Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 26 : แผนการโจมตี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,788
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    13 ม.ค. 59

อีเลียต ยืนมองตัวเองบนผนังห้องโถงที่เป็นกระจกใสโปร่งแสง และเห็นชายหนุ่มผู้มีดวงตาสีฟ้าสดจ้องกลับมา

หลายหนเขาก็นึกหงุดหงิดที่ได้เห็นสีตาตัวเอง เขาน่าจะมีตาสีน้ำเงินเข้มมากกว่าจะมีสีแบบนี้ ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นการติดต่อขอพบพ่อแท้ๆ ของตัวเองอาจจะไม่ต้องเสียเวลารอเป็นชั่วโมงๆ อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ได้

น่าโมโห...

แม้อีเลียตจะมีรูปร่างไม่สูงใหญ่เท่าอีธาน แต่ด้านสติปัญญาเขาคิดว่าตัวเองก็ไม่ด้อยไปกว่าพี่ชายแน่นอน แถมยังสามารถจัดการเรื่องต่างๆ ได้เด็ดขาดกว่าด้วยซ้ำ เพราะจิตสำนึกความเห็นอกเห็นใจในตัวเขามันตายด้านไปนานแล้ว

แต่คนที่ถูกเลือก ก็เป็นอีธานที่อายุห่างแค่สองปีเสมอ

อีธานเป็นลูกรัก ทำอะไรก็ได้รับคำชื่นชม ในขณะที่เขาเป็นได้แค่ลูกที่ไม่มีใครสนใจ เหมือนติดป้ายห้อยคอไว้ว่า พร้อมจะก่อเรื่องสร้างปัญหา

แน่นอนว่าความรู้สึกตอนที่ยังอายุน้อยกว่านี้คือความอิจฉาในตัวพี่ชาย แต่ตอนนี้อีเลียตไม่แยแสมันแล้ว แถมคิดว่าก็ดีเหมือนกันที่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับเรื่องยุ่งยากของสภาเมือง เพราะเขาก็เกลียดขี้หน้าพวกคนแก่หัวโบราณกระจุกตัวกันอยู่ในห้องประชุมนั้นเหมือนกัน

“โอ้...ไม่นึกว่าจะเจอคุณที่นี่”  เสียงที่เอ่ยขึ้น ทำให้อีเลียตเหลือบตามอง

ชายในชุดสูทสีดำอายุประมาณปลายสามสิบ ก้าวผ่านประตูเข้ามาพร้อมกับเจ้าหน้าที่กองกำลังเซ็นโทรขนาบข้าง เขามีรูปร่างสูง ผมตัดสั้นเรียบร้อยเสยส่วนหน้าไปด้านหลัง โครงหน้ายาวที่ดูชัดเจนคมเข้ม เคราที่คางและบริเวณริมฝีปากตัดแต่งอย่างดี มีดวงตาสีแดงเข้มจนเกือบดำ และมีไฝเม็ดเล็กๆ ที่ใต้ตาขวาเป็นจุดดึงดูดสายตา

คนเอ่ยทักส่งยิ้มมาให้...หมอนี่คือ วิกเตอร์ ที่ใครๆ เรียกกัน

“ส่งผมแค่นี้ก็ได้ครับคุณเจ้าหน้าที่”  วิกเตอร์หันไปกล่าวกับคนที่อยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางนอบน้อม

เจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นชายเลือดน้ำเงินสองคนมองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินย้อนกลับไปทางเดิม และบานประตูอัตโนมัติของห้องปิดกลับลงมาอีกครั้ง ภายในห้องโถงสำหรับรับรองแขกจึงเหลือแค่อีเลียตกับวิกเตอร์

วิกเตอร์เป็นหนึ่งในเลือดสีแดงเพียงไม่กี่คนที่ได้รับสิทธิให้ผ่านเข้าออกเซ็นโทรได้ตลอดเวลา  เป็นคนที่มีอิทธิผลกว้างขวางในอันเดอร์กราวซิตี้ พอมีเหตุการณ์สำคัญอะไรเลยมักจะถูกตามตัวมาขอความร่วมมือด้านข่าวสาร เช่นเดียวกับครั้งนี้ที่ถูกเรียกตัวมาเรื่องผู้ก่อการร้าย อยู่ที่นี่ติดต่อกันมาหลายวัน

“เรื่องเมื่อวานคงทำให้คุณลำบากไปบ้าง กลับไปผมจะสั่งสอนลูกน้องให้หนักๆ เป็นการลงโทษ”  วิกเตอร์กล่าว พร้อมด้วยรอยยิ้ม

ดูท่าหมอนี่รู้เรื่องความวุ่นวายที่ลานประมูลเถื่อนของตัวเองแล้ว อาคารส่วนใต้ดินข้าวของอุปกรณ์ต่างๆ เสียหายไม่น้อย แถมลูกน้องคนสำคัญคนหนึ่งของเขาก็โดนยิงตายไปด้วย  แต่นั่นมันยังไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่สุด...อีเลียตอยากรู้นักว่าถ้าวิกเตอร์ได้รู้ว่าในลานประมูลทาสของตัวเอง ดันมีเลือดสีน้ำเงินคนสำคัญอยู่ในฐานะทาส จะยังเหยียดยิ้มประจบสอพลอที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวได้อยู่หรือเปล่า

...เรื่องนี้สามารถทำให้วิกเตอร์จบทุกอย่างที่สร้างมากับมือลงได้ง่ายๆ เลยทีเดียว

วิกเตอร์ยังคงยิ้ม ก้าวเท้าเข้ามาใกล้มากขึ้น  “แม้ว่าคุณอีเลียตคงไม่ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ แต่รับรองว่าครั้งหน้าเราจะไม่ให้มีเรื่องผิดพลาดขึ้นอีกแน่นอน”

ดวงตาสีฟ้าสดชำเลืองมองไปยังอีกฝ่าย  “ยังคิดว่าจะมีครั้งหน้าได้อีกหรือไง?”

“คิดสิครับ...ไม่ว่าใครก็ชอบความสนุกสนาน ผมแค่จัดความบันเทิงตามที่พวกชนชั้นสูงต้องการเท่านั้นเอง” วิกเตอร์วางมือลงบนเอวของอีเลียต ก้มศีรษะลงมาเล็กน้อย  “ว่าแต่ ของขวัญที่ผมส่งไปให้เมื่อคราวก่อน ใช้การไม่ได้แล้วหรือครับ คุณถึงต้องไปที่ลานประมูลเอง”

อีเลียตปัดมือของอีกฝ่ายทิ้ง

“มันเรื่องของฉัน!” เขาตอบ  “แล้วต่อไปถ้าฉันไม่ได้บอก ไม่ต้องส่งอะไรมาอีก!

วิกเตอร์หัวเราะเบาๆ  “ถ้าไม่ชอบขนาดนั้น จะคืนมาก็ได้นะครับ ผมรับคืนทั้งนั้นล่ะ ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหน”

“...!”  อีเลียตผลักอกอีกฝ่าย ดวงตาสีฟ้าสดบ่งบอกความโกรธเกรี้ยวชัดเจนแบบไม่ปิดบัง

“มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าครับ?”  น้ำเสียงทุ้มกล่าวขึ้น ทำให้ทั้งสองคนในห้องหันไปมอง

โจเซฟก้าวเท้า เขาอายุประมาณสี่สิบต้นๆ รูปร่างไม่สูงนักแต่ก็ดูสมส่วนปราดเปรียว ตัดผมสั้นเกรียนโครงหน้าดูธรรมดา ดวงตาเล็กมีสีออกน้ำเงินอ่อนม่นๆ แต่งกายเรียบร้อยหัวจรดเท้าด้วยเสื้อผ้าโทนสีเข้ม

วิกเตอร์ถอยเท้าไปด้านหลังห่างจากร่างของอีเลียตอย่างรวดเร็ว

“เปล่าหรอกครับ ผมแค่ทักทายคุณอีเลียตก็เท่านั้น” 

“หรือครับ?”  โจเซฟหันไปถาม

อีเลียตส่งเสียงตอบรับในลำคอ “ไม่มีอะไรหรอก”

“งั้นผมขอตัวก่อนดีกว่า”  วิกเตอร์กล่าวลาด้วยรอยยิ้มและท่าทางนอบน้อม ...เรียกว่าเสแสร้งได้เป็นปกติซะจนน่าทึ่ง

หลังวิกเตอร์ออกไปแล้ว โจเซฟยังคงถามต่อ “หมอนั่นไม่ได้กวนใจคุณใช่ไหมครับ?” 

“ไม่มีอะไรกวนใจฉันไปมากกว่าการต้องรออยู่แบบนี้หรอก...พ่ออยู่ไหน?”

“ท่านติดงานครับ ตอนนี้คงปลีกตัวมาไม่ได้”

“แม้ว่าเรื่องที่ฉันจะบอกจะสำคัญแค่ไหน ก็ไม่สนใจหรือไง?”

“คงต้องให้คุณอีเลียตบอกผมแทนนะครับ  แล้วผมจะไปเรียนท่านให้”

อีเลียตเหลือบตามองเพดาน หัวเราะออกมาครั้งหนึ่งด้วยท่าทางเหลืออดและสมเพชตัวเอง

“ไปบอกเขาว่าฉันเจอตัว...”

“เจอ...อะไรนะครับ?”  โจเซฟย้อนถามเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปกลางคัน

อีเลียตมองผ่านคนถามไปด้านหลัง มองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองกำลังจ้องมองกลับมา ด้วยดวงตาสีฟ้าสดที่ดูเย็นเยียบไม่ต่างจากน้ำแข็ง

“เปล่า”  อีเลียตตอบ  

“คุณอีเลียต?”

“ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร”  ชายหนุ่มหมุนตัวกลับ และก้าวเท้าออกไปจากห้องทั้งอย่างนั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #346 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 14:33
    เกือบจะพูดไปแล้ววววว
    #346
    0
  2. #127 PRF •_• (@resepnin) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 14:23
    จริงๆจะมาบอกว่าเจออีธานแล้วสินั
    #127
    0
  3. #124 mini_mickey (@nattymini) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 13:53
    ขี้อิจฉาพี่ชายเหรอไม่เป็นไรไม่บอกก็ดีแล้วจะได้ไม่มีคนตามหาให้ได้พลอดรักปั้มลูกกันให้เต็มที่ไปเลย
    #124
    1
    • #124-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 26)
      13 มกราคม 2559 / 22:02
      เกรงว่าจะไม่ทันปั้มนะคะ 555

      ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์จ้า
      #124-1