Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 37 : ปลายกระบอกปืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    1 เม.ย. 59

ภาพตรงหน้าของอีธานพร่ามัวไปด้วยฝุ่นควัน การได้ยินถูกกลบไปด้วยเสียงปืน ระเบิด และการสู้รบประทะกัน  อาวุธของฝ่ายครูส ไม่ธรรมดาอย่างที่คาดเอาไว้ จรวดต่อสู้ทำลายรถถังถูกยิงเข้าใส่ฝ่ายผู้บุกรุกราวกับห่าฝน รถถังสองคันที่อยู่หน้าสุดและเป็นเป้าโจมตียิงจนลอยจากพื้นแล้วพลิกคว่ำ ส่วนอีกคันก็ระเบิดจนไฟลุกท่วม แบบที่ไม่เคยมีอาวุธใดทำได้มาก่อน

แต่...เซ็นโทรไม่ได้ส่งรถถังมาแค่คันเดียว แม้จะโดนทำลายไปสองคันเซทก็ยังสั่งให้บุกทะลวงเข้าไปตามแผนเดิม เพียงไม่นานรถถังติดอาวุธพิเศษของเซ็นโทรก็เริ่มยึดครองจุดหลักของถนน และเริ่มตั้งป้อมโจมตีอย่างจริงจัง กระสุนปืนกลและขีปนาวุธขนาดเล็กถูกยิงเข้าถล่มอาคารใต้ดิน ตามมาด้วยกองกำลังพิเศษที่เหมือนฝูงมดเริ่มกระจายกำลังบุกเข้าไปโจมตีจากด้านใน แรงประทะทำลายล้างส่งผลให้พื้นดินแตกร้าว โครงสร้างทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างหนัก บ่งบอกว่าชุมชนอาจจะพังถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ

ทุกอย่างรวดเร็วซะจนอีธานตั้งตัวไม่ติด

สะเก็ดระเบิดพร้อมกับเศษซากอาคารปลิวเข้าใส่อีธาน จีแอลไม่เห็นทีท่าว่าชายหนุ่มจะหลบจึงได้กระชากตัวไปอีกด้านหนึ่ง ให้พ้นจากแรงระเบิด

“ปล่อย!”  อีธานกระชากแขนอีกฝ่ายออก

“อยากตายหรือไง?!”  จีแอลว่ากลับ  “หยุดทำตัวโง่ๆ ได้แล้ว...ตามฉันมาทางนี้!

“ไปไหน?”

“ออกจากที่นี่น่ะสิ จะรอให้มันถล่มมาทับหรือยังไงล่ะ”

“อยากไปก็ไปคนเดียว!”  อีธานตอบกลับ ตั้งท่าจะวิ่งย้อนกลับไปทางเดิม

“นายตั้งใจจะทำอะไร?!”  จีแอลดึงเขาเอาไว้

“ในรถถังคันหนึ่ง เซทน่าจะอยู่ข้างใน ถ้าอธิบายเหตุผลให้เข้าใจ เขาน่าจะหยุดโจมตี”  ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องมองจีแอล

“แล้วจะช่วยอะไรได้” ชายหนุ่มร่างโปร่งแทบจะทึ้งผมยาวของตัวเองด้วยท่าทางโกรธเกรี้ยว “ต่อให้รถถังหยุดยิง พวกของครูสจะหยุดหรือยังไง? พวกเขาหลังชนฝาและไม่มีทางยอมถูกจับแน่”

อีธานพูดตอบไม่ออก 

กระสุนสองสามนัดพาดเฉี่ยวมาทางที่พวกเขาทั้งคู่ยืนอยู่ทำให้ต้องหมอบต่ำลงกับพื้น ร่างของอีธานคร่อมอยู่บนตัวของจีแอล ในระยะห่างไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือดวงตาสีเงินคู่สวยกำลังจ้องมองเขานิ่ง

“อีธาน...ตอนนี้นายทำอะไรไม่ได้หรอก ตัดใจซะ”  น้ำเสียงที่กล่าวออกมาจริงจังชัดเจน  “ชุมชนที่นี่หายไป จะเป็นผลดีกับชนเผ่าของนายมากกว่า  คิดดูให้ดีๆ”

อีธานบดกรามของตัวเอง นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ฉันจะไม่ตัดใจ ถ้ายังไม่พยายามถึงที่สุด ตอบมาว่านายใช้เส้นทางไหนเข้าออกที่นี่?” 

“ชุมชนใต้ดินย่อมจะมีทางเข้าออกฉุกเฉินกรณีเกิดเหตุไม่คาดคิดอยู่แล้ว”  จีแอลตอบขณะที่ถูกร่างสูงฉุดขึ้นจากพื้น  “ให้หนีไปแค่ไม่กี่คนคงไม่มีปัญหา แต่ถ้าจะให้อพยพออกไปทั้งหมดคราวเดียว นายคิดว่ากองกำลังของเซ็นโทรที่เฝ้าอยู่บนพื้นดินจะตรวจตราไม่เจองั้นเหรอ?  ครูสเองก็คงรู้ว่าจะมาอพยพเอาตอนนี้ก็สายเกินไป ถึงได้เริ่มโจมตีแบบสู้ตายไงล่ะ”

“ยังไงก็ไม่มีทางอื่นที่ดีกว่านี้ ถึงจะเสี่ยง แต่ก็ยังดีกว่าถูกถล่มตายกันหมดที่นี่นั่นแหละ...ยังไงครูสจะต้องตัดสินใจอพยพแน่”  อีธานกล่าว 

“ทำไมเชื่อมั่นนัก”

“เพราะ ฉันจะไปเป็นตัวประกันให้เขา!

จีแอลเงยหน้ามองโครงสร้างของชุมชนใต้ดิน เขาประเมินมันด้วยสายตา ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของดวงตาสีน้ำเงินเข้ม

“เอาแต่พูดอยู่อย่างนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น”  จีแอลถอนหายใจ “ตามมาทางนี้!

อีธานวิ่งตามจีแอลผ่านเศษซากของตัวอาคารที่ถูกถล่ม ฝีเท้าของจีแอลว่องไวมาก จนอีธานเกือบจะถามไม่ทัน ทิศทางที่นำไปก็ห่างจากกระสุนหรือสะเก็ดระเบิดแบบเฉียดฉิวทุกครั้ง แต่ไม่เคยโดนราวกับว่าเขามีเรดาห์

จีแอลเลี้ยวเข้าไปทางตรอกด้านขวา จัดการกองกำลังพิเศษของเซ็นโทรหลายคนจนสลบ ก่อนจะเข้าไปในตึกด้านหนึ่ง มุ่งหน้าลงสู่ชั้นใต้ดินที่มีสภาพน่าแตกร้าวอันเป็นผลพวงจากการยิงประทะกัน

“อาคารนี้เชื่อมส่วนล่างกับศูนย์บัญชาการ” จีแอลบอก  “ถ้าเจาะทะลุกำแพงไปอีกด้าน ก็จะออกไปถึงทางออกฉุกเฉินเร็วที่สุด”

“อือ” 

“ฉันจะเปิดทางนี้ให้ คงใช้เวลาไม่นาน” 

อีธานไม่ได้ถามว่าจีแอลจะใช้วิธีไหน แต่ในเมื่อเจ้าตัวบอกว่าทำได้ เขาก็ไม่สงสัยในจุดนั้น

“ฉันจะไปหาครูส”  อีธานพยักหน้าครั้งหนึ่ง ในจังหวะที่กำลังจะก้าวเท้า เขาก็ถูกจีแอลคว้าไหล่และดันจนชิดกำแพง 

จีแอลเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ ดวงตาสีเงินคู่สวยหรี่ลงขณะที่จ้องเข้ามาในดวงตาของอีธาน

“นายตายไม่ได้นะรู้ไหม?” 

“ฉันรู้”  อีธานใช้ปลายนิ้วแตะที่หางตาของอีกฝ่าย “ฉันจะตายโดยที่ยังมีเรื่องค้างคาใจ มีสิ่งที่รอให้สะสางมากมายแบบนี้ไม่ได้  ฉันไม่มีนิสัยเห็นแก่ตัวอย่างนั้น”

จีแอลยิ้มที่มุมปาก  “นายตายทั้งที่ยังติดหนี้มากมายกับฉันไม่ได้ตังหาก นายค้างหนี้ฉันตั้งไม่รู้กี่หนแล้ว”

“จำไม่เห็นจะได้”  อีธานตอบกลับ

“ฉันล่ะ อยากจะทวนความจำนายซะตอนนี้เลยจริงๆ”  จีแอลเดาะลิ้น เล่นเอาคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมา

“ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้ ...แต่ครั้งนี้ฉันยอมรับว่าเป็นหนี้นาย”

“ก็ได้”  จีแอลจุมพิษที่ริมฝีปากของอีธานเบาๆ “รีบไปรีบมา...ที่รัก!

อีธานออกวิ่งอีกครั้ง ในหัวเขาเต็มไปด้วยความสับสน เขาไม่แน่ใจว่าทำไมจีแอลถึงยอมช่วย ต่อให้เป็นเพราะถูกขอร้องแต่ด้วยนิสัยอย่างจีแอลจะไม่ทำก็ได้ แค่จับอีธานบังคับให้ออกไปจากที่นี่เหมือนกับที่ผ่านๆ มาก็คงไม่ยาก

เหตุผลของจีแอลยังคงคลุมเคลือ ในขณะที่เหตุผลของอีธานชัดเจนอยู่ในใจ ...เขาไม่อยากให้มีใครตายมากไปกว่านี้ การตายไม่ช่วยอะไรเลย มันเป็นการสูญเสียที่เปล่าประโยชน์

อุโมงค์ทางเชื่อมนำอีธานกลับเข้าไปในศูนย์บัญชาการอีกครั้ง ดูเหมือนเซทจะรู้ฐานที่มั่นของครูสแล้ว การโจมตีจึงโหมกระหน่ำลงมาที่นี่แบบต่อเนื่อง ทุกครั้งที่มีแรงระเบิดโครงสร้างอาคารจะสั่นสะเสือนราวกับจะปริแยก  อีธานมองความวุ่นวายโกลาหลภายในนั้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เหล่าเลือดสีแดงซึ่งเป็นหน่วยซุ่มโจมตีได้รับบาดเจ็บถูกลำเลียงเข้ามาอย่างต่อเนื่องและมีจำนวนมากกว่าที่คิดเอาไว้ เสียงระเบิดสั่นสะเทือนแก้วหู ส่วนเรื่องร้องด้วยความเจ็บปวดก็สั่นสะเทือนเข้าไปในใจ ผู้หญิงที่เป็นฝ่ายให้การปฐมพยาบาลทำงานกันอย่างหนัก ถึงอย่างนั้นก็ยังห้ามไม่ให้โลหิตที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวย้อมพื้นจนนองไปหมดได้

เมื่ออีธานก้าวเท้าเข้าไป สายตาเกือบทุกคู่ก็หันมามอง มันเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ชวนให้เจ็บปวดราวกับลูกธนูที่พุ่งเข้าใส่อีธาน

ไหล่อีธานถูกคว้าจากด้านหลัง เมื่อหันไปก็เจอเข้ากับหมัดอันหนักหน่วงที่เหวี่ยงเข้าใส่ อีธานล้มลงไปกองกับพื้น ใบหน้าซีกซ้ายทั้งเจ็บทั้งชา รับรู้ถึงรสเลือดที่อยู่ในปาก เรี่ยวแรงอันน่าทึ่งนี้เขาจำได้ดีเพราะเคยสัมผัสมาก่อน เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นร่างสูงใหญ่ของคนตรงหน้า และดวงตาสีแดงเข้มจัด

“แกเรียกพวกมันมาสินะ!” จัสตินว่า

อีธานไม่ได้โต้แย้งคำกล่าวหานั้น เพราะรู้ว่าพูดไปก็คงไม่มีประโยชน์

“ฉันจะคุยกับครูส” 

“ไม่จำเป็น ยังไงแกก็จะตายตรงนี้อยู่แล้ว”  จัสตินชักปืนออกมา เล็งเป้ามาที่ศีรษะของอีธาน

“ถอยไปจัสติน!”  ครูสก้าวเท้าออกมา ดันร่างสูงใหญ่ให้ออกไปจากตรงหน้า พร้อมกับปืนในมือที่ถูกจับให้ลดวิถีลง

อีธานลุกขึ้นยืน ใช้กำปั้นเช็ดมุมปากที่มีเลือดสีน้ำเงินไหลซึมออกมา

“นายกลับเข้ามาในนี้ทำไม ในเมื่อออกไปจนเจอกับกองกำลังที่บุกมาแล้ว ป่านนี้น่าจะกำลังมีคนคุ้มกันหลายสิบคนพากลับเซ็นโทรด้วยซ้ำ” ครูสถาม

เหตุการณ์ที่พูดมาทำให้อีธานนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองเพิ่งจะถูกพวกของครูสระดมยิงเข้าใส่ ถ้าจีแอลไม่มาช่วยก็คงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้

“นายต้องอพยพตอนนี้”  อีธานกล่าว

“จะให้ออกไปโดนจับงั้นเหรอ? ถ้าต้องถูกจับไปทรมานสู้ตายซะที่นี่ไม่ดีกว่าหรือไง” ครูสพูด

อีธานไม่ตอบเรื่องนั้น เพราะเขาเองก็รับประกันไม่ได้เรื่องที่ทุกคนจะออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย ความเสี่ยงมีมากมายเกินไป แต่เปอร์เซ็นต์การรอดนั้นมีมากกว่าการยึดฐานที่มั่นและสู้อยู่ตรงนี้แน่

“ฉันจะเป็นตัวประกันให้”  อีธานว่า

“ทำไม?”

“ไม่มีเหตุผลมากไปกว่า การที่ฉันไม่อยากให้พวกนายตายกันหมด” 

ครูสย่นหัวคิ้ว ขณะเพ่งมองอีธานราวกับกำลังมองสิ่งที่แปลกประหลาด

“พาทุกคนไปที่อุโมงค์เชื่อมระหว่างอาคาร ที่นั่นมีคนเปิดช่องทางเพื่อไปยังทางออกฉุกเฉินไว้แล้ว ...ส่วนนายกับพรรคพวกจำนวนหนึ่งจับตัวฉันไปยื่นข้อตกลงกับกองกำลังด้านนอก ยื่นข้อเสนอเจรจากับหัวหน้ากองที่ชื่อ เซท”

อีธานมองไปรอบตัว สายตาที่มองเขายังเต็มไปด้วยข้อกังขา ไร้ซึ่งความเป็นมิตรอย่างสิ้นเชิง แต่อีธานไม่คิดจะโทษคนพวกนี้หรอก

“ถ้าคนที่ชื่อเซท ไม่ยอมรับเงื่อนไขล่ะ?”

มีความเป็นไปได้เช่นกันที่ผลจะออกมาเป็นอย่างนั้น เซท ได้ชื่อว่าเป็นชายที่ปฏิบัติหน้าที่อย่างเข้มงวดเสมอ เป็นคนตรงไปตรงมา เมื่อรับคำสั่งแล้วก็พร้อมจะทำหน้าที่เต็มกำลังโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใด

“ฉันเองก็รับปากไม่ได้หรอกว่ามันจะเป็นไปตามแผนทั้งหมด แต่ตอนนี้ไม่มีทางออกอื่น”

“เชื่อใจหมอนี่ไม่ได้หรอกนะ! มันอาจจะมีแผนล่อให้เราออกไปติดกับก็ได้”  เสียงทักท้วงดังระงม

“เงียบก่อน!”  ครูสหยุดความโกลาหล หันไปกล่าวกับพรรคพวก  “เขาจะใช้แผนการหลอกล่อไปทำไม ในเมื่อสามารถบุกเข้ามาจัดการเราได้อยู่แล้ว”

เพราะนั่นเป็นความจริง คนที่ค้านจึงคิดข้อแย้งไม่ออก

“จัสติน...นายรวมคนช่วยเคลื่อนย้ายคนเจ็บกับผู้หญิงไปตามที่หมอนี่ว่า”  ชายผู้นำเลือดสีแดงหันไปสั่งการ  “คนอื่นๆ ไปจัดการทำลายระบบทั้งหมดของที่นี่ เสร็จแล้วก็รีบตามไปสมทบกับพวกจัสติน”

“ครูส...”  เสียงหลายคนพากันเรียกเขา  “แต่ที่นี่คือฐานสำคัญของเรา...”

“ไม่ว่าอยู่ไหนก็สร้างตั้งชุมชนขึ้นมาใหม่ได้ แต่ถ้าไม่มีใครรอดก็เท่ากับสูญเปล่า”  อีธานเอ่ยขัดขึ้น

“จริงอย่างที่หมอนี่ว่า...รีบทำลายระบบทั้งหมดซะ อย่าให้เซ็นโทรรู้ข้อมูลสำคัญของเราไปมากกว่านี้ แล้วพอถึงทางออกขอให้แยกย้ายกันไป ไม่ต้องเหลียวหลังกลับมามอง ยังไงซะขอให้คิดแต่ว่าต้องรอดให้ได้ อย่างน้อยก็ต้องมีคนที่รอดไปเพื่อสานต่อสิ่งที่เราทำที่นี่!”  ครูสออกคำสั่ง น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวสมเป็นผู้นำ  “ไปทำตามที่สั่งได้แล้ว!” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #519 FaiiSmail (@FaiiSmail) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 21:23
    ครูสเท่มากกอ่ะตอนนี้
    #519
    0
  2. #357 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 19:31
    ผู้นำที่ดี ครูส!
    #357
    0
  3. #188 sec_chan (@secchan) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 05:09
    ชอบครูสมาก สมกับเป็นผู้นำทั้งๆทีดูจะ่ไม่มีอะไรมาก่อน บารมีหมอนี่ไม่เบา

    เทียบแล้วจีเอลก็เห็นแก่ตัว ส่วนอีธานก็โลกสวย ทั้งสองยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ
    #188
    1
    • #188-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 37)
      25 เมษายน 2559 / 21:29
      ใช่เลยค่ะ ^^ ทั้งสองคนอยู่ระหว่างการเรียนรู้
      #188-1
  4. #183 sakura_eye (@sakura_567) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 23:24
    อ่านมารวดเดียวหมดเลยค่ะ สนุกมากกกกๆ มาต่อเร็วๆนะค่ะไรท์ สู้ๆนะค่ะ
    #183
    1
    • #183-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 37)
      11 เมษายน 2559 / 10:27
      ขอบคุณมากค่า ดีใจมากๆ ที่อ่านแล้วชอบนะคะ ^^
      #183-1
  5. #182 Zero-b (@korinasai) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 17:22
    อีธานคนดี
    #182
    1
  6. #181 sasitarn (@sasitarn) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 16:58
    เชียร์คนแต่งเลยค่ะ สนุกมาก :)
    #181
    1
    • #181-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 37)
      11 เมษายน 2559 / 10:30
      ขอบคุณมากๆ ค่า จะพยายามเข็นให้จบในเร็ววัน (เป้าหมายคือปีนี้)
      #181-1