Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 80 : สงคราม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,088
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    1 ก.ย. 60

อีธานยืนมองความเสียหายจากการปะทะกันที่เพิ่งจบลงหลังกองกำลังเซ็นโทรถอนทัพกลับไป

แนวหินธรรมชาติของโอเอซิสแตกหักร่วงกราวลงมาหลายส่วน กำแพงคลื่นไฟฟ้าเสียหายไปเกือบสี่สิบเปอร์เซ็นต์ รูโหว่ขนาดใหญ่เหล่านั้นต้องได้รับการซ่อมแซมนานนับเดือน  สิ่งปลูกสร้างที่อยู่เหนือผิวดินพังทลายลงเกือบทั้งหมด พื้นที่หลบภัยอันมั่นคงข้างใต้ก็ยังมีหลายส่วนที่ได้รับความกระทบกระเทือนจนระบบป้องกันเบื้องต้นเสียหาย และที่สำคัญอีกอย่างก็คือแหล่งเสบียงอาหาร ...สัตว์เลี้ยงและแหล่งเพาะปลูกพืชพันธุ์ เป็นส่วนที่เสียหายอย่างหนักที่สุด

ไม่ได้มีเพียงแต่สิ่งรูปสร้างหรือข้าวของเท่านั้น มีอีกหลายสิบคนที่ได้รับบาดเจ็บจากแรงระเบิดที่ฝ่าแนวกำแพงที่เสียหายเข้ามาตกด้านใน สถานที่ซึ่งเคยเงียบสงบแห่งนี้ตอนนี้จึงเต็มไปด้วยเสียงตะโกน และเสียงร้องไห้โอดครวญ

อีธานมองความเสียหายมากมายตรงหน้าด้วยความรู้สึกหดหู่ สิ่งที่น่าเป็นห่วงในตอนนี้ไม่ใช่แค่ที่นี่เท่านั้น แต่ทางด้านมหานครเซ็นโทรที่ซึ่งเขาเติบโตมาก็น่าเป็นห่วงมากเช่นกัน

เพราะดินแดนซึ่งแข็งแกร่งขนาดนั้นกำลังถูกคุกคามบุกยึดเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์

แม้เซ็นโทรจะไม่ได้สวยงามเหมือนภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้น แต่สำหรับเลือดสีน้ำเงินมันก็เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ไม่แพ้โอเอซิสของชนเผ่าเลือดสีขาวเช่นเดียวกัน

ครอบครัว เพื่อนฝูง และทุกสิ่งทุกอย่าง ที่อีธานทิ้งไว้แล้วจากมาก็ล้วนอยู่ที่นั่น

ร่างสูงมองกระโจมที่พักของตัวเองซึ่งแทบไม่เหลือโครงสร้างเดิม ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายของใครหลายๆ คนในโอเอซิส  อีธานก้มตัวลงเริ่มต้นเก็บเศษซากความเสียหายเหล่านั้นอย่างเงียบๆ ชิ้นแล้วชิ้นเล่า จนแสงอาทิตย์สุดท้ายของวันลับจากไป เหลือเพียงแสงจากหลอดไฟฟ้าฉุกเฉินสีเหลืองส้มติดขึ้นแทนที่

ความอุ่นร้อนของช่วงกลางวันถูกพัดพาให้หายไป อุณหภูมิเริ่มลดต่ำลงลงอย่างช้าๆ

“ตั้งใจจะเป็นแค่คนงานขนของจริงๆ หรือยังไง?”  เสียงทุ้มไพเราะเอ่ยขึ้นด้านหลัง แต่อีธานไม่ได้สนใจ ยังคงเก็บซากความเสียหายตรงหน้าไปเรื่อยๆ

“พอได้แล้ว”  อีกฝ่ายพูดอีกครั้ง พร้อมกับรั้งแขนของอีธานเอาไว้ 

“แล้วตอนนี้จะให้ฉันทำอะไรได้อีกล่ะ”  อีธานทิ้งของในมือลงกับพื้น หันไปสบสายตากับดวงตาสีเงินแวววาวของคนตรงหน้า 

“มานี่เถอะ” จีแอลดึงข้อมือเขาให้เดินตามไป

แนวหินสูงที่เปรียบเสมือนกำแพงของโอเอซิสในตอนนี้ดูคล้ายกับซากปรักหักพัง  ทั้งคู่ยืนอยู่ในจุดที่เคยมาก่อนหน้านี้ ท่ามกลางสายลมเย็นที่พัดแรงเป็นจังหวะคล้ายกับระลอกคลื่น เพียงแต่แทบจะไม่มีอะไรอยู่ในสภาพเดิม เหยียบพลาดแค่ก้าวเดียวก็อาจจะทำให้ร่วงหล่นลงไปด้านล้างได้

“นื่คือแผนของนายงั้นเหรอ? ใช้กลุ่มชนเลือดสีแดงในอันเดอร์กราวซิตี้ให้เข้ายึดเซ็นโทร”  อีธานถาม

“มันก็เป็นแผนการที่ดีไม่ใช่เหรอ? อย่าบอกนะว่าด้วยการปกครองแบบนั้น พวกชนชั้นสูงอย่างนายจะไม่เคยคิดว่าสักวันจะเกิดเรื่องแบบนี้”

“พวกนายเข้าไปรวบรวมกำลังคนได้ยังไง สมาชิกกลุ่มกบฏมีประกาศจับติดเต็มไปหมด ไม่น่าจะเข้าออกอันเดอร์กราวซิตี้ได้สะดวก”

“ก็ไม่จำต้องเป็นคนพวกนี้นี่”  จีแอลคลี่ยิ้มที่มุมปาก  “คิดว่าเลือดสีแดงพวกนั้น เริ่มคิดว่ามันสุดจะทนกับการข่มเหงไร้เหตุผลนั้นได้เมื่อไหร่ล่ะ?”

“หรือว่า...หลังจากเหตุการณ์ประหารวิกเตอร์งั้นเหรอ?”  อีธานถามกลับขณะที่เบิกดวงตากว้างขึ้น

“ต้องขอบคุณคนอย่างหมอนั่นใช่ไหมล่ะ  เพราะไหนๆ ก็รู้ว่ายังไงตัวเองก็ไม่รอด สุดท้ายก็ยังอุตส่าห์คิดแผนแบบนี้ออกมาช่วยพวกครูสอีก”

อีธานย้อนความคิดกลับไป ในตอนที่เซทกับลูกน้องบุกเข้าไปจับวิกเตอร์นั้น วิกเตอร์ไม่ได้ขัดขืนอะไรเลย แถมเหลืออยู่เพียงลำพังไม่มีลูกน้องติดตามสักคน ทั้งที่คนระดับนั้นจะหาคนคุ้มกันเป็นร้อยคนก็ไม่ใช่เรื่องยาก ...ก่อนหน้าที่ตัวเองจะโดนบุกจับวิกเตอร์น่าจะกระจายลูกน้องคนสนิทของตัวเองไปตามอันเดอร์กราวซิตี้ อย่างน้อยก็เพื่อชี้ให้บรรดาเลือดสีแดงส่วนใหญ่ได้เห็นถึงความจริงตรงหน้า

เห็นได้ชัดว่ามันได้ผล เพราะความโหดร้ายที่สะท้อนผ่านการถ่ายทอดไปทั่วในวันนั้น เป็นจุดเปลี่ยนในจิตใจของใครหลายๆ คน รวมทั้งตัวอีธานด้วยเช่นกัน

การตายของวิกเตอร์ก็เหมือนเป็นการประกาศให้โลกได้รู้ถึงความโหดร้ายของกลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่าชนชั้นสูง มันชี้ชัดถึงความเหลื่อมล้ำที่น่ารังเกียจ  นอกจากมันจะสร้างความหวาดหวั่นและหวาดกลัวในใจของชนชั้นแรงงานตามเป้าหมายที่ต้องการแล้ว มันยังส่งผลตรงกันข้ามก็คือ ทำให้เลือดสีแดงที่มีจำนวนมากมายเหล่านั้นฉุกคิดถึงหลายสิ่งหลายอย่างขึ้นมาได้

สิ่งที่วิกเตอร์พูดไว้ มันสะกิดใจทุกคน... มหานครอย่างเซ็นโทร นั้นแท้จริงแล้วสร้างจากแรงกายของเลือดสีแดง เป็นพวกเขาต่างหากที่เป็นส่วนสำคัญในการขับเคลื่อนเซ็นโทร ไม่ใช่เลือดสีน้ำเงิน

อีธานถอนหายใจหลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

“ฉันอยากติดต่อกลับไปหาน้องชาย...ได้ไหม?”

จีแอลหันมามองหน้าคนพูด  “ขอกันตรงๆ แบบนี้เลยงั้นเหรอ คิดว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไรกัน”

“ฉันจะไม่ทำอะไรที่ส่งผลร้ายต่อกลุ่มของพวกนายแน่นอน ยังไงฉันก็ต้องติดต่อกับคนที่เซ็นโทรให้ได้อยู่ดี  แล้วก็ไม่อยากทำโดยปิดบังนาย”  อีธานพูดขณะขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างโปร่งมากขึ้น ไออุ่นที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่ายช่วยให้รู้สึกได้ว่าสายลมท่ามกลางทะเลทรายก็ไม่ได้เหน็บหนาวเกินไปนัก

“พรุ่งนี้นายไปคุยกับครูสเองก็แล้วกัน”  สุดท้ายจีแอลก็ตอบกลับมา

“ขอบใจ”  อีธานว่า 

เมื่ออีกฝ่ายตอบแบบนี้ก็เท่ากับอนุญาตแล้ว เพราะถึงฉากหน้าจะใช้อาเธอร์กับครูสเป็นคนออกคำสั่ง โดยตัวเองไม่ได้ยุ่งเกี่ยวตรงก็ตาม แต่ทุกอย่างในการตัดสินใจก็ขึ้นอยู่กับคนคนนี้อยู่ดี

จีแอลก้าวเท้าไปทิ้งตัวลงนั่งบนหินก้อนใหญ่ที่ยังอยู่ในสภาพมั่นคง อีธานมองแล้วจึงเดินตามไปซ้อนตัวเองนั่งด้านหลังอีกฝ่าย  สองแขนแข็งแรงโอบกอดร่างที่ชวนหลงใหลเอาไว้แบบหลวมๆ

“คืนนี้เราจะนอนที่ไหน?”

จีแอลหัวเราะออกมาครั้งหนึ่ง  “อาจจะต้องยัดเข้าไปเบียดกันอยู่ในห้องหลบภัยล่ะมั้ง”

“งั้นนอนที่นี่ได้ไหม?”

“หือ?”

“เหมือนกับตอนที่เราอยู่ในทะเลทรายนั่น...”

“เป็นช่วงเวลาที่ไม่อยากนึกถึงสักนิด”  แม้จะพูดอย่างนั้น จีแอลก็เอนตัวเองลงมาซบกับแผ่นอกของอีธาน ดวงตาสีเงินถูกซ่อนลงไปหลังเปลือกตาที่ปิดลงอย่างช้าๆ  อีธานจึงเหยียดยิ้มบางๆ พลางโอบกระชับร่างในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น แนบริมฝีปากลงจุมพิตแผ่วเบาบริเวณไรผมอ่อนนุ่ม

ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ช่างน่าสับสนค้างคา มันก่ำกึ่งอยู่ระหว่างความขัดแย้งกับความลึกซึ้งอบอุ่น ใกล้จนร่างกายแนบชิดแต่ก็ยังเหมือนอยู่กันคนละด้าน   

อีธานมองใบหน้าได้รูปของอีกฝ่ายอยู่อีกพักใหญ่ ก่อนจะปิดเปลือกตาลงบ้าง

 

รุ่งเช้าอีธานก็เข้ามาในห้องควบคุมกับอาเธอร์และครูส หลังค้นหาโดยใช้เครื่องส่งสัญญาณพิเศษที่อีธานพกติดตัวมา ก็สามารถค้นหาช่องทางติดต่อหาเอเลียตผู้เป็นน้องชายโดยตรงได้ เมื่อเชื่อมต่อผ่านระบบป้องกันการบุกทำลายของไวรัสต่างๆ เพื่อการความปลอดภัย การพูดคุยก็เริ่มต้นขึ้น

เส้นผมสีสว่างกับดวงตาสีฟ้าใสดูหมองหม่น เพราะจอภาพขนาดเล็กที่กำลังฉายภาพของเอเลียตนั้นขาดความคมชัดด้วยสัญญาณที่ค่อนข้างอ่อนและระยะทางที่ไกลจนบางครั้งเกิดการขาดหายชวนให้รำคาญตา

“เราต้องรีบก่อนจะช่องสัญญาณจะถูกตรวจสอบ เพราะงั้นเข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน ที่นั่นเป็นไงบ้าง ทุกคนปลอดภัยดีหรือเปล่า?”  อีธานกล่าวขึ้นก่อน

“ทุกคนปลอดภัยดี วัลโด้กลับมาทันก่อนที่สภาเมืองของเราจะโดนยึด เซ็นโทรเลยยังอยู่ในการปกครองของเลือดสีน้ำเงิน แต่เราก็เสีย เขตS เขตA และเขตN ...สองเขตใหญ่กับอีกหนึ่งเขตชายแดนไปให้กับกลุ่มเลือดสีแดงแล้ว”  เอเลียตตอบ  “พวกเลือดสีแทบจะไม่มีอาวุธร้ายแรงอะไรเลย แต่มีจำนวนคนที่เข้าร่วมมากมายจนเราคาดไม่ถึง แถมยังมีบรรดาคนงานในเซ็นโทรร่วมมือด้วย พวกนั้นสู้แบบไม่กลัวตายแถมจับตัวประกันชนชั้นสูงเอาไว้ไม่น้อย เพราะอย่างนั้นเราก็เลยยังคงประชุมกันอยู่ว่าจะโจมตีเพื่อยึดคืนเขตพวกนั้นมายังไงดี”

อีธานพยักหน้า

“เรื่องที่ฉันขอร้องล่ะ ได้ฟังจากโจเซฟแล้วใช่ไหม?”

“ผมไม่อยากจะยุ่งกับเรื่องของพี่เลยนะ ทำไมพี่ถึงเลือกจะอยู่ที่นั่นไม่กลับมาจัดการมันด้วยตัวเองล่ะ?! พี่ไม่รู้หรอกว่าการที่พี่ไม่กลับมามันทำให้หลายคนแคลงใจแค่ไหน โจเซฟเองก็เป็นห่วงมากจนอยู่ไม่เป็นสุขแล้ว” 

“ฉันรู้”  อีธานส่งยิ้มจางๆ กลับไป

เอเลียตชักสีหน้าใส่  กลับมาพูดเข้าเรื่องอีกหน  “เรื่องเซท ผมไปหาเขาแล้ว แต่คนอย่างหัวหน้ากองเซท ไม่มีทางคล้อยตามในข้อเสนอแบบนั้นหรอก เขายึดมั่นในหน้าที่ขนาดไหนพี่น่าจะรู้ดี”

“แต่เขาเป็นคนเดียวที่น่าจะฝากความหวังไว้ได้”

เอเลียตยังคงส่ายหน้า  “ผมว่าพี่คิดผิดแล้วที่ล่ะ เขาเป็นมือขวาของวัลโด้ ตอนนี้เองก็น่าจะกำลังปฏิบัติภารกิจตามคำสั่งอยู่ ไม่มีทางที่เขาจะทำผิดต่อหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายแน่นอน”

อีธานรู้อยู่แล้วว่าการขอให้เซทมาเป็นพวกคงเป็นเรื่องยาก แต่กลับไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้  เพราะในใจของเขาเชื่อมั่นว่าเซทเป็นคนที่มีเหตุผลมากพอ ไม่ใช่ประเภทที่แค่ก้มหน้าก้มตารับคำสั่งเท่านั้น

...ผู้ชายอย่างเซทจะต้องเลือกทำสิ่งที่เห็นว่าเป็นสิ่งถูกต้องอย่างแน่นอน

“แล้วมีข่าวของรอนด้าบ้างหรือเปล่า รู้ไหมว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ตอนนี้เธอถูกปล่อยตัวออกมาแล้ว แต่อยู่ในการควบคุมของหน่วยกองกำลังอย่างเข้มงวด เข้าถึงตัวไม่ได้เลย”

ถูกปล่อยตัวออกมาแสดงว่าฝ่ายนั้นได้ข้อมูลทั้งหมดตามที่ต้องการไปแล้ว ใช่หรือเปล่า?  อีธานคิด

“เดี๋ยวเราต้องตัดการเชื่อมต่อแล้วนะ ไม่อย่างนั้นจะเสี่ยงอันตรายเกินไป”  อาเธอร์ส่งเสียงเตือนมา

“โอเค”  อีธานหันไปตอบ ก่อนจะมองหน้าจออีกครั้ง  “เซท ยังเป็นความหวังของเราอยู่ นายลองไปคุยกับเขาอีกสักครั้งเถอะ”

“ของเราเหรอ? ใช่คำผิดแล้วเรื่องทั้งหมดนี่เป็นความหวังของพี่ตังหาก ไม่ใช่ของผม ...ที่ผมยอมช่วยก็เพื่อตอบแทนเรื่องตอนที่ผมโดนจับไปก็เท่านั้นไม่ได้จะรวมขบวนการอะไรด้วย”  เอเลียตกลอกตา ในขณะที่อีธานที่ได้ฟังคำพูดตรงๆ จากปากของน้องชายนั้น กลับยิ่งรู้สึกเชื่อใจมากขึ้นกว่าเดิมซะอีก

“อีกอย่าง ผมไปคุยกับเซทตอนนี้คงไม่ได้ เพราะเขายังไม่ได้กลับเซ็นโทรเลย”

“เซท ยังไม่ได้กลับไปงั้นเหรอ?”

“ใช่ โจเซฟให้คนไปสืบมาแล้ว  กลุ่มของเซทยังอยู่นอกเซ็นโทร”

หลังจากนั้นการติดต่อก็ถูกตัดไป

อีธานกำลังสงสัยว่าวัลโด้ต้องการอะไรถึงไม่ดึงตัวเซทกลับ ในสถานการณ์ที่ต้องการกำลังคนในการปราบปรามความวุ่นวายทั้งหลายนั้น เซทเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมอย่างยิ่ง นอกเสียจากว่าวัลโด้จะมอบหมายงานที่สำคัญกว่านั้นให้ทำ

“คุณวางแผนอะไรไว้?” ครูสเอ่ยขึ้นด้านหลัง อีธานลุกขึ้นอย่างช้าๆ หันไปเผชิญหน้าด้วย  “ผมสงสัยมานานแล้วว่าทำไมคุณถึงยอมมาอยู่นี่ ไม่น่าจะเพื่อแค่ช่วยน้องชายให้กลับไปแน่ๆ”

อีธานเล่าถึงกลุ่มของเขาที่อยู่ในสภาเมือง และเรื่องมาตรการต่างๆ ที่จะสร้างความสงบสุขได้ เพียงแต่ก็ไม่ได้บอกถึงการรอเก็บกวาดความเสียหายจากสงครามออกไปให้รู้

ครูส เสยเส้นผมที่ถูกหั่นจนสั้นของตัวเอง จ้องหน้าอีกธาน  “ยังจะยึดติดกับอุดมการณ์แบบนั้น แม้จะในสถานการณ์อย่างนี้งั้นเหรอ?”

“อย่างที่เคยบอกนั่นแหละ ผมไม่เชื่อว่าการจัดการทุกอย่างด้วยความรุนแรงมันจะได้ผลที่ดี สิ่งที่ผมทำแม้มันจะยากแต่ผมเชื่อมั่นว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน”

ครูสชะงักไปเล็กน้อย  จากนั้นจึงวางมือลงบนบ่าของอีธาน

“มันอาจจะดีก็ได้ ที่ยังมีคนอย่างคุณอยู่”



===+++===+++===+++

สวัสดีค่ะ  ช่วงนี้ สั้นสั้น กำลังตั้งอกตั้งใจเขียนเรื่องนี้ให้จบนะคะ  ดังนั้นอาจจะไม่ค่อยได้มาอัพ  (เพราะว่าจะเขียนไปแก้ไปด้วย) คาดว่าไม่เกินเดือนนี้น่าจะคืบหน้าไปหลายๆ อย่าง   แล้วมารอดูกันเนอะ   ขอบคุณสำหรับทุกๆ คอมเมนต์นะคะ ดีใจมากๆ  เวลาอ่านก็มีกำลังใจขึ้นเยอะเลยค่ะ

เย้! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,183 ความคิดเห็น

  1. #387 Gancha. (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 02:08
    จะรอค่ะ สู้ๆค่ะไรท์ เรื่องนี้สนุกมากจริงๆ ชอบมากๆ หลงรักจีแอล
    #387
    1
    • #387-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 80)
      5 กันยายน 2560 / 19:51
      ขอบคุณค่า อาจจะไม่ค่อยได้มาอัพ เพราะกำลังพยายามแต่งให้จบอยู่ ยังไงก็ขอให้ติดตามต่อไปด้วยน้า ^^
      #387-1
  2. #386 mini_mickey (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 01:43
    มีแอบหวานนิสนึงอะ อร๊ายยยยยย
    #386
    1
    • #386-1 สั้น สั้น(จากตอนที่ 80)
      5 กันยายน 2560 / 19:52
      หวานน้อยค่ะ กลัวอ้วน (ไม่ใช่ล่ะ...)

      ถ้ามีโอกาสเขียนตอนพิเศษ จะมีฉากหวานๆ แน่นอนจ้า
      #386-1