Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 93 : บทส่งท้าย (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,579
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    24 พ.ย. 60

สามปีต่อจากนั้น...

ร่างสูงที่ควบขับอยู่บนยานพาหนะสองล้อ แล่นผ่านทะเลทรายร้อนระอุ ด้วยความเร็วเต็มสปีดเท่าที่ขีดจำกัดนั้นจะทำได้  หลังจากผ่านเขตมรสุมแสนยากลำบากมาได้ แนวหินธรรมชาติ เครื่องบอกเขตแดนของโอเอซิสก็ปรากฏแก่สายตา

อีธานในวัยย่างสามสิบปี ก้าวเท้าลงจากยานพาหนะ ผิวของเขาคล้ำแดดมากขึ้น เพราะโหมทำงานอย่างหนักแทบไม่หยุดพัก เขาจึงผายผอมลงกว่าเดิมเล็กน้อย แต่มัดกล้ามและสัดส่วนโครงร่างของร่างกายเด่นชัดขึ้น โครงหน้าเข้มจากเคราจางๆ ที่ปลายคาง  เส้นผมที่ยาวขึ้นถูกปล่อยระต้นคอ

โอเอซิส ในตอนนี้ถือเป็นเขตพิเศษ มีสัมพันธ์อันดีกับ เซนนครซึ่งถูกสถาปนาขึ้นมาใหม่ บนที่ตั้งของดินแดนเซ็นโทรเดิม 

โอเอซิสในตอนนี้เป็นดินแดนของเลือดสีขาว ได้รับการดูแลในด้านเสบียงอาหาร และด้านกำลังพล แลกความรู้ด้านเทคโนโลยีที่ถูกประดิษฐ์คิดค้นโดยคนรุ่นใหม่ที่นี่

อีธานเชื่อมต่อยืนยันตัวเองผ่านระบบ แล้วไม่นานแนวหินก็แยกออก ให้เขาได้ก้าวเข้าไปด้านใน

คนที่วิ่งเข้ามาหาเขาเป็นคนแรกก็คือ เจ้าของร่างเล็ก ผู้อยู่ในฐานะผู้นำของคนที่นี่ในตอนนี้

“อีธาน”  อาเธอร์เรียกพร้อมกับรอยยิ้ม  “ให้ตายเถออะ เราไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้วนะ”

“เพราะมีเรื่องที่ต้องทำให้เสร็จ ก็เลยแทบไม่มีเวลาว่างเลย”  ชายหนุ่มบอก ผ่านโทนเสียงที่ทุ้มห้าวขึ้น

“นั่นสินะ...เข้ามาก่อนสิ ตอนนี้เรามีชาชนิดพิเศษที่ปลูกในห้องทดลอง รับรองเลยว่าใครก็ต้องติดใจในรสชาติและความหอมเฉพาะตัวของมัน” 

รอบๆ ตัวเวลานี้มีสิ่งปลูกสร้างที่คงทนแข็งแรงตั้งอยู่เกือบจะเต็มพื้นที่ เป็นอาคารหลังย่อมๆ มีการออกแบบส่วนหลังคาดูคล้ายกับกระโจมในสมัยก่อน  ทางเดินที่ครั้งก่อนยังเป็นเพียงดินอัดเรียบ ก็ถูกปรับปรุงจนมั่นคงและสวยงามขึ้น แต่ที่ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนก็คือ โอเอซิสแห่งนี้ยังคงบรรยากาศเงียบสงบน่าศรัทธาเอาไว้

“ขอบคุณ เดี๋ยวฉันคงต้องขอชิมบ้าง” อีธานกล่าว  “แต่ตอนนี้ฉันอยากพบเขาแล้ว...เขาอยู่ที่ไหน?”

อาเธอร์ชะงักกึก ก่อนจะเหลือบมองคนถาม

“อ่า...” ริมฝีปากที่อ้าขึ้น และหุบลงอย่างนั้นซ้ำๆ ทำให้อีธานขมวดคิ้ว

“มีอะไร?”

หลังจากเงียบงันไปครู่หนึ่ง  เจ้าของสถานที่ก็พูดว่า  “ยังไง...เราไปดื่มชากันก่อนเถอะ”  

น้ำชาที่ยกมาเสิร์ฟโดยเคธี่นั้น หอมและมีรสฝาดเข้มเฉพาะตัว อร่อยเหมือนกับที่อาเธอร์คุยเอาไว้ เพียงแต่อีธานไม่อยากเสียเวลาละเลียดดื่ม จึงยกซดพรวดเดียวหมด

“จีแอลอยู่ไหน?” 

อาเธอร์มีสีหน้าดูแปลกประหลาด ขณะมองสบตากับผู้เป็นภรรยา

“พาเขาไปเถอะ ยังไงซะเขาก็ต้องรู้” หญิงสาวเลือดสีแดงกล่าว

“นั่นสินะ”  ชายร่างเล็กเหยียดยิ้มแฝงแววเศร้าสร้อย มองสบดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่จ้องมองอยู่ “เดี๋ยวฉันจะพานายไปหาจีแอล”

ด้านหลังโอเอซิสเป็นทะเลทรายสีสว่างกว้างไกลสุดตา สายลมค่อนข้างสงบนิ่ง เพราะมีปราการป้องกันอย่างแนวหินกั้นเอาไว้ ต้นไม้ทนความแล้งถูกปลูกเอาไว้หลายต้น ให้ความรู้สึกสดชื่นมากกว่าจุดอื่นๆ

“ทำไมพาฉันมานี่”  อีธานถามด้วยความสงสัย แต่คนก้าวนำอยู่ด้านหน้าไม่ตอบ

อาเธอร์ยังคงเดินไปเรื่อยๆ ผ่านบรรดาต้นไม้ที่มีหนามแหลมคม ไปจนกระทั่งถึงหินก้อนใหญ่ที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางความเวิงว้าง

“เขาอยู่นี่”

อีธานหันมองรอบตัว ไม่มีร่างของคนที่เขาต้องการพบอยู่ที่ไหนทั้งสิ้น ตรงหน้าเขามีแต่เพียงหินก้อนเดียวเท่านั้น

“นายเล่นอะไร?”

น้ำตาไหลอาบใบหน้าของชายเลือดสีขาวอย่างเชื่องช้า  “จีแอล...เขาอยู่ที่นี่”

อีธานขมวดคิ้วแน่น

“ข้างใต้พื้นทรายแห่งนี้”

“มีห้องลับที่นี่เหรอ?”

อาเธอร์ส่ายหน้า  “ร่างของเขาหลับใหลอยู่ข้างใต้นี่”

“เลิกล้อเล่นซะที!” 

“ฉันเปล่า”

อีธานรู้สึกเหมือนขาของตัวเองพลันไร้เรี่ยวแรง หูที่เคยได้ยินเสียงชัดเจนเหมือนจะอื้อไปหมด  ในแผ่นอกเหมือนมีบางอย่างที่แหลมคมแตกหนอทิ่มแทงอย่างแสนเจ็บปวดอยู่ด้านในนั้น

“นะ...นายพูดอะไร?”

“ฉันพูดความจริง”  อาเธอร์ใช้มือปาดน้ำตาบนใบหน้า  “จีแอลจากไปแล้ว ตั้งแต่หนึ่งปีก่อน พวกเราฝังร่างของเขาเอาไว้ที่นี่”

“ไม่จริง!

“จีแอลอยู่ที่นี่!...นี่คือสุสานของเขา!

ขาของอีธานโงนเงน จนเขาทรุดตัวลงกับพื้นทราย เสียงพูดของอาเธอร์ไม่เข้าหูอีกต่อไป ทุกอย่างรอบตัวพลันเงียบงันดำมืด

“ไม่จริง... ไม่มีทาง...จีแอล...จีแอลจะตายได้ยังไง”

“ต่อให้เป็นเลือดสีเงิน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีวันเจ็บป่วยนะ”

“ไม่จริง...”

“ฉันจะโกหกนายเพื่ออะไรล่ะ?”

“ไม่มีทาง...ฉันไม่เชื่อ!

ทั้งหมดที่อีธานทำมาตลอดตอนนี้ไร้ซึ่งความหมาย ไม่มีอะไรเลย...มันว่างเปล่าไปหมดหากคนที่เรารักไม่อยู่พร้อมจะชื่นชมมัน

ไม่มีความหมายอะไรเลย

...ถ้าอีธานไม่เลือกสานงานที่ตัวเองวางรากฐานเอาไว้ ถ้าเขาเลือกหัวใจตัวเองแทนที่จะเป็นเป้าหมายบ้าบออะไรนั้น  หรือถ้าอีธานเหนี่ยวรั้งจีแอลไว้  หรือถ้าเขามาเร็วกว่านี้

...ถ้า มันมีแต่คำนี้เต็มหัวไปหมด

อีธานคิดซ้ำไปซ้ำมา ในอกกรีดร้องอย่างปวดร้าว ร่างกายเขาเหมือนจะกลายเป็นแค่สิ่งของที่ไร้วิญญาณ

 

“อีธาน...”  เสียงเรียกที่ดังแว่วเข้ามา ไม่ได้ทำให้ร่างที่ทรุดอยู่กับพื้นมีเคลื่อนไหวใดๆ

“นายอยู่แบบนี้มาหลายวันแล้วนะ”  อาเธอร์ทิ้งตัวลงข้างๆ เบื้องหน้าคือก้อนหินที่ใช้เป็นสุสานของจีแอล “มันไม่มีประโยชน์หรอก...ต่อให้ทรมานตัวเองแค่ไหน จีแอลก็ไม่ฟื้นขึ้นมาได้”

อีธานส่ายหน้า

“นายยังมีหลายสิ่งที่รออยู่นะ อย่าทำแบบนี้เลย”

“ฉันไม่มีอะไรอีกแล้ว”  ฝ่ามือเรียวกำพื้นทรายตรงหน้าขึ้นมา จากนั้นก็โรยมันไปในอากาศ  “ไม่มีอะไรเลย”

อาเธอร์รู้สึกเจ็บปวด ยิ่งเห็นอีธานเป็นเช่นนี้เขายิ่งรู้สึกเศร้าใจ

“แต่นายจะอยู่แบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอกนะ”

ดวงตาสีน้ำเงินที่เวลานี้เศร้าหมองจนแทบจะไร้แวว  หันมามองคนพูด

“นายว่าไงนะ...”

“ฉันบอกว่า...นายอยู่แบบนี้ไม่ได้”

“มันก็ถูกของนาย”

“ใช่ไหมล่ะ?”  อาเธอร์ถอนหายใจยาว  “ฉันเองก็เสียใจมากเหมือนกัน เราที่นี่ล้วนเศร้าโศกกับการจากไปของเขาทั้งนั้น แต่ชีวิตมันก็ต้องดำเนินต่อไป”

“ใช่...”

“จีแอลจะอยู่ในใจเราเสมอ”

อีธานลุกพรวดขึ้นจากพื้น ฝุ่นทรายตกออกมาจากตัว  “ฉันต้องไปแล้ว”

“นายจะกลับไปที่ เซน เหรอ?”

“...ฉันอยู่แบบนี้ไม่ได้”  อีธานตอบแค่นั้น และเริ่มสาวเท้าออกเดิน

สถานที่ ที่อีธานไปนั้นไม่ใช่ เซน

แต่เป็นที่ห่างไกล ซึ่งมีหนาวเย็นอยู่ตลอด ตลอดสองวันในการเดินทางอีธานรู้สึกว่าตัวเองสงบใจขึ้นได้มาก อย่างน้อยเขาก็รู้แล้วว่าตัวเองควรจะทำอะไร

ชายหนุ่มเหยียบยืนอยู่ที่ตีนเขา เงยมองความสูงชันเบื้องหน้า ที่ซึ่งเขามาเคยมาเยือนแล้วสองครั้ง แต่นี่จะเป็นครั้งแรกที่อีธานจะขึ้นไปข้างบนตอนยังมีสติครบถ้วนอยู่

สายลมหนาวเย็นพัดกระโชก กลิ่นฉุนแสบจมูกจากกลุ่มควันและไอน้ำที่โพยพุ่ง ช่วยให้สติของอีธานแจ่มชัดขึ้น ในทุกการย่างก้าวที่ยากลำบาก เขาจะหวนคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา และพยายามจดจำรายละเอียดมันเอาไว้ในใจ จนในที่สุดเขาก็ปืนขึ้นมาถึงจุดหมายด้านบน

บ้านตั้งบนชะง่อนผาอันสูงลิบ

บานประตูที่ปิดแน่นถูกกระชากเปิดออก สายลมหวีดหวิวดังลอดผ่านมา ภายในยังเหมือนเดิมแทบทุกอย่าง หากแต่เงียบเหงาไร้ซึ่งการใช้ชีวิต 

อีธานเหยียบย่างเข้าไปด้านใน มันเต็มไปด้วยฝุ่นจับหนา กระทั่งกองไม้ที่ใช้เป็นเชื้อเพลิงของเตาผิงแบบโบราณก็ยังเต็มไปด้วยฝุ่น

ร่างสูงจัดการจุดเตาผิงเป็นอย่างแรก เขานั่งมองเปลวไฟสีส้มที่ให้ความอบอุ่นขึ้นด้วยสายตาว่างเปล่าครู่หนึ่ง หวนนึกถึงเวลาที่เคยนอนกลิ้งอยู่ตรงนี้ คิดถึงเสียงหัวเราะที่เคยได้ยินเมื่อครั้งอดีต 

ผ่านไปครู่ใหญ่ อีธานก็ลุกขึ้นและเริ่มต้นทำความสะอาดบ้านทั้งหลัง

ชายหนุ่มเสียเวลาไปหลายชั่วโมงกับการกำจัดคราบที่ถูกทิ้งไว้บนพื้น ปัดกวาดเช็ดถูบรรดาเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ  เก็บข้าวของที่ถูกทิ้งเกะกะให้เข้าที่  กระทั่งความมืดโรยตัวลงอย่างเชื่องช้า อีธานถึงวางมือจากทุกอย่างได้

เขาก้าวเข้าไปในห้องนอนที่ถูกทำความสะอาดอย่างพิถีพิถันกว่าส่วนอื่นๆ จัดการเปิดลิ้นชักที่สองข้างเตียงนอน สิ่งที่เหมือนเป็นเครื่องยืนยันตัวตนเจ้าของสถานที่วางอยู่ด้านในนั้น

ปืนพกรูปทรงโบราณปากกระบอกเรียวยาว รังเพลินแบบลูกโม่มีรอยสลักเล็กๆ ประดับอยู่ กระสุนที่อยู่ด้านในถูกบรรจุเต็มอยู่เสมอ แม้ไม่เคยถูกหยิบใช้

อีธานหยิบมันขึ้นมาจ้องมองดูก่อนจะวางลงที่เตียง จากนั้นก็ตัดสินใจไปอาบน้ำ  อย่างน้อยเขาก็อยากเป็นอีธานที่ร่างกายสะอาดสดชื่น ในตอนที่จะเจออีกฝ่าย

หลังชำระล้างเหงื่อออกจากผิวกาย ร่างสูงก็ก้าวเท้าช้าๆ กลับมาที่เตียงอีกครั้ง มือคว้าจับอาวุธนั้นขึ้นแล้วเดินตรงไปยังบานประตูด้านหน้า

ทันทีที่เปิดออก ก็ได้ยินลมพัดกรีดผ่านอากาศราวกับเสียงคร่ำครวญ ภายนอกนั้นมืดมิด เบื้องหน้าห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ก็คือเหวลึกดำมืดแบบไร้ก้นบึ้ง

อีธานยกอาวุธขึ้นจ่อขมับของตัวเอง ไม่มีเศษเสี้ยวของความลังเลสักนิด

คำพูดของอาเธอร์ช่วยให้อีธานได้คิด...เขาอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้

...เขาอยู่ต่อไปไม่ได้ หากโลกนี้ไม่มีใครคนนั้นอีกแล้ว

ดวงตาสีน้ำเงินปิดลง พร้อมกับปลายนิ้วที่เหนี่ยวไกในทันที

“แชะ!”  กระสุนไม่ระเบิดออกจากรังเพลิง

อีธานขมวดคิ้ว และเหนี่ยวมันอีกอีกครั้ง ผลสุดท้ายก็ยังเหมือนเดิม

“อะไรกัน?”  ชายหนุ่มเปิดรังเพลิงออกดู ภายในนั้นว่างเปล่าไม่มีอะไรบรรจุอยู่เลย ทั้งที่ก่อนจะไปอาบน้ำอีธานเช็คมันแล้ว  ด้านในบรรจุกระสุนเอาไว้เต็มแม็กซ์

ตอนนั้นเองเสียงบางอย่างร่วงหล่นกระทบพื้น ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

อีธานค่อยๆ หันกลับไปมอง สิ่งที่กลิ้งตกอยู่นั้น คือลูกกระสุน

กระสุนที่ควรจะอยู่ในปืนของเขา ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องไล่ตามมันไป จนกระทั่งสายตาที่เหมือนจะพร่ามัวเห็นร่างของใครคนหนึ่งยืนพิงกับผนัง

ใครคนนั้นไม่มีสิ่งใดแตกต่างจากความทรงจำที่ประทับอยู่ในสมองของอีธานเลย รูปลักษณ์นั้นยังงดงาม ใบหน้าได้รูปสวย ดวงตาสีเงินเปล่งประกายเจิดจ้าราวกับอัญมณี

“จี...”  คำพูดที่ออกจากปากนั้นแทบจะไม่เป็นคำ

อีธานทิ้งอาวุธไร้ประโยชน์ในมือ ตรงเข้าไปรวบกอดร่างนั้นไว้แน่น

“นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า...หรือว่าฉันตายไปแล้วใช่ไหม?”  ร่างสูงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า  “นายยังอยู่ใช่ไหม...นายยังอยู่...”

ฝ่ามือเรียวยกขึ้นตบที่บนใบหน้าของอีธานแบบไม่เบานัก

“เจ็บไหมล่ะ หือ?”

“นี่มันอะไรกัน...ฉัน...ฉันสับสนไปหมดแล้ว” 

จีแอลพยายามจะผลักร่างที่กอดตัวเองอยู่ออก แต่อ้อมแขนแข็งแรงของอีธานไม่ยอมปล่อย หลังยื้อยุดกันอยู่ครู่หนึ่ง ร่างโปร่งก็เลิกพยายาม

“จีแอล...ทำไม??”

“ถ้านายไม่เหนี่ยวไก ฉันก็คิดว่าคงจะไม่จำเป็นต้องออกมา”  น้ำเสียงทุ้มที่ออกมานั้น ช่วยชุบชีวิตอีธานที่ตายไปแล้วครึ่งหนึ่งให้กลับฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง 

“ถ้านายไม่รักฉันจนถ้าฉันตายไปแล้วนายจะอยู่ไม่ได้...ฉันก็จะไม่มาเจอนายอีก”

“นายเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตฉัน ตั้งแต่เมื่อครั้งแรกที่เจอ และจะเป็นอย่างนั้นตลอดไป...โลกนี้ไม่มีความหมายอะไรสำหรับฉันทั้งนั้น ถ้านายไม่อยู่...”

“ที่รัก”  อีธานแนบประกบริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนนั้น ก่อนที่จะเลื่อนลงมายังริมฝีปาก

จูบที่แผ่วเบาเหมือนแตะสัมผัสสิ่งเปราะบางในตอนแรก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจูบเร่าร้อนดูดดื่ม อ้อมกอดของทั้งคู่เหนี่ยวรั้งกันไว้แน่น

รสสัมผัสอุ่นชื้นจากปลายลิ้นซึ่งเกาะเกี่ยวกัน กลิ่นหอมปนขมราวกับยาพิษที่แสนคิดถึง

“ฉันเป็นของนาย...นับแต่วันนี้ฉันเป็นทาสของนายตลอดไป”  อีธานกล่าว

จีแอลที่เวลานี้หอบสะท้านอยู่ในวงแขนนั้น หรี่ดวงตาคู่สวยลง ปลายนิ้วไล้ลงบนช่วงคางที่มีไรหนวดเข้มของอีธาน

“จำที่พูดนี่ไว้ล่ะ ถ้านายผิดคำพูดอีก ฉันจะฆ่านายซะ” 

อีธานรวบเอาร่างโปร่งขึ้นอุ้มทั้งอย่างนั้น ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องนอนที่อยู่ด้านใน แล้วจับให้คนอันเป็นที่รักนั่งลงบนเตียง

“ฉันมีอะไรจะบอก” อีธานกัดลงบนปลายนิ้วของตัวเอง โลหิตสีน้ำเงินเข้มจัดไหลซึมออกมาจากตรงนั้น  “เลือดของฉันกลับมาเหมือนเดิมแล้ว”

จีแอลเบิกตากว้างขึ้น

“ฉันทดสอบดูแล้ว...มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมจริงๆ”

ดวงตาสีเงินของจีแอลเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาสีน้ำเงินเข้มจัดของอีธาน

“ดีใจหรือเปล่า ที่เราอาจจะสร้างปาฏิหาริย์ร่วมกันได้อีกครั้ง”

จีแอลเหมือนจะพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง แววตาที่ดูสับสนเล็กน้อยนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าช่างน่ารักเหลือเกิน  อีธานอดใจไม่ไหวจนต้องจูบเข้าที่ริมฝีปากบางนั้น

จีแอลผลักตัวของเขาออก สะบัดหน้าไปอีกทาง

“เหอะ ไม่เห็นจะดีใจสักนิด”  

“ทำไมล่ะ?”  อีธานรวบกอดร่างโปร่งจากด้านหลัง ปลายคางวางซบลงบนลาดไหล่เนียนสวย  “นายไม่อยากมีลูกแล้วเหรอ?”

“ไม่...ฉันเกลียดเด็ก” 

“แต่ฉันอยากมี”  อีธานว่า “ตลอดสามปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่คิดถึงนาย...ฉันอยากจะทิ้งทุกอย่างแล้วไปหานาย แต่ฉันรู้ว่านายคงจะไม่ดีใจถ้าฉันเป็นคนอย่างนั้น”

จีแอลหันกลับมามอง

“ฉันใช้ชีวิตทุกวันโดยคิดถึงแต่นาย...”

“อย่าพูดเลย ทิ้งให้ฉันรอทั้งสามปีไม่ใช่หรือไง?... ฉันบอกให้นายไปทำหน้าที่ของตัวเอง แต่ไม่ได้หมายความว่าให้ไปทำนานขนาดนั้นนะ!

“ฉันขอโทษ”  อีธานไม่มีข้อแก้ตัว แต่เขาพยายามเต็มที่แล้ว เพื่อจัดการทุกอย่างให้เสร็จสิ้นให้ได้เร็วที่สุด “งั้นทำไมนายไม่มาหาฉันล่ะ?  ตลอดสามปีฉันพยายามติดต่อหานายทุกทาง แต่นายไม่เคยจะติดต่อกลับมาเลยสักครั้งเดียว”

ดวงตาสีเงินจ้องมองกลับมา

“นายไม่รู้ใช่ไหมว่าฉันทรมานแค่ไหน ที่ต้องคิดถึงนายซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวัน”

“คิดถึง?...คิดถึงแบบไหนน่ะ?”  รอยยิ้มเจ้าเล่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ผุดขึ้นที่มุมปาก

“ก็ในหลายๆ รูปแบบ”  อีธานยิ้มตอบ

จีแอลหัวเราะ

“ไม่อยากมีลูกแล้วจริงๆ เหรอ?”

“ก็ไม่รู้สิ...เอาเข้าจริงถึงเลือดจะเข้มข้นดี...”  ดวงตาของคนพูดเลื่อนลงต่ำ จับจ้องลงไปที่จุดนั้น   “แต่อย่างอื่น...ฉันว่าน่าจะต้องพิสูจน์กันอีกเยอะ”

“นายนี่นะ!

 

จบ.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,183 ความคิดเห็น

  1. #1182 Fruitty-sutthida (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:29
    ใจหายใจคว่ำหมด เกือบจะร้องไห้แล้วนะ แต่ในที่สุดทั้งสองก็ได้อยู่ด้วยกัน ดีใจจจจ อยากเห็นจีแอลตัวน้อยกับอีธานตัวน้อยวิ่งเล่นแล้วสิ
    #1,182
    0
  2. #494 Mookky2900 (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 11:10
    ตกใจหมดเลยยย ่นึกว่าจีแอลไม่อยู่แล้วจิงๆTT รออ่านตอนพิเศษอยู่นะคะ5555 ต้องมีลูกนะ!!
    #494
    1
    • #494-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 93)
      26 เมษายน 2561 / 11:08
      ตอนพิเศษหาอ่านได้ในหนังสือนะคะ ...งานขายต้องมา 555
      #494-1
  3. #474 _LOVEBL (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 23:12
    โอ๊ยนึกว่าจะเล่นแบบ จีแอลตายไปแล้ว ฉันคือลูเซ(ชื่อเก่านางอะๆ) ไรงี้ โถ่ -0-
    #474
    3
    • #474-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 93)
      23 มีนาคม 2561 / 11:34
      ลืมคิดไป ไม่งั้นต่อดราม่าได้อีก 2บท ^^
      #474-1
    • #474-3 สั้น สั้น(จากตอนที่ 93)
      23 มีนาคม 2561 / 13:05
      ใช่แล้ว จีแอลรอทุกคนอยู่นะคะ ...ระหว่างนี้ก็บริหารร่างกายด้วยการบิดเอวเอสแบบอีธานไปก่อนนะคะ ลดพุงกันค่ะ 555555
      #474-3
  4. #466 kuwsij (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:17
    โอ๊ย อีเเม่ใจหายใจคว่ำ. จคแอลลูกกกกกก. เล่นแรงป๊ายยยย


    ขอบคุณมากเลยค่ะที่เขียนเรื่องที่ดีมากๆ ขนาดนี้ให้รี้ดได้อ่าน กลมกล่อม ครบเครื่องมากกกก กราบไรต์
    #466
    1
    • #466-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 93)
      22 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:37
      ขอบคุณมากๆ เช่นกันที่ติดตามอ่านนะคะ
      ยังไงก็ฝากผลงานที่จะออกไว้น้า ^^
      #466-1
  5. #434 mini_mickey (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 00:22
    จบแล้วอ่าตอนพิเศษต่อเวลาอีกหน่อยได้มั้ยอ่า
    #434
    1
    • #434-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 93)
      1 ธันวาคม 2560 / 21:59
      ตอนนี้กำลังเขียนตอนพิเศษอยู่นะคะ จะพยายามจ้า

      สู้ๆ นะ (ตัวเรา ^^)
      #434-1
  6. #432 Pinkzahazzz (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 23:00
    ไม่อยากให้จบอ่ะ
    #432
    1
    • #432-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 93)
      25 พฤศจิกายน 2560 / 07:52
      ยังติดตามกันได้จ้า น่าจะมีเรื่องของจีแอลกะอีธานตอนสั้นๆ ให้ได้อ่านกันอีกในอนาคตนะคะ ^^
      #432-1
  7. #430 Zero-b (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 22:27
    ขอบคุณค่ะ ชอบเรื่องนี้มาก
    #430
    1
    • #430-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 93)
      24 พฤศจิกายน 2560 / 22:29
      ขอบคุณที่ติดตามมาอย่างยาวนานเช่นกันค่ะ ^^
      #430-1
  8. #428 Pluesky (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 19:40
    นึกว่าอีธานจะมาเจอจีแอลพร้อมกับลูกตัวน้อยๆที่พึ่งเกิดซะอีก//แต่คิดไปคิดมานึกภาพจีแอลกับลูกไม่ออกแหะ555555+
    #428
    2
    • #428-1 Pluesky(จากตอนที่ 93)
      24 พฤศจิกายน 2560 / 19:40
      ลืมบอกว่า'สนุกมากกกกกค้าาาาา~'
      #428-1
    • #428-2 สั้น สั้น(จากตอนที่ 93)
      24 พฤศจิกายน 2560 / 19:43
      ขอบคุณค่า ^^
      #428-2