันแน่!

“ไม่ต้องดิ้นรนที่จะรู้เรื่องพวกเราหรอก เราแค่มารับคนของเรากลับ” โยโมะเป็นคนตอบให้แทนทุกๆคน มือที่คว้ามีดไว้ออกแรงกำหนักขึ้นก่อนจะสะบัดมือเล็กน้อยจนมีดคัตเตอร์ยักษ์นั้นหักติดมือไปและโยนทิ้งไป

“เราไม่ได้มาร้าย ขอผ่านไปนะ” โทวกะพูดสั้นๆลองเชิงโดยการก้าวขาไปข้างหน้าอีกก้าวสองก้าวก่อนจะต้องหยุดกึกเมื่อเจอมีดมาจ่อคอ

“ไม่ปล่อยไปหรอกนะจ้ะ” ฮันจิเอ่ยเสียงร่าเริงแต่ดวงตากลับทอประกายวาววับดังนักล่า ตอนนี้พวกเขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างสมบูรณ์

“ก็เอาสิ หาเรื่องมาหากลับไม่โกงนะ” โทวกะผู้หัวร้อนพูดอย่างเหลืออดดวงตาทั้งสองข้างแปรเปลี่ยนเป็นคาคุกันจนฮันจิตกใจเซถอยหลังไปสองก้าว

“โทวกะจัง คนพวกนี้เป็นพวกเดียวกับฉันอย่าทำอะไรเขาเลยและฉันก็ตัดสินใจจะช่วยพวกเขาแล้วด้วย” คาเนกิพูดขัดเมื่อเห็นโทวกะทำท่าจะไม่จบง่ายๆ “ฉันขออยู่ที่นี่ต่อจนกว่าเรื่องจะจบ พวกเธอกลับไปก่อนได้เลย”

“คาเนกิคุง! บ้าไปแล้วรึไง?กลับเถอะ ที่นี่มีอะไรดีกัน” ทสึกิยาม่าพูดอย่างออกรส ใบหน้าแสดงความเอือมระอาถึงขีดสุด อายาโตะที่มีแขนขางอกมาได้เกือบครึ่งก็เริ่มดันตัวลุกขึ้นนั่งปากตะโกนไล่คาเนกิเต็มเสียง

“ไอ้โง่! จะอยู่ต่อทำเตี่ยอะไร!! ที่นี่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับแกปล่อยไปได้แล้ว! อาโอกิริจะทำอะไรก็ช่างหัวมัน! ที่นั่นจะได้สงบๆสักที” ที่นั่นในที่นี้ก็คือโตเกียวที่ถูกอาโอกิริคุกคามมาอย่างยาวนาน คาเนกิเมินคำพูดเหล่านั้นและยังคงยืนยันคำเดิมไม่เปลี่ยน

“คนที่นี่ก็เหมือนคนที่นั่นน่ะล่ะ เผลอๆจะดีกว่าด้วย! พวกเขาไม่เคยไปทำอะไรให้สักหน่อยยังจะมารังควานเขาอีก! งั้นก็ไม่แปลกที่ฉันจะอยู่ช่วย!” รีไวล์กับฮันจินิ่งไปเมื่อได้ยินแบบนั้น พวกเขาไม่คิดเลยว่าคาเนกิจะคิดหวังดีกับโลกทางนี้ขนาดนี้

“ความโลกสวยของนายเนี่ยไม่เคยหายไปเลยสักนิดเนอะ” อายาโตะพูดจากระแนะกระแหน ใบหน้าก็เย้ยหยันแต่ชายหนุ่มไม่สนใจ หันไปสบตากับเพื่อนๆที่อึ้งกับเหตุการณ์

“ผมจะอยู่ต่อ พวกคุณจะอยู่ด้วยหรือไม่ก็ได้ผมสัญญาว่าจะกลับไปแน่ๆ” แม้ใจจริงอยากจะรั้งให้อยู่ช่วยกันก็เถอะ

“งั้นพวกเราก็จะอยู่ด้วย”

บันโจสรุปพร้อมกับแบกอายาโตะขึ้นหลัง คนที่เหลือในกลุ่มพยักหน้าเห็นด้วยน้อยๆแม้จะมีขัดใจบ้างแต่ก็ไม่ได้ค้านอะไรกลับมา (เพราะรู้นิสัยของคาเนกิดีว่าเป็นคนดื้อเงียบจะทำอะไรก็ฉุดไม่อยู่แล้ว)

“ขอบคุณครับ” คาเนกิพูดอย่างตื้นตันใบหน้าเหลือบกลับมามองทหารทั้งสองอีกครั้ง แต่ตอนนี้ทั้งคู่กลับหายไปจากที่นี่เพื่อไปกำจัดไททันรอบๆเสียแล้ว

ซึ่งไททันพวกนั้นส่วนมากก็จะตอมอยู่แถวๆรอบๆไททันปริศนาตัวนั้น มันแบกหินจนมาถึงรูกำแพงเรียบร้อย

ตู้ม

หินก้อนยักษ์ถูกวางลงอย่างแรงพวกคาเนกิมองเหตุการณ์นั้นอย่างตะลึง เมื่อเห็นบางอย่างโผล่มาจากท้ายทอยไททันตัวนั้น ร่างนั้นโอนเอนไปมาก่อนที่จะมีคนขึ้นไปดึงตัวลงมา

คาเนกิดูจะช๊อคเป็นพิเศษ เพราะคนๆนั้นคือคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้ว

“เอเลน เยเกอร์”

ปัญหาชักใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนหลังจะหักเสียแล้วสิ

(100%)

ช่วงทอร์ก(แถลงไขเพิ่มเติม)
ช่วงเวลาในตอนนี้ไรท์เชื่อว่าต้องมีคนงงบ้างแน่ๆ จึงบอกดักไว้เลย

ตอนที่คาเนกิแยกออกมา -ผู้คนที่รอดเข้ากำแพง อาร์มิน มิคาสะ แจน บลาๆเห็นร่างเอเลนที่โผล่มาจากไททัน
ตอนที่คาเนกิพักอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง -พวกอาร์มินพาเอเลนเข้ากำแพง เจอฝูงทหารรอเฉือนเครียร์กันอย่างดุเดือด
ตอนที่คาเนกิเริ่มคุยกับอายาโตะ -พิกซิสเข้ามาช่วยพวกอาร์มินเริ่มคุยเรื่องแผนกู้เขตทรอส
ตอนที่เอลวินโผล่มาคุยกับคาเนกิ -แผนเสร็จสมบูรณ์เตรียมทหารออกนอกกำแพงโรเซ่
ตอนที่คาเนกิตัดสินใจมากับเอลวินเริ่มเดินทางออกจากบ้าน -เอเลนคุมร่างไททันไม่ได้จนในที่สุด...
ก็เจอกันในสภาพที่ปรากฎในตอนนี้ค่า~~~

คาเนกิมีคนมาตามแล้วฮริ้วววววว
อ้ากกกกก กรี๊ดดดดดด โฮ่ยยยยยยย
ไรท์มาตรงเวลาสากลล่ะตัวเธอว์ ฮรือ ซึ้งใจ
ดึกแล้วนะเนี่ย งืมๆ

หลังจากตอนนี้ขอ เซย์บายยาวๆน้าค้า จนกว่าจะผ่านช่วงสอบไปโน่นล่ะ
ปิดเทอมจะมาสัปดาห์ละ 2 ตอนเลย! คอยดู!! (โม้)
เพราะงั้น กู๊ดบายยาวววววววววววว น้าค้าาาาาาาาาา
ราตรีสวัสดิ์ค่ะ //ฟุบคาโต๊ะ

ด้วยรักจากไรท์
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 190 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,074 ความคิดเห็น

  1. #980 ❄_Seimi_♣ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 22:23
    สนุกไม่คิดว่าจะสนุกขนาดนี้เลยตอนแรก รักเลย
    #980
    0
  2. #914 ตีฟอง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 04:34
    อยากจะร้องให้ตามเม้นล่าง จำไม่ได้เหมือนกัน
    #914
    0
  3. #895 Rosa_magic_ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 01:17
    อยากจะร้องไห้ จำตัวละครในโตเกียวกูลไม่ได้สักคน ฮือๆ
    #895
    1
    • #895-1 Toony03(จากตอนที่ 18)
      25 มีนาคม 2561 / 15:56
      555 ไม่เปงไรๆ ไม่รู้กะอ่านรู้เรื่องอยู่~~
      #895-1
  4. #846 KuhakuX (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 02:15
    สนุกมากครับ
    #846
    0
  5. #672 kawaii neko (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 12:49
    พึ่งมาเห็นเรื่องนี้ บอกเลยสนุกมากกกก จะรอต่อนะคะไรท์จ๋าาาา
    #672
    0
  6. #669 ตัวแทนแห่งความนก (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 15:22
    พึ่งตามมาอ่านล่ะไรต์ เราชิยมากเลย555555 เดิมทีไม่รู้จักไททันสักเท่าไร แต่พอจับมาคอสโอเวอร์แบบนี้เริ่มหันเหไปทางโน้นบ้างและ



    สู้ๆนะคะไรต์ ทางนี้จะแวบมาส่องทุกๆเดือน(?) Lol
    #669
    0
  7. #668 คิวบิ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 20:08
    ฮือ.. ไรท์มาต่อแล้ว //นํ้าตาไหล ในที่สุดทุกคนก็มาครบสักที จะเหลือแต่ฮิเดะล่ะทีนี้ ไรท์เจ้าค่ะ อยากเจอฮิเดะเจ้าคะ คิดถึงเขามาก //สุดท้ายนี้ ไรท์ยังคงบรรยายได้ดีเหมือนเดิมน่ะเจ้าค่ะ(หลังจากที่ไม่ได้อ่านนิยายไรท์นาน) เป็นใจให้เช่นเคยเจ้าคะ สู้ๆน่ะแล้ว มาต่อไวๆล่ะเจ้าค่ะ
    #668
    0
  8. #667 malefactor (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 00:19
    มิคาสะ ? คาเนกิ เอเลนโสด!!!
    #667
    0
  9. #662 Karen_zaza(Renny) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 07:10
    พึ่บพั่บเลยทีนี้ มนุษย์หมดโลกแน่555555
    #662
    1
    • #662-1 Toony03(จากตอนที่ 18)
      3 กันยายน 2560 / 10:59
      ใช่ๆเล่นมาเป็นแก๊งเลย ไม่นับเสื่อแล้วเหรอเธอ 555
      #662-1
  10. #661 w'wi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 05:56
    มาสักที~~~~
    #661
    0
  11. #660 My dark side (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 01:43
    โอ้วววว มาต่อแล้วแหะ
    #660
    0
  12. #659 cream1141 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 00:01
    มาแล้ววววรอตั้งนานT-T
    #659
    0
  13. #658 MoePunCH (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 23:42
    ฮิเดะ มายฮัสเเบน~~มาเอากิกลัยที เดี๋ยวหลังหักจริงหรอก555
    #658
    1
    • #658-1 Toony03(จากตอนที่ 18)
      3 กันยายน 2560 / 10:58
      เนาะๆ ภาระจะเยอะไปไหน -*-
      #658-1
  14. #657 MeR2546 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 23:18
    ในที่สุด~(ดีใจเหมือนได้รางวัลระดับโลก)ก็ได้อ่านซักที~
    #657
    1
    • #657-1 Toony03(จากตอนที่ 18)
      3 กันยายน 2560 / 10:58
      ถถถ สงสารเธอว์จางงงง
      #657-1
  15. #656 C-Chinemon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 23:08
    เจ้อสำอรรรรรร~ ใจเย็นๆเอาไว้หน่อยค้าาาาาา
    แล้วเมื่อไหร่จะไปเจอเอเลนกัน...
    #656
    1
    • #656-1 Toony03(จากตอนที่ 18)
      3 กันยายน 2560 / 10:58
      เจอแล้วนา แต่โผล่มาฉากเดียว 555
      #656-1
  16. #655 winl-809 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 04:30
    ไรท์มาต่อทีเถอะมันทรมานจิตใจคนอ่านนะ
    #655
    1
    • #655-1 Toony03(จากตอนที่ 18)
      2 กันยายน 2560 / 22:41
      มาล้าวอิ้ๆ รอสักครู่ ขอให้ไม่ค้างมาก ไรท์พยายามตัดจบให้ไม่ค้างแล้วนะเนี่ย
      #655-1
  17. #654 Bool14 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 21:07
    เชียร์คาเนกิกับอายาโตะ พวกเค้าควรได้กันนนนนน
    #654
    0
  18. #653 w'wi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 15:45
    ค้างอีกเยี่ยงเดิมฮืออออออออออออออออออออออออออออ
    #653
    1
    • #653-1 Toony03(จากตอนที่ 18)
      2 กันยายน 2560 / 22:40
      มาละๆขอให้ไม่ค้างนะ เพราะเราจะหายยาว
      #653-1
  19. #652 โพอิ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 13:04
    กว่าจะมารากงอกจนออกผลแล้ววว
    #652
    0
  20. #651 AK_OR (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 11:07
    อายาโตะหนุ่มซึน
    #651
    1
    • #651-1 Toony03(จากตอนที่ 18)
      2 กันยายน 2560 / 22:39
      เนาะๆซึนได้โล่เบยล่ะ
      #651-1
  21. #650 Aiko cg (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 09:43
    เย้ ไรท์มาต่อแล้ววววววว
    #650
    0
  22. #649 MikaMamoru (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 22:00
    นั่งรอต่อไป ทำไมไรท์ต้องทำให้อยากแล้วจากไปด้วยยยยยยย
    #649
    0
  23. #648 C-Chinemon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 21:50
    เราปูเสื่อมากี่ชั้นแล้วน้าาา//นั่งนับแป้ป
    #648
    0
  24. #640 nopparat22z (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 16:18
    คาเนกิอายาโตะ นี่เเหละ 
    #640
    0
  25. #639 nopparat22z (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 16:18
    คาเนกิอายาโตะ นี่เเหละ 
    #639
    0