(ไม่จบ)The Twisted World [Fic:Tokyo ghoul & Attack on titan]

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 11 ไม่คาดคิด(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,876
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 213 ครั้ง
    8 ก.ค. 60

ตอนที่ 11 ไม่คาดคิด

                “ฮึ่ย!!!”      ฉึก!!

ร่างของชายหญิงคู่หนึ่งที่ออกตัวตีคู่กันมาตลอดทางเพื่อช่วยกันกำจัดไททันทั้งหลายที่ขวางทาง ชายหัวโล้นที่มีหน้าที่ในการแบกร่างเพื่อนชายหัวเหลืองตามมาติดๆในใจคิดประหลาดใจกับความเหนือมนุษย์ของทั้งคู่

                “ย้ากกกก! เฮื่อ!” ในขณะเดียวกันไททันประหลาดที่ไม่เข้าพวกก็กำลังสู้กับพวกเดียวกันอย่างดุเดือดแต่เพราะมันสมองที่มีมากกว่าจึงทำให้ชนะได้ง่ายๆ มันกวาดสายตาไปรอบๆก่อนจะเริ่มสะดุดกับไททันฝูงใหญ่ที่ฐานบัญชาการ สองเท้าหนาไม่รอช้าสาวตรงไปยังเป้าหมายอย่างไม่รีรอ

                ฝั่งมิคาสะกับคาเนกิที่คอยเก็บกวาดไททันทั้งหลายมาตลอดทางกับโคนี่ที่แบกอาร์มินไว้ก็ยังคงดำเนินแผนการต่อเรื่อยๆเมื่อเห็นผลที่ออกมาในทางที่ดี

                มือขาวซีดเอื้อมไปกุมมือบางของมิคาสะพร้อมกับออกแรงเหวี่ยงให้หญิงสาวพุ่งไปหาไททันตรงหน้าเพื่อลดการใช้แก๊สที่เหลือเพียงครึ่ง ตัวหญิงสาวก็รู้งานฟันท้ายทอยจนขาดสะบั้นเลือดสาดกระเซ็นแต่ก็ระเหยไปในเวลาไม่นาน โคนี่และอาร์มินมองไล่หลังทั้งคู่ที่ไม่ต่างอะไรกับอาวุธสังหารอย่างดีใจ เขาทั้งคู่ถึงฐานบัญชาการแล้ว!

                เพล้ง!

                ร่างของมิคาสะกับคาเนกิพุ่งทะลุกระจกบานใหญ่ก่อนจะตามมาด้วยโคนี่และอาร์มินที่ตามหลังมาติดๆ ไม่ใช่แค่นั้นเจ้าไททันปริศนานั้นยังตามมาถึงฐานบัญชาการและไล่จัดการไททันโดยรอบให้ตามแผนของคนหัวแหลม คนหน้าม้าที่มองดูเหตุการณ์อย่างฉงนรีบพุ่งมาหาผู้มาเยือนด้วยใบหน้าตื่นตระหนกทันที

                “แก๊สหมดพอดีเลยน้า~~~ สำเร็จสินะ!เส้นยาแดงผ่าแปดเลย” โคนี่พูดอย่างโล่งอกพร้อมเคาะกระบอกบรรจุแก๊สเบาๆ

                “พพวกนายรอดมาได้งั้นงั้นเหรอ” แจนพูดน้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างไม่อยากเชื่อ โคนี่ละสายตาจากของในมือมามองเพื่อนหัวเหลืองก่อนจะยิ้มกว้างแล้วตบบ่าอาร์มินอย่างหยอกล้อจนอาร์มินร้องออกมาดังอั่ก!

                “ต้องขอบใจอาร์มิน! แผนของนายนี่มันเฟี้ยวจริงๆ ทุกคนดูสิ ไททันตัวนั้นมันฆ่าไททันด้วยกันเองด้วยล่ะแถมยังไม่สนใจเราเลยด้วย ถ้าใช้ประโยชน์จากมันดีๆพวกเราต้องออกไปจากที่นี่ได้แน่ๆ” โคนี่ใช้นิ้วชี้ไปยังไททันตัวหนึ่งที่ดูแตกต่างพร้อมสาธยายยาวๆให้กับคนในบริเวณนี้ได้รับรู้

                ผู้คนภายในฐานบัญชาการทำหน้าเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง สักพักก็มีแจนแย้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มิคาสะจึงตอกกลับไปเสียงเครียดจนแจนต้องสงบไป

                ทุกคนในฐานบัญชาการไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินตามผู้นำ ดังนั้นทุกคนจึงเคลื่อนย้ายตำแหน่งตัวเองเข้าไปในตัวอาคารและรอทำตามแผนที่ออกมาจากปากของผู้นำในตอนนี้เท่านั้น

(20%)

                เวลาผ่านไปได้ไม่นานของที่ซุกอยู่ในฐานบัญชาการก็ถูกรื้อออกมา แจนเป็นคนนำถือของออกมา ของในมือนั้นเป็นกล่องทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ภายในบรรจุกระบอกปืนของสารวัตรทหารที่แสนจะเก่าคร่ำครึ แจนบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆเมื่อคิดหาวิธีที่จะใช้ประโยชน์กับปืนพวกนี้ไม่ได้

                “ที่ห้องเสบียงมีไททันชนิด 3-4 เมตรอยู่สินะ” อาร์มินพูดกับตัวเองเบาๆในหัวก็คิดหาแผนรับมือที่ดีที่สุด ไททันขนาดเล็กทั้งหลายจะไม่สร้างความเดือดร้อนให้พวกเขาเลยถ้าแก๊สของพวกเขายังเหลือพร้อมรบ

                “ด้วยปืนพวกนี้ถ้าเราโจมตีถูกจุดก็อาจจะทำให้ไททันพวกนั้นตาบอดได้ก่อนอื่นก็หย่อนลิฟที่มีพวกเราจำนวนนึงลงไปแล้วให้คนที่อยู่ในลิฟเล็งไปที่หน้าของไททันทั้งหมด จากนั้นก็ยิงพร้อมๆกันไปที่ดวงตา” อาร์มินเริ่มบรรยายถึงแผนขั้นต่างๆอย่างช้าๆ ก่อนที่จะมีเสียงพูดแทรกเข้ามาอย่างเร่งรีบ

                “ทุกคนดูนี่สิว่าฉันเจออะไร!” มาร์โก้พูดเสียงดังพร้อมวิ่งพุ่งมาจากห้องที่แจนเดินมา ในมือถือกระดาษปริศนาที่มีคราบเลือดติดอยู่ ตัวก็สั่นหงึกหงักอย่างขวัญเสีย

                  “กระดาษ?เขียนอะไรไว้รึปล่าวน่ะอาร์มินเอ่ยก่อนจะพุ่งไปหามาร์โก้อย่างรวดเร็ว เมื่อพลิกกระดาษไปมาก็เจอตัวอักษรเขียนหวัดๆด้วยเลือดสดๆ ที่ยังไม่ทันแห้งดี กลิ่นคาวๆอันคุ้นเคยทำคาเนกิสติกระเจิงดวงตากวาดไปมาอย่างหวาดระแวง เขารู้ดีว่ากลิ่นอันหอมหวานนี้คือกลิ่นของอะไรและเขาก็พอเดาออกว่าผู้ประทุษร้ายคงอยู่แถวๆนี้ เพื่อรอเวลาละเลงเลือด

                “ฉันขออ่านหน่อยสิ” ชายหนุ่มหัวขาวตรงดิ่งมาหาเพื่อนหัวเหลือง มือประดับเล็บสีทึบคว้ากระดาษในมือมาไว้กับตัวทันทีที่ได้รับอณุญาตแม้จะให้อย่างงงๆก็เถอะ

 

ฉันรอแกอยู่

 

                อ่านจบมือขาวก็ขยำกระดาษแล้วปาไปอย่างหัวเสีย ไม่ต้องเอ่ยชื่อก็รู้ว่าต้องการส่งถึงใคร! แล้วไม่ต้องหวังด้วยว่าจะมาดี คาเนกินั่งลงทำหน้านิ่วคิ้วขมวดตอนนี้สีหน้านิ่งๆที่แสดงออกเป็นประจำถูกเก็บใส่หีบอย่างถาวรคงไม่ได้หยิบมาใช้อีกสักระยะ

                “อาร์มินบอกแผนต่อ” คาเนกิพูดเสียงห้วน คนโดยรอบในเหตุการณ์มองอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ไม่คิดถามหาเหตุผลเพราะไม่อยากไปกระตุกหนวดเสือ!

“ตแต่คราบเลือดนี่ มันไม่มีความเป็นไปได้เลยนะที่จะมาอยู่บนกระดาษนี้น่ะ” มาร์โก้พูดอย่างร้อนรน คาเนกิตวัดตาเกรี้ยวกราดเพียงข้างเดียวมาทางเพื่อนโลกสวย ก่อนจะพูดอย่างไร้อารมณ์ทั้งๆที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด

“ไม่ต้องไปสนใจหรอก เวลาของเรามีไม่มากควรดำเนินแผนต่อได้แล้ว” อาร์มินรู้สึกได้ว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล แต่ดูจากสถานการณ์เขาก็ควรบอกแผนต่อมากกว่าจะสนใจกระดาษกับคำพูดแปลกๆนั่นจริงๆ

                “อ่าขั้นตอนนี้จะเป็นตัวตัดสินทุกอย่างคนที่ซุ่มอยู่บนเพดานทั้ง 7 คน ก็จะโจมตีเหล่าไททันที่อยู่รอบๆลิฟ สรุปแล้วแผนนี้ต้องเดิมพันด้วยชีวิต ถ้าพลาดก็ตาย” ทำท่านึกสักพัก อาร์มินก็สรุปเสียงหนักแน่น คาเนกิมองสบตากับอาร์มินนิ่งๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ตัวเขาเองก็สับสนเกินที่จะพูดหาสาระด้วยแล้ว

                “แผนนี้เราต้องปลิดชีพไททันในการโจมตีเพียงครั้งเดียว มันเสี่ยงและมีโอกาสสำเร็จน้อยมากขอโทษนะที่ต้องพาทุกคนมาเสี่ยงแบบนี้” น้ำเสียงสำนึกผิดนั้นทำเอาคนโดยรอบมีท่าทางอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ก็อย่างว่าการเป็นทหารมันต้องเสี่ยงเป็นเรื่องธรรมดา

                “ว่าแต่ไม่มีใครมีแผนที่ดีกว่าผมแล้วหรอครับ” ยังไม่วายชายหนุ่มผู้ไร้ความมั่นใจยังหันไปถามถึงแผนเพิ่มเติมอีก คาเนกิมองเพื่อนสนิทนิ่งสักพักก็ส่ายหน้าอย่างช้าๆในหัวตอนนี้คิดแต่หนทางรับมือหากมีกลุ่มคนชุดดำโผล่ออกมาเท่านั้น

                “มั่นใจหน่อยสิ นายน่ะมีความฉลาดเป็นต้นทุนที่ดีอยู่แล้วดังนั้นแผนนี้อาจไม่เสี่ยงเท่ากับที่นายคิดอยู่ก็เป็นได้นะ” คาเนกิพูดให้กำลังใจแต่แววตากลับฉายแววความกังวลออกมาอย่างปิดไม่อยู่

                ตัวคาเนกิรู้ตัวว่าแผนกับสถานการณ์แบบนี้มันเสี่ยงมากทั้งชีวิตของคนทุกคนและความลับที่ปกปิดมาตลอดหลายเดือน ดังนั้นเขาจึงเตรียมตัวเตรียมใจที่จะเปิดเผยความจริงทุกเมื่อ เมื่อเพื่อนๆได้รับอันตราย แต่ในใจลึกๆกลับคลับคล้ายคลับคลาว่าจะทำใจไม่ลงจนตีหน้านิ่งไม่ออก

                ถ้าเขามองฉันเปลี่ยนไปฉันจะรับได้ไหมนะคำถามเดิมๆที่วนอยู่ในหัวมาตลอด 3 เดือนเริ่มตามมาหลอกหลอนอีกครา คาเนกิหลุบตามองต่ำสักพักพักพวกที่เหลือก็เริ่มเข้าผสมโรง

                “นั่นสิ คิดแผนไม่ออกแล้วก็ทำตามของนายนั่นล่ะอาร์มิน” มาร์โก้พูดพร้อมยิ้มอ่อน อาร์มินไม่พูดอะไรต่อทำเพียงแต้มยิ้มบางๆกลับไปก่อนจะหันขวับไปทางลิฟที่เปิดออก

                “เตรียมปืนให้พร้อม! พวกเราเตรียมลิฟให้แล้ว” คนที่ดูแลเรื่องลิฟพูดเสียงดัง คนที่ต้องลงไปปฏิบัติภารกิจลุกขึ้นพร้อมถือกระบอกปืนไว้ข้างกาย คนที่ต้องประจำบนเพดานก็ถือใบมีดไว้ในมือแน่นในขณะเดียวกันชายหนุ่มหัวขาวกลับทำเพียงถือมีดหลวมๆอย่างปลงๆเท่านั้น

                “นายโอเคใช่ไหม?” แจนที่ถือใบมีดไว้ในมือสะกิดคาเนกิเบาๆอย่างห่วงๆ เขาสังเกตเห็นความผิดปกติจากเพื่อนหน้านิ่งมาได้สักพักแล้วจนอดที่จะถามสารทุกข์สุขดิบไม่ได้

                “เอ่อก็โอ” ใบหน้าเรียวฉายแววช่างใจพร้อมตอบเสียงเอื่อยๆ แจนผู้ไม่แคร์ใครจึงไม่คิดซักถามต่อทำเพียงเดินนำออกไปพร้อมพูดทิ้งท้ายไว้เท่านั้น

“ถ้านายไม่อยากทำนายควรบอก เพราะภารกิจนี้มันคือความหวังสุดท้ายของพวกเรา”

คาเนกิมองแผ่นหลังที่นำไปข้างหน้านั้นด้วยแววตาเรียบเฉยตามแบบฉบับ แต่ปากกลับอยากจะบอกความรู้สึกที่เก็บไว้นี้ใจจะขาด

ไม่ใช่ไม่อยากช่วยแต่กลัวช่วยไว้ไม่ได้มากกว่า

(50%)

จ้อก แจ๊ก จอ แจ

ระหว่างทางเดินลงมาสู่เบื้องล่างเสียงพูดคุยของเหล่าทหารก็ยังคงดังเจื้อยแจ้วอยู่ตลอด แต่ถึงจะดังแค่ไหนก็ไม่ได้ทำให้คาเนกิหลุดออกจากความคิดของตัวเองแม้แต่น้อย ในหัวที่ถูกปกคลุมด้วยเส้นผมสีขาวโพลนนั้นคิดแต่เรื่องคนชุดดำ ข้อความบนจดหมาย และการดำเนินชีวิตของเขาต่อจากนี้

“เน่~~คาเนกิ ทำไมนายต้องทำหน้าเครียดตลอดเวลาด้วย” โคนี่พูดพลางใช้ศอกสะกิดต้นแขนสหายข้างๆ คาเนกิไม่ตอบอะไรเพียงแค่มองหน้าโคนี่นิ่งๆแล้วเหลือบมองไปยังคนอื่นที่เดินตามมาอีกจำนวนหนึ่งก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆอย่างไร้เหตุผล

“อะไรของนาย!! ขนลุกชะมัด” ไม่ว่าเปล่า สองมือยกขึ้นถูแขนไปมาจนคาเนกิอดที่จะเสวนาต่อด้วยไม่ได้

“ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่รู้สึกตลกดีน่ะ” โคนี่หรี่ตาลงพลางเกาหัวแกรกๆเป็นพร๊อพประกอบความสงสัย คาเนกิไม่เว้นช่วงไว้นานนักก็พูดต่อ

“ที่จู่ๆเราก็สามารถผูกพันกับเพื่อนใหม่ๆที่อยู่ด้วยกันแค่ 3 เดือนได้ถึงขนาดที่ทำให้เราสับสนได้ขนาดนี้น่ะสิ” ใบหน้าที่แสดงความกระอักกระอ่วนทำให้โคนี่ไม่อยากซักต่อ เขามองไปยังภาพเบื้องหน้าสถานที่ที่เป็นตัวตัดสินว่าพวกเขาทั้งหมดจะรอดหรือจะตาย

“เฮ้อ นายเนี่ยเข้าใจยากจริงๆ ช่างเถอะขี้เกียจคิด ไปประจำจุดเดี๋ยวนะ พวกนายจะหยุดเดินหาพระแสงอะไรเนี่ย!!!!” คนที่เดินนำอยู่ข้างหน้าหยุดชะงักทำให้คนที่เดินตามกันมาต้องหยุดตามกันมาเป็นทอดๆ โคนี่ขมวดคิ้วยุ่งเมื่อถามไปแล้วไม่มีใครตอบจึงเดินลัดแถวตัดหน้าคนข้างหน้าเพื่อดูความผิดปกติ

“ไอน้ำนี่มันไททันมัน!?” เมื่อเห็นสภาพพื้นเบื้องล่างที่น่าจะเต็มไปด้วยไททันแล้วก็ต้องเบิกตาโพลงอย่างงงงวย คาเนกิไม่รอช้ารีบเดินมาดูเหตุการณ์ต่อทันที

“มมันตายเหมือนจะเพิ่งตายด้วย” คนร่างบึกบึนที่ยืนอยู่ข้างหลังคาเนกิพึมพำเสียงแผ่ว ไรเนอร์ก้าวขาฉับๆก่อนจะกระโดดลงไปยืนบนพื้นเบื้องล่างอย่างไม่กลัวตาย

“เฮ้ย!! ไรเนอร์ข้างล่างนั่นอาจจะยังมีไททันอยู่ก็ได้นะ” โคนี่ตะโกนใบหน้าฉายแววความกังวลอย่างเห็นได้ชัด คาเนกิเบือนหน้าไปมองเพื่อนร่างใหญ่เบื้องล่างสักพักก็กระโดดตามลงไป “นายนี่ก็ โวะ!!

ในที่สุดคนที่เคยอยู่ข้างบนและควรประจำจุดตามเพดานก็มายืนออกันอยู่เบื้องล่าง ในหัวนึกสับสนไม่กล้าเดินไปทำธุระ เพราะเกรงว่าจะมีกับดักอะไร พื้นข้างล่างนี่มีซากของไททันทั้ง 7 ตัวไม่ขาดไม่เกินแต่ใครล่ะที่ฆ่าพวกมัน?

“นี่พวกนาย! ฆ่าไททันได้หมดเลยเหรอเนี่ย!!” เสียงตะโกนดังมาจากลิฟที่บรรทุกคนถือปืนทั้งหมด น้ำเสียงที่ตะโกนมานั้นฟังดูดีใจบวกตื่นตกใจกรายๆ

“ไม่ๆเจ้าพวกนี้มันตายอยู่ก่อนแล้ว” ซาช่าช่วยแก้ต่างทำเอาพวกคนบนลิฟพลันหน้าซีดอย่างตื่นกลัวทันที

“รหรือคนชุดดำที่หัวหน้าประกาศจะอยู่ที่นี่!” มาโก้พูดเสียงสั่น คาเนกิหูผึ่งทันทีที่ได้ยินความคิดนั้นประสาทสัมผัสทั้ง 5 ตื่นตัวอย่างรวดเร็วเพื่อตอบรับต่อสถานการณ์คับขัน แต่ดวงตาเพียงข้างเดียวนั้นกวาดมองเข้าไปในความมืดได้สักพักก็มีของแข็งสีน้ำเงินแดงพุ่งออกมาหลายชิ้นจนคนบริเวณนั้นเบี่ยงหลบแทบไม่ทัน

ฟั่บ!!!

“ว้ากกกกก ว้ายยย อ้ากกก”

ตู้ม!!

แต่แย่หน่อยที่บรรดาของแข็งรูปร่างประหลาดนั้นไม่ได้เล็งมาทางฝูงคนเบื้องล่างแต่มันเล็งไปทางสายพานของลิฟต่างหาก! เมื่อของมีคมพุ่งผ่านสายพวกนั้นก็ขาดผึงทิ้งคนบนลิฟลงสู่พื้นทันที

“พวกนายโอเคไหม!!!???” คนที่อยู่ข้างล่างมาก่อนแล้ววิ่งตรงไปยังคนที่อยู่บนลิฟอย่างตื่นตระหนกเว้นแต่ชายหนุ่มหัวขาวที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ตาเบิกโพลงมองเหล่าชายชุดดำนับสิบที่เดินออกมาจากความมืดอย่างช้าๆ ปากภายใต้หน้ากากใบเดียวกับคนที่เจอก่อนหน้าเอ่ยทักทายเสียงห้วนจัดอันเป็นเอกลักษณ์

“ไง ไอตาเดียวบัดซบ ชอบของขวัญของฉันไหม?

(75%)

ฝ่ามือขาวกำเข้าหากันแน่น คาเนกิรู้ได้ทันทีว่าเขาไม่อาจหนีความจริงได้อีกต่อไป วันที่เขากังวลมาตลอดกำลังจะเกิดขึ้น วันที่ทุกๆคนในที่นี้จะได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเขา!

ดวงตาสีเทาช้อนมองผู้ประทุษร้ายที่มีผมสีน้ำเงินหยักศก คนๆนี้ไม่ใส่ฮู๊ดเหมือนคนอื่นคล้ายๆจะจงใจให้คาเนกิรู้คนเดียวว่าเขาเป็นใครและเขาก็คิดถูก เพราะคาเนกิขมวดคิ้วยุ่งทันทีที่รู้ตัวว่ากำลังเผชิญหน้าอยู่กับใคร

“พวกนายมาที่นี่ได้ยังไง” คาเนกิปริปากพูดเสียงแผ่วใบหน้าค่อยๆก้มลงมองพื้นเพื่อหลบหลีกสายตานับสิบที่จ้องมองมาทางเขาทั้งสับสน งุนงง และพึงพอใจ

“เหอะ จะอยากรู้ไปทำไม เรามาเริ่มเล่าเรื่องสนุกๆกันไม่ดีกว่าเหรอ??” ชายคนนั้นไม่ตอบคำถามแต่กลับเปลี่ยนประเด็นไปเสียอย่างนั้น

“เริ่มที่ อืมอาหารที่ฉันเอาไปฝากทุกเดือนอร่อยไหมล่ะ?” คาเนกิแทบจะล้มทั้งยืนที่ได้รู้ความจริง ตัวเองก็นึกเอะใจอยู่ว่าทำไมคนพวกนั้นถึงมาตายในที่เดียวกันในทุกๆเดือนทั้งยังมีขาข้างเดียวที่หายไปทุกครั้งที่พบศพ

“ขาที่หายไปฉันแค่เอามาเป็นเสบียงแถมรอยกัดแทะก็แค่ให้สมุนช่วยสร้างร่องรอยให้นิดหน่อยไม่คิดจะแก้ต่างหน่อยเหรอ หืม??” ไม่พูดเปล่าตัวคนพูดค่อยเดินมาใกล้คาเนกิช้าๆก่อนจะเข้ากระซิบข้างๆหู เหมือนอยากได้ยินแค่สองคนแต่กลับได้ยินทุกคน

“แสร้งเป็นมนุษย์จนหนำใจรึยัง?

คำถามนั้นสร้างความแปลกใจให้กับคนรอบข้างเป็นอย่างมากโดยเฉพาะ มิคาสะกับอาร์มิน สองคนนั้นยืนมองเหตุการณ์ตาค้าง ยิ่งเห็นคาเนกิไม่พูดก็ยิ่งคิดมากไปกันใหญ่

“คาเนกินี่มันเรื่องอะไรงั้นเหรอ??” อาร์มินเป็นคนใจกล้าคนแรกที่ตะโกนถามไป แต่เมื่อได้คำตอบเป็นความเงียบก็ไม่คิดพูดต่อ ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างไม่เข้าใจและน้อยใจ

“ผมรู้นะว่า นายพยายามรักษาความลับอะไรสักอย่างเอาไว้ และถึงแม้นายจะเข้าหาพวกเรามากขึ้นแต่ก็ใช่ว่าจะลดกำแพงลงได้โปรด ถ้ายังเห็นเราเป็นเพื่อนสักครั้งหรือ” พูดไม่ทันจบชายสวมหน้ากากคนเดิมก็เอ่ยขัดขึ้นอย่างหัวเสียทันที “อย่าดราม่า จะอ๊วก!

“ส่วนแก ปากมันติดกาวไว้รึไง! ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเรอะ” มือหนายกขึ้นจิ้มหัวสีขาวจึ้กๆอย่างกวนประสาท คาเนกิค่อยๆเงยหน้ามองหน้ากากช้าๆดวงตาฉายแววเรียบนิ่งกว่าทุกที

“ปล่อยคนไป แล้วเราค่อยคุยกัน” ปากสีซีดพูดเสียงเย็น คนสวมหน้ากากกลั้วหัวเราะอย่างชอบใจ

“หึๆคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกรึไงฟระ เดี๋ยวนะตอนนั้นแกก็พูดกับเจสันแบบนี้นี่นา~~แล้วผลเป็นยังไงล่ะ” ดวงตาของคาเนกิแข็งกร้าวขึ้นทันทีเมื่อคนตรงหน้าไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยคนของตนไป ทั้งยังย้อนความให้ตัวเองเจ็บแปรบๆอีก “พวกของแกก็ไม่ได้ถูกปล่อยไปดังหวัง แล้วยังต้องมาเป็นของเล่นให้เขาด้วยนี่ 555

กำปั้นหนักๆถูกส่งไปอัดหน้าคนตรงหน้า แต่คนสวมหน้ากากกลับรับมันได้อย่างง่ายดายแล้วยังยิ้มเยาะชอบใจอีกต่างหาก

“แต่รู้ไหม ฉันจะไม่ทำแบบนั้นหรอกนะ” ผู้พูดเว้นช่วงไว้นิดนึงระหว่างที่มือก็ทำการถอดหน้ากากเพื่อโชว์ใบหน้าประดับดวงตาสีประหลาดและรอยยิ้มกว้างที่ซ่อนไว้ใต้หน้ากากตลอดการพูดคุย

“เพราะฉันจะฆ่าพวกมันตรงนี้เลยไงล่ะ J

คนมันจะเลวก็ต้องเลวให้มันสุด

(100%)

ช่วงทอร์ก(ข่าวดีในรอบหลายปี??)

ข่าวดีในรอบหลายปีคืออออออ

สั้นๆได้ใจความเนาะ

เจอกัน 4 ทุ่ม กับตอนที่ 12 มันส์เลือดสาดค่ะ

อย่าลืมมาปูเสื่อรอกันนะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 213 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,074 ความคิดเห็น

  1. #1044 Kaede_Kaede (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 09:58
    พอบอกว่าผมสีน้าเงินเข้มปุ๊ป โอเค รู้ละ อายาโตะคนหล่อนี่เองงงงงงง 55555
    #1,044
    0
  2. #988 imaimnuttobl (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 23:34
    คำพูดคำจาแบบนี้จะเป็นใครไม่ได้นอกจากน้องเวนอายาโตะ!!!
    #988
    0
  3. #950 Som_smile36 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 15:22
    ใคร(ว่ะ)ค่ะ งง
    #950
    0
  4. #911 ตีฟอง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 03:32
    งงสุดว่าพวปนี้เข้ามายังไง แล้วถ้าเป็นแผนที่มันวางไว้ มันนำเคนมายังไง
    #911
    0
  5. #885 ฟ.ฟ้า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 10:05
    อ่าาาาา
    #885
    0
  6. #842 KuhakuX (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 01:10
    เอาคำเดียวไปเลย
    ค้าง! 
    #842
    0
  7. #495 วิสทอเรีย ดาส (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:46
    อ๊ากกกกกกกกกก

    ไรต์เตอร์รู้ไหมค่ะว่ามันทรมาณมากกกกกก

    อยากอ่านมากกกกกกกกก

    แต่ก็กลัวค้างTT กะว่า ปล่อยให้ร้อยเปอร์เซ็นก่อนแต่ก็ อยากอ่านมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    #495
    1
    • #495-1 Toony03(จากตอนที่ 13)
      9 กรกฎาคม 2560 / 20:40
      ฮรือ เราไม่อยากทำให้รีดทรมานนนนน แต่เราปั่นได้แค่เน้~~
      #495-1
  8. #491 C-Chinemon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 09:07
    ใครพูดกันน้า~
    #491
    0
  9. #468 Kasegawa Run (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 18:29
    ไม่ใช่ว่าอายาโตะใช้หน้ากากครึ่งหน้าหรอคะ -หน้ากากกระต่ายน่าจะเอาไว้กลบเรื่องโทวกะเฉยๆ แต่ส่วนใหญ่อายาโตะจะใส่หน้ากากแค่ครึ่งหน้า รึว่าตาพึ่งเปลี่ยนสีคะ??
    #468
    1
    • #468-1 Toony03(จากตอนที่ 13)
      8 กรกฎาคม 2560 / 22:39
      อ๋อ ในฟิคนี้กูลที่เข้ามาในเมืองใส่หน้ากากแบบเดียวกันหมดค่ะ คือหน้ากากสีขาวประดับเครื่องหมายสงสัยสีแดงฉาน คล้ายจะกลบเกลื่อนให้ดูสับสนนั่นล่ะจ้ะ
      ส่วนตาเพิ่งเปลี่ยนนี่คือ หมายถึง คาคุกัน??
      #468-1
  10. #457 sei4115 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 12:55
    อยากอ่านต่อ~
    #457
    1
    • #457-1 Toony03(จากตอนที่ 13)
      3 กรกฎาคม 2560 / 20:51
      จ่า พยายามปั่นเร็วๆนะะะะ
      #457-1
  11. #456 w'wi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 09:07
    ค้างงงงงงง่าาาาา
    #456
    0
  12. #455 ChananTonG (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 08:49
    คุณมาให้ค้าง~ ค้างหนักๆ ค้างสุดๆ โอ้เย่~//ร้องไห้
    #455
    1
    • #455-1 Toony03(จากตอนที่ 13)
      3 กรกฎาคม 2560 / 20:51
      โอ๋เอ๋ อย่าร้องไห้ไรท์ก็สงสารนะ แต่ตัวเองเพิ่งปั่นได้เท่ากะปิบขี้มดอ่ะ...อนาจเนาะ??
      #455-1
  13. #454 _Are'u people (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 07:27
    เหมือนเน็ตหมดแล้วค้างหนัก
    #454
    1
    • #454-1 Toony03(จากตอนที่ 13)
      3 กรกฎาคม 2560 / 20:50
      เติมสิค้าาาาา///ใจเย็นๆไรท์ไม่ได้อยากกวนน้าาาา
      #454-1
  14. #453 tiprada vaniz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 01:35
    ฮืออออออค้างงงง
    #453
    0
  15. #452 Karen_zaza(Renny) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 23:51
    #หูผึ่งเมื่อได้ยินคำว่าตีป้อม
    ซู้ดดดด~~ ROV ลอยมา!!
    แอดได้ : bertolt192 เวล 22
    #อุ๊ปส์~
    #ข้ามเม้นนี้ไป
    #ปูเสื่อนอนรอเพิ่มอีกชั้น
    #452
    1
    • #452-1 Toony03(จากตอนที่ 13)
      3 กรกฎาคม 2560 / 20:49
      มาบวกกันป่าววววว มาๆ 555 แต่บอกเลยเครื่องไรท์แหล็กโพดๆ เล่นนะอื้อหือ กว่าจะออกมาจากดงเท้าได้นี่...ตายก่อน 5555
      #452-1
  16. #451 AK_OR (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 23:49
    แอร้ ~~~~ // กระโดดหอมแก้มไรต์
    #451
    1
    • #451-1 Toony03(จากตอนที่ 13)
      3 กรกฎาคม 2560 / 20:48
      อุ๊ปส์
      #451-1
  17. #450 tamark (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 23:34
    ขอบคุณค่ะ มาต่อไวๆน้าาาาาาอ่านแล้วตื่นเต้นดี
    #450
    1
    • #450-1 Toony03(จากตอนที่ 13)
      3 กรกฎาคม 2560 / 20:47
      จริงงะ เพิ่งรู้ตัวว่าแต่งตื่นเต้น 555
      #450-1
  18. #449 scarletzodiac (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 23:22
    ในที่สุดไรต์ก็กลับมาาาาาาาาา//วิ่งไปกอดขา อย่าไปจากหนูอีกเลย หนูคิดถึงนิยายเรื่องนี้มากมาย ตอนท้ายๆที่บอกว่า -ตาเดียวบัดซบนี่ ต้องนุ้งต่าย! น้องสะใภ้ในอนาคต! อายาโต้ววววววว!!!!
    #449
    1
    • #449-1 Toony03(จากตอนที่ 13)
      3 กรกฎาคม 2560 / 20:47
      ใจร่มเย็น ยุบหนอ พองหนอ 555
      #449-1
  19. #448 C-Chinemon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 23:19
    เย่!ไรท์มาต่อแล้ว ดีใจ~
    #448
    0
  20. #447 Preem (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 16:27
    สนุกมากค่ะ รอมาตลอดเบย เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้สู้ค่ะ
    #447
    0
  21. #446 w'wi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 06:22
    ไรท์หายไปซะนานเลยอ่ะ
    #446
    0
  22. #445 Karen_zaza(Renny) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 04:19
    อ้ากกกกกกกก!!! โชว์เมพเลยลูกกิ!!! ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องความลับที่ปกปิดมานานสามเดือน!!! ยังไงๆ!! ความลับมันก็ไม่มีในโลกลูก...บางทีต้องใช้เวลาเพื่อให้พวกเขายอมรับในตัวนายก็ได้ หรือไม่ก็..ถ้าพวกเขาไม่ยอมรับ นายจับกินเรียงตัวไปเลยก็ได้นะ!!!
    #445
    1
    • #445-1 Toony03(จากตอนที่ 13)
      1 กรกฎาคม 2560 / 22:40
      เอิ่ม...ไม่รู้จะตอบไรดี
      #445-1
  23. #444 Pasuta72548 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 23:12
    ในที่สุดไรต์ก็กลับมา...รู้มั้ยว่าเรา(ถือมีด)ไปรอที่หน้าบ้านไรต์ทุกวันเลยนะ(?)
    #444
    1
    • #444-1 Toony03(จากตอนที่ 13)
      1 กรกฎาคม 2560 / 22:41
      พูดได้คำเดียว โหดดดดดด
      #444-1
  24. #443 malefactor (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 23:09
    สนุกๆๆๆๆๆขออีกนะค่ะะะะะะ
    #443
    1
    • #443-1 Toony03(จากตอนที่ 13)
      1 กรกฎาคม 2560 / 22:40
      มาละๆ วันเสาร์ละไง
      #443-1
  25. #442 lonelinessgirl (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 22:41
    ในที่สุดก็อัพ เย้!!!!!!!//กระโดดกอดไรต์
    #442
    1
    • #442-1 Toony03(จากตอนที่ 13)
      1 กรกฎาคม 2560 / 22:40
      อุ่ยๆตัวหนะกนะเรา //โดนถีบ
      #442-1