Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 21 : ชุมชนลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,033
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    17 ธ.ค. 58

ภายในยานพาหนะคันโตที่ถูกเอาเบาะนั่งด้านหลังออกจนหมดนั้น ดูคับแคบด้วยการรวมตัวของกลุ่มคนที่น่าประหลาด

อีธานสูดหายใจลึกยาวหลายครั้ง สารเคมีในร่างกายของเขากำลังปรับสภาพให้กลับมาเป็นปกติ ร่างกายอ่อนล้าเริ่มแสดงความเจ็บปวด รอยแผลหลายแห่งที่มีเลือดแห้งกรังก็เริ่มปวดตุบๆ

ดวงตาสีน้ำเงินกวาดมองไปรอบๆ จัสตินซึ่งกำลังประครองสติของตัวเองมีโจอี้คอยดูแลห้ามเลือดที่ศีรษะ เจสันเริ่มได้สติส่วนใครอีกคนที่ยังไม่รู้จักชื่อก็ยังคงนอนไม่ได้รู้เรื่องอยู่อย่างนั้น นอกจากนี้ยังมี เคธี่ หญิงสาวตาสีแดงผู้เป็นภรรยาของชายที่ชื่ออาเธอร์ เธอนั่งติดอยู่กับจีแอลที่สีหน้าเคร่งขรึม

พวกเขาทั้งคู่พูดคุยกันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา มันโดนกลบด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่กำลังแล่นด้วยความเร็วจนอีธานไม่สามารถจับใจความได้เลย

“ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง!” จีแอลว่าดังกว่าปกติ แล้วลุกขึ้นยืน เดินไปส่วนหน้าตัวรถเพื่อพูดคุยกับคนขับ

ชายรูปร่างปานกลาง ที่อีธานไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน มองจากด้านหลังเห็นเพียงเส้นผมสีเทาอ่อนที่ยาวละต้นคอ และเสี้ยวหน้าที่มีโหนกแก้มสูง

“พอมีอะไรห้ามเลือดได้ไหมครับ?”  โจอี้หันไปหาเคธี่

“ตอนนี้ไม่มี รอให้ถึงที่หมายก่อนก็แล้วกัน...นายไหวนะจัสติน?” เธอกล่าว

จัสตินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เหลือบตามามองคนพูด

“เธอ...”

“จำฉันไม่ได้แล้วเหรอ?”

“เคธี่?”

หญิงสาวยิ้มเล็กน้อย พยักหน้าในขณะที่ดวงตาแฝงแววบางอย่างที่ดูสับสนและโศกเศร้า...

“เคธี่...เธอยัง...”

“ฉันยังอยู่ดี”  เคธี่ชิงตอบโดยไม่รอฟังให้จบประโยค

“รู้จักกันหรือครับ?”  โจอี้ถามจัสติน ชายหนุ่มร่างสูงพยักหน้าเล็กน้อย

“บางครั้งโชคชะตาก็น่ากลัว”  หญิงสาวคนเดียวในรถพึมพำกับตัวเอง

จีแอลเดินย้อนกลับมา ดูเหมือนความโครงเครงของรถทำให้ทรงตัวลำบาก ร่างโปร่งจึงต้องใช้มือข้างหนึ่งยันผนังเอาไว้

“อาเธอร์เห็นด้วยกับฉันใช่ไหม?”  เคธี่ถาม

จีแอลท่าทางไม่ค่อยพอใจ เขาเหลือบตาไปทางที่พวกของโจอี้นั่งอยู่  

“คนพวกนี้จะทำให้เราวุ่นวายกว่าเดิม”

“แต่เราปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้นะ พวกเขาที่กำลังบาดเจ็บไม่มีทางหนีพวกวิกเตอร์หรือกองกำลังของเซ็นโทรไปได้หรอก ถึงตอนนั้นเขาอาจจะให้ข้อมูลอะไรที่ทำให้เราเดือดร้อนก็ได้เหมือนกัน”  หญิงสาวแย้ง

“ก็แค่ฆ่าซะ”   จีแอลตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

“เราจะไม่ฆ่าพวกเดียวกัน!” เคธี่โต้ด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยว

คำพูดทำนองนี้อีธานเคยได้ยินมาก่อนแล้ว แต่เป็นจากปากของจัสติน

 

จีแอลส่งเสียง “หึ” ครั้งหนึ่งในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปยังส่วนของตอนหน้า นั่งลงที่ด้านข้างคนขับ

 

ยานพาหนะแล่นต่อเนื่องไปอีกพักใหญ่ ก่อนจะหยุดนิ่ง ในที่ซึ่งเงียบและห่างไกลผู้คน  มันติดกับทะเลทราย สายลมร้อนระอุพัดหอบเอาเม็ดทรายสีดำให้ปลิวไปทั่วแทบจะบดบังทัศนียภาพทุกอย่างให้มืดมัว สภาพอากาศเลวร้ายแห้งแล้งและรกร้าง

  ...ที่นี่เป็นพื้นที่ริมสุดของเขตการปกครองเช็นโทร ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของเขต

เสียงสัญญาณชนิดพิเศษดังขึ้นนอกตัวรถ จอมอนิเตอร์ที่ติดอยู่กับคนขับปรากฏภาพของข้อมูลดิบพรืดเต็มหน้าจอ คนขับทำการกดตั้งค่าอะไรหลายอย่าง ก่อนที่มันจะปรากฎภาพขาวดำของใครคนหนึ่งขึ้นมา คุณภาพของภาพนั้นแย่ขนาดที่ว่าเห็นเส้นแตกเป็นริ้ว

มันเป็นระบบการสื่อสารยุคเก่า ที่ไม่มีใครใช้กันแล้ว  ด้วยคลื่นความถี่ต่ำ อีกทั้งช่องส่งสัญญาณอีกแคบทำให้สื่อสารได้ในระยะไม่เกินห้าร้อยเมตรเท่านั้น

อีธานลอบมองมองออกไปนอกตัวรถ ผ่านหน้าต่างที่แง้มอยู่ ...ที่นี่ไม่มีใคร ไม่มีอาคารบ้านเรือนด้วยซ้ำ งั้นคนขับรถกำลังสื่อสารกับใครในบริเวณนี้กันแน่?

“เรามากันแปดคน รับรองว่าเชื่อใจได้”  คนขับกระชับไมค์ขึ้นจ่อที่ปาก

“แจกแจงด้วย”  เสียงที่ตอบกลับมา ฟังขาดหายเป็นบางช่วง

“ขาวสอง แดงหก และน้ำเงินหนึ่ง”

“น้ำเงิน?” คนภายในจอภาพทวนคำ

“ปลายแถวจากตลาดค้าทาส ไม่ต้องห่วง...เราติดต่อกับ ครูส ไว้แล้ว”  คนขับตอบกลับไป

ภาพบนหน้าจอหายไปแล้ว หลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก็มีเสียงสัญญาณแหลมแสบหูจะดังขึ้นอีกครั้ง พื้นทรายสั่นสะเทือนเบาๆ ขณะที่ฝุ่นฟุ้งตลบในอากาศ  และมีอาคารทรงสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ขนาดกว้างยาวประมาณห้าเมตร ยกตัวสูงขึ้นจากพื้น เมื่อถึงจุดสุดบานประตูที่เปิดอ้าออกอย่างช้าๆ

ยานพาหนะเคลื่อนตัวเข้าไปด้านในนั้นทั้งคัน ทำให้รู้ได้ทันทีว่ามันคือลิฟ มีหน้าที่นำทางพวกเขาสู่นครใต้ดินของเขต N

อีธานไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ริมสุดของเขตการปกครองเซ็นโทร จะมีส่วนนี้อยู่ด้วย ที่นี่ซ่อนตัวเอง และมีระบบการเข้าออกที่เข้มงวด ลางสังหรณ์ในแง่ไม่ดีของชายหนุ่มเลือดน้ำเงินเพิ่มมากขึ้นทุกขณะ

ชนเผ่าเลือดสีน้ำเงิน และเซ็นโทร จะต้องเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่คาดไม่ถึงในอีกไม่นานต่อจากนี้อย่างแน่นอน

เมื่อลิฟขนส่งหยุดสนิท บานประตูก็เปิดออกอีกครั้ง จากนั้นยานพาหนะของพวกเขาเคลื่อนตัวออกอย่างช้าๆ ก่อนจะจอดและดับเครื่องยนต์ เมื่อก้าวออกมาจากตัวรถก็ถูกอาบย้อมด้วยแสงสว่างจากดวงไฟโทนสีเหลืองส้มที่ให้ความรู้สึกสลัวเล็กน้อย

“ที่นี่คือ?” โจอี้ถาม เขาหันมองรอบด้านอย่างใคร่รู้

“ไว้ค่อยคุยกัน พวกเธอช่วยพยุงคนเจ็บมาทางนี้นะ ฉันจะหายาให้” เคธี่บอก

อีธานขมวดคิ้วขณะมองไปรอบๆ ที่นี่แตกต่างจากอันเดอร์กราวซิตี้ทุกแห่ง มันไม่มีเสียงอึกทึก ไม่มีบรรยากาศชวนมอมเมา อาคารสร้างแบบง่ายๆ เป็นระเบียบ และตอนนี้ยังไม่เห็นผู้คนอยู่เลย

“ฉันชื่ออาเธอร์ ยินดีต้อนรับสู่รัง...เจ้าชาย”  ชายที่เป็นคนขับรถลงมายืนเบื้องหน้าของอีธาน เขาสูงแค่ไหล่ของอีธานเท่านั้น ใบหน้าเป็นเอกลักษณ์ คิ้วเป็นเส้นตรงทื่อ และมีดวงตาสีขาวจาง บ่งบอกว่าเป็นชนเผ่าเลือดสีขาวที่ไม่ค่อยได้พบบ่อยนัก

หมอนี่คือ อาเธอร์ ลูกชายของตาแก่ที่จีแอลให้ความสำคัญ และสามีของเคธี่ การแต่งงานข้ามชนเผ่าไม่ผิดกฎหมาย แต่ไม่ได้รับการยอมรับ และที่สำคัญก็คือพวกเขาจะไม่มีทางให้กำเนิดทายาทได้

สายตาของอาเธอร์เพ่งมองร่างที่สูงกว่าตัวเองอย่างวิเคราะห์ จากนั้นก็หันไปทางจีแอลที่ก้าวลงมาจากรถคนสุดท้าย

“มันเปล่งแสงออกมาจริงๆ น่ะเหรอ?”

“ถ้าอุปกรณ์ทดสอบของนายไม่เจ๊งล่ะก็ใช่” จีแอลตอบ

“ของที่ฉันทำ ไม่เจ๊งหรอกน่า! แต่ยังไงก็ต้องตรวจสอบทุกอย่างอีกที”  อีกฝ่ายโต้กลับ

“ฉันถึงได้มาหานายไงล่ะ”

“ขอเวลาฉันเตรียมตัวหน่อย...อ่อ...นายเองก็เตรียมตัวด้วยล่ะ” ชายร่างเตี้ยตบไหล่จีแอลเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป

จุดที่ยืนอยู่จึงเหลือเพียงแค่จีแอลกับอีธานสองคน

จีแอลหันกลับมากดท่อนแขนที่ลำคอของอีธานแน่นจนอึดอัด

“รู้หรือยังล่ะว่านายไม่มีวันหนีฉันพ้น...นายเป็นของฉัน!

“ก็เคยบอกแล้วไงว่า...ไม่มีใครเป็นเจ้าของใครได้!”  อีธานเค้นเสียงตอบ  “นายก็จะโดนจับในไม่ช้านี้แหละ”

“เหอะ!...ยิ่งใหญ่ซะจริง” น้ำเสียงที่ได้ยินแผ่วเบาลง

อยู่ๆ แรงกดที่คอผ่อนคลายออก พร้อมร่างของจีแอลที่แนบชิดอยู่เอนมาซบกับอีธานและทำท่าจะไถลลงพื้น ...ด้วยสัญชาติญาณชายหนุ่มคว้าร่างนั้นไว้ในอ้อมแขน แต่ร่างสูงของจีแอลก็ยังคงทรุดลงไปกับพื้น เส้นผมสีทองสยายไปกับใบหน้าที่ดวงตาสีเงินปิดสนิท

“นี่...นาย”  อีธานขมวดคิ้ว ได้กลิ่นเย้ายวนแปลกประหลาด กลิ่นที่ให้ความรู้สึกคล้ายยาพิษแต่ก็หอมหวานล่อลวง ...เขาเคยได้สัมผัสมันมาก่อนครั้งหนึ่ง และสมองของเขาก็สลักความทรงจำไว้อย่างเหนียวแน่น

กลิ่นเลือดของจีแอล

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #488 Meuan Fan. (@SomethingColor) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 15:52
    ตอนไปช่วยพ่ออาเธอร์โดนยิงสองจุดนิใช่มั้ยยย°^°
    #488
    0
  2. #341 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 14:09
    ที่นี่คือเมืองลับแลหรอ ?!?
    #341
    0
  3. #92 Zero-b (@korinasai) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 16:29
    เมื่อจะร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกัน
    #92
    1
  4. #91 Akane View (@viewcanon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 14:54
    จีแอลเป็นอารายยยยยยนน หล่อจริงอดทนมาตั้งนาน
    #91
    1
    • #91-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 21)
      18 ธันวาคม 2558 / 09:29
      ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ค่า ^^
      #91-1
  5. #90 Calorine (@morhoungkow) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 14:26
    จีแอลบาดเจ็บหรอออ
    #90
    1
  6. #89 PRF •_• (@resepnin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 12:54
    อ่าว บาดเจ็บ?? มาต่อแล้ววว เย่ๆๆ
    #89
    1
    • #89-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 21)
      18 ธันวาคม 2558 / 09:31
      ช่วงไหนว่างก็จะพยายามมาต่อบ่อยๆ ค่ะ...ถ้าไม่ว่างก็อาจจะหลายวันนิดหนึ่ง

      อยากให้จบเร็วๆ เราต้องสู้!
      #89-1