Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 47 : ต้นตอของรอยร้าว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    21 มิ.ย. 59

ทุกอย่างเป็นไปตามที่คิดไม่มีอะไรเหนือความคาดหมายสักอย่าง ทั้งที่น่าจะสร้างความน่ารื่นรมย์ให้ แต่ผลที่ได้กลับตรงกันข้าม เอเลียต รู้สึกหงุดหงิด อารมณ์ที่อยู่ในอกพลุ่งพล่านไปหมด

ถ้าถามว่า เอเลียต รู้สึกอย่างไรกับ อีธาน ที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ...ก็ต้องบอบว่า อีธานเป็นหนึ่งในไม่กี่คนบนโลกนี้ที่เอเลียต รัก แต่เหนือกว่าคำว่ารักในตัวพี่ชายมันก็ยังมีความรู้สึกอื่นๆ ปะปนอยู่อีกมาก อารมณ์ที่หลากหลายเหล่านั้นกัดกินตัวเขาอยู่บ่อยครั้ง เช่นเดียวกับตอนนี้

“ฟังอยู่หรือเปล่าครับ?”  โจเซฟที่กำลังอธิบายถึงหน่ายงานต่างๆ ในเซ็นโทรหันมาถาม  เจ้าตัวเป็นชายร่างเล็กวัยสี่สิบกว่าที่ดูคล่องแคล่ว นอกจากจะรอบรู้และมีความชำนาญด้านข้อมูลต่างๆ ในเซ็นโทรอย่างมากแล้ว ยังมีฝีมือการต่อสู้ไม่เป็นรองใคร ชนิดที่เรียกได้ว่าสามารถล้มทหารตัวโตๆ ที่ฝึกมาเป็นอย่างดีได้โดยไม่ต้องใช้อาวุธเลย

โจเซฟ เป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยม ติดตามอีธานมาตลอดหลายราวกับเงา แต่ตอนนี้คนๆ นี้ก็มาอยู่ในมือเขาอย่างง่ายๆ โดยแทบไม่ต้องออกแรงอะไรเลย

“คุณเอเลียต...”

“ฟังอยู่” เอเลียตตอบ 

“ท่าทางคุณดูเพลียๆ ยังไงวันนี้พักก่อนดีไหมครับ? พรุ่งนี้ผมจะเตรียมตารางงานอย่างคร่าวๆ มาให้ แล้วเราค่อยมาว่ากันอีกที”

“เอางั้นก็ได้”  ดวงตาสีฟ้าสดจับจ้องอีกฝ่าย  “ไม่พอใจหรือเปล่าที่ต้องมาทำงานกับฉัน”

“ออกจะประหลาดใจมากกว่า แต่ไม่ได้ไม่พอใจครับ”  โจเซฟกล่าวตอบโดยที่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย 

“งั้นก็ดี...ไปเถอะ”

“ครับ”  เจ้าตัวพยักหน้า แล้วหมุนตัวเดินจากไป

เมื่อได้อยู่ตามลำพังอีกหน เอเลียตก็ผิงหลังของตัวเองเข้ากับกำแพง นึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นก่อนหน้านี้

เพียงแค่เขายื่นเหยื่อชิ้นเล็กๆ ออกไป กลุ่มคนที่จ้องเล่นงานอีธานก็แย่งกันตะครุมเหมือนสัตว์เลื้อยคลานหิวโหย พากันยื่นข้อเสนอว่าจะสนับสนุนตัวเขาให้ขึ้นมาแทนพี่ชาย บอกผลประโยชน์ต่างๆ นาๆ รวมกัน  สุดท้ายก็นับรวมตัวเขาเป็นพรรคพวกแบบเสร็จสรรพ

ไอ้พวกโง่ น่าขยะแขยงเอ๊ย! ...เอเลียตหัวเราะในลำคอ ตั้งใจจะใช้มือเสยเส้นผมที่ปรกระใบหน้าขึ้น แต่เมื่อยกขึ้นมาเขาก็เห็นว่าฝ่ามือเรียวของตัวเองกำลังสั่น

น่ารังเกียจ สะอิดสะเอียน แล้วการที่ต้องรวมมือกับคนพวกนั้น มันทำให้ตัวเขาเองก็พาลสกปรกไปด้วยไม่ใช่เหรอ?

ตอนนั้นเองที่อยู่ๆ ร่างโปร่งก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมากะทันหัน เขาวิ่งตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ใกล้ๆ และอาเจียนเอาน้ำย่อยรสขมเปรี้ยวออกมาหลายหน  

ทุกอย่างในสายตาเอเลียตแทบจะเปลี่ยนเป็นสีแดง สีที่น่าเกลียด มันทำให้น่ารังเกียจไปหมด น่าจะหายไปให้หมด ...ทุกอย่าง ไม่เว้นแม้แต่ตัวเขาเอง

เอเลียต ตั้งสติอยู่ในห้องน้ำครู่หนึ่ง ก่อนจะยืดหลังตรงก้าวเท้ายาวๆ ไปตามทางเดิน เขาส่งสัญญาณเรียกยานพาหนะมารับที่หน้าอาคาร รถรูปทรงเพรียวแล่นตรงเข้ามาหาในทันที บานประตูเปิดออกอัตโนมัติ เมื่อก้าวเท้าเข้าไปก็เห็นชายเลือดสีน้ำเงินร่างใหญ่ประจำอยู่ในตำแหน่งคนขับ

“สเวน ไปไหน”  เอเลียตเอ่ยแทบจะทันที

“วันนี้มันหยุดครับ”

“หยุด?”

“ครับ หลังจากมาส่งคุณเอเลียตเมื่อเช้าก็มันก็มาบอกว่าจะหยุด เห็นว่าแจ้งคุณเอเลียตแล้ว ...นี่ไม่ได้แจ้งหรือครับ?” คนขับเอ่ยตอบ

เอเลียตย่นหัวคิ้ว ดูเหมือนหมอนั่นจะขอหยุดอย่างที่ว่าจริงๆ พูดในจังหวะที่เขาจะก้าวลงจากรถ เพราะน่าหงุดหงิดรำคาญใจก็เลยตอบส่งๆ ไปว่า จะทำอะไร ก็แล้วแต่แก

“เออ แจ้งแล้ว”  เอเลียตตอบ อารมณ์ที่เพิ่งจะคงที่ของเอเลียตเริ่มคุกรุ่นขึ้นมาอีกรอบ

คนอย่างหมอนั่นจะหยุดไปไหนได้ เป็นทาสรองมือรองเท้าของเขา ต้องก้าวตามที่เขาสั่ง หยุดตามที่เขาบอก ไม่มีทางจะมีชีวิตส่วนตัวอื่นใดนอกจากการรับใช้เขาอยู่แล้ว

“หรือว่าป่วย”

“ครับ?”  คนขับทวนคำ ขณะที่รถเริ่มเร่งความเร็วไต่ระดับขึ้นอย่างน่ากลัว

“สเวน! ฉันหมายถึงว่ามันไม่สบายหรือไง!” เอเลียตกระชากเสียง

“ไม่นี่ครับ ก็เห็นสบายดี ...หรือว่า...” คำพูดนั้นชะงักค้าง เหมือนเจ้าตัวจะหยุดเพราะรู้ว่ากำลังจะพูดในเรื่องที่ไม่ควร

“หรือว่าอะไร? พูดมา!” 

“เอ่อ...เห็นมีคนบอกว่า ตั้งแต่มันกลับมาจากเขต N มันเอาแต่ขลุกอยู่ในห้อง...ก็เลยมีคนพูดๆ กันว่ามันพาผู้หญิงมาอยู่ด้วยน่ะครับ”

“ว่าไงนะ?!”  เอเลียตแทบจะตะโกนออกมา ทำเอาคนขับสะดุ้งตกใจ

“เอ่อ...ขอโทษครับ คงแค่พูดกันไปเองเท่านั้นล่ะครับ” 

“ไปห้องหมอนั่น”

“ครับ?”

“พาฉันไปที่ห้องมัน ไปเดี๋ยวนี้เลย!” เอเลียตตะคอก

เป็นแค่ทาส กล้าดียังไงถึงเอาผู้หญิงมาอยู่ด้วย กล้าดียังไงถึงมีชีวิตของตัวเองโดยที่ฉันไม่ได้สั่ง!  ชีวิตของแกมันเป็นของฉันคนนี้เท่านั้น!  อยากให้ตายก็ต้องตาย ให้อยู่ก็ต้องอยู่

ห้องพักที่สเวนอยู่ คืออาคารทรงโดมเตี้ยสุดเขตกำแพงของเซ็นโทร พื้นที่ใช้สอยถูกฝังอยู่ชั้นใต้ดิน คนพักเกือบทั้งหมดล้วนแต่เป็นแรงงานเลือดสีแดงที่ทำงานเหนื่อยยากสกปรกแบบที่เลือดสีน้ำเงินไม่ยอมทำ ห้องพักถูกซอยแบบแออัด นอกจากจะถูกออกแบบให้แน่นประโยชน์การใช้สอยเป็นหลักจนขาดสีสันและความสวยงามแล้ว ก็ยังถูกควบคุมอย่างเข้มงวดไม่ต่างจากคุก มีเวลาเข้าออกปิดเปิดชัดเจน ต้องใช้บัตรผ่านเฉพาะ และบ่อยครั้งที่จะมีเจ้าหน้าที่มาตรวจสอบความเรียบร้อย รื้อค้นข้าวของกระจุยกระจาย โดยที่ไม่มีสิทธิขัดขืน

ตอนแรกที่ได้ตัวสเวนมาในฐานะ ของขวัญ จากวิกเตอร์ เอเลียตเลี้ยงชายหนุ่มเลือดสีแดงคนนี้เอาไว้ที่ห้องเก็บของบ้าน  เขาใช้งานมันในฐานะทาส และทรมานหมอนั่นอยู่เป็นแรมเดือน แต่นอกจากจะไม่สนุกแล้ว สเวนยังทำให้เอเลียตยิ่งโกรธซะมากกว่า จะเฆี่ยนจะตีก็ไม่ส่งเสียงร้อง ซ้ำยังทำงานดีไม่เคยผิดพลาด ที่สำคัญก็คือหมอนั่นชอบพูดในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าพูด  พูดในสิ่งที่รู้ว่าเอเลียตจะต้องโมโห ...สุดท้ายก็เป็นฝ่ายอีเลียตเองที่ทนไม่ไหว เลยสั่งให้ย้ายออกมาอยู่ที่นี่ให้พ้นหูพ้นตาแทน

เจ้าตัวคงคิดว่าพ้นนรกมาแล้วล่ะมั้งเลยอยากจะสร้างสวรรค์ของตัวแบบนี้

“หมอนั่นอยู่ห้องไหน?”

คนขับที่จอดรถหันขวับมามองเจ้านายหนุ่ม  “คุณเอเลียต อย่าบอกนะครับว่าจะลงไปหามันเอง”

“ถ้าใช่ แล้วทำไม?”

“แบบนั้นไม่เหมาะแน่ครับ ...สถานที่แบบนี้คุณเอเลียตไม่ควรเหยียบเข้าไปนะครับ”

“น่ารำคาญฉิบหาย แกเป็นพ่อฉันหรือไงห้ะ!”  เอเลียตว่าดังๆ

“เอ่อ...”

“อยากตายหรือไง จะบอกหรือไม่บอก!

ลูกน้องร่างยักษ์หน้าซีดเผือด กล่าวบอกเลขห้องกับเจ้านาย เมื่อได้ยินเอเลียตก็ก้าวลงจากรถ ทำให้คนขับต้องรีบร้อนตามลงมา

“เอาเป็นว่าผมพาไปดีกว่าครับ”  เจ้าตัวพูด

“เออ...ทำแบบนี้ตั้งแต่แรกสิวะ”

ลูกน้องของเอเลียตเดินตรงไปยังทางเข้าออก พูดอะไรบางอย่างกับเจ้าหน้าที่ผู้คุม ที่เป็นชายเลือดสีแดงท่าทางผอมแห้งเหมือนขาดสารอาหาร ชายคนนั้นก้มศีรษะลงต่ำแทบติดกับหน้าอก ค้อมตัวราวกับว่าจะทรุดหายลงไปในพื้น พยักหน้าหลายต่อหลายครั้ง จากนั้นก็รีบเดินหายไปด้านในครู่เดียวก็กลับออกมายื่นบางอย่างให้

“แกทำอะไร?”  เอเลียตขมวดคิ้ว

“แค่แจ้งครับว่า เราจะเข้าไป จะได้ไม่มีใครเกะกะขวางหูขวางตา และก็สั่งให้เอากุญแจห้องมันมาให้ด้วยครับ”

เอเลียตพยักหน้าด้วยท่าทางเบื่อหน่าย

“ทางนี้ครับ”  ลูกน้องผายมือออก และเดินนำทางไป

เป็นครั้งแรกที่เอเลียตเข้ามาในเขตที่อยู่อาศัยของเลือดสีแดงในเซ็นโทร มันเรียบร้อยกว่าที่คิดไว้ และแตกต่างจากเขตอันเดอร์กราวซิตี้ที่เขาเคยไปอย่างมาก ห้องทุกห้องที่นี่ล้วนทาบานประตูด้วยสีเทา ผนังทั้งหมดเป็นสีขาวหม่น ดูสะอาดแต่ก็มีกลิ่นเอียนๆ ที่เอเลียตไม่รู้ว่ากลิ่นอะไรลอยฟุ้ง

ชายตรงหน้าหยุดที่ห้องริมสุดทางเดิน  ก่อนจะหันมาทางเอเลียต

“ที่นี่ครับ”  อีกฝ่ายไขกุญแจห้องพัก จากนั้นก็หลีกทางให้เอเลียตผลักประตูเข้าไปด้านใน

“ลืมของเหรอ ทำไมถึง...” เสียงพูดไม่คุ้นหูที่เอ่ยขึ้น ก่อนจะหยุดชะงักกึก

คนที่ก้าวเท้าออกมามีรูปร่างไม่สูงไม่เตี้ย เจ้าตัวเบิกดวงตากลมสีแดงสดกว้างขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นเอเลียต ใบหน้าเรียวมีผ้าปิดแผลปิดอยู่ที่ด้านซ้าย แขนขวาก็พันผ้าเอาไว้เช่นกัน เจ้าตัวมีผิวสีขาวซีดเหมือนไม่เคยเจอแสงแดด เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนตัดสั้นดูยุ่งเหยิงและอ่อนนุ่ม... ดูแล้วน่าจะยังเป็นเด็กหนุ่มที่อายุไม่ถึงยี่สิบปี

“นี่เหรอ ผู้หญิงที่ว่า”  เอเลียตหันไปถามลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“เอ่อ...ผมก็ไม่แน่ใจครับ”

ชายหนุ่มเบนดวงตาสีฟ้าสดของตัวเองกลับมายังร่างของเด็กหนุ่มที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า

“ชอบเด็กแบบนี้เองสินะ”  เอเลียตหรี่ตาลงก่อนจะเหยียดยิ้มที่มุมปาก

เด็กหนุ่มที่เหมือนจะเพิ่งได้สติ รีบหันหลังออกวิ่งหนี ขาสะดุดกับโต๊ะที่วางอยู่จนเซ แต่ก็ยังตะกุยตะกายหนีเข้าไปในห้องนอนที่มีประตูกั้นอีกหนึ่งชั้นเพื่อหาที่ซ่อน ดูแล้วเหมือนสัตว์ตัวเล็กๆ ที่น่าสงสาร  ...เสียแต่ว่า เอเลียต เป็นคนที่ไม่เคยสงสารใครมาก่อนเลย อีกทั้งยังเกลียดสัตว์ตัวเล็กๆ อีกด้วย

“ไปจับมันมา”  สิ้นเสียงสั่ง ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังก็ก้าวเท้าอย่างว่องไวต่างกับรูปร่างที่ดูใหญ่โตเข้าไปด้านในห้อง

อีเลียตกัดกรามข่มอารมณ์ เขาก้าวเท้าอย่างช้าๆ ไปที่โซฟาขนาดเล็กที่ดูเก่าแก่แต่ก็ดูสะอาดอันเป็นเฟอนิเจอร์ชิ้นเดียวที่พอจะให้นั่งลงได้

ทันทีที่ร่างโปร่งนั่งลง ลูกน้องของเขาก็กลับมาพร้อมกับร่างของเด็กหนุ่มที่ดิ้นรนขาแข้งเตะถีบไปทั่ว น้ำตาไหลอาบใบหน้าขาวนั้นเป็นทาง ผ้าปิดแผลที่หน้าหลุดออกจนเห็นรอยแผลที่น่าจะเกิดจากไฟไหม้หรือโดนสะเก็ดระเบิดเป็นรอยปื้นสีแดงช้ำเลือดบนแก้ม

“ปล่อยนะ...ปล่อย!”  

ชายร่างใหญ่เหวี่ยงเด็กหนุ่มมาตรงหน้าของเจ้านาย ก่อนจะใช้กำปั้นหนักๆ เหวี่ยงเข้าที่ท้องทำให้ร่างนั้นทรุดลงไปนอนกองกับพื้น ตามมาด้วยท่อนขาที่เตะอัดเข้าที่ชายโครง

“พอก่อน”  เอเลียตใช้มือเท้าปลายคางมองร่างที่เกร็งกระตุกของฝ่ายนั้น 

“ท่านเอเลียต!” เสียงคุ้นหูดังก้องขึ้น

ชายหนุ่มร่างผอมสูงผู้มีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ลากผ่าดวงตาข้างซ้าย เส้นผมที่หยักยาวละต้นคอเวลานี้ถูกรวบไว้อย่างง่ายๆ ที่ด้านหลัง  เจ้าตัวยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตูห้องท่าทางคงรีบกระหืดกระหอบมาทันทีที่รู้ข่าว

เอเลียตกำหมัดแน่น ชำเลืองมองชายหนุ่มที่ก้าวเท้าเข้ามาด้านใน

“มาเร็วดี”

สเวนไม่ตอบ เขาหยุดยืนเบื้องหน้าเจ้านาย ก่อนจะคุกเข่าลง

“ไอ้เด็กนี่เป็นใคร?”  เอเลียตกล่าว

“เป็น...”

“ถ้าแกกล้าโกหก ฉันจะสั่งให้คนพาไอ้เด็กนี่ไปรุมโทรมแล้วค่อยฆ่าทิ้ง”

สเวนเงยหน้าขึ้นดวงตาสีแดงคลั่กที่เหลือเพียงข้างเดียวจ้องเข้ามาในดวงตาของชายหนุ่มเลือดสีน้ำเงินตรงหน้า

“เป็นญาติ...”

“ญาติ?”

“ครับ”

เอเลียตหัวเราะก่อนจะชี้นิ้วไปที่ร่างที่นอนหายใจรวยรินอยู่กับพื้น  “จับมันไปโยนแถวซ่องที่ไหนก็ได้ ดูมันถูกเอาจนใกล้ตาย แล้วค่อยยิงทิ้ง!

“เดี๋ยวครับ!”  สเวนร้องห้าม ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเอเลียตยังไม่เคยเห็นท่าทางลนลานของหมอนี่มาก่อน ไอ้คนที่ต่อให้โดนทรมานแค่ไหนก็ไม่ยอมร้องสักแอะ ตอนนี้กลับทำท่าจะเป็นจะตายเพราะเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

เอเลียตกัดกรามแน่น ไม่ว่าหน้าไหนก็ทำให้เขาหงุดหงิดไปซะหมด!

“เขาเป็นญาติจริงๆ ครับ... ก่อนหน้านี้ผมนึกว่าไม่มีญาติที่ไหนแล้วตอนที่ถูกขายมาเป็นทาส ก็เลยแจ้งไปว่ามีแค่ตัวคนเดียว”  สเวนค้อมตัวลงต่ำ ศีรษะแทบจะแนบกับรองเท้าของเอเลียต  “ได้โปรดเถอะครับ อย่าทำอะไรเขาเลย ผมผิดเองที่ไม่ได้แจ้งท่านเอเลียตก่อน ลงโทษผมแทนเถอะครับ เขากำลังบาดเจ็บ ทันทีที่หาย ผมจะส่งกลับไปอันเดอร์กราวซิตี้ทันทีครับ” 

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น  “ตอนที่ผมกลับมาจากเขต N ท่านเอเลียตบอกว่าจะให้รางวัลผมใช่ไหมครับ?”

“นี่แก!” 

“ผมขอเรื่องนี้ครับ!

เอเลียตลุกพรวดขึ้นยืน เขม่นมองอีกฝ่าย ...ไอ้หมอนี่กล้าเอารางวัลที่เขาอุตส่าห์ออกปากให้ด้วยตัวเอง มาเป็นเครื่องต่อรองกับเรื่องนี้งั้นเหรอ?มันจะมากไปแล้ว!

“คุณเอเลียต จะเอายังไงครับ ให้ผมจับมันไปเลยไหม?”  ลูกน้องที่รอฟังคำสั่ง เอ่ยถาม

“กลับ!”  เอเลียตกระชากเสียงตอบ หมุนตัวเดินลงส้นเท้าไปยงบานประตูที่เปิดอ้า  “จำไว้นะสเวน ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้แน่ ถ้าแกคิดทรยศฉัน!

“ผมไม่มีวันทรยศเจ้าชีวิตตัวเองได้หรอกครับ” น้ำเสียงหนักแน่นที่เอ่ยขึ้นเบื้องหลัง เอเลียตในตอนนี้ไม่เชื่อเลยสักนิด

ไม่ว่าใครก็ทรยศหักหลังเขาได้ทั้งนั้น ต่อให้เป็นคนที่เขาไว้ใจแค่ไหนก็ตาม



===+++===+++===+++===

สวัสดีค่ะ  แก้ไขเพิ่มเติมมาพูดคุยกันนะคะ  

ก่อนอื่นเลยขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้ค่ะ และขอบคุณสำหรับคำแนะนำติดชม เราจะเอาไปปรับปรุงต่อไปนะคะ  อาจจะพัฒนาช้าหน่อย แต่อย่าเพิ่งหมดหวังกะเรานะคะ T-T   ที่สำคัญขออภัยเรื่องคำผิดอย่างยิ่ง เพราะเป็นคนหูตาห่าง เวลาพิมพ์ผิดบางทีตรวจทานแล้วก็มองไม่เห็น และบางคำก็พิมพ์ผิดเพราะไม่รู้จริงๆ ค่ะว่าตัวเองเขียนผิด (ตกภาษาไทย)  ยังไงก็ฝากแนะนำกันต่อไปด้วยนะคะ  

เรื่องต่อไปคือ... อยากอธิบายในส่วนของตอนนี้สักนิดหนึ่ง  อย่างที่เห็นก็คือเรื่องนี้มีคู่รองแล้วค่ะ  คือ สเวนกะเอเลียต  ก็บอกโต้งๆ ตรงนี้เลย  อาจจะไม่ได้ออกมากนัก แต่เขาสองคนก็มีส่วนสำคัญในเรื่อง  เอเลียต อาจจะไม่ค่อยน่ารักเท่าไหร่ อารมณ์ร้าย นิสัยไม่ดี ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง (จะมีคนชอบแกไหมเนี่ย??)   ส่วน สเวน แม้จะดูเป็นทาสผู้ภัคดี แต่เขาก็มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่เช่นกัน  ทั้งคู่ไม่ได้รักกันหวือหวา  แต่ก็จะจัดเป็นอีกคู่ของเรื่องนี้ค่ะ ฝากด้วยนะคะ ^^

อธิบายต่ออีกหน่อย เด็กหนุ่ม ที่สเวน พามา...ยังจำกันได้ไหมคะ? เขาก็คือ เด็กหนุ่มที่อยู่ชุมชนใต้ดิน เป็นพวกของ ครูส ....ก่อนหน้านี้ อีธานเคยเอาปืนจี้ให้เขาพามาหาสเวนที่อยู่ในคุก  ตอนที่กองกำลังเซ็นโทรบุกโจมตี อีธานก็โยนเด็กหนุ่มคนนี้ให้สเวน บอกให้ช่วยนำทางออกไป...นั่นแหละค่ะ   แต่ทำไม สเวน ถึงพามาอยู่ด้วย  โดนจับได้คาหนังคาเขา ยังปากแข็งโกหกว่าเป็นญาติ  ....ก็ติดตามกันต่อไปนะคะ

/สั้น สั้น 

===+++===+++===+++===

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #577 Roxane'sy (@namooya) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 01:19
    เกลียดเอเลต

    นิสัยแย่มากกก​ สเวนควรได้เจอคนที่ดีกว่านี้อะ​
    #577
    1
    • #577-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 47)
      23 ธันวาคม 2561 / 10:35
      อย่าเพิ่งเกลียดเอเลียตเลยนะคะ เขาน่าสงสารอยู่นะ (ถ้าได้อ่านตอนพิเศษในเล่ม จะเข้าใจเอเลียตมากขึ้นค่ะ)
      #577-1
  2. #561 QueenLeei (@QueenLeei) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 10:46
    อยากให้ตัวละครที่จิตใจโหดร้ายทุกคน

    เจ็บปวดทรมาน​ ยิ่งกว่าที่ทำกับคนอื่น!!!
    #561
    1
    • #561-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 47)
      16 พฤศจิกายน 2561 / 22:12
      แม้บางตัวละครจะโหดร้ายไปบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็จะมีเหตุผลของตัวเอง ...ยังไงก็ฝากผลงานด้วยนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจ้า
      #561-1
  3. #367 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 20:41
    เอเลียตใจเย็นนนนน
    #367
    0
  4. #240 Camellia.z (@Camailia) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 01:58
    เอเลียต เมนส์มาหรอลูก..
    #240
    1
    • #240-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 47)
      10 กรกฎาคม 2559 / 21:17
      เอเลียต เป็นคนวีนเหวี่ยงตลอดเวค่ะ 555
      #240-1
  5. #238 REIGAR_AODA (@hirakisan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 12:16
    เอเลียตนี่หึงหวงแรงจัง <3 #โรคมโนกำเริบ
    #238
    1
    • #238-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 47)
      21 มิถุนายน 2559 / 13:21
      เอเลียต ขี้โมโหค่ะ นิสัยไม่ดี ขี้หึงด้วย 55
      #238-1
  6. #237 yuko cha (@yukosc) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 10:22
    อ่านรวดมาจนตอนนี้เลย สนุกมาก หักมุมแบบดิบมาก 555 โกรธอีธาน แต่ก็อย่างว่าใจคนเรามันใม่ใด้จะซื่อสัตย์กับใครง่ายๆเนอะ ผิดที่พี่เงินของเรา ชอบคิดเองเออเอง ก็จำบทเรียนกันไป 555
    #237
    2
    • #237-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 47)
      21 มิถุนายน 2559 / 13:23
      ขอบคุณมากๆ นะคะ ได้ยินว่าสนุกเราก็ดีใจมากๆ ค่ะ
      จะพยายามเขียนต่อไป เป้าหมายต้องจบในปีนี้!
      #237-1
    • #237-2 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 47)
      8 พฤศจิกายน 2561 / 23:16
      ตกลงจะ เอ รึอี เราว่า อีดีกว่านะ
      #237-2
  7. #235 Space_Wu (@mamu_mimi) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 07:59
    สเวนกับเอเลียตหรอ?
    #235
    1
    • #235-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 47)
      21 มิถุนายน 2559 / 09:54
      ใช่จ้า ... ผิดหวังหรือเปล่าไม่ทราบ แต่เป็นคู่นี้ค่ะ
      #235-1
  8. #234 sakura_eye (@sakura_567) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 07:11
    มาแล้วววววว เย้ๆๆ
    รออนะค่ะไรท์ คือ สงสารสเวนTT แล้วญาติของสเวนคือใครหรอค่ะ (?)
    #234
    1
    • #234-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 47)
      21 มิถุนายน 2559 / 09:55
      ฉากผ่านมานานแล้วอาจจะจำไม่ได้ พ่อหนุ่มคนนี้คือคนที่อีธานเคยใช้ปืนจี้ให้พามาหาสเวนตอนอยู่ในคุก อะคะ
      #234-1