Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 33 : ปลายกระบอกปืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    21 มิ.ย. 59

อีธานเปิดเปลือกตาขึ้นเป็นร่องแคบๆ เมื่อรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวข้างตัว

เขามองร่างโปร่งที่อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าก้าวเท้าลงจากเตียงซึ่งผ้าปูที่นอนยับย่นซะจนมุมด้านหนึ่งหลุดออกมาจากขอบ   จีแอลก้มลงหยิบสาดคาดปืนขึ้นเป็นอันดับแรกจากนั้นจึงคว้าเสื้อผ้าขึ้นมาสวม ร่องรอยจากกิจกรรมก่อนหน้านี้ที่หลงเหลือติดผิวกายจึงถูกบดบังไปจากสายตาไปในที่สุด

อีธานนึกโทษความบ้าของตัวเอง ทั้งที่อยู่สถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้ เขาก็ยังมีอารมณ์หื่นกระหาย ถึงจะยั้งตัวเองไว้ไม่ให้ก้าวไปขั้นสุดท้าย แต่มันแทบจะไม่แตกต่างอะไรกันสักเท่าไหร่  ก่อนหน้านี้อีธานยังไม่แน่ใจว่าตัวเองจะสามารถมีเช็กซ์กับเพศเดียวกันได้หรือเปล่า

แต่กับจีแอล ...ข้อสงสัยนั้นหมดลงไปเป็นที่เรียบร้อย

“ฉันจะได้กลับเซ็นโทรเมื่อไหร่”  อีธานยันตัวขึ้นนั่ง มีเพียงผ้าห่มผืนบางปิดท่อนล่างเอาไว้แบบหมิ่นเหม่

จีแอลที่แต่งกายเสร็จเรียบร้อยแล้วหันกลับมามองชายหนุ่มร่างสูงด้วยดวงตาเรียวสีเงินคมกล้า มันไม่ได้แฝงแววขี้เล่นแบบทุกครั้ง

“ภายในวันถึงสองวันนี้ล่ะ”  จีแอลตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ท่าทางของเจ้าตัวนิ่งสนิทแบบที่อีธานไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อพูดจบเจ้าตัวก็หมุนตัว ก้าวออกจากห้องไปทั้งอย่างนั้น

“จะไปไหนน่ะ?”  อีธานถามแต่ไม่ได้รับคำตอบ  ชายหนุ่มจึงได้แต่ขมวดคิ้วอย่างงงงันอยู่ตามลำพัง

 

อีธานตั้งใจว่าจะหลับเพื่อให้ร่างกายที่ตึงเครียดได้พักผ่อนอย่างน้อยก็เพื่อเก็บแรงเอาไว้ แต่ก็ข่มตาไม่ลง  หลังจากนอนนิ่งๆ อยู่พักหนึ่งเจ้าตัวก็เลิกพยายาม และตัดสนใจใช้ห้องอาบน้ำเล็กๆ ที่อยู่มุมหนึ่งของห้องเพื่อชำระล้างร่างกายที่หยาดเหงื่อก่อนหน้านี้แห้งไปแล้ว

น้ำในการอุปโภคของที่นี่ไหลผ่านท่อที่เชื่อมต่อแบบง่ายๆ ด้วยความแรงที่ไม่มาก หากแต่ก็มีความใส และความกระด้างในระดับที่ดีเยี่ยมเมื่อเทียบกับเขตอื่นๆ มันแทบไม่มีกลิ่นสารเคมีหลงเหลืออยู่เลย  ...สิ่งนี้ทำให้อีธานรู้สึกหนักอึ้งอยู่ในใจไม่น้อย

ร่างสูงยาวก้าวเท้าออกมาหลังแต่งกายเสร็จเรียบร้อย ก็พอดีกับที่ได้ยินเสียงเคาะประตูหนักๆ ดังรัวขึ้น

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องมองตรงไป อีธานไม่คิดว่าจะมีแขกที่ไหนมาหาในเวลาค่ำเช่นนี้ และยิ่งคนที่มาด้วยการเคาะประตูขออนุญาตก่อนด้วยแล้วก็ยิ่งไม่น่าจะมี

ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้ชายหนุ่มเกร็งตัวขึ้น ประสาทสัมผัสตื่นตัวขึ้นพร้อมกับเลือดในกายสูบฉีดหนักหน่วง  ไม่นานนักเสียงเคาะก็หยุดลง ก่อนถูกแทนที่ด้วยความสั่นสะเทือนและเสียงของการอัดกระแทกอย่างรุนแรงเข้ากับบริเวณล็อคประตู

ดูเหมือนอีธานจะโดนเจอตัวแล้ว!

ทั้งที่ ที่พักของเขาเป็นความลับมีแค่ไม่กี่คนที่รู้... ทำไมโดนเจอตัวได้? และทำไมถึงเป็นตอนนี้?

ชายหนุ่มไม่มีเวลาคิดหาคำตอบ ...เขารีบหันมองรอบตัว พยายามหาอะไรที่พอจะหยิบจับมาเป็นอาวุธได้ แต่ไม่มีอะไรเลยนอกจากขวดน้ำเล็กๆ กับอุปกรณ์ที่ใช้ในการรับประทานอาหาร เขาคงไม่มีทางทำให้ใครได้รับบาดเจ็บจากส้อมพลาสติกถูกๆ ที่แค่ออกแรงกำก็หักงอได้อย่างง่ายดายแล้ว

บานประตูเกือบจะฉีกออกจากบานพับอยู่แล้ว อีธานรีบรุดเข้าไปใช้หลังแนบกับผนังด้านข้างประตู จังหวะที่เกือบจะพร้อมกันนั้นบานประตูก็ถูกกระแทกจนหลุดออกจากกรอบ  แรงประทะรุนแรงส่งผลให้มันกระเด็นไถลไปไกล  ชายหนุ่มเลือดสีแดงสี่ถึงห้าคนกรูเข้ามาในห้อง

สิ่งที่เห็นเป็นอย่างแรกก็คืออาวุธปืนในมือของแต่ละคน ที่กวาดไปทั่วห้องเหมือนพยายามควานหาเป้าหมาย อีธานไม่ยอมพลาดโอกาสอันน้อยนิดของตัวเอง เขาพุ่งตัวเข้าหาจากทางด้านหลังก่อนที่ฝ่ายนั้นจะหันมาหา ล็อคคอพร้อมกับจับแขนของชายที่อยู่ด้านหลังสุดแล้วพลิกกลับมาด้านหลัง อาวุธของอีกฝ่ายถูกคลายออกจากมือจนล่วงตกพื้น

เสียงของมันเรียกให้อีกสี่คนที่อยู่ด้านหน้าหันกลับมาที่อีธานแบบพร้อมที่จะเหนี่ยวไก อีธานกดร่างของคนที่อยู่ล็อคอยู่ให้ต่ำลงและกระโดดข้ามไป ท่อนขายาวเตะปากกระบอกปืนที่อยู่ใกล้ที่สุดให้ลอยสูงขึ้น

อีธานอัดชายคนนั้นจนล้มลงไปกับพื้นด้วยหมัดเดียว ท่อนขายาวถีบไปที่ท้องอีกของคน อีธานตั้งใจจะเตะซ้ำไปอีก แต่ในจังหวะนั้นเขาถูกหวดด้วยของแข็งบางอย่างเข้าที่ขาซ้าย ทำให้ร่างสูงทรุดตัวลงเล็กน้อย 

“ปัง!”  เสียงปืนกระบอกแรกถูกเหนี่ยวไก  กระสุนเฉียดศีรษะของอีธานไปแค่นิดเดียว 

จากนั้นทุกอย่างก็เหมือนถูกจุดชนวน ...อีธานกัดกรามพยายามตั้งสติ นึกถึงทักษะการต่อสู้แบบประชิดตัวที่ถูกสอนมา ต้องเร็วและเด็ดขาดกว่านี้

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเหลือบเห็นกระบอกปืนที่ถูกทำตกไว้ในตอนแรก มันอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ร่างสูงย่อตัวลงม้วนตัวไปยังสิ่งนั้น กระสุนที่ส่งมาเริ่มมากขึ้น นัดหนึ่งเฉียดถากเข้าที่ต้นขาจนเลือดสีน้ำเงินไหลซึมผ่านกางเกงยีนที่สวม ในที่สุดอีธานคว้าอาวุธจนได้ เขายิงมันไปที่เป้าหมาย

ชายเลือดสีแดงที่ตัวสูงที่สุดในกลุ่ม ล้มลงพร้อมส่งเสียงร้องดังลั่น  อีธานรีบกระโดดลุกขึ้น คว้าตัวหนุ่มเลือดสีแดงที่รูปร่างเล็กกว่าคนอื่นและเป็นเจ้าของอาวุธในมือของเขา ล็อคคอด้วยท่อนแขนแข็งแรง จ่อปากกระบอกปืนพื้นที่ขมับ

“หยุด! ไม่งั้นฉันยิงหมอนี่!”  อีธานพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงลมหายใจรุนแรง เหมือนจะได้ผลพวกที่เหลือไม่มีใครเคลื่อนไหว

“นายนั่นแหละที่ต้อง หยุด” เสียงหญิงสาวดังขึ้นด้านหลัง พร้อมกับวัตถุบางอย่างที่กดเข้าที่หลังศีรษะของอีธาน

ถึงไม่ได้หันไปมอง อีธานก็จำเสียงของเธอได้  ...เคธี่

“ทิ้งปืน แล้วปล่อยเขา”  เธอร้องสั่ง น้ำเสียงเฉียบขาด ไม่มีการสั่นไหวแม้แต่น้อย  “เร็วสิ!

อีธานคลายมือที่ล็อคคอหนุ่มเลือดสีแดงออกอย่างช้าๆ ปล่อยปืนในมือตกลงกับพื้น ก่อนจะหันไปมองคนที่อยู่ด้านหลัง  ...ดวงตาสีแดงเด็ดเดี่ยวจ้องหน้าเขานิ่ง เธอจับปืนกระบอกใหญ่กำลังทำลายล้างสูงด้วยสองมือแน่นและมั่นคง เล็งที่ศีรษะอีธานขณะก้าวถอยห่างออกไปเพื่อป้องกันการโดนปัดอาวุธ มันเป็นท่วงท่าของคนที่ชำนาญทีเดียว

“ข้อตกลงก่อนหน้านี้ ไม่ใช่แบบนี้นี่”  อีธานมองเคธี่ ผ่านช่องว่างระหว่างปืนในมือของเธอ

“มัน...ช่วยไม่ได้น่ะ”  เธอตอบกลับมาพร้อมกับยิ้ม มันดูเป็นรอยยิ้มที่ดูคล้ายกำลังจะร้องไห้มากกว่าในความคิดของอีธาน

อีธานเหลือบมองปืนหลายกระบอกที่จ่อมายังตัวเอง แบบไม่มีโอกาสให้ได้ขยับตัว พร้อมกันนั้นก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านนอก ร่างเล็กของชายที่มีดวงตาสีขาวจางวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางร้อนรน

อาเธอร์หอบหายใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นอีธาน

“เคธี่...เธอทำบ้าอะไร?!”  เจ้าตัวหันไปหาภรรยาของตัวเอง

“เพื่อเราทุกคนที่นี่ ...เขาควรจบชีวิตซะ!  เคธี่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ มือที่กำอาวุธอยู่เริ่มสั่น “เขารู้เรื่องของที่นี่แล้ว ถ้าปล่อยให้ออกไปล่ะก็...”

อาเธอร์ตรงเข้าไปกระชากไหล่เธอ ปืนในมือถูกแย่งออกไป 

“จีแอล จะไม่ยอมแน่!  ชายเลือดสีขาวพูดด้วยน้ำเสียงรอดไรฟัน “เธออยากทำให้เขาโกรธจริงๆ ใช่ไหม?!

“ที่ว่าน่ะ ใครกันเหรอ?” น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นฟังดูทุ้มและแหบ ทำให้อาเธอร์ชะงักกึก

ชายหนุ่มผิวสีแทน รวบเส้นผมสีดำไว้ด้านหลัง ก้าวเท้าผ่านประตูเข้ามา  ดวงตาเรียวเล็กนั้นมีลูกตาสีเข้มจัดจนเกือบจะดำสนิท ...ไมก้า ครูส

“ครูส...เอ่อ...คือ...”  อาเธอร์หันไปทางผู้มาใหม่ พยายามหาคำอธิบาย

“เพื่อนเลือดสีขาวที่นายพาเข้ามาเหรอ?”  ครูสว่า  “แล้วนี่ล่ะอาเธอร์ เพื่อนของนายด้วยหรือไง?”

อาเธอร์กัดกรามแน่น ไม่มีคำตอบใดๆ รอดออกมา

ครูสก้าวเท้าเข้ามายืนเบื้องหน้าอีธาน เมื่อประจันหน้ากันอีธานก็พบว่าอีกฝ่ายมีรูปร่างไม่สูงเท่าไหร่นัก ดูปราดเปรียวสมส่วน ท่าทางเป็นพวกใช้สมองมากกว่ากำลัง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะสู้รบไม่เป็น

“ทั้งที่รู้ว่าหมอนี่เป็นใคร...ก็ยังกล้าพาเข้ามาที่นี่โดยปิดบังฉันงั้นเหรอ?!” ครูสว่าน้ำเสียงที่หนักแน่นนั้นทำให้ทั่วทั้งห้องเงียบกริบ

อีธานยืนนิ่ง สบตากับครูส

“ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง?  ถ้ารู้ว่าคนสำคัญอย่างคุณจะมาผมอาจจะเตรียมการต้อนรับได้ดีกว่านี้”  ครูสถามอีธาน น้ำเสียงลดระดับลงกลับมาราบเรียบ 

“แค่นี้ก็อดประทับใจไม่ได้แล้วล่ะ”  อีธานสงบสติอารมณ์ให้กลับมานิ่งอีกครั้ง ก่อนจะตอบกลับ

“ข่าวว่าที่เซ็นโทรกำลังวุ่นวายเพราะมีคนสำคัญหายตัวไป ที่แท้ก็คุณสินะ ...อีธาน แซฟเฟลอร์”

อีธานยิ้มเล็กน้อย  “แหล่งข่าว...ยอดเยี่ยมมาก”

“ขอบคุณที่ชม”  ครูสยิ้มตอบ

“จะฆ่ามันเลยไหมครับ!?”  เสียงของชายคนหนึ่งดังถาม  เจ้าตัวกำลังประคองเพื่อนที่ถูกยิงเข้าที่ท้อง จ้องมองอีธานด้วยความโกรธ

“ไม่!”  ครูสตวาดลั่น  “เขามีค่ามากกว่านั้นเยอะ”

“ครูส...ไม่ได้นะ!  ฉันบอกแล้วไงว่า ปล่อยเขาไว้ยังไงก็ไม่เป็นผลดี”  เคธี่ตรงเข้ามาขวางหน้า  “จะมีคนมาชิงตัวเขาไปแน่!

“คนนั้นคือ ...จีแอล ที่พวกนายเรียกกันน่ะเหรอ?”

“ใช่” เคธี่พยักหน้า พูดด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน  “หมอนั่น...ทำได้แน่”

“คนที่กล้าไปบุกจับตัวคนสำคัญถึงในเซ็นโทรได้  คงฝีมือไม่ธรรมดา”  ครูสหรี่ตาลงคล้ายกำลังครุ่นคิด ไม่กี่วินาทีเขาก็หันไปทางอาเธอร์ที่เวลานี้หน้าซีดเผือด หยาดเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก  “ถ้าอย่างงั้นก็ไปบอก จีแอล เพื่อนของนายก็แล้วกันว่า ถ้าอยากได้คนคืนก็ให้มาหาฉัน”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #676 Oo แว่นน้อย oO (@rose1412) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 00:36
    เคธี่ นัง.....&;฿;&;&(&@;฿:฿/):฿:
    #676
    0
  2. #491 Janechoxx (@janerii) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 14:31
    ตึงเครียดดดดดดด
    #491
    1
    • #491-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 33)
      3 เมษายน 2561 / 18:48
      นิดหนึ่งค่ะ...เดี๋ยวไปๆ จะหวานเจี๊ยบเลย 55
      #491-1
  3. #353 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 16:21
    เข้มข้นยิ่งกว่าต้มยำกุ้ง
    #353
    0
  4. #163 lonelylogo (@lonelylogo) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:20
    นิยายดีมากก ;_;
    ตอนแรกอ่านเม้นแล้วไม่รู้สึกสนใจเพราะเถียงกันแต่เรื่องเคะเมะ แต่พออ่านจริงๆแล้วจบภายในคืนเดียว(นี่โต้รุ่ง) รอติดตามตอนต่อไปนะคะะ
    #163
    1
    • #163-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 33)
      26 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:07
      ขอบคุณมากค่ะ ดีใจ และมีกำลังใจขึ้นเยอะเลยค่า
      (เราต้องฮึดสู้ ^^ )

      #163-1
  5. #162 DeadMan_Gray (@dreamhighforever) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:15
    อา... จีแอล นายไปไหนน่ะ
    กลับมาช่วยสามีก่อนสิตัวเธอ...
    #162
    1
    • #162-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 33)
      26 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:05
      จีแอลแอบแว๊บอีกแล้ว 55

      ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ ^^
      #162-1
  6. #161 lukbua (@lukbua) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:07
    เคธี่ หล่อนทำอะไรรร ไม่นะอีธานของช้านน
    จีเอลกลับมาด่วน สามีถูกลักพาตัวว
    #161
    1
    • #161-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 33)
      26 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:04
      เคธี่ จริงๆ นางเป็นคนดีนะ ^^
      #161-1
  7. #160 Jessica-a >< (@lovekarin2543) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:19
    อยากอ่านต่ออออ
    #160
    1
    • #160-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 33)
      26 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:03
      ขอบคุณนะคะ ...ยังไงมาติดตามต่อไปด้วยน้า
      #160-1
  8. #158 Zero-b (@korinasai) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:17
    น่านนนน สามีโดนลักพาตัวอีกแล้ววว
    จีแอลหายไปไหนนนนนน?
    กล้ามีเรื่องกับจีแอลเหรอ? นายหาเรื่องตายสินะ ครูส 
    ค้างอ่ะ อยากอ่านต่อ..
    #158
    1
    • #158-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 33)
      26 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:02
      ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ค่า ...จะพยายามรีบมาต่อให้ไวนะคะ ^^
      #158-1