Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 34 : ปลายกระบอกปืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,436
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    2 มี.ค. 59

อีธานถูกพาตัวไปยังอาคารศูนย์กลางของชุมชนใต้ดิน ส่วนล่างสุดของอาคารถูกแบ่งเป็นห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กคับแคบหลายห้อง ผนังทั้งหมดทำด้วยกระจกใสชนิดพิเศษที่แข็งแรงทนทาน ทำให้สามารถมองผ่านเข้ามาได้ชัดเจนจากภายนอก  เขาถูกผลักเข้าไปในห้องหนึ่งที่เฟอร์นิเจอร์ภายในห้องมีเพียงโต๊ะขนาดเล็กกับเก้าอี้แบบไม่มีพนักพิงสองตัว

ที่นี่น่าอึดอัดยิ่งกว่าคุกใต้ดินที่บ้านของวิกเตอร์เสียอีกในความรู้สึกของอีธาน

“ท่าทางคุณดูไม่สะทกสะท้านเลยนะ” ครูส ที่เดินตามหลังเข้ามาเอ่ยขึ้น เจ้าตัวลากเก้าอี้ออกมาทิ้งตัวนั่ง ก่อนจะผายมือให้อีธานนั่งที่ด้านตรงข้าม ราวกับจะบอกว่าเชิญพักผ่อนตามสบาย

“ลองโดนจับตัวบ่อยๆ มันก็ชินไปเอง”  ร่างสูงตอบ ในขณะที่ครูสหัวเราะหึๆ  

อีธานเลื่อนเก้าอี้ออกมานั่งตามคำเชิญ เขาไม่ได้ถูกมัด ไม่ได้ถูกใส่กุญแจมือ แต่ถูกให้ฉีดสารเคมีชนิดหนึ่งที่เรียกกันว่า CK3  ชายหนุ่มรู้จักมันดีเพราะในหลายองค์กรของเซ็นโทรก็ใช้สารเคมีตัวนี้ด้วยเช่นกัน  ทางการแพทย์ผลของมันช่วยระงับความเจ็บปวดได้ดีไม่ต่างจากยาชาฤทธิ์แรง แต่มีผลค้างเคียงคือการกดประสาทหากใช้ในปริมาณมากเกินไป

อีธานโดนฉีดไปสองโดส ปริมาณขนาดนี้สามารถทำให้บางคนหมดสติได้เลย  แต่กับอีธานมันส่งผลแค่ทำให้เขาไม่มีแรง เคลื่อนไหวร่างกายค่อนข้างลำบาก รู้สึกมึนงงเล็กน้อยเท่านั้น

“ออกไปก่อน”  ครูสหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนออกันอยู่ที่หน้าประตู

เมื่อบานประตูปิดกลับลงมา ก็ได้ยินเสียงสัญญาณล็อคอัตโนมัติจากด้านนอก บ่งบอกว่ามันถูกออกแบบมาให้ไม่สามารถเปิดจากด้านในได้  

อีธานจ้องมองคนที่อยู่ตรงหน้า...ครูสเป็นชายผู้มีดวงตาสีเข้มจัดจนออกเป็นสีน้ำตาลคล้ำ นอกจากสีตาที่โดดเด่นแล้วทั่วร่างก็ยังปรากฎร่องรอยแผลเป็นเล็กๆ หลายแห่ง โดยผิวสีแทนเข้มก็ช่วยปกปิดมันเอาไว้

“ทำยังไงถึงได้หลอกว่าตายแล้วได้”  ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ

“ต้องถามว่า พวกคุณตรวจสอบกันยังไงถึงไม่รู้มากกว่า”  ครูสตอบ เจ้าตัววางปลายคางไว้บนหลังมือด้วยท่วงท่าสบายๆ

“นั่นสินะ” 

“เข้าเรื่องดีกว่า...เซ็นโทรจะมีการขยายอาณาเขตเมืองจริงหรือเปล่า?”

“ผมไม่รู้ว่าคุณได้ข่าวมาจากไหน”  อีธานพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แต่มันไม่ใช่เรื่องจริง”

“อย่าโกหกดีกว่า”

“ผมก็ไม่รู้จะโกหกเรื่องแบบนี้ไปทำไม”  อีธานตอบ

“มีเหตุผลเป็นร้อย ทั้งผมทั้งคุณก็ต่างรู้ดี”

ในเมื่อพูดไปอีกฝ่ายก็ไม่พร้อมจะเชื่ออีธานเลยเลือกที่จะไม่เปิดปากอีก ครูสที่ถามเรื่องเกี่ยวกับเซ็นโทรอีกหลายอย่างจึงได้รับคำตอบกลับไปแต่เพียงความเงียบเท่านั้น

ชายหนุ่มผมยาวประสานสายตากับอีธานอยู่นิ่งๆ ครู่หนึ่งถึงตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปที่ประตูพลางส่งสัญญาณมือให้คนข้างนอกเปิดมันออก

“เดี๋ยวผมก็ทำให้คุณพูดจนได้นั้นแหละ อาจจะยินดีพูดเองโดยไม่ต้องถามด้วยซ้ำ” ครูสทิ้งท้ายก่อนจะออกจากห้องไป

 

อีธานถอนหายใจยาวเหยียดออกมา

เขาได้แต่นั่งนิ่งเงียบแทบไม่เคลื่อนไหวร่างกายจนรู้สึกว่าตัวเองต่างจากรูปปั้นแค่เพียงยังหายใจอยู่ ทั้งที่ผ่านไปหลายชั่วโมงนับแต่โดนพาตัวมา แต่ร่างกายของเขายังรู้สึกหนักราวกับถูกถ่วงด้วยลูกเหล็กทั้งแขนขา  

สมองที่สับสนมึนงง อันเป็นผลพวงที่ได้รับจาก CK3  มันทำให้การทำงานช้าลงมาก แต่อีธานก็ยังพยายามขบคิดหาทางออก

เขาไม่อยากจะทำร้ายพวกเลือดสีแดง แต่ก็คงยอมให้ใครมาทำร้ายเผ่าพันธุ์ตัวเองไม่ได้เช่นกัน  เลือดสีน้ำเงินอาจจะมีการปกครองที่โหดร้ายกดขี่ไปบ้าง แต่ยังไงซะก็สร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ เทคโนโลยีก้าวกระโดดขึ้นมามากจากครั้งอดีต ความสงบสุขที่แม้จะไม่ได้เกิดจากความเต็มใจ แต่ต้องยอมรับว่ามันนี่แหละก็ทำให้ทุกอย่างอยู่ในระบบระเบียบ

ขณะที่กำลังจมอยู่กับความคิด บานประตูห้องพักก็เลื่อนเปิดออก ร่างเล็กของอาเธอร์ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดอาหารซึ่งน้ำผลไม้ กับขนมปังก้อนที่ท่าทางแข็งกระด้างขนาดทำให้คิดว่ามันอาจจะใช้แทนอาวุธได้เลย

ชายหนุ่มเลือดสีขาวมีใบหน้าที่ดูหมองหม่น ท่าทางกระวนกระวายใจอย่างเห็นได้ชัด

“ขอบใจ...ฉันอยู่ไม่นานหรอก เดี๋ยวจะเรียก”  อาเธอร์หันไปบอกชายสองคนที่เดินตามมาด้านหลัง ทั้งคู่ดูลังเลเล็กน้อยที่จะปล่อยให้เจ้าตัวอยู่กับอีธานตามลำพัง แต่สุดท้ายก็ยอมทำตามคำขอ

อาเธอร์หันมาส่งยิ้มจางๆ วางของในมือลงบนโต๊ะ  “คิดว่าคงหิว” 

อีธานพยักหน้าคว้าน้ำผลไม้มายกขึ้นดื่มโดยไม่ลังเล อันที่จริงเขาไม่ได้หิวนัก เพราะสามารถอดอาหารได้ครั้งละนานๆ เป็นปกติอยู่แล้ว  เพียงแต่คิดว่าควรจะหาอะไรรองท้องไว้ในตอนที่มีโอกาสน่าจะดีกว่า และการกินอาหารก็จะช่วยให้ร่างกายได้เผาผลาญฤทธิ์ของยาที่โดนฉีดจะได้หมดเร็วขึ้นด้วย

“คิดว่าจะไม่ยอมกินอาหารจากฉันแล้ว”  อาเธอร์กล่าวขณะที่ดูผ่อนคลายลง 

“ทำไมล่ะ?”  อีธานถาม พลางพยายามบดกรามกับขนมปังที่แข็งและเหนียว

“ก็...เคธี่ พาคนไปจับนาย”  ชายร่างเล็กพูด  “จีแอลออกจากที่นี่ไปแค่ชั่วโมงเดียวแท้ๆ ...หมอนั้นไม่ชอบอะไรผิดแผน ไม่รู้ว่าถ้ากลับมาแล้วรู้เรื่องนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

“เขาไปไหน?”

อาเธอร์ขมวดคิ้ว  “ฉันคิดว่านายรู้ซะอีก ...เขาไม่ได้บอกอะไรฉันเลย”

อาจจะออกไปดูลู่ทางเพื่อพาอีธานกลับเซ็นโทรอย่างที่สัญญาไว้ แต่ถ้าจีแอลสามารถออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ ทำไมไม่พาอีธานออกไปพร้อมกันเลยล่ะ?  ไม่เข้าใจเลย

“ถามอย่างหนึ่งได้ไหม? ทำไมนายถึงยอมช่วยจีแอลในทุกเรื่อง ถูกหมอนั่นบังคับอะไรใช่หรือเปล่า?”

“เขาเป็นเพื่อนฉัน”  อาเธอร์ตอบทันที  “เป็นเหมือนน้องชาย เหมือนคนในครอบครัว และเขาก็คือเลือดสีเงินคนสุดท้าย”

“นายคิดว่าหมอนั่นจะคิดอย่างเดียวกันนี้เหรอ?”

“ฉันไม่สนหรอกว่าจีแอลจะคิดเหมือนกันหรือเปล่า ...แต่ยังไงหมอนั่นสำคัญที่สุด เขาเป็นคนที่สำคัญกว่าใคร”

จริงอย่างที่จีแอลเคยพูด อีธานจำสิ่งที่จีแอลเคยพูดใส่หน้าเคธี่ได้แม่นยำ เธอก็รู้ดีนี่ว่า สามีของเธอเห็นฉันสำคัญกว่า...เสมอ

“กับฉัน...จะสามารถให้กำเนิดได้จริงเหรอ?”

อาเธอร์ยิ้มบางเบาพลางส่ายหน้า  “ไม่มีใครรู้หรอก แต่อะไรก็อาจจะเกิดขึ้นได้ใช่ไหมล่ะ...จีแอลมีสายเลือดบริสุทธิ์จากพระเจ้า มันอาจจะทำให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นก็ได้”

“โลกนี้ไม่มีปาฏิหาริย์หรอก มีแต่เหตุและผล” 

“จีแอลน่ะ มีร่างกายที่พิเศษ เลือดของเขา ยีนและโครโมโซม ล้วนแตกต่างจากคนในชนเผ่าอื่น”  อีกฝ่ายกล่าว  “และหนึ่งในยีนชนิดพิเศษนั้นก็มีตัวหนึ่งที่จีแอลอาจจะได้รับมาจากแม่ของเขา”

“หมายความว่ายังไง?”  อีธานขมวดคิ้ว

จะบอกว่าจีแอล... ไม่มีทางหรอกหมอนั่นไม่มีอะไรในตัวที่เป็นผู้หญิงสักนิด ไม่มีเลยสักอย่าง ไม่แม้แต่จะใกล้เคียง อีธานพูดได้แบบเต็มปาก เพราะเขาสำรวจมาหมดแทบจะทุกซอกทุกมุมแล้ว

อยู่ๆ หูได้ยินเสียงเอะอะที่ดังขึ้นจากภายนอก ห้องกระจกที่อยู่เก็บเสียงอยู่แล้ว แสดงว่ามันต้องเป็นสิ่งที่ดังมากในระดับหนึ่งทีเดียว

อีธานและอาเธอร์หันไปที่บานประตูเกือบจะพร้อมกัน มองเห็นหนุ่มเลือดสีแดงสองคนก่อนหน้านี้วิ่งตรงเข้ามาหา

“ช่วยออกมาจากห้องคุมตัวก่อน”  พวกเขาพูดทันทีที่บานประตูกระจกเปิดออก

“เกิดอะไรขึ้น?”  อาเธอร์ถาม

“มีเรียกระดมพล เพราะดูเหมือนเราจะจับผู้บุกรุกได้”

“กองกำลังเซ็นโทรเหรอ?”  อาเธอร์เบิกตากว้าง

“ไม่แน่ใจ แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่คนของเซ็นโทร”

ชายหนุ่มเลือดสีขาวพยักหน้า จากนั้นก็หันมาทางอีธาน “ผมคงต้องไปก่อน”

“เดี๋ยว...อาเธอร์”  ชายหนุ่มเรียก แต่อีกฝ่ายก็โดนพาตัวออกไปก่อนแล้ว 

อีธานทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินไปรอบๆ ห้องเหมือนหนูที่วิ่งวนไปมาอยู่ในวงล้อ  สุดท้ายก็ไปไปยืนที่บานประตูกระจก จ้องมองไปที่ทางเข้าออก พยายามเงี่ยหูฟังเสียงที่อาจจะเล็ดลอดเข้ามา

เสียงสัญญาณเตือนภัยก็เงียบลง ไม่มีเสียงปืนหรือระเบิด ไม่มีการสั่นสะเทือนจากแรงประทะ ดูเหมือนไม่ใช่การโจมตีร้ายแรงอะไร 

อีธานเบาใจขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ทางเข้าออกจะปรากฎร่างของใครคนหนึ่งถูกจับหมัดอย่างแน่นหนา และถูกคุมผ่านเข้ามาในห้องขัง

ชายที่ถูกมัดมีรูปร่างผอมสูง เส้นผมสีน้ำตาลหยักโศกดูยุ่งเหยิง และสิ่งที่โดดเด่นก็คือบนใบหน้ามีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ ลากยาวผ่านดวงตาข้างซ้าย

อีธานเบิกตากว้าง ขณะเดียวกับที่ชายคนนั้นก็หันมาเห็นเขาที่อยู่ในห้องขังกระจก ดวงตาสีแดงคล้ำที่เหลือเพียงข้างเดียวจับจ้องอีธานอย่างตกใจไม่แพ้กัน

ดูเหมือนฝ่ายนั้นก็จะจำอีธานได้ในทันทีเช่นเดียวกัน

สเวน เป็นคนของอีเลียตน้องชายของอีธาน  เลือดสีแดงที่เริ่มมาทำงานรับใช้ส่วนตัวเมื่อหลายเดือนก่อนหน้านี้ แม้จะเป็นคนที่ไม่รู้ที่มาแน่ชัด แต่ท่าทางเป็นคนไว้ใจได้  อีธานเคยเจอและพูดคุยกันสองสามหน เขาชอบนิสัยซื่อตรงของสเวนมากทีเดียว อยากให้น้องชายมีคนใกล้ชิดที่มีลักษณะนิสัยเช่นนี้มากกว่าจะรายล้อมไปด้วยพวกประจบเอาใจ

สเวนที่มองอีธานจนเลี้ยวหลังเหมือนไม่อยากจะเชื่อสายตาถูกพาหายไปยังอีกด้านหนึ่งของห้องขัง และลับสายตาไปในที่สุด

สเวนมาทำอะไรที่นี่ แล้วทำไมถึงโดนจับมาได้

อีธานขบกรามแน่น 

ถ้าสเวนรู้ว่าที่นี่มีชุมชนลับ และสามารถเข้ามาข้างในได้แม้ว่าจะในฐานะนักโทษก็ตามที นั่นหมายความว่า เซ็นโทร ก็เข้ามาใกล้ชุมชนแห่งนี้มากแล้ว

มากจนน่ากลัว!






===+++===+++

ช่วงนี้มีเรื่องยุ่งมาก เดือนนี้ทั้งเดือนอาจจะไม่ได้มาอัพนิยายนะคะ  แต่จะพยายามเร่งเขียนสต็อคเอาไว้ จะได้ไม่เขียนขาดๆเกินๆมึนๆงงๆ กับตัวเองอย่างตอนนี้ T.T  ยังไงก็รออ่านกันต่อด้วยนะคะ แม้จะไม่ค่อยดีนัก แต่ก็จะพยายามค่ะ   เรื่องนี้เราพล็อตเรื่องรายละเอียดต่างๆไว้จนจบแล้ว  จะพยายามเข็นไปให้จบภายในปีนี้!

ขอบคุณคนอ่านและทุกความคิดเห็นด้วยค่ะ ^.^

+++===+++===

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #550 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 20:57
    เพราะว่าจีแอลยุในท้องแม่มานาน มันเรยพัฒนาไปด้วยสินะ
    #550
    0
  2. #354 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 16:26
    อึ้งและตกตะลึงงงงง
    #354
    0
  3. #167 lukbua (@lukbua) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 18:46
    เฮ้ยอะไรกันนี่
    ละจีเอลของเก๊าไปทำอะไรอยู่ไหนอะ T.T
    #167
    1
    • #167-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 34)
      21 มีนาคม 2559 / 11:37
      สงสัยจีแอลแอบหนีอีธานไปเที่ยว...
      #167-1
  4. #166 mini_mickey (@nattymini) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 08:00
    เมื่อไหร่จีแอลที่รักจะกลับมา คิดถึง
    #166
    1
  5. #165 Zero-b (@korinasai) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 07:24
    ค้างมาก เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
    #165
    1
    • #165-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 34)
      21 มีนาคม 2559 / 11:25
      ขอบคุณที่มาอ่าน และคอมเมนต์น้า ^^
      #165-1
  6. #164 Calorine (@morhoungkow) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 00:06
    ลุ้นนนนนๆ
    #164
    1