Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 39 : ค่ำคืนอันเหน็บหนาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    14 เม.ย. 59

อีธานไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ห่างจากเซ็นโทรแค่ไหน

นับตั้งแต่คนขับผู้บ้าระห่ำบังคับเจ้ายานพาหนะสองล้อทะลุผ่านรั้วกั้นเขต N มุ่งหน้าเขาสู่เขตทะเลทรายอันแสนจะแห้งแล้ง ก็ผ่านมาได้พักใหญ่แล้ว และยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพัก

พื้นที่รอบด้านเป็นผืนทรายสีน้ำตาลปนดำกว้างไกลสุดตา มีเนินดินแห้งแตกระแหงกับกลุ่มหินแหลมคมผ่านมาให้เห็นบ้างในบางครั้ง ฝุ่นผงสากระคายผิวฟุ้งตลบไปตามกระแสแรงลมอันร้อนระอุ...ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ อยู่รอดได้ในทะเลทรายแห่งนี้ แม้กระทั่งต้นไม้ทนความแห้งแล้งสักต้นก็ยังไม่สามารถเติบโตได้ มันเป็นสถานที่ซึ่งได้ชื่อว่ามีสภาพอากาศโหดร้ายที่สุด กลางวันมีแสงแดดที่แผดจ้าแสบผิว ดูดกลืนความชื้นไปจากทุกสิ่ง ส่วนกลางคืนอุณหภูมิจะลดต่ำจนหนาวสะท้านแห้งผาก ยากที่จะปรับตัวได้ทัน

กลิ่นเลือดที่โชยมาจากร่างของคนข้างหน้ารุนแรงมากขึ้น จนอีธานสังเกตได้ว่าของเหลวสีเงินวาวจากไหล่ไหลอาบลงมาถึงข้อศอก เขาไม่แน่ใจว่าจีแอลบาดเจ็บตรงไหนบ้าง กระสุนที่สาดเข้ามามากมายเหลือเกิน กระจกที่หุ้มโครงรถเอาไว้มีหลายส่วนที่ถูกยิงจนทะลุเป็นรู อีธานเองก็โดนเฉียวๆ ไปหลายนัด แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณที่เซทไม่ได้สั่งให้รถถังยิงจรวดนำวิถีเข้าใส่ ไม่อย่างนั้นต่อให้เป็นพระเจ้าก็คงจะรอดยาก

“นายต้องทำแผล...”  อีธานพูดแบบนี้เป็นหนที่สองแล้ว แต่ดูเหมือนจีแอลจะไม่สนใจฟัง มอเตอร์ไซค์รูปร่างแปลกประหลาดที่ออกแบบมาเป็นพิเศษยังคงแล่นด้วยความเร็วสูงสุด สุดท้ายชายหนุ่มก็เลยได้แต่ถอนใจ ไม่รู้ว่าทำไมตอนนั้นตัวเองถึงได้ตัดสินใจอย่างนั้นลงไป ทั้งที่เซทยืนอยู่ตรงหน้า การกลับเซ็นโทรก็ง่ายแค่เพียงก้าวขา

แต่...เขาดันขึ้นรถมากับจีแอล

เจ้าสองล้อถูกควบไปอีกพักใหญ่ ก่อนที่เครื่องยนต์จะเริ่มมีเสียงหึ่งแปลกๆ ออกมา ควันจากท่อไอเสียเปลี่ยนเป็นสีดำ เครื่องยนต์กระตุกเหมือนม้าที่อยู่ๆ ก็เกิดจะแสดงอาการพยศขึ้นมา และจากนั้นไม่นานมันก็ตายสนิท  

ร่างโปร่งของจีแอลซวนเซเล็กน้อย ขณะปล่อยให้มอเตอร์ไซค์คันโตล้มลงไปกับพื้น  ท่ามกลางดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ จนแสงตะวันอยู่ในองศาที่สะท้อนเข้าตา ความร้อนที่สะสมอยู่บนผิวทรายสัมผัสได้ชัดผ่านพื้นรองเท้า

ดวงตาสีเงินเหลือบมองอีธานนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดออกมา

“ตามมา”

อีธานย่นหัวคิ้วเป็นเชิงถาม จีแอลจึงชี้ไปตรงหน้า ซึ่งพอมองตามไปก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรอยู่บนผืนทรายที่เปล่งประกายสะท้อนแสงจ้า ทอดยาวสุดตาเลยสักอย่าง 

“เดิน?”

“ใช่” พูดจบเจ้าตัวก็ก้าวนำไป

“เราจะไปไหน?”  แม้จะถาม แต่คำตอบที่ได้รับมีเพียงความเงียบงัน

หลังยอมทำตามแบบเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง  อีธานก็สังเกตว่านอกจากจะเดินไม่ค่อยตรงทางแล้ว จีแอลยังหน้าซีดกว่าปกติ 

ร่างสูงปาดเหงื่อที่ผุดพราวบนหน้าผากตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจกล่าวออกไป 

“หยุดได้แล้ว!...ฉันจะทำแผลให้!

อีธานเลือกบริเวณที่มีเนินหินสูงขึ้นมาเล็กน้อย ซึ่งสามารถช่วยบดบังแสงแดดในยามคล้ายบ่ายได้บ้าง ชายหนุ่มถอดเสื้อตัวนอกของตัวเองออกออกพาดไว้ลวกๆ แล้วดึงร่างของอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้

จีแอลท่าทางอ่อนล้าแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาหอบหายใจแรง หยาดเหงื่อไหลอาบเต็มหน้า จะมีก็แค่เพียงดวงตาสีเงินคู่สวยเท่านั้นที่ยังคงมีแววคมกริบเช่นปกติ

อีธานเอนร่างโปร่งให้เกยอยู่บนตัก จัดการถอดเสื้อให้อีกฝ่าย จึงได้เห็นรอยไหม้ที่น่าจะมาจากสะเก็ดระเบิดหลายแห่ง และสาเหตุใหญ่สุดที่ทำให้แม้แต่ชนเผ่าเลือดสีเงินสุดเก่งกาจก็แทบเอาตัวไม่รอด มันคือรอยกระสุนชนิดพิเศษที่กองกำลังปราบปรามใต้พื้นดินใช้ ลักษณะเด่นก็คือการระเบิดซ้ำเมื่อกระทบเป้าหมาย ทำลายเนื้อเยื่อทำให้ปากแผลยับเยิน ยิ่งบริเวณที่ที่จีแอลโดนนั้นคือบริเวณอกด้านซ้ายซึ่งใกล้หัวใจอย่างน่าเป็นห่วง

อีธานกลั้นหายใจ นิ่งอึ้งมองโลหิตสีเงินไหลอาบไปทั่ว  เพราะเขาไม่คาดคิดว่าอาการของอีกฝ่ายจะหนักหนาขนาดนี้

ไม่มีอุปกรณ์ทางการแพทย์  ไม่มียาสมานแผล ไม่มียาฆ่าเชื้อ ไม่มียานพาหนะ  ...เขาติดอยู่กลางทะเลทรายท่ามกลางสภาพอากาศสุดแสนเลวร้ายโดยไม่มีอะไรเลย

“บ้าเอ๊ย!” อีธานสบถ  “นี่นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?!  บาดเจ็บขนาดนี้ยังหนีมาในทะเลทรายนี่อีก เลือกวิธีตายให้มันทรมานน้อยหน่อยไม่ได้เหรอ?!

“หุบปาก แล้วทำแผลไป!”  จีแอลว่า

อีธานกัดกราม เขาสบถในใจไปอีกหลายรอบ ก่อนจะคว้าเอาเสื้อที่พาดไว้มารองที่พื้น และจัดให้จีแอลนอนลงบนนั้น จากนั้นก็ดึงเอามีดพกที่ข้อเท้าของอีกฝ่ายออกมา

“ต้องเอาเศษกระสุนที่ระเบิดอยู่ข้างในออกมาก่อน”  อีธานบอก มือที่ถือมีดคมกริบนั้นสั่นอย่างเห็นได้ชัด

“ต่อไปนายจะได้เลิกพูดเรื่องที่ฉันเคยคว้านแผลนายซะที”  จีแอลว่า

“ฉัน...”  อีธานพูดไม่ออก เขารู้หลักของการปฐมพยาบาล การทำแผล เย็บแผล เป็นครอสหนึ่งที่เขาเคยเข้ารับการฝึกอบรมรวมถึงปฏิบัติจริงมาแล้ว แต่บาดแผลรุนแรงขนาดนี้ต่อให้เป็นแพทย์ก็ยังเรียกว่าลำบาก แล้วนี่อีธานมีแค่มีดเล่มเดียว

สีหน้าของจีแอลแย่มาก ริมฝีปากที่ขยับนั้นแทบจะไม่มีสีสันใดๆ อยู่เลย

“ที่รัก...”

“อะไรเหรอ?”  พออีธานถามกลับ อีกฝ่ายก็หัวเราะออกมาครั้งหนึ่ง

“นายตอบรับการเรียกแบบนี้หนแรกเลยนะ” 

“นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องแบบนี้นะ”  อีธานว่า

“จูบหน่อยสิ”

“หา?”  อีธานเบิกตาขึ้นเล็กน้อย

“จูบ ไงล่ะ”  จีแอลยกมือขึ้นไล้ใบหน้าของอีธาน 

ชายหนุ่มจับมือข้างนั้นไว้ ก่อนจะก้มลงจุมพิษแผ่วเบาลงไปบนฝ่ามือเรียวสวย

“ถ้านายทนได้จนถึงจบ มากกว่าจูบฉันก็จะให้”

จีแอลหรี่ตาลงข้างหนึ่ง ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก  “ว้าว...แทบรอไม่ไหวเลย”

อีธานพ่นลมหายใจยาว มือที่ถือมีดมั่นคงไร้การสั่นไหว ในขณะที่เริ่มกดกรีดลงไปผ่านปากแผล ที่ของเหลวสีเงาวาวทะลักล้นออกมา กลิ่นหอมเย้ายวนผสมกับกลิ่นโลหะฟุ้งตลบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #359 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 19:45
    อะไรคือรางวัลในความอดทนนี้555555+
    #359
    0
  2. #197 mini_mickey (@nattymini) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 09:53
    จีแอลสู้ๆถ้าหายอาจจะได้เป็นเมียอีธานก็ได้นะ คึคึ แทบรอไม่ไหวเลยละ
    #197
    1
    • #197-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 39)
      25 เมษายน 2559 / 21:25
      อาจจะยากนิดหนึ่ง เพราะอีธานเล่นตัว T-T
      #197-1
  3. #193 Zero-b (@korinasai) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 02:13
    ที่รัก ที่รัก ที่รัก
    ฟินกับคำๆนี้จัง
    #193
    1
  4. #191 DeadMan_Gray (@dreamhighforever) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 09:15
    ยิ้ม~ หวานปนเสียวง่ะตัว จีแอลใกล้สิ้นแล้ว นายเอกปู้แข็งแกร่งยังมีวันที่ต้องอ่อนแอให้พระเอกปกป้องบ้างสิน่า ฮ่าๆๆๆ
    //สู้ๆนะคะไรท์ขา
    #191
    1
    • #191-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 39)
      25 เมษายน 2559 / 21:31
      จีแอลอ่อนแอแป๊บเดียวค่ะ ต้องรีบฟื้นเพราะพระเอกไม่ค่อยได้เรื่อง ^^
      #191-1
  5. #190 sec_chan (@secchan) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 05:17
    ม่อไม่ดูเวล่ำเวลานะจีเอล แต่ชอบหมอนี่จริง แรดดี
    #190
    1
  6. #187 วิลวี่⊙ω⊙ (@windy1905) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 01:38
    ไม่รู้ทำไม อ่านจบแล้วหลุดยิ้มเฉยเลย 5555555555555 
    รอตอนต่อไปนะคะ
    #187
    1