Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 71 : ดินแดนแห่งผืนทราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,076
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    28 เม.ย. 60

อีธานลืมตาตื่นขึ้นภายในห้องที่อบอ้าวและดูแปลกตา เขาปวดมึนศรีษะเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างกำลังขยายตัวคับแน่นอยู่ในกะโหลก ได้ยินเสียงวิ้งๆ อยู่ภายในหู

ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงที่ปูด้วยผ้าสีขาวขุ่นเนื้อหยาบ ใบหน้ารู้สึกบวมตึงเมื่อใช้ปลายนิ้วยกขึ้นแตะก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บแปลบของรอยแผลที่ยังมีเลือดแห้งกรังติดอยู่ มันช่วยยืนยันได้ว่าเหตุการณ์เมื่อวานนั้นเกิดขึ้นจริง ไม่ใช่เป็นเพียงแค่ความฝัน

อีธานจำได้ชัดว่าเกือบโดนยิง และยิ่งจำได้แม่นว่าแม้จะหัวเราะเหยียดหยามใส่ แต่ในที่สุดจีแอลก็ยอมคว้ามือของเขาเอาไว้ ส่วนเหตุการณ์หลังจากนั้นค่อนข้างสับสน...

ดูเหมือนว่าเครื่องดื่มในขวดเล็กๆ จะถูกยื่นออกมาให้ แล้วจีแอลก็พูดอะไรบางอย่าง แต่อีธานจำไม่ได้แล้วว่าฝ่ายนั้นพูดอะไร หลังจากดื่มของในขวดนั้น  ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีสันสวยงามแปลกตา  สติเริ่มไหววูบ ร่างกายรู้สึกเบาหวิวราวกับขาไม่แตะพื้น และอีธานก็เริ่มหัวเราะออกมา

ภาพสับสนเหล่านี้แทบจะซ้อนทับกับเหตุการณ์ในวันแรกที่ได้พบกับจีแอล  ต่างกันตรงที่คราวนี้อีธานไม่ได้ขัดขืน ไม่ได้ถูกบังคับ เขาทำมันด้วยความสมัครใจ

ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืน และใช้เวลาหลายวินาทีกว่าที่จะทรงตัวอยู่นิ่งๆ ได้  ร่างกายก็เริ่มตอบสนองคำสั่งจากสมองดีขึ้นอย่างช้าๆ

“อย่าเพิ่งลุก” เสียงร้อนรน ดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก อันที่จริงสำหรับอีธานจะเรียกว่าประตูก็ไม่ถูกนักเพราะมันดูเหมือนกับผ้าม่านหนักๆ มากกว่า

อาเธอร์ ชายหนุ่มร่างเล็กเลือดสีขาวตรงเข้ามาหาอีธาน

“ยาที่จีแอลให้นายกิน แรงสุดเลยนะ เดี๋ยวจะล้มหัวฟาดเอา”

อีธานขมวดคิ้ว  “เรียกของแบบนั้นว่า ยางั้นเหรอ?”

“ก็เอาไว้ช่วยผ่อนคลายความเครียด ก็จัดเป็นยาล่ะมั้ง เอาเถอะน่า ยังไงก็เป็นของที่ผลิตขึ้นมาเฉพาะไม่ได้มีทั่วไปหรอก ไม่ต้องห่วง”  อาเธอร์ยกมือเขาหัว หัวเราะแห้งๆ  “จีแอลสั่งว่าห้ามนายออกไปไหน”

อีธานส่ายหน้า ครั้งนี้เขาไม่ยอมถูกบังคับแน่  “เอเลียตกับสเวน...พวกเขาอยู่ไหน”

“สเวนคือคนที่ตามนายมาสินะ จีแอลจับเขาไว้รวมกับน้องชายของนาย”

“พาฉันไปหาพวกเขา”

“ไม่ได้...บอกแล้วไงว่า จีแอลห้ามนายออกไปไหนทั้ง...”

พูดยังไม่ทันจบคำดี คอของอาเธอร์ก็ถูกคว้าเอาไว้ ร่างเล็กถูกกดลงกับพื้น แรงบีบนั้นทำให้เจ้าตัวหน้าตาเหยเก ดวงตาสีขาวขุ่นแฝงแววตื่นตระหนก

“ฉันไม่จำเป็นต้องฟังคำสั่งใคร”

“ก็ได้ๆ ใจเย็นๆ สิ”  อาเธอร์รีบพูด เมื่ออีธานคลายมือที่จับอยู่ออกเล็กน้อย เจ้าตัวก็ส่งเสียงไอออกมา “เดี๋ยวฉันพาไปหาก็ได้ พวกเขาปลอดภัยดีทั้งคู่อย่าโมโหไปเลย”

“แล้วเลือดของเอเลียตใช่ได้จริงหรือเปล่า?”

“เอ่อ...นายหมายถึงอะไร?” 

“อย่าแกล้งโง่ ตอบมาว่าเลือดของ...”

“ตื่นขึ้นมาก็อารมณ์ร้ายเชียวนะ”  เสียงทุ้มหวานหู หากแต่ก็แฝงจังหวะที่ยียวนกวนประสาทอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้น ทำให้อีธานเงยหน้าขึ้นมอง 

จีแอลยืนอยู่ตรงทางเข้า มือทั้งสองข้างกอดไว้ที่อก เอียงคอจับจ้องอีธาน

“ดื่มอีกสักขวดดีไหม? จะได้ร่าเริงเหมือนเมื่อคืน”

อีธานเขม่นมองด้วยแววตาดุดัน ลุกขึ้นจากพื้น  อาเธอร์เมื่อเป็นอิสระก็รีบลุกขึ้นวิ่งไปหาจีแอล ดูแล้วเหมือนเด็กตัวเล็กๆ ที่คอยหลบหลังผู้ปกครอง

“ในเมื่อฉันมาอยู่นี่แล้ว ก็ปล่อยเอเลียตกับสเวนไปซะ”

“ตอนฉันยื่นข้อเสนอให้นายเอาตัวมาแลกเปลี่ยนกับน้องชาย นายตอบปฏิเสธนี่นา จะมาพูดอะไรตอนนี้ล่ะ หือ?”

“จีแอล!

“ทำไม?”

“ปล่อยพวกเขาไปซะ!

“ทำไมฉันต้องทำตามด้วยล่ะ?” จีแอลยักไหล่ด้วยท่าทางไม่แยแส  “จริงๆ แล้ว...นายก็ดีนะอีธาน แต่น้องชายนายน่ะจัดการได้ง่ายกว่าเยอะ ที่สำคัญเขาไม่ได้พล่ามหลักการอะไรไร้สาระน่าเบื่อให้ฉันฟังด้วย”

อีธานสาวเท้าเข้าไปหาร่างโปร่งเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ ในระยะหนึ่งช่วงแขนปากกระบอกปืนที่ชักออกมาไวจนแทบมองไม่เห็นก็จ่อเข้าที่หน้าผากของอีธานแล้ว แรงกดของมันหนักหน่วง แน่วแน่ไร้ซึ่งความหวั่นไหวเหมือนกับว่าพร้อมจะเหนี่ยวไกได้อย่างไม่ต้องคิดให้ยุ่งยาก

“นายไม่ฆ่าฉันหรอก”

“มั่นใจเกินไปแล้ว”

“เพราะฉันไม่เชื่อว่าเลือดของเอเลียตจะใช้ได้”

จีแอลเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาสีเงินที่น่าดึงดูดจ้องเข้ามาในดวงตาของอีธาน

“เลือดของเขาเข้ากับนายไม่ได้ใช่ไหม?”  อีธานจับข้อมือของจีแอลเบี่ยงปืนออกไปให้พ้นทาง เขาสาวเท้าเข้ามาอีกก้าวหนึ่ง ร่นระยะห่างระหว่างทั้งคู่ให้เหลือเพียงไม่ถึงคืบ

จีแอลใช้หลังมือไล้รอยแผลจางๆ บนแก้มของอีธาน

“ไม่รู้สิ อันที่จริงฉันยังไม่ได้ลอง”

อีธานเกือบจะหลุดถอนหายใจออกมาเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เกิดในจอภาพวันนั้นเป็นแค่เรื่องแหกตา ที่จริงเขาเองก็ไม่ได้มั่นใจเท่าไหร่นัก ว่าเลือดของเอเลียตจะใช้ไม่ได้อย่างที่พูด เพียงแต่เมื่อลองมาทบทวนดูแล้ว จีแอลไม่มีความจำเป็นที่จะมาทำอะไรแบบนั้นต่อหน้ากล้อง นอกเสียจากจะทำเพื่อยั่วยุให้อีธานรีบตรงมาที่นี่

และมันได้ผล

“แค่ฉันเท่านั้น”

“ในตอนนี้...ก็ใช่”  จีแอลเหยียดยิ้มมุมปาก

อีธานกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ เมื่อได้กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์โชยออกมาจากร่างที่เกือบจะแนบชิด หลังจากเจอกันครั้งสุดท้ายที่บาร์เอ็กซ์แอนด์ไอ  หลังจากโดนพูดใส่ว่าใจจริงเกลียดเขาแค่ไหน ...อีธานฝันถึงจีแอลทุกคืน  ในฝันร่างโปร่งผู้มีดวงตาสีเงินคมสวยก็จะส่งยิ้มเย้ายวนที่แฝงแววเจ้าเล่ห์อยู่ในทีเช่นนี้มาให้

ภาพตรงหน้าจึงทำให้ชายหนุ่มเลือดน้ำเงินเริ่มสับสนไปหมดแล้วว่าตัวเองตื่นอยู่จริงๆ หรือเปล่า

แต่จะตื่นอยู่จริงหรือเปล่าก็ช่าง เสียงจากข้างในหัวสั่งให้อีธานจัดการโยนเรื่องราววุ่นวายทิ้งไปไกลๆ

“เรียกฉันอย่างที่นายชอบเรียกสิ”  อีธานว่า น้ำเสียงของเขาต่ำซะจนออกจะแหบพร่า

จีแอลหัวเราะหึหึ ก่อนตอบออกมา  “เมื่อคืนฉันเรียกซ้ำไปซ้ำมา ไม่รู้กี่สิบรอบ ...นายลืมหมดแล้ว?”

“เมื่อคืน...?”   

“ไม่ใช่แค่เรียกนะ  ฉันครางชื่อนายด้วยซ้ำ”

“อา...”  อีธานหรี่ตาลง ลมหายใจพลันร้อนผ่าว

แล้วเสียงของเด็กหนุ่มที่ค่อนข้างแหลมก็ดังขึ้น พร้อมกับผ้าม่านหนักๆ ของกระโจมที่ถูกสะบัดให้เปิดออก

“นี่!...สองคนนั่นทำท่าเหมือนจะฆ่ากันให้ได้เลย  ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไม แต่ที่แน่ๆ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเผ่าเลือดสีแดงของเรา อย่ามาโบ้ยใส่ร้ายหาเรื่องลงโทษว่าเราผิดกฎล่ะ”

อีธานชะงักกึก ร่างกายที่เบาหวิวอยู่เมื่อครู่กลับมาหนักอึ้งอีกหน เขาตกใจรีบถอยหลังออกห่างจากจีแอลไปก้าวหนึ่ง

“ทุกทีสิน่า!” จีแอลเดาะลิ้น ชักสีหน้าหงุดหงิด  สายตาเหมือนพร้อมจะฆ่าคนได้เหลือบมองไปยังคนที่ยืนนิ่งเงียบเหมือนกับรูปปั้นหินข้างตัว

“คราวนี้ฉันไม่เกี่ยวนะ”  อาเธอร์ยิ้มแหย “ฉันพยายามไม่หายใจเสียงดังด้วยซ้ำ”

อีธานจ้องอาเธอร์สลับกับจีแอล เขาขาดสติขนาดว่าลืมไปเลยว่าภายในห้องยังมีชายหนุ่มเลือดสีขาวอยู่ด้วยอีกคน นี่น่าจะเป็นผลจาก ยาที่อีกฝ่ายให้เขาดื่มเมื่อคืนแน่ๆ

“คุณ...”  เสียงเด็กหนุ่มที่เข้ามาใหม่เอ่ยขึ้น 

“โจอี้?”

“คุณจริงด้วย”  โจอี้วิ่งตรงเข้ามาหา  “ทำไมมาอยู่นี่ได้ ให้ตายเหอะโอเอซีสนี่จะไม่โดนถล่มเหมือนชุมชนใต้ดินนั่นใช่ไหมเนี่ย?”

อีธานนึกเป็นห่วงโจอี้อยู่หลายหน พอเห็นว่าเจ้าตัวปลอดภัยดีก็รู้สึกโล่งใจ

“ผมเพิ่งอพยพมานี่ได้ไม่นาน มีแววจะต้องหาที่อยู่ใหม่อีกแล้วล่ะมั้ง”  ถึงปากจะบ่นอย่างนั้น แต่โจอี้ก็ยิ้มกว้างท่าทางบ่งบอกว่าดีใจที่ได้เจออีธานอีกหน

“หุบปาก! ฉันบอกแล้วไงว่าถ้าขืนพูดมากจะฆ่าซะ”  จีแอลว่า  ส่งผลให้เด็กหนุ่มช่างจ้อหุบยิ้มในทันที

“เอาเถอะๆ ...โจอี้มีเรื่องอะไร”  อาเธอร์รีบเข้ามาแทรกกลาง

“ก็เชลยสองคนที่สั่งให้เราช่วยเฝ้าไว้ เขาทำท่าเหมือนจะฆ่ากันเองยังไงก็ไม่รู้ ผมก็เลยรีบมาบอก”

“เอเลียตกับสเวน?”  อีธานพูด  “พวกเขาอยู่ไหน!?”

โจอี้เหลือบตามองจีแอลด้วยท่าทางหวาดหวั่น เหมือนจะรอคอยคำอนุญาตว่าจะพูดได้หรือไม่

“ก็ได้ ให้ไปเจอน้องชายสุดที่รักหน่อยก็แล้วกัน”  จีแอลบอก ก่อนจะหันมาทางอาเธอร์พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “แต่อย่าให้มีปัญหาล่ะ”

“โอเค”  อาเธอร์พยักหน้า “ตามมาทางนี้”



===+++===+++===+++===+++

ก็เดินเรื่องไปอย่างช้าๆ  อัพแบบช้าๆ  

ร้อนจังเลยค่ะ ToT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,183 ความคิดเห็น

  1. #504 TKP.123. (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 09:09
    เลือกข้างไม่ถูกเลยค่ะ ขออยู่ทีม#สเวน นะ รักเค้า แงงงงง
    #504
    0
  2. #297 Zero-b (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 13:25
    กขค. อีกแล้ววว
    ทำไมตอนอีธานเคลิ้มๆ ชอบมี กขค. ทึุกที
    #297
    0