Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 24 : ชุมชนลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    28 ธ.ค. 58

จีแอลเดาะลิ้นแสดงท่าทางว่ากำลังหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่อีธานกลับรู้สึกว่าหมอนี่ก็ไม่ได้อารมณ์เสียอะไรจริงๆ อาจจะโล่งอกเสียด้วยซ้ำไป

“นี่...ทำแผลให้หน่อย” 

อีธานถอนหายใจเล็กน้อย เขาเดินไปหยิบถาดที่อาเธอร์วางทิ้งไว้มันมีพลาสเตอร์ปิดแผลกับยาสมานแผลอย่างดี ก่อนจะย้อนกลับมาที่เตียง

“ทำเองซะ”

“อะไรกัน”  จีแอลทำตาโต  “ก่อนหน้านี้ฉันยังเคยทำแผลให้นายอย่างดีตั้งหลายครั้งเลยนะ”

“สองครั้ง...ครั้งแรกเพราะนายยิงฉัน อีกครั้งเพราะนายใช้มีดคว้านแผลเดิมที่ยังไม่หาย”

“แหม...จำแม่นจริง”  จีแอลลุกขึ้นนั่ง ถอดเสื้อที่สวมอยู่ออกทางศีรษะ

ชายหนุ่มผมยาวทำแผลด้านหน้าด้วยตัวเองอย่างรวดเร็ว ระหวางนั้นอีธานก็สังเกตบาดแผลที่สมานตัวอย่างดีน่าเหลือเชื่อ ต่อให้ใช้ยาสมานแผลที่ดีที่สุดในเซ็นโทร ก็ไม่น่าจะได้ผลเร็วขนาดนี้  ...นี่คงจะเป็นหนึ่งในความสามารถอันยอดเยี่ยมของคนที่เชื่อว่ามีสายเลือดบริสุทธิ์จากพระเจ้า อย่างที่ว่าจริงๆ

แต่ต่อให้เก่งแค่ไหน พอเป็นที่ด้านหลังก็ลำบากเกินไปอยู่ดี อีธานก็จำต้องช่วย

ด้านหลังมีแผลที่เกิดจากรอยไหม้จากอาวุธบางชนิดน่าจะได้รับมาจากกองกำลังของเซ็นโทรตอนที่บุกเข้าไปช่วยตัวประกัน ส่วนที่ต่ำลงมาอีกก็คือรอยกระสุนที่ทะลุมา

เพื่อให้เปลี่ยนผ้าปิดแผลได้สะดวก ชายผมยาวปัดเส้นผมไปทางด้านหน้า อีธานจึงมีโอกาสได้เห็นแผ่นหลังของจีแอลชัดๆ ในตอนนี้ ...โครงสร้างกระดูกสันหลังสวยงาม บริเวณท้ายทอยมีข้อต่อที่วาดเป็นแนวโค้งชวนมองเวลาที่ก้มศีรษะ เมื่อเลื่อนสายตาตามไปด้านบน ก็สังเกตเห็นไฝเม็ดเล็กๆ สองเม็ดที่บริเวณไรผมข้างกกหูด้านขวา

อีธานห้ามสายตาไม่ให้มองที่อื่น กลับมาจดจ่ออยู่กับการทายาที่เป็นเหมือนเจล จากนั้นก็ปิดทับด้วยพลาสเตอร์ขนาดใหญ่ที่ออกแบบมาให้ใช้ห้ามเลือด ฆ่าเชื้อโรค รวมไปถึงเสริมการทำงานของยาให้เต็มประสิทธิภาพ

“ชำนาญเหมือนกันนะ นายทำได้ดีกว่าอาเธอร์ซะอีก”

อีธานไม่ได้ว่าอะไร  เขาเก็บอุปกรณ์ทำแผล วางมันไว้ที่โต๊ะหัวเตียง ซึ่งมีน้ำดื่มกับแว่นกันแดดที่จีแอลใช้ประจำวางอยู่

บรรยากาศในห้องเงียบงัน จนกระทั่งจีแอลก็สวมเสื้อเสร็จ ร่างโปร่งล้มตัวลงไปนอนตะแคงบนเตียงที่ริมด้านหนึ่ง  ใช้มือตบปุบๆ ที่หมอนในบริเวณซึ่งเหลือเนื้อที่บนเตียงมากกว่าครึ่ง

อีธานขมวดคิ้วมุ่น

“นอนสิ ท่าทางนายเพลียๆ”

“ที่นี่น่ะเหรอ...ไม่มีทาง”

“ทำไมล่ะ?!”  จีแอลแกล้งทำท่าตกใจ แล้วก็ยิ้มออกมา  “วางใจเถอะน่า ระหว่างที่หลับ ฉันไม่ปล่อยให้ใครมาทำอะไรนายหรอก”

“นึกว่าฉันกังวลคนอื่นหรือไง”

จีแอลหัวเราะ ขณะคว้าแขนของอีธานแล้วกระชากให้ลงมานอนด้วยกัน ด้วยแรงที่ไม่ใกล้เคียงกับคนที่เพิ่งบาดเจ็บหนักมาเลยสักนิดชายหนุ่มจึงเกือบจะล้มลงมาทับ โชคดีที่ใช้แขนอีกข้างพยุงตัวไว้ได้ทัน

“วันนี้จะไม่ทำอะไรหรอกน่า ยกเว้นว่านายจะละเมอมาทำอะไรฉันก่อน”

อีธานรู้สึกเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียขึ้นมาจริงๆ อย่างที่ว่า ส่วนหนึ่งเพราะก่อนหน้านี้ร่างกายอยู่ในภาวะที่ยังไงก็นอนไม่หลับ มาตอนนี้พอรู้สึกผ่อนคลายละมั้ง ถึงได้รู้สึกง่วงนอนขึ้นมาเล็กน้อย

“ดีกันสักวันไม่เห็นเป็นไรเลย”  จีแอลว่าอีก พลางขยับหมอนทั้งใบมาทางอีธาน

อีธานจ้องมองดวงตาของอีกฝ่าย ก่อนจะถอนหายใจและยอมทิ้งศีรษะลงบนหมอนในที่สุด  พร้อมกันนั้นจีแอลก็ขยับเข้ามาใกล้ และหนุนศีรษะที่ไหล่ของเขา

“ทำอะไร”  ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงกึ่งเอือมระอา

“ก็นายเอาหมอนไปแล้ว ฉันก็ขอหนุนแขนแทนไง”

“ถอยไปที่เดิมเลย”

“ห่วงเนื้อห่วงตัวชะมัด”  จีแอลบ่น แต่ก็ยอมถอยกลับไปนอนที่เดิม

ถึงจะยอมออกห่าง แต่ด้วยเตียงนอนที่ไม่ได้กว้างขวางอะไรนัก ก็ยังถือว่าอยู่ในระดับที่ใกล้ซะจนได้ยินเสียงหายใจกันอยู่ดี 

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้อีธานคงไม่มีทางจะมานอนเตียงเดียวกับจีแอลเด็ดขาด แต่ตอนนี้เขากลับไม่ได้รังเกียจ มันชัดเจนว่าความรู้สึกบางอย่างในใจกำลังเปลี่ยนแปลงไป ส่วนหนึ่งคงเพราะเหตุการณ์เสี่ยงตาย รวมไปถึงเรื่องราวต่างๆ มากมายที่เกิดขึ้นในระยะเวลาอันสั้น สิ่งเหล่านี้ส่งผลต่อจิตใจโดยตรง และอาจจะทำให้เขาเกิดอาการ สตอกโฮล์ม ซินโดรม ขึ้นมาได้  

อีธานเพ่งมองเพดานห้องที่เป็นพื้นสีขาวเรียบๆ นั้น  ก่อนหน้านี้เขาคิดถึงแต่มุมมองของตัวเอง คิดถึงแต่เรื่องที่อยากจะกลับไปเซ็นโทรให้ได้  ชายหนุ่มไม่เคยคิดเรื่องของจีแอลอย่างจริงจังเลย จนกระทั่งวันนี้  ...หมอนี่เติบโตขึ้นมายังไง อยู่มาด้วยความรู้สึกแบบไหน และอะไรคือเป้าหมายที่แท้จริงของเจ้าตัวกันแน่

“เมืองนั้น...”  อีธานเอ่ยขึ้น ทั้งที่ตายังคงมองฝ้าเพดาน

“เมือง?” 

“เมืองที่นายบอกว่าเคยเป็นบ้านเกิดของนายน่ะ”  อีธานกล่าวต่อ  “นายจำเกี่ยวกับมันได้ทั้งหมดเลยหรือ?”

จีแอลนิ่งเงียบไปหลายอึดใจ ก่อนจะตอบออกมาในที่สุด

“บางทีมันก็น่าโมโหที่ดันจำมันได้ทั้งหมด...จำได้หมดว่ามันเคยมีอะไรอยู่บ้าง จำได้ว่าทุกอย่างมันถล่มลงมายังไง จำกลิ่นเลือดที่คลุ้งไปหมด และสัมผัสอุ่นๆ ยามที่มันอาบลงมาทั่วตัว”

อีธานเหลือบมองคนพูด  จีแอลเองกำลังส่งสายตามองตรงไปบนเพดานขณะที่พูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบซะจนจับความรู้สึกอะไรไม่ได้เลย

“ตาแก่เล่าให้ฟังงั้นสิ?”

“ใช่”

“คนอย่างนาย ก็เชื่อคำพูดที่พิสูจน์ไม่ได้นั่นด้วยหรือไง?”

“ฉัน...ไม่ได้เชื่อทั้งหมด”

จีแอลเอี่ยงตัวเล็กน้อย หันมามองร่างสูงที่อยู่ข้างๆ

“ความจริงมันโหดร้ายนะอีธาน ...โดยเฉพาะกับนาย”

ก็อาจจะอย่างนั้น  อีธานคิด แต่ตอบกลับไปไม่ออก

“เล่าเรื่องสมัยเด็กๆ ของนายให้ฟังสิ”  จีแอลเปลี่ยนเรื่อง

“ก็ไม่มีอะไรพิเศษ” 

“เอาเถอะ อะไรก็ได้ที่นายอยากเล่า ...วันนี้เราสงบศึกกันนี่นา”

“ดีกันสักวันหนึ่ง งั้นใช่ไหม?”  อีธานยิ้มอ่อนใจ ก็เอาเถอะ เวลานี้เขาไม่อยากจะคิดอะไรทั้งนั้นแล้ว

“ตอนเด็กๆ มีคนสอนให้ฉันผิวปาก”

“ใคร?”

“ชื่อ โจเซฟ ...เขาเป็นเหมือนพี่เลี้ยงของฉัน พอฉันโตขึ้นมา เขาก็เป็นเหมือนผู้ช่วยควบกับบอดี้การ์ด”  อีธานตอบ  “ปกติโจเซฟเข้มงวดเสมอ แต่วันนั้นเขาคงเมาอยู่นิดๆ ล่ะมั้ง ก็เลยสอนฉันเรื่องที่ถ้าเวลาปกติคงไม่มีทางสอน”

“แล้วยังไง...”

“ฉันพยายามทำตามที่เขาบอก แต่ไม่ว่ายังไงก็ผิวปากไม่ได้ มีแต่เสียงลมฟู่ๆ ออกมาเท่านั้น ฉันพยายามอยู่หลายวัน จนในที่สุดโจเซฟก็มาขอโทษที่สอนเรื่องไร้สาระ และบอกให้ฉันเลิก” ชายหนุ่มกล่าว  “เขาบอกว่า มีบางอย่างที่ต่อให้เราพยายามแค่ไหน ก็ไม่มีทางทำได้สำเร็จอยู่เหมือนกัน”

พูดจบอีธานก็ได้ยินเสียง หวีดวิวเหมือนเสียงขลุ่ยใบไม้ลอยมาจากปากคนข้างๆ ถ้าเทียบกับเสียงของโจเซฟแล้ว เสียงผิวปากของจีแอลมันราวกับเครื่องดนตรีจริงๆ

“ง่ายจะตายไป” จีแอลหัวเราะ

“ใช่ว่าทุกคนจะทำได้  แล้วถึงฉันผิวปากไม่ได้ ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร” อีธานชักสีหน้าหงุดหงิด 

“มันสำคัญ เพราะว่านายอยากทำให้ได้ไงล่ะ”  ร่างโปร่งขยับตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น วางแขนข้างหนึ่งบนตัวอีธาน

“ขยับมาทำไม?”

“ขอจุ๊บทีหนึ่ง เดี๋ยวจะบอกเคล็ดลับให้”

อีธานทำหน้าเบื่อๆ  “ของแบบนี้มันไม่มีเคล็ดลับอะไรทั้งนั้น”

“มีสิ”

“ไม่มี”

“มี”

“งั้นอะไร?”

“คุณชาย...จะขี้โกงเหรอ?”  จีแอลยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะพลิกตัวขึ้นมานอนทับอยู่บนร่างของคนที่ตัวใหญ่กว่าแบบทั้งตัว

“ลงไป!”  อีธานส่งเสียงดุ

“ไม่ลง!”  อีกฝ่ายตอบหนักแน่นพอกัน พลางคว่ำหน้าลงกับแผ่นอกกว้างทั้งอย่างนั้น

ผ่านไปเกือบห้านาที จีแอลก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับ อีธานรู้สึกถึงลมหายใจที่ยาวและสม่ำเสมอมากยิ่งขึ้น คงเพราะร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี อีกฝ่ายจึงหลับไปทั้งๆ อย่างนี้

อีธานปล่อยให้อยู่อย่างนั้นอีกครู่ใหญ่ ก่อนค่อยๆ พลิกตัวของจีแอลให้ลงมานอนบนเตียงตามปกติ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องร่างของคนที่กำลังหลับใหล ขณะที่ภายในสมองก็เต็มไปด้วยความคิดมากมายตีวนกันยุ่งเหยิง

ชายหนุ่มค่อยๆ ก้าวเท้าออกไปจากห้อง สวมแว่นตาสีดำที่หยิบติดมือมาจากโต๊ะข้างเตียงด้วยเข้ากับใบหน้า

“วี๊ด...ด”  ชายหนุ่มผิวปากออกมาเบาๆ หนึ่งครั้ง

แน่นอนว่า มีบางอย่างที่ต่อให้เราพยายามแค่ไหน ก็ไม่มีทางทำได้สำเร็จอยู่

แต่สำหรับอีธาน สิ่งที่พยายามทำแล้วไม่สำเร็จ ...ยังไม่เคยมี 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #573 Roxane'sy (@namooya) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 23:05
    อีธานหลอกจีแอลเหรอ​ เกลี๊ยดดดดดด555555

    ทำไมตลกอ่า​ 5555
    #573
    1
    • #573-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 24)
      23 ธันวาคม 2561 / 10:32
      555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ยังไงฝากติดตามไปเรื่อยๆ ด้วยนะคะ
      #573-1
  2. #489 Meuan Fan. (@SomethingColor) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 16:13
    อี๊มีความหลงตะเองงงงแต่ก่อนไม่มีตอนนี้ก็มีแล้วหนีจีแอลไม่พ้นไง5555555
    #489
    1
    • #489-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 24)
      3 เมษายน 2561 / 18:49
      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ อีธานหนีไปไหนไม่รอดจริงๆ จ้า
      #489-1
  3. #344 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 14:24
    เก่งจริงจริ๊งงงง 55555+
    #344
    0
  4. #118 PRF •_• (@resepnin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 22:01
    โห ยังไม่เคยมี..เดี๋ยวก็มีน่า55 แน่ๆ หนีตากจีแอลไง555
    #118
    1
    • #118-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 24)
      6 มกราคม 2559 / 20:43
      555

      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านตลอดเลยนะคะ ^^
      #118-1
  5. #117 Akane View (@viewcanon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 21:09
    จีแอลมุ้งมิ้งอ่าาาา ชอบ
    #117
    1
  6. #116 mini_mickey (@nattymini) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 19:05
    อีธานไปไหนอะนอนกับเจแอลสิรีบไปไหน
    #116
    1
  7. #114 Zero-b (@korinasai) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 18:19
    เล่าไม่หมดนี่อีธาน งุบงิบ
    จีแอลตอนนี้น่ารัก
    #114
    0