Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 85 : รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    25 ต.ค. 60

อีธานกอดร่างโปร่งที่เปลือยเปล่าไว้ในวงแขน ริมฝีปากแนบจุมพิตลงบนเส้นผมยาวนุ่มนั้น แม้ลมหายใจถูกปรับให้กลับมาปกติ แต่ก็ยังรู้สึกว่าความเร่าร้อนที่ซึมซ่ามเข้ามาในผิวกายนั้นจะยังคงอยู่

ปลายนิ้วของจีแอลแตะสัมผัสลงบนแผ่นอกของร่างสูง ลูบไล้แผ่วเบาที่บริเวณรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ที่มีลักษณะนูนจะลื่นกว่าผิวบริเวณอื่น

“แผล...ไม่เป็นไรแน่นะ”

“อือ”  อีธานคว้ามือนั้นมาจรดริมฝีปากตัวเอง ก่อนจะกล่าว  “แต่นายอย่าแตะนักดีกว่า”

“ทำไม?”

“ก็เดี๋ยว...”  ชายหนุ่มกระซิบคำพูดต่อจากนั้นที่ข้างหู

คนฟังหัวเราะเบาๆ  “ถ้ารู้ว่าฟื้นขึ้นมาแล้วจะหื่นขนาดนี้...ฉันคงยิงนายไปนานแล้ว”

“ทำลงเหรอ?”

“คิดว่าตัวเองว่าง่ายนักหรือไง นายทำให้ฉันอยากจะระเบิดสมองนายอยู่หลายหนเลยนะ”

“ฉันว่าเราคุยเรื่องอื่นดีกว่า” หนุ่มเลือดน้ำเงินเบ้หน้าให้กับรอยยิ้มยียวนของอีกฝ่าย พลางขยับตัวพลิกเอาร่างของจีแอลที่กำลังหัวเราะให้แนบลงกับที่นอน  จากนั้นตัวเองก็ทาบทับลงไปซุกใบหน้าลงกับต้นคอขาวที่มีกลิ่นอ่อนๆ เฉพาะตัวนั้น 

“เราอยู่แบบนี้ตลอดไปเลยดีไหม?” อีธานเอ่ยถามขึ้น “ปล่อยทุกอย่างไป ไม่ต้องสนใจอะไรอีก” 

จีแอลเงียบงันไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้านั้น

“นายทำไม่ได้หรอก” 

“ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงใช่...” อีธานเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย “แต่หลังจากผ่านพ้นความตายมาได้ มุมมองอะไรมันก็เปลี่ยนไปหมด ฉันในตอนนี้ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ขอแค่ได้อยู่กับนายสองคนก็พอแล้ว”

ดวงตาเรียวยาวสีเงินที่จ้องกลับมาไม่บ่งบอกสักนิดว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่  อีธานรู้สึกได้แต่ว่าบรรยากาศรอบตัวที่ก่อนหน้านี้อบอุ่นอ่อนโยนกำลังถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันอันเย็นเยียบ

“จีแอล...”  อีธานที่ทนไม่ไหวเอ่ยเรียก

“ฉันหนาวจัง...ที่รัก”

อีธานทำได้แค่พยักหน้า แล้วใช้สองแขนโอบกอดร่างโปร่งให้แน่นขึ้น ฝ่ายจีแอลเองก็ยกมือขึ้นโอบกอดชายหนุ่มเอาไว้เช่นกัน โดยไม่มีใครพูดอะไรต่อจากนั้นอีก

 

อีกสามวันต่อมา ช่วงเวลาที่แสงอาทิตย์ของวันกำลังจะลาลับ อีธานกำลังพยายามสอนวิธีปรุงอาหารอย่างง่ายๆ ให้เจ้าของบ้านที่เอาแต่ป่วน ไม่ค่อยอยากเรียนรู้สักเท่าไหร่

“ไม่ใช่แบบนั้น”   อีธานพูด พร้อมกับพยายามเก็บอุปกรณ์ที่รกกระจัดกระจายให้เข้าที่เข้าทางไปด้วย

“เดี๋ยวก็เข้าปากเหมือนกันนั่นล่ะน่า จะพิถีพิถันไปทำไม”  อีกฝ่ายว่า

“ฉันหมายถึงเครื่องปรุงตังหาก ใส่เยอะขนาดนั้นกินไม่ได้พอดี”  อีธานรีบวางของในมือ แล้วเข้าไปขวางระหว่างจีแอลกับถาดอาหารเอาไว้

จีแอลหันมายิ้ม  “กินได้สิ ถ้าเป็นนายอะไรก็กินได้หมด”

“ใช่ที่ไหนล่ะ...อย่าเล่นสิ”  

อีธานขยับเข้าไปใกล้ร่างโปร่งที่กำลังส่งเสียงหัวเราะ ขณะที่กำลังจะใช้สองแขนรั้งเข้ามาหา รอยยิ้มก็ผลันจางหายไปจากใบหน้าของอีกฝ่าย

จีแอลหยุดนิ่ง ก่อนจะหันไปมองยังประตูห้องอาหารที่เปิดอ้าอยู่

แขกผู้มาเยือนยืนอยู่ตรงนั้น และเขาหยุดการเคลื่อนไหวและเสียงหัวเราะทั้งคู่ลงในทันที

“ดูเหมือนฉันจะเป็นคน ที่คอยขัดจังหวะพวกนายสองคนอยู่เรื่อยเลยนะ” อาเธอร์กล่าว พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเศร้าสร้อย

อีธานเบนสายตาของตัวเองมายังร่างโปร่งของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ มองดวงตาสีเงินที่เปล่งประกายคมกล้าขึ้น และมันช่วยทำให้เขาเข้าใจได้ว่า ...ในที่สุดวันคืนที่แสนสงบสุขเหมือนอยู่ในโลกอีกใบหนึ่งนั้นกำลังจะสิ้นสุดลงตรงนี้แล้ว

“ขอโทษที” อาเธอร์พูดอีกครั้ง  “แต่หลังจากบอกว่าอีธานฟื้นแล้ว นายก็เล่นตัดสัญญาณการติดต่อทั้งหมดทิ้ง ฉันก็เลยต้องมาที่นี่เองแบบนี้”

“ออกกำลังเดินทางบ้าง ร่างกายจะได้แข็งแรง”  จีแอลยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เจ้าตัวมักจะใช้เป็นประจำเหมือนที่ผ่านมา

“ฉันไม่ถนัดปีนป่ายนายก็รู้นะ...ฉันเป็นนักประดิษฐ์นะไม่ใช่เลือดสีขาวรุ่นนักอพยพซะหน่อย”  ชายร่างเล็กบ่น ก่อนจะหันมายังอีธานที่ยืนนิ่งไม่พูดอะไรสักคำ  “นายหายดีแล้วสินะ”

อีธานพยักหน้า  “ก็เกือบปกติแล้วล่ะ ขอบคุณที่ช่วย”

“ไม่หรอก ต้องขอบคุณที่ตัวนายอดทนขนาดนั้นมากกว่า” อาเธอร์ถอนหายใจเบาๆ “ตอนนั้นมันน่าตกใจมากเลยนะ ทั้งนาย ทั้งจีแอล...”

“พูดมากน่า...นี่นายมากับใคร?”  จีแอลแทรกขึ้น

“ครูสรออยู่ข้างล่างน่ะ” 

“แล้วมีธุระอะไร?”

อาเธอร์มองหน้าคนถามนิ่งๆ ครู่หนึ่งก่อนตอบ  “ฉันแค่คิดว่า...ถึงเวลาต้องมาแล้ว”

 

อีธานยืนอยู่ที่บานประตูซึ่งเปิดผ้าออกไปมองเห็นทิวทัศน์แปลกตา ท่ามหลางกระแสลมแรงที่พัดผ่านร่องผาจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดหู

จีแอลกับอาเธอร์กำลังคุยกันอยู่ที่บริเวณโถงหน้าเตาผิง ทั้งคู่ไม่ได้บอกให้อีธานแยกตัวออกมา แต่เป็นตัวเขาเองที่รู้สึกว่าไม่อยากจะได้ยินหรือรับรู้เรื่องอะไรในตอนนี้

พอได้ลองเหยียบยืนอยู่บนความสุขสวยงามราวภาพฝัน การกลับไปสู่โลกแห่งความจริงจึงดูน่าหวาดกลัว

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มปิดลง ร่างสูงให้ผิวกายซึมซาบอากาศหนาวเย็นชวนให้สั่นสะท้านอยู่อย่างนั้น ผ่านไปนานจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าที่เข้ามาใกล้จากทางด้านหลัง จึงได้ลืมตาขึ้น

“เดี๋ยวอาเธอร์จะไปแล้ว” จีแอลบอก  “เพราะถ้าไม่รีบกลับตอนนี้อาจจะต้องรอไปอีกสองวัน”

อีธานพยักหน้าตอบ มองอาเธอร์สะพายกระเป๋าที่หลัง กำลังเดินออกมาจากทางด้านของห้องนอนที่มีเครื่องควบคุมหลายอย่างติดตั้งอยู่

“เร็วเข้า...ทำอะไรชักช้าจริง”

“โธ่เอ๊ย”  ชายร่างเล็กบ่นอุบที่ถูกเร่ง พลางสาวเท้าอย่างรวดเร็วจนดูน่าตลกตรงไปที่หน้าประตู หลังตรวจสอบความเรียบร้อยของตัวเอง เสร็จสิ้นก็หันกลับมามองอีธานกับจีแอล

“ไปนะ”  เจ้าตัวพูดเพียงแค่นั้น ก็หันหลังจากไป

อีธานนิ่งเงียบมองส่งร่างนั้นจนหายไปจากสายตา

“จะไม่ถามอะไรเหรอ?” จีแอลที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยทำลายความเงียบที่เริ่มก่อตัวขึ้น

“มันมีอะไรที่ฉันจำเป็นต้องรู้หรือเปล่าล่ะ?”  อีธานกระตุกยิ้มจางๆ คล้ายกำลังดูถูกตัวเอง 

ชั่วอึดใจที่รอการตอบกลับมานั้น สร้างความรู้สึกยาวนานจนน่าอึดอัด และคำตอบที่ได้รับต่อมานั้นก็ไม่ได้ช่วยลดทอนมันลงไปเลยสักนิด

“จำที่ฉันเคยบอกได้ไหมว่า...สองอย่างที่ฉันต้องทำให้ได้”

อีธานพยักหน้า  “นายจะสืบทอดเผ่าพันธุ์ และแก้แค้นคนคนหนึ่ง”

“ใช่...คนที่ฉันสาบานกับตัวเองว่าจะต้องฆ่าให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร”  น้ำเสียงทุ้มที่แฝงแววหนักแน่นกล่าว  “...อาเธอร์เพิ่งจะมาบอกว่า ฉันกำลังจะได้ตัวมันแล้ว”

ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นวางลงบนลาดไหล่ของอีกฝ่าย  “นาย...ปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้เหรอ?”

“ฉันทำไม่ได้” 

         สีหน้าดวงตาของชายหนุ่มเลือดสีเงินบ่งบอกว่าเจ้าตัวได้ตัดสินใจลงไปแล้ว ...และไม่ว่าอีธานจะพูดอะไรออกไป มันก็คงไม่มีทางเปลี่ยนแปลง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,183 ความคิดเห็น

  1. #1041 Pissuda627 (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 06:18
    คงไม่ใช่พ่อพระเอกหรอกนะ
    #1,041
    0
  2. #411 Zoul_Zap (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 20:34
    สืบทอดเผ่าพันธุ์นิ น้องจีต้องท้องเองป่าวลูก
    #411
    0
  3. #410 mini_mickey (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 09:55
    โถ่ๆๆๆๆจีแอลของเราฟังสามีพูดหน่อยเป็นไร
    #410
    0