Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 89 : สู่...จุดสิ้นสุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    9 พ.ย. 60

บนทางเดินด้านข้างตัวอาคารที่มืดมิด เป็นเวลาดึกสงัดที่เงียบงันจนน่าตกใจ

อีธานสาวเท้าเดินตามเซทไปอย่างช้าๆ ...เพราะชายหนุ่มที่ไม่สามารถกลับบ้านพักส่วนตัวได้อีก เซทจึงอาสาจะหาที่พักที่ปลอดภัยให้อยู่ชั่วคราวไปก่อน พอทักท้วงว่าถ้าให้ไปอยู่ด้วยกันอาจจะยิ่งเสี่ยงมากกว่า เซทก็ตอบว่าที่ซึ่งจะพาอีธานไปนั้นไม่ใช่ที่พักของตัวเอง แต่รับประกันว่าปลอดภัยและเจ้าของบ้านน่าจะพร้อมดูแลอย่างดียิ่ง

เมื่ออีกฝ่ายยืนยันอย่างนั้น อีธานจึงตัดสินใจแยกกับน้องชายแล้วตามอดีตหัวหน้ากองคนนี้มา

“ผมไม่อยากขัดนะ แต่สิ่งที่พวกคุณจะทำมันดูโง่มากเลย”  เซทว่า

“นั่นสินะ”  อีธานเองก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่า แผนการของพวกเขานั้นไม่ฉลาดสักเท่าไหร่สำหรับคนที่ยังอยากมีชีวิตอยู่

ทั้งสองต่างเงียบไปอีกหน มีเพียงเสียงรองเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะขณะเดิน

“มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องบอก...”  อยู่ๆ น้ำเสียงทุ้มห้าวก็กล่าวขึ้น  “ที่คุณโดนยิง มันไม่ใช่เรื่องผิดพลาด แต่เป็นทางเราที่ได้รับคำสั่งมาว่าให้สังหารคุณได้ทันทีหากไม่สามารถจัดการกับจีแอลได้”

“อ่อ”

“แล้วคำสั่งนั้นก็ไม่ได้ออกโดย ผบ.วัลโด้”

“แต่เป็น...พ่อของผมใช่ไหม?” 

น้ำเสียงราบเรียบที่กล่าวมาทำให้เซทย่นหัวคิ้ว “ทำไมดูเหมือนคุณไม่แปลกใจอะไรเลย”

“เพราะมัน ไม่ได้เกินความคาดหมาย” ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองยังคงมองตรงไปเบื้องหน้า “สำหรับคนคนนั้นสิ่งที่มาก่อนเสมอ คือตำแหน่งท่านผู้นำแห่งเซ็นโทร ไม่ใช่ตำแหน่งของคนเป็นพ่อ  ถ้าผมหักหลัก หรือไม่เป็นไปอย่างที่ต้องการ เขาก็จะฆ่าผมได้โดยไม่ลังเล เรื่องนี้ผมรู้ดีมานานแล้ว”

“คุณไม่โกรธเหรอ?”

อีธานกระตุกยิ้มที่มุมปาก “ผมจะมีสิทธิ์โกรธได้เหรอ? ในเมื่อตอนนี้ผมกำลังวางแผนจะโค่นอำนาจล้นฟ้าของเขาอยู่”

แม้จะเป็นคำตอบทีเล่นทีจริง แต่อดีตหัวหน้ากองก็อดที่จะแสดงสีหน้าแปลกใจไม่ได้อยู่ดี

“ผมกับพ่อไม่ได้สนิทสนมรักใคร่เหมือนกับภาพลักษณ์ภายนอกที่ทุกคนเห็นหรอก”  อีธานกล่าวอีก

สำหรับอีธานความรู้สึกเฉยชาที่เขามีอยู่ในตอนนี้ไม่ได้มาจากการเสแสร้ง แต่มันเป็นความรู้สึกที่ออกมาจากใจ อีธานรู้ตั้งแต่เด็กแล้วว่าตัวเองถูกวางอยู่ในฐานะอะไรสำหรับผู้เป็นพ่อ และรู้ดีว่าอะไรสำคัญที่สุดของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้นำสูงสุดแห่งเซ็นโทร 

ตอนที่เอเลียตในวัยเด็กถูกจับตัวไป...อีธานก็ได้เห็นความเย็นชาของผู้ให้กำเนิดที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของในฐานะผู้นำ  เห็นผู้ชายคนนั้นโยนข้อต่อรองทุกข้อของคนร้ายทิ้งอย่างไม่ใยดี แม้แต่ข้อเรียกร้องง่ายๆ อย่างการขอเจรจาก็ถูกปัดทิ้งไปหมด แววตาที่ดูไร้อารมณ์ความรู้สึกจนทำให้อีธานหวาดกลัวไปถึงขั้วหัวใจ

อีธานไม่อาจโทษผู้เป็นพ่อได้ เพราะในฐานะผู้นำแห่งมหานครเซ็นโทร ไม่ควรเอาเรื่องส่วนตัวเองเข้ามามีส่วนในการตัดสินใจ  แต่ก็ไม่อาจเรียกความศรัทธาในฐานะลูกกับพ่อกลับมาได้เช่นกัน  เรื่องตอนนั้นช่วยทำให้ได้รู้ว่า ไม่ว่าชีวิตเล็กๆ นั้นจะเป็นของใครสำหรับท่านผู้นำแล้วมันก็ล้วนด้อยค่าไม่แตกต่างกันเลย

แล้วนั่นก็เป็นครั้งแรกที่อีธานรู้สึกเจ็บปวดที่ตัวเองยังเป็นเพียงแค่เด็ก ไม่มีกำลังอะไรสักอย่าง

เซทพาอีธานมาในย่านพักอาศัย ที่ห่างจากสำนักงานต่างๆ ของเซ็นโทรค่อนข้างไกล อาคารดีไซน์โค้งมนแปลกตาตั้งเรียงรายกันอยู่หลายหลัง เบื้องหน้ามีสวนสำหรับพักผ่อน สนามเด็กเล่นกว้างขวาง ถึงเวลานี้จะไร้การดูแลจนอยู่ในสภาพไม่ค่อยน่าดูเท่าไหร่นัก แต่ก็พอมองออกว่าที่นี่จัดเป็นย่านที่เลือดสีน้ำเงินฐานะปานกลางอยากเข้ามาอยู่เพื่อสร้างครอบครัว

“เดี๋ยวผมจะเรียกเขาออกมารับ” เซทกดเครื่องมือสือสาร จากนั้นก็กล่าวประโยคสั้นๆ แค่สองประโยคแล้วกดตัดสายทิ้ง อีธานที่ยืนมองอยู่จึงยังไม่แน่ใจว่าเขาพูดกับใครกันแน่

ไม่นานนักร่างเล็กที่อยู่ในชุดลำลองเรียบง่ายก็ปรากฏตัวขึ้น อีธานจำดวงตาสีน้ำเงินอ่อนที่ดูกลมโตนั้นได้

“หัวหน้ามาทำอะไรครับ อยู่ๆ ก็เรียกออกมา” ลุค ก้าวเท้าตรงเข้ามาหา เพราะยังไม่เห็นอีธานที่ยืนหลบอยู่เจ้าตัวจึงดูงุนงงสับสน

“บอกให้เลิกเรียกแบบนั้นได้แล้ว”

“ก็มันชินนี่ครับ”  ลุคขมวดคิ้วมองร่างสูงใหญ่  “ว่าแต่หัวหน้ามีอะไรดึกดื่นป่านนี้?”

“มีเรื่องจะขอร้อง อยากฝากคนให้ช่วยดูแลให้หน่อย”  เซทบอก

“หา? ใครครับ?”

พอเซทเบี่ยงตัวออก ลุคก็ส่งสายตาไปยังร่างของอีธานที่ก้าวออกมาจากมุมด้านหลัง ดวงตากลมของลูกน้องหนุ่มเบิกกว้าง ริมฝีปากอ้าค้างอย่างคนตกใจ

“คะ...คุณ...ไม่ใช่ว่า ที่โอเอซิสนั่น....”

“รบกวนแบบนี้จะไม่เป็นไรแน่เหรอ?”  อีธานหันไปหาเซท

“ไม่หรอก เจ้าตัวเขายินดี”  เซทตบไหล่อดีตลูกน้องป้าบใหญ่ จนร่างเล็กๆ เซไปก้าวหนึ่ง  “ใช่ไหม?”

“คระ...ครับ!”  ลุคพยักหน้าแรงๆ ทั้งที่ดวงตายังคงจับจ้องอีธานนิ่ง

“เรื่องต่อจากนี้ไปค่อยไปคุยเอาเองก็แล้วกัน ผมขอตัวก่อน” 

อีธานพยักหน้าตอบ

“ดูแลดีๆ ล่ะ”  เซทบอกกับลุค จากนั้นก็สาวเท้ายาวๆ จากไป

“ขอโทษนะที่ทำให้ตกใจ และมากวนดึกขนานนี้”  อีธานกล่าว

“มะ...ไม่เป็นไร...ครับ” 

“อยู่แบบนี้คงไม่ค่อยดี ถ้ายังไงเรา...”

ลุคที่เหมือนยังตกตะลึงไม่หาย ใช้เวลาไปเป็นสิบวินาทีกว่าจะเข้าใจสิ่งที่อีธานพยายามสื่อ เจ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อยรีบพูดจนตะกุกตะกัก

“อ่อ งั้น...งั้น...รีบไปที่ห้องผมกันก่อนดีกว่า  ทางนี้ครับ”

ห้องพักของลุคนั้นกว้างขวางแต่ว่าเรียบง่าย แบ่งสัดส่วนต่างๆ เป็นระเบียบ และไม่ตกแต่งอะไรเกินความจำเป็น เป็นรสนิยมที่ใกล้เคียงกับตัวอีธานอย่างยิ่ง ทั้งที่เป็นเวลาดึกมากแล้วแต่เจ้าของห้องก็ยังจัดหาอาหารอย่างง่ายๆ ให้กับแขกที่มาพักอย่างกะทันหัน

“ขอบคุณ”  อีธานรับจานตรงหน้ามา อันที่จริงนับตั้งแต่จีแอลจากไปเขาไม่ได้กินอาหารจริงๆ เลยสักอย่าง ไม่มีความรู้สึกอยาก จึงแค่ดื่มน้ำกับกลืนแคปซูสไม่กี่เม็ดเท่านั้น

“ไม่เป็นไรครับ”  ลุคมองดูอีธานกินอาหารตรงหน้าอย่างเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง  “ผมคิดว่าคุณตายไปแล้ว”

“ไม่แปลกหรอก กระทั่งฉันเองยังคิดว่าตัวเองน่าจะตายไปแล้วเหมือนกัน”  อีธานตอบ

“ผมดีใจที่คุณยังไม่ตาย”  ลุคกล่าวอีก น้ำเสียงที่ส่งมาคราวนี้มั่นคงกว่าปกติ

อีธานยิ้มตอบ แม้จะไม่ได้อยากกินอะไรเท่าไหร่  ก็เลือกตักอาหารปรุงสำเร็จง่ายๆ เข้าปาก แต่ประโยคถัดมาก็ทำให้เขาเกือบจะสำลัก

“ผมชอบคุณครับ” 

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองคนพูดที่มันดูขึ้นสีมากกว่าปกติ ดวงตากลมโตของเจ้าตัวก็แฝงแววบางอย่างที่เอ่อล้นออกมาเต็มเปี่ยม

เพราะเรื่องที่ได้ยินอยู่นอกเหนือความคาดหมายทำให้อีธานพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เอ่ยตอบกลับไปอย่างนุ่มนวล

“ขอโทษด้วย แต่ฉันมีคนที่รักอยู่แล้ว” 

“เอ๊ะ...ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ”  ลุคยิ้มอายๆ ขณะใช้มือข้างหนึ่งเกาต้นคอ “ผมไม่ได้คาดหวังการตอบรับ แค่อยากพูดในตอนที่ยังมีโอกาส  เพราะพอได้รู้ข่าวว่าคุณตายไปแล้ว ผมเสียใจมาก และก็คิดอยู่ตลอดว่าน่าจะบอกความรู้สึกตัวเองออกไป มาตอนนี้ผมก็เลยไม่อยากพลาดอีก”

“ฉันมาอยู่ด้วยแบบนี้ จะยิ่งทำให้เธอลำบากใจหรือเปล่า ถ้ายังไง...”

“ไม่เป็นไรครับ...ผมยินดีช่วยจริงๆ”  ลุครีบตอบ  “ยิ่งตอนนี้ผมสบายใจแล้วที่ได้พูด ช่วยให้ผ่อนคลายขึ้นเยอะเลย เพราะงั้นสบายมากครับ”

ปกติอีธานไม่ได้ซื่อกับเรื่องแบบนี้ เขามักจะรู้ตัวเมื่อมีใครเข้ามาใกล้ชิดด้วยความรู้สึกที่มากเกินกว่าเพื่อน แต่สำหรับลุค อาจจะเพราะเป็นเพศเดียวกันก็เลยไม่ได้สังเกตมาก่อน พอมาลองคิดตอนนี้พฤติกรรมหลายๆ อย่างที่เจ้าตัวแสดงออกมาก็ทำให้พอเข้าใจได้

“เซท ก็รู้เรื่องนี้เหรอ?”

“อย่างนั้นล่ะมั้งครับ” ลุคตีสีหน้าขุ่นเคืองขึ้นมาแว๊บหนึ่ง  “แต่คนอย่างหัวหน้าไม่ละเอียดอ่อนพอจะสนใจความรู้สึกใครหรอก อย่าไปพูดถึงเขาเลยครับ”

ท่าทางของคนพูดดูผ่อนคลายกว่าก่อนหน้านี้มาก ช่วยทำให้อีธานรู้สึกโล่งอก และกลับมาจดจ่อกับอาหารตรงหน้า พร้อมกับคิดถึงใครบางคนไปด้วย

“ต่อจากนี้คุณตั้งใจจะทำอะไรหรือครับ?” ลุคกล่าวต่อ  “ถ้ามีอะไรให้ช่วยมากกว่าเรื่องที่พักล่ะก็ บอกผมได้นะครับ”

 “ขอบใจมากนะ” อีธานยิ้มตอบกลับ 



===+++===+++===+++

ลุค ระวังโดนลอบยิงนะ ขอเตือน 555

สำหรับคนที่รอคอย จีแอล อยู่นั้น...จีแอลอจะยังไม่โผล่มาโชว์ตัวเร็วๆ นี้ (ทำไม? T-T)  รอก่อนนะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,183 ความคิดเห็น

  1. #1032 Appapp04 (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:32

    ลุคกับหัวหน้ากอง ก็หน้าคิดนะ ???”???”

    #1,032
    0
  2. #419 Pinkzahazzz (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 19:56
    จีแอลค่าตัวขึ้นสินะ..
    #419
    1
    • #419-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 89)
      24 พฤศจิกายน 2560 / 19:47
      จีแอลค่าตัวสามล้าน ส่วนอีธานขั้นต่ำสุดสามร้อยถ้วน 55
      #419-1