Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 133 : ตอนพิเศษ : โชคชะตา...ครั้งใหม่ [32]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    7 ก.ค. 62

ลูเซียสทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ความรู้สึกอึดอัดใจ และหงุดหงิดกับสถานการณ์ตรงหน้าทำให้เขาแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

ระยะนี้การเคลื่อนไหวของเขาถูกจับตาแทบจะทุกฝีก้าว แทบกระดิกตัวไปทางไหนไม่ได้เลย ตอนเล่นงานวีน และธุรกิจที่เชื่อมโยงกับขั้วอำนาจเก่า ลูเซียสคิดว่ามันจะแสดงให้พวกของฮาวี่เห็นว่าควรจะอยู่ให้ห่างจากเขา แต่กลับกลายเป็นได้ผลตรงกันข้าม พวกนั้นยิ่งตื้อหนักกว่าเก่า ด้วยการส่งคนมาจับตาดูเขาอยู่ตลอด

ลูเซียสยังไม่รู้แน่ชัดด้วยซ้ำว่า ฝ่ายนั้นต้องการอะไร แต่มั่นใจได้ว่าไม่ใช่แค่การให้เขาไปเจอหน้าเลนเนิร์ดในฐานะหลานอย่างเดียวแน่

เพราะแบบนี้เด็กหนุ่มเลยยังไม่สามารถไปหาเคลย์ได้ ลำพังตัวเขาคนเดียวถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาก็จัดการได้ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว แต่ถ้ามีเคลย์อยู่ด้วย ก็อาจจะเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นได้  แม้เปอร์เซ็นต์จะน้อยนิด แต่เขาไม่อยากให้เคลย์ต้องรับความเสี่ยงใดๆ ทั้งสิ้น จึงตัดสินใจถอยห่างออกมา

ลูเซียสเบื่อการรอคอยแบบนี้จริงๆ ถ้าฮาวี่ลงมือทำอะไรไปซะเลย ก็คงช่วยให้หาหลักฐานสาวไปถึงเบื้องหลังได้ง่ายขึ้น แต่นี่ก็แต่ส่งคนมาจับตาดูโดยไม่ยอมทำอะไรเสียที ...น่าหงุดหงิดชะมัด!

เด็กหนุ่มย้อนคิดไปถึงเมื่อวันก่อน ในห้องเรียนที่ดวงตาสีดำขลับของเคลย์มองมายังตัวเขา มันแฝงความสับสนอยู่ไม่น้อย แค่เห็นอย่างนั้นลูเซียสก็อยากจะพุ่งเข้าไปหาแล้ว

ก่อนหน้านี้ลูเซียสไม่พอใจเลยที่เคลย์เลือกจะให้อภัยกรณีของวีนอย่างง่ายๆ ทำให้ความลำบากในการช่วยแก้ไขปัญหาของลูเซียสเหมือนสิ่งไร้ค่า แต่สุดท้ายแล้วเขาก็คิดได้ว่า ยังไงวีนก็ยังเป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งเรื่องวุ่นวายทั้งหมดคง ถ้าไม่มีคนสนับสนุน ยังไงก็คงทำไม่ได้ แล้วถ้าคิดในมุมมองของคนเป็นอาจารย์การช่วยเหลือเด็กนักเรียนไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใครก็คงเป็นสิ่งที่เคลย์อยากจะทำ

ยิ่งเมื่อครู่ พอได้รู้ว่าเคลย์มารอเขาที่หน้าประตูโรงเรียน ใจของลูเซียสยิ่งเต้นเร่าจนควบคุมแทบไม่อยู่  เขาอยากพุ่งไปหาฝ่ายนั้น อยากกอด อยากจูบ  ให้ตายเถอะเมื่อไหร่เรื่องวุ่นวายจะจบซะที เขาคิดถึงอาจารย์จะแย่แล้ว

“ปิ๊บ!” อุปกรณ์ที่ข้อมือส่งสัญญาณเตือนเบาๆ

ลูเซียสขมวดคิ้ว ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง เขากดปุ่มเรียกดูข้อมูล หน้าจอที่ฉายขึ้นตรงหน้าปรากฏแผนที่แสดงจุดสีแดงเล็กๆ ซึ่งกำลังเคลื่อนไหว เพราะพิกัดของมันออกห่างจากค่าที่เขาตั้งเอาไว้มาก ระบบจึงแจ้งเตือนความผิดปกติ

อาจารย์กำลังไปไหน...ทางนี้ไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาลูเซียสจับตาดูการเคลื่อนไหวของเคลย์ผ่านเครื่องติดตามที่ฝังอยู่บนจี้ เคลย์ใช้ชีวิตทุ่มเทให้กับการทำงาน ค่อนข้างยุ่ง ไม่มีเวลาเข้าออกจากโรงเรียนที่กำหนดชัดเจน มีการเดินทางออกนอกเส้นทางบ้าง แต่ไม่บ่อยนัก ซึ่งทุกครั้งไม่เคยมีครั้งไหนไปในทิศทางตรงกันข้ามขนาดนี้

แบบนี้มันแปลกเกินไป

ร่างสูงลุกพรวดขึ้นจากเตียง เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชุดสีดำทึบทั้งชุดที่พรางตัวได้ดีในยามค่ำคืน เปิดระบบป้องกันขั้นสูงภายในบ้าน ซึ่งปกติไม่เคยใช้ ระบบนี้จะช่วยสร้างแสงและเงา รวมถึงคลื่นความร้อนเสมือนว่าเขายังอยู่ในบ้าน หากใครที่จับตาดูอยู่ไม่บุกเข้ามาค้นด้านในก็ยากที่จะรู้ว่าที่นี่ไม่มีคนอยู่  จากนั้นก็ปีนรั้วออกไปทางด้านหลัง

ลูเซียสเช็คตำแหน่งของเคลย์เคลื่อนที่อย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดยังร้านแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโชว์รูมแสดงสินค้าเกี่ยวกับเครื่องดนตรี

เมื่อก้าวเท้าตามเข้าไปใกล้ ความรู้สึกเย็นเยียบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนก็แผ่ขึ้นมา หัวใจของลูเซียสกระแทกรุนแรงอยู่ใต้แผ่นอก ...ตำแหน่งที่อยู่ห่างกันเพียงแค่ฉากกั้นทำให้เขารับรู้ได้ทันทีว่าคนที่อยู่อีกฝ่ายหนึ่งไม่ใช่คนที่คิดอย่างแน่นอน

นี่ไม่ใช่เคลย์!

ลูเซียสพุ่งตัวเข้าไปหา คว้าแขนของโจเอลไว้แน่น

“โอ้ย...นายมาได้ไงนะ ตกใจหมด”  เด็กหนุ่มว่า

“ทำไมเป็นนาย?!  ลูเซียสขมวดคิ้วถาม

“แล้วจะให้ฉันเป็นคนอื่นได้ยังไง?”  โจเอลทำให้เหวอ

“สร้อยอยู่กับนายงั้นเหรอ?”

“อ๋อ นายหมายถึงนี่ใช่ไหม?”  โจเอลหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋า ยื่นมาตรงหน้า  “อาจารย์เคลย์ฝากฉันมาคืนนายน่ะ”

“บ้าเอ้ย!  ลูเซียสกัดฟันกรอด  กำสร้อยในมือแน่น

 

ลูเซียสเช็คเบาะแสทั้งหมดแล้ว เคลย์ออกจากโรงเรียนในตอนค่ำ ที่สายฝนยังคงโปรยปรายหลังจากผ่านพ้นช่วงตกหนักไปไม่นาน ชายหนุ่มเลือกใช้เส้นทางผ่านสวนสาธารณะเพื่อตัดออกไปยังถนนใหญ่ เข้าไปแล้ว ไม่ได้กลับออกมาอีก

ไม่ว่าเจาะระบบเข้าไปเช็คกล้องตัวไหนก็ไม่เห็นแม้แต่เงาว่าเคลย์ออกไปจากทางไหน ราวกับว่าอยู่ๆ ชายหนุ่มก็เปลี่ยนตัวเองเป็นสายลมแล้วพัดหายไปเฉยๆ อย่างนั้น

ใจของลูเซียสรุ่มร้อนเหมือนโดนแผดเผา อกเหมือนจะระเบิด ยิ่งเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เขายิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะคลั่ง จนถึงตอนนี้เคลย์หายไปเกือบจะหนึ่งวันแล้ว

“เขาอยู่ไหน?”  ลูเซียสถามทันทีที่ผลักประตูเข้าไปในห้อง

ฮาวี่เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน ใช้ปลายนิ้วแตะขอบแว่นตาให้เขาที่

“ฉันจะไม่ถามก็แล้วกันนะว่าเธอเข้ามาในห้องที่ล็อคอย่างดีของฉันได้ยังไง” ฮาวี่เหยียดยิ้มมุมปาก

ลูเซียสจ้องคนตรงหน้าไม่วางตา ภายในห้องทำงานของฮาวี่หรูหราเป็นระเบียบ ข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดเป็นโทนสีเทาเงิน

“เขาอยู่ไหน?!  น้ำเสียงของลูเซียสเข้มขึ้น ดวงตาคมกริบดูวาวโรจน์น่าหวาดหวั่น

ฮาวี่ยังคงยิ้ม เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ราคาแพงของตัวเอง  “ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร”

ในพริบตาต่อมาลำคอของชายหนุ่มสวมแว่นก็ถูกคว้าเอาไว้แน่นโดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้ตั้งตัว ข้อนิ้วของลูเซียสล็อคแน่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธกร้าวจับจ้องใบหน้าของอีกฝ่าย

“ตอบมา!

ฮาวี่เบ้หน้า หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน เมื่อลมหายใจตกอยู่ในการควบคุมบนปลายนิ้วของลูเซียส

“ถ้าเธอ...ทำอะไรฉัน คงรู้นะว่าหมอนั่น...จะได้รับผลยังไง”  ฮาวี่เปล่งเสียงที่ติดขัดออกมา

ลูเซียสกัดกรามแน่น จากนั้นก็คลายมือออก

“แค่กๆ”  ชายตรงหน้าไอออกมา

“ต้องการอะไร?”  ลูเซียสเค้นเสียงถาม

“ข้อเสนอของฉันยังคงเหมือนเดิม” 

“งั้นปล่อยเขาซะ ฉันจะยอมไปด้วย”

ฮาวี่ยิ้ม  “เธอคงไม่ได้คิดว่าเราโง่ขนาดนั้นหรอกใช่ไหม?”

ลูเซียสกำหมัดแน่น พยายามควบคุมอารมณ์โกรธที่กำลังอัดแน่นอยู่ในร่าง เขาประมาทอีกฝ่ายเกินไป ประเมินอีกฝ่ายต่ำไป และผลของการกระทำของตัวเองกำลังลงโทษตัวเขาอย่างสาหัสอยู่

“จนกว่าเราจะแน่ใจว่าทุกอย่างอยู่ในข้อตกลง เราถึงจะปล่อยตัวหมอนั่น”  ชายหนุ่มกล่าว  “ไม่ต้องห่วง ตอนนี้เขายังปลอดภัยอยู่ แต่นั่นก็ขึ้นอยู่กับเธอด้วยนะว่าจะทำให้เขาปลอดภัยอยู่อย่างนี้ไปได้ตลอดหรือเปล่า”

ดวงตาของลูเซียสเข้มขึ้น เขาไม่ได้พูดตอบโต้อะไร เพียงแค่รอฟังข้อเรียกร้องนั้นอย่างเงียบๆ

“ก่อนบุกมานี่ เธอบอกเรื่องนี้กับใครหรือเปล่า?”

“เปล่า”

“ดี”  ฮาวี่ชม  “ต่อจากนี้ห้ามเธอติดต่อกับใครอีก เชื่อฟังและ ทำตามที่ฉันจะบอก เมื่อไปถึงที่หมาย ฉันจะปล่อยหมอนั่นให้กลับบ้าน...ง่ายๆ แค่นั้นแหละ”

“ได้”

“อ่อ...ขอไอ้นั่นด้วย”  ฮาวี่ชี้นิ้วมาที่อุปกรณ์บนข้อมือของลูเซียส

ลูเซียสแกะมันออกโดยไม่พูดอะไร และโยนไปบนโต๊ะ

“ที่ข้อเท้าด้วย”

เด็กหนุ่มหรี่ดวงตาลงแว้บหนึ่ง  จากนั้นก็ยกเท้าขึ้นดึงสายรัดข้อเท้าที่บรรจุอาวุธออกมา แล้วโยนรวมกันที่บนโต๊ะ

“ขอบใจ”  ฮาวี่รับทั้งสองอย่างไปด้วยใบหน้าที่แช่มชื่น ถ้าถอดอาวุธลูเซียสแล้วก็เท่ากับลดความอันตรายลงมากกว่าครึ่ง ต่อให้เก่งกาจแค่ไหน ยังไงก็ยังเป็นเด็กที่ใช้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลอยู่ดี  

“ฉันจะยอมทำตามทุกอย่าง...แต่มีข้อแม้”

คนฟังเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

“ฉันต้องการเจอเคลย์”  ลูเซียสบอก

“ไม่เชื่อว่าเขายังปลอดภัยหรือไง...ก็ได้ฉันจะเอาภาพให้...”

“ไม่”  เด็กหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว  “ฉันต้องเจอเขาด้วยตัวเอง...ต้องเจอต่อหน้าเท่านั้น”

ฮาวี่ตวัดสายตามองลูเซียส หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบออกมา

“หมอนั่นสำคัญกับเธอมากเลยสินะ”

ลูเซียสไม่ตอบ แต่สายตาคมกล้าของเขาก็ยืนยันได้เป็นอย่างดี

“ก็ได้...ตกลงตามนั้น”



===+++===+++===+++

ใกล้จบแล้ว จะพยายามรีบแต่งนะ ...ใกล้จบแล้ว แต่เอาจริงๆ ดูจากการเขียนช้าเนิบ ก็ยังอีกหลายตอนค่ะ

ขอบคุณทุกๆ คอมเมนต์นะคะ  ได้อ่านคอมเมนต์แล้วจะมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย

จุ๊บ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #805 .tpvry (@ployiizaa) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 04:39
    อยากรู้บทสรุปแต่ก็ไม่อยากให้จบฮือออ ช่วยด้วยยยย
    #805
    1
    • #805-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 133)
      10 กรกฎาคม 2562 / 19:31
      ใกล้จบ แต่ยังอีกหลายตอนค่ะ เพราะซอยตอนได้ถี่เหมือนต้นหอมใส่ก๋วยเตี๋ยวขนาดนี้

      ยังไงก็ตามกันไปจนจบด้วยน้าาาา
      #805-1
  2. #804 Janechoxx (@janerii) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 12:21
    เรียกม่าม๊ามาถล่มเลยลูกกกกกกก 5555555 คิดถึงคนแม่คนอีกแล้ววว คนพ่อก็คิดถึงง //ลูเซียสร้องไห้แล้ว 5555
    #804
    1
    • #804-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 133)
      10 กรกฎาคม 2562 / 19:31
      คิดถึงจีแอลเหมือนกันค่ะ แต่อีธานไม่ค่อยคิดถึงเท่าไหร่ 55
      #804-1
  3. #803 AnnieAnnj89 (@AnnieAnnj89) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 07:40
    รอคอยย ไม่อาววไม่อยากให้จบบบบ
    #803
    1
    • #803-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 133)
      10 กรกฎาคม 2562 / 19:32
      จบแล้วก็จะได้อ่านตอนพิเศษของจีแอลกะตัวประกอบอีธานนะคะ... จุ๊บ!
      #803-1
  4. #802 y_pps (@y_pps) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 21:00
    ฉันน่าจะรู้อยู่แล้วน้าว่าสร้อยนั่นเป็นสร้อยสำหรับสตอล์กเกอร์... แค่กๆ
    คือถ้ามีใครถามว่าน้องลูเซียสเป็นตัวละครแบบไหน จะตอบว่าน้องมีศักยภาพในการเป็นพระเอกสายยันนะคะ แค่กๆ
    #802
    1
    • #802-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 133)
      10 กรกฎาคม 2562 / 19:34
      น้องน่าจะเป็นสายยันแบบอ่อนๆ ..อิอิ
      น้องจะขี้หวงมากๆ และก็หลอกล่อเก่งด้วย อาจารย์หลงกลบ่อยๆ แน่นอน
      #802-1
  5. #801 PYPOP (@babelilong) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 19:48

    เคลย์์จะเป็นยังไงบ้างนะ ฮืออออ

    #801
    1
    • #801-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 133)
      7 กรกฎาคม 2562 / 19:53
      อาจารย์ต้องไม่เป็นไรนะ... T-T
      #801-1
  6. #800 ATIPP (@122792) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 17:27

    ไหนเอ่ยใครบอกใกล้จบ //ยิ้มซ่อนมีด
    #800
    2
    • #800-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 133)
      7 กรกฎาคม 2562 / 19:53
      ยังไม่มีฉากxxxเลย จะใกล้จบได้ไงเนอะ
      #800-1
  7. #799 จันทราสูญสลาย (@b22925) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 16:23
    คิดถึงจีแอลจัง เมื่อไหร่จะมีบทอีก รอพระเอกออกโรงอยู่นะค้า //ลูเซียสนี่ใครอ่ะ...
    #799
    1
    • #799-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 133)
      7 กรกฎาคม 2562 / 19:54
      อะจ๊าก... สงสารลูเซียส โดนโยนไปรวมกับอีธานแล้ว (ตัวปลากรอบทั้งสอง 55)
      #799-1