Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 4 : ลักพาตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,910
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 215 ครั้ง
    4 พ.ย. 58

อีธานปวดหัวแทบจะระเบิด แผลที่บริเวณไหล่เองก็ยังคงปวดอยู่เช่นกัน ตามปกติหากใช้ยาสมานแผลชนิดใหม่ที่เพิ่งผลิตออกมาเมื่อประมาณสองปีก่อนนั้น แผลโดนยิงเช่นนี้จะสามารถรักษาหายได้ในเวลาแค่หนึ่งสัปดาห์ และแทบจะไม่มีอาการอักเสบแบบที่เขากำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้เลย

เป็นไปได้ว่าที่นี่จะไม่มียาตัวนั้น หรืออีกอย่างที่เลวร้ายกว่าก็คือ อีธานเป็นตัวประกันที่ไม่มีค่าพอให้รักษาด้วยยาราคาแพง

“โทษทีนะ ที่นี่หายาดีไม่ค่อยได้นัก”  ชายชราพูดขึ้น ราวกับจะรู้กว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่  “เจ้านั่นลงมือหนักแบบนี้เสมอ นี่โชคยังดีที่เขามีแก่ใจพอจะห้ามเลือดให้ระหว่างที่เดินทางมาที่นี่ ไม่อย่างนั้นคงแย่กว่านี้”

“พวกคุณจับผมมาทำไม?”

“เจ้านั่นไม่อธิบายอะไรเลยสินะ”

อย่าว่าแต่อธิบายเลย เจอหน้ากันก็ยิงปืนเข้าใส่แล้ว

“ช่างเถอะ ผมไม่อยากรู้เหตุผล ทางที่ดีรีบปล่อยตัวผมกลับไปซะก่อนที่จะเกิดเรื่องใหญ่ดีกว่า”  อีธานกล่าว

เขายันร่างให้ลุกขึ้นยืน แล้วพบว่าตัวเองสวมเสื้อผ้าชุดเดิม แต่มันมีสภาพที่เก่าโทรมแทบจำไม่ได้ กางเกงรอยขาดหายแห่งแถมยังเปรอะเปื้อนไปหมด ตัวเสื้อเองก็ยิ่งแย่เพราะมีรอยเลือดแห้งกรังติดอยู่ด้วย

“จะไปไหนนะ อย่าเพิ่งลุกเลยจะดีกว่านะ” อีกฝ่ายพูด

อีธานไม่สนใจคำทวง เข้าสาวเท้าตรงไปยังประตูห้องที่เปิดอ้าอยู่แล้ว ถัดจากห้องที่เขาอยู่เป็นโถงขนาดกลางที่โล่งกว้างไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลยสักอย่าง มุมด้านหนึ่งมีเพียงเตาผิงติดผนังแบบโบราณ มันทำให้ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย

ที่นี่...หนาว?

หนาวจากอากาศจริงๆ ไม่ใช่เพราะอุปกรณ์ปรับอุณหภูมิ ที่เซ็นโทรมีอากาศอบอุ่นค่อนข้างร้อนอยู่ตลอดปี ดังนั้นอีธานจึงตอบไม่ได้เลยว่าตัวเองต้องถูกพาออกมาไกลขนาดไหน ถึงจะพบสภาพอากาศหนาวเย็นได้

ชายหนุ่มรีบเดินตรงไปยังประตูอีกบาน ก่อนจะกระชากมันให้เปิดออก ...ความเย็นเฉียบและสายลมรุนแรงพัดเข้ามากระทบร่างกายในทันที ทิวทัศน์ที่มองเห็นทำให้อีธานต้องเบิกตากว้าง เบื้องหน้าของเขาคือหน้าผาสูงชันตั้งตระหง่าน ถูกกั้นกลางด้วยหุบเหวลึกแบบที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ซึ่งอยู่ห่างจากจุดที่เขายืนอยู่เพียงแค่ไม่กี่ก้าวเท้านั้น เสียงลมหวีดหวิวราวกับเสียงกรีดร้องดังให้ได้ยินเป็นช่วงๆ

สิ่งที่ปลูกสร้างที่เขายืนอยู่ ตั้งอยู่บนชะง่อนผาอันสูงลิบ!

“แหม รีบร้อนจนไม่รอให้เจ้าของบ้านพาทัวร์เลยนะ”  เสียงของจีแอลดังขึ้นเบื้องหลัง

อีธานตั้งสติ จากนั้นก็หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย

“นายเป็นใครกันแน่?!

จีแอลยิ้มที่มุมปาก เสยเส้นผมที่ยาวลงไปเกือบถึงเอวของตัวเองด้วยท่าทางสบายๆ

“ฉันคือ จีแอล”  เขาบอก ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ร่นระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลงเหลือแค่เพียงคืบ  “ไม่ต้องห่วงหรอก เรื่องที่นายควรรู้ เดี๋ยวฉันก็จะบอกให้อยู่แล้ว”

อีธานมองสำรวจบุคคลตรงหน้าอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก จีแอลมีส่วนสูงใกล้เคียงกับเขา แต่รูปร่างผอมบางกว่า ทั้งที่อย่างนั้นแต่กลับมีพลังกำลังมหาศาลอย่างน่าทึ่ง  อีธานจ้องเข้าไปในดวงตาสีเงินวาวของอีกฝ่าย ความรู้สึกของเขาบอกชัดเจนว่ามันไม่ใช่ของปลอม

จีแอล อาจจะเป็นชนเผ่าเลือดสีเงิน ชนเผ่าที่เป็นต้นเหตุแห่งสงครามครั้งใหญ่เมื่อเกือบสี่สิบปีก่อน  

ประวัติศาสตร์ที่อีธานรู้ก็คือสงครามครั้งนั้นมันเลวร้ายมาก ผลาญทำลายทุกอย่างลงจนแทบหมดสิ้น ผู้คนล้มตายมากมายกว่าครึ่งของประชากรทั้งหมด สิ่งปลูกสร้างสถาปัตยกรรมล้วนพังทลาย  เป็นสงครามที่คร่าชีวิตของสิ่งมีชีวิต ทำลายกระทั้งพื้นดิน และสายน้ำ

จุดสิ้นสุดในสงครามครั้งนั้นก็คือ การประกาศชัยชนะของเลือดสีน้ำเงินเหนือชนเผ่าอื่นทั้งหมด หลังจากเลือดสีเงินคนสุดท้ายถูกสังหาร ...มหานครเซ็นโทร จึงถูกสร้างขึ้นต่อจากนั้น และกลายเป็นจุดศูนย์กลางของทุกอย่างในโลกเช่นทุกวันนี้

“นายไม่รู้หรอกว่ากำลังต่อกรกับอะไร ทางที่ดีรีบปล่อยฉันกลับไปดีกว่า” 

พอได้ยินอีธานพูด จีแอล ก็หัวเราะ

“ขอบคุณที่เป็นห่วงนะที่รัก ...แต่ฉันรู้ดีเลยล่ะว่ากำลังสู้กับอะไร”

คำที่อีกฝ่ายเรียก ทำให้อีธานขนลุก แต่ก็พยายามข่มอารมณ์ไม่ให้แสดงออกทางสีหน้า

“นายยังบาดเจ็บอยู่ มาสิ...ฉันจะล้างแผลให้”  จีแอล ยื่นมือออกไปให้จับ “นายคงอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจะแย่แล้วใช่ไหมล่ะ?”

อีธานยังคงยืนนิ่ง ไม่ตอบรับข้อเสนอ เจ้าของดวงตาสีเงินดึงมือตัวเองกลับ ทั้งที่ยังคงยิ้ม 

“อย่าต่อต้านในเรื่องที่ไม่เป็นประโยชน์เลยน่า ฉันจะบอกให้ว่านายไม่มีทางหนีออกไปจากที่นี่ได้ถ้าไม่มีฉัน เพราะอย่างนั้นเลือดสีน้ำเงินระดับหัวกระทิอย่างนายน่าจะคิดออกนะว่าสภาพในตอนนี้ควรจะวางตัวยังไง” 

ชายหนุ่มเลือดน้ำเงินหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบ

“ห้องน้ำอยู่ทางไหน?”

จีแอลใช้ปลายนิ้วไล้ใบหน้าที่เครียดเกร็งของอีธานอย่างอารมณ์ดี  “เลือกได้ดี... ที่รัก!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 215 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #483 Meuan Fan. (@SomethingColor) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 14:21
    นางแลดูร่าเริงมากจีแอลลูก5555
    #483
    0
  2. #454 chompoo--- (@chompoo---) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 16:35
    ไรท์สู้ๆ
    #454
    0
  3. #323 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 08:22
    ใช้คำเรียกได้ดี5555
    #323
    0
  4. #7 sasitarn (@sasitarn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 09:44
    สนุกมาก ชอบสุดๆ
    #7
    1
  5. #6 PRF •_• (@resepnin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 06:22
    รออ่านต่อค่ะๆ //กางเตนท์นอนรอ
    #6
    1
    • #6-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 4)
      10 ตุลาคม 2558 / 09:25
      ขอบคุณนะคะ จะพยายามมาอัพเร็วๆ ค่า
      #6-1
  6. #3 tsukijang (@momokokojang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 22:36
    อะไร ยังไง มาต่อๆน่าสนใจดีค่า
    #3
    1
    • #3-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 4)
      9 ตุลาคม 2558 / 22:39
      ขอบคุณนะคะ
      จะพยายามมาอัพบ่อยๆ อย่างน้อยอาทิตย์ละ 2-3 หนค่า ^^
      #3-1