Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 56 : วิกเตอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    1 ต.ค. 59

“...กำลังตามหาฉันอยู่หรือเปล่า...ที่รัก!

แผ่นหลังถูกร่างของอีกฝ่ายแนบประชิด ลมหายใจร้อนแผ่วเบารินรดด้านหลังใบหู อีธานเหลือบตาขึ้นมองผ่านกระจกเงาที่อยู่เบื้องหน้า ประสานสายตากับนัยน์ตาสีเงินเรียวยาวที่สวยงามจนแทบทำให้ลืมหายใจ

“รู้ไหมว่า สิ่งที่นายทำ มันทำให้ตอนนี้ฉันอยากเหนี่ยวไกมากแค่ไหน”

“นายไม่ยิงหรอก”

“มั่นใจจังนะ” จีแอลลงน้ำหนักที่อาวุธในมือมากขึ้น เหมือนอยากจะฝากรอยกดไว้ที่หลังศีรษะของอีธาน

“ถ้าจะยิง  นายคงทำไปตั้งแต่แรกที่เปิดประตูเข้ามาแล้ว”

จีแอลหัวเราะเบาๆ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเหยียดรอยยิ้มที่แฝงแววร้ายกาจ

“นายต้องขอบคุณไอ้นี่” ฝ่ามือเรียวเอื้อมมาด้านหน้า คว้าหมับเข้าที่เป้ากางเกงของอีธาน  “ไม่งั้นฉันฆ่านายตายไปแล้ว”

อีธานกัดกราม  หน้าชาราวกับโดนราดด้วยสายน้ำเย็นเชียบ

จีแอลลดอาวุธในมือลง โดยมืออีกข้างยังคงอ้อยอิ่งอยู่กับส่วนนั้นของอีธานอยู่ครู่หนึ่งก่อนถึงจะยอมผละออก

ร่างโปร่งถอยไปด้านหลัง ทำให้อีธานขยับตัวหันมาเผชิญหน้าได้ในที่สุด

จีแอลอยู่ในชุดเครื่องแต่งกายโทนสีดำที่ดูเรียบๆ เส้นผมยาวก็ถูกรวบและถักเป็นเปียไว้ด้านหลัง แม้จะอยู่ในชุดที่ไม่โดดเด่น แต่ยังไงซะด้วยรูปลักษณ์และหน้าตาของเจ้าตัวมันก็ทำให้สะดุดตาอย่างมากอยู่ดี

“เข้ามาที่นี่ได้ยังไง?”

จีแอลไม่ตอบ

“ตอนนี้กองกำลังเซ็นโทรกำลังตามล่านายอยู่นะ รู้ไหมนี่มันเสี่ยงมากแค่ไหน”

“นี่นายจะใช้แผนเดิมแกล้งทำเป็นห่วงใยเสร็จแล้วก็เรียกพวกมาจับฉันเหมือนก่อนหน้านี้อีกเหรอ?”

อีธานไม่อยากแก้ตัว แต่ใจจริงที่ตัดสินใจติดต่อกับเซ็นโทร เขาไม่ได้ต้องการให้จีแอลถูกจับ ไม่ได้อยากให้ตกอยู่ในฐานะนักโทษ  เพียงแต่เขาต้องการจะกลับเซ็นโทรให้ได้เท่านั้น เพราะรู้ว่าต่อให้พูดยังไงจีแอลไม่มีวันยอมปล่อย ดังนั้นอีธานไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการทำอย่างนั้น

“หรือจะยืนยันว่านายพูดเพราะเป็นห่วง”  จีแอลหัวเราะออกมา เหยียดยิ้มที่มุมปาก “ฉันเคยโดนได้ไอ้ท่าทางแสนดีแบบนี้หลอกมาแล้วหนหนึ่ง เพราะงั้นเก็บมันไว้ใช้กับคนอื่นเถอะ”

อีธานจ้องตาอีกฝ่ายนิ่ง

“นายมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่?” 

“เป้าหมายของฉัน ก็เคยบอกไปแล้วนี่ ตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ”  จีแอลเอื้อมมือมาคว้าคอเสื้อของอีธานแล้วกระชากมันเข้าหาตัว “ฉันต้องการ เซ็กซ์!  เซ็กซ์ที่มาจากความรัก”

“นายต้องการอย่างนั้น ทั้งที่นายเองก็ไม่ได้รักฉันไม่ใช่หรือไง”

“ที่นายพูดก็ถูก  ...ฉันจะบอกความลับอะไรให้อย่าง”  จีแอลยื่นหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้น ปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มไปยังข้างใบหูของร่างสูง

“ฉันเกลียดนาย เกลียดสายเลือดที่อยู่ในตัวนาย เวลาเรียกนายว่า ที่รักฉันอยากจะอ้วก”

สิ่งที่ได้ยินทำให้อีธานรู้สึกอึ้งจนพูดไม่ออก หากก่อนหน้านี้คำพูดของคนตรงหน้าเหมือนน้ำเย็นจัดที่ซัดสาดตัวเขาจนหนาวเหน็บ  คำพูดที่ออกมาตอนนี้ก็เหมือนเปลวไฟที่เผาลวกไปทั้งตัว ทั้งร้อนทั้งเจ็บแสบสาหัส

“แต่ความรู้สึกของฉันมันไม่จำเป็นหรอก ขอแค่ให้ได้ผลตามที่ต้องการ ฉันทำได้ทุกอย่างนั้นแหละ”  เจ้าของดวงตาสีเงินถอยตัวออกห่าง ส่งยิ้มมาให้ ราวกับคำพูดก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น

อีธานกัดฟันข่มความรู้สึกปวดร้าวในอก “หมายความว่า ถ้าฆ่าฉันแล้วทำให้นายสิ่งที่ต้องการ นายก็คงทำโดยไม่ลังเลเลยสินะ”

จีแอลเบิกตาขึ้นเล็กน้อย ชั่วเวลาพริบตาหนึ่งนั้นดูราวกับเจ้าตัวจะชะงักไป ก่อนจะกลับมาเหยียดยิ้มที่ดูเหี้ยมเกรียมเหมือนปกติ

“ใช่” จีแอลตอบ

เสียงคนที่ดังมาจากหน้าประตู ทำให้อีธานหันขวับไปมอง

“คุณอีธาน! อยู่ในนี้หรือเปล่าครับ?!” 

“องครักษ์เพียบเชียวนะเจ้าชาย”  จีแอลกระซิบ  “จะเรียกพวกนั้นเข้ามาก็ได้นะ ฉันไม่เบื่อที่จะฆ่าพวกมดปลวกหรอก”

อีธานเหลือบมองร่างโปร่ง พลางประเมินสถานการณ์

“คุณอีธาน...?!”  เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง 

“อย่าเพิ่งเข้ามา!”  อีธานตะโกนตอบ

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?”

“ฉันแค่เมา ก็เลยอยากจะอาเจียนนิดหน่อย”

“ถ้างั้นให้เราช่วย...”

“ฉันไม่อยากให้ใครเห็นสภาพน่าทุเรศของตัวเอง รออยู่ด้านนอกนั้นแหละ เดี๋ยวจะออกไป!”  อีธานว่าดังๆ

“เอ่อ...ครับ”  เสียงตอบรับของหน่วยกองกำลังยังคงแฝงความคลางใจ

สภาพน่าทุเรศที่บอก อีธานไม่ได้โกหกสักนิด ไม่ว่ามองยังไงตอนนี้เขามันช่างน่าสมเพชจนดูไม่ได้ ทั้งที่ไม่ได้บาดเจ็บแต่ก็เหมือนกับมีแผลมากมายเต็มตัวไปหมด เป็นบาดแผลที่เกิดจากการเฉือดเฉือนด้วยคำพูดแสนเจ็บแสบ  อีธานไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับคนตรงหน้า แต่ยังไงซะมันไม่มีทางใช่ความเกลียดชัง

ระหว่างพวกเขาทั้งคู่ นอกเหนือจากการยืนอยู่คนละฝ่ายกันแล้ว ความรู้สึกก็คง...ตรงข้ามกันด้วยเช่นกัน

“ใช้คำว่า เดี๋ยวได้ยังไงกัน  อย่าบอกนะว่าที่รักเสร็จเร็วขนาดนั้นเลย?”  จีแอลพูด พลางไล้มือต่ำลงไปเรื่อยๆ ผ่านแผ่นอกลงไปถึงหน้าท้องแข็งแกร่ง

อีธานคว้ามือข้างนั้นเอาไว้แน่น ตอบกลับด้วยน้ำเสียงรอดไรฟัน 

“สิ่งที่นายต้องการ ให้ตายฉันก็ไม่ให้!

“แต่ฉันจะเอา!”  จีแอลว่า  ร่างโปร่งที่สมบูรณ์แบบขยับเข้ามาเบียดจนชิด

แผ่นหลังของอีธานถูกดันจนแนบติดผนัง พร้อมกันนั้นริมฝีปากของเขาถูกจูบโดยไม่ทันให้ตั้งตัว สัมผัสอุ่นชื้น ลมหายใจเร้าร้อน และกลิ่นเฉพาะตัวที่มอมเมาให้ขาดสติ แต่คราวนี้อีธานไม่ยอมปล่อยอารมณ์ให้เตลิดเหมือนทุกที  ชายหนุ่มคว้าเอาหางเปียของอีกฝ่ายไว้แล้วกระชากเต็มแรง หน้าของจีแอลเงยขึ้น ริมฝีปากจึงผละออกในทันที

“ลืมไป...นายชอบแบบเจ็บนิดๆ นี่นะ”  จีแอลแลบลิ้นเลียริมฝีปาก

กลิ่นหอมเฉพาะตัวจากร่างโปร่งเริ่มฟุ้งตลบภายในห้องปิดทึบ อีธานปฏิเสธไม่ได้ว่ามันยั่วเย้าอารมณ์อย่างยิ่ง ภาพความฝันที่เกิดขึ้นแทบทุกคืนติดอยู่ในสมอง หากแต่เทียบกับตัวจริงตรงหน้าไม่ได้สักนิด

จีแอลในความฝันถึงจะกวนโมโหและยั่วยวนแทบจะหวานหอมไปทั้งตัว  แต่ตัวจริงนั้นแผ่รังสีเหี้ยมเกรียม ความหอมหวานก็แฝงมาด้วยรสขมปร่าไม่ต่างกับพิษร้าย

“รีบออกไปซะ ก่อนที่พวกกองกำลังจะผิดสังเกตแล้วบุกเข้ามา”  อีธานกล่าว

“แหม...ปล่อยฉันไปง่ายๆ แบบนี้จะดีเหรอ?” 

“ไปซะ! 

จีแอลหัวเราะเบาๆ  “ฉันไปแน่ ที่มาวันนี้ก็แค่อยากจะเตือนนายเอาไว้”

อีธานขมวดคิ้ว

“มัวแต่ควานหา หนอน ไม่มีประโยชน์หรอก กลับกันจะยิ่งทำให้ทุกอย่างพังเร็วขึ้น”  ดวงตาสีเงินหรี่ลง  “แล้วก็ปล่อยพวกของครูสไปซะ ขืนไล่ต้อนพวกเขามากกว่านี้ฝ่ายที่จะเสียหายก็คือพวกเลือดน้ำเงินอย่างนาย”

“หมายความว่าไง?”

“ทุกอย่างมันเปรอะบางมากอยู่แล้ว กระทบแค่นิดเดียวก็พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ”

ปลายนิ้วของจีแอลแตะลงที่ปลายหางตาของดวงตาสีน้ำเงินคมเข้มที่ยังมีแววสงสัย

 

 

“คุณอีธานครับ?!”  เสียงจากหน้าประตูดังอีกครั้ง อีธานสะดุ้งเล็กน้อย

“เดี๋ยวจะออกไป!”  อีธานตะโกนตอบ ส่วนจีแอลก็เหมือนกำลังขำกับท่าทีตกใจของเขา

“รีบไปซะ!

“ก็ได้...แต่จำไว้  นายต้องจูบแต่ฉัน รักแต่ฉัน ต้องการแต่ตัวฉัน”  จีแอลกระซิบ  “เพราะนายเป็นของฉัน...อีธาน”

ดวงตาสีเงินวาวคู่สวยเคลื่อนเข้ามาใกล้ก่อนที่ริมฝีปากนุ่มจะตามมาแนบประกบ คราวนี้อีธานไม่ได้ขัดขืน แต่กลับกันเขาหมุนตัวกดร่างของจีแอลไว้กับผนังแทน จุมพิษเร่าร้อนไร้ซึ่งความอ่อนโยน บดเบียดเกี่ยวพันจนไม่อาจจะแยกออกได้ว่าในปากเป็นลิ้นของใครกันแน่

 

“คุณอีธาน!”  เสียงเรียกเป็นครั้งที่สาม คราวนี้ดังมาพร้อมกับเสียงบานประตูที่เปิดผัวะออก

ผู้คุมกันหน้าตาตื่นสองคนพุ่งถลันเข้ามา จนเกือบจะชนเข้ากับร่างสูงของอีธานที่ยืนรออยู่หน้าประตู

“บอกแล้วไงว่ากำลังจะออกไป”  อีธานว่าดุๆ พลางเดินผ่านหน้าทั้งคู่ไปจนไหล่กระทบกัน

“ขออภัยครับ แค่เราสองคนเป็นห่วง”

“บอกแล้วไงว่าฉันแค่ดื่มมากไปหน่อย”  ชายหนุ่มเร่งฝีเท้าเดินนำหน้าไปก่อน

“สงสัยจะเมาจริง หน้าแดงแจ๋เลยว่ะ”  เสียงพึมพำจากด้านหลังทำให้อีธานต้องพยายามข่มอารมณ์ที่กำลังประทุอย่างหนักในหลายๆ แง่ของตัวเอง

ร่างกายของอีธานถูกกระตุ้นจนร้อนเร่า ในสมองกำลังสับสนมึนงงกับข้อมูลหลายอย่าง ส่วนภายในใจนั้นเจ็บปวดรวดร้าว ทุกอย่างตีวนปั่นป่วนไปหมดอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

“เอ่อ...ลุคติดต่อมาแล้วนะครับ”

อีธานชะลอฝีเท้าลงเมื่อได้ยินเสียงรายงาน 

“เจอลูโซ่แล้วครับ” 

“พาตัวมาหรือเปล่า?”

“ครับ...แต่ว่า”

“แต่อะไร?”

“ไม่ใช่พาตัวมา...แต่เป็นพาร่างมามากกว่าครับ”

อีธานเลิกคิ้วสูงหยุดเดินในที่สุด  “ว่าไงนะ?”

“ไอ้เจ้าเลือดสีแดงคนนั้น เป็น ศพ ไปแล้วครับ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #376 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 21:33
    ไม่น่าทำลายความเชื่อใจนั้นของจีแอลเลย/ลูโซ่นั้นตายแล้ว?!
    #376
    0
  2. #274 '$ CB. ชาน เลีย @' (@toon2546) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 11:17
    ไหงงั้นเล่าาา รู้ว่าจีเเอลคงจะเเค้นมากเเต่ถึงจะเเค้นยังไวก็กลบเกลื่อนความรู้สึกที่มีไม่ได้หรอกนะคะ โอ้ย อยากให้เป็นเหมือนเดิมเร็วๆ หน่วงมากเลย
    #274
    1
    • #274-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 56)
      2 ตุลาคม 2559 / 20:02
      จีแอลแอบแค้นอย่างว่านั่นแหละค่ะ ส่วนอีธานนั้นก็ยังคงซื่อบื้อเช่นเคย
      #274-1