Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 128 : ตอนพิเศษ : โชคชะตา...ครั้งใหม่ [27]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62

แม้จะบีบบังคับแต่ลูเซียสก็พาตัวเองขึ้นมาบนห้องของเคลย์จนได้ ถึงท่าทีของชายหนุ่มจะแสดงออกอย่างชัดเจนว่าโกรธเคืองและไม่พอใจเลยสักนิดก็ตาม

“อาจารย์”  ทันทีที่ประตูปิดลง ลูเซียสก็เอ่ยขึ้น

“มีอะไรก็ว่ามา เธอกำลังรบกวนเวลาพักผ่อนส่วนตัวของฉันอยู่”

“ผมขอโทษครับ”

เคลย์เหลือบสายตามามองร่างสูง สีหน้าของลูเซียสดูเหมือนรู้สึกผิดอย่างแท้จริงไหล่ตกลู่ดูน่าสงสาร ซึ่งถ้าเป็นก่อนหน้านี้เคลย์คงใจอ่อนได้ไม่ยาก แต่มาตอนนี้เขาเรียนรู้ได้แล้วว่า อีกฝ่ายเจ้าเล่ห์ได้มากแค่ไหน

“จริงๆ ผมไม่อยากทำแบบนี้ แต่อาจารย์ไม่ยอมฟังผมเลย” 

“จะบอกว่าเป็นเพราะฉันงั้นเหรอ?”  เคลย์โต้กลับ

“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น”

“เธอมีเรื่องอะไร จะพูดก็พูดมาเถอะ”  น้ำเสียงแสดงออกชัดเจนถึงการปฏิเสธที่เคลย์แสดงออกมานั้น ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกบีบที่หัวใจ

“เรื่องเมื่อคืน...ผมขอโทษครับ”  ลูเซียสพูดพร้อมกับลดระยะห่างด้วยการสาวเท้าเข้ามาใกล้  “เพราะผมอาจารย์ก็เลยเปียกโชก”

ดวงตาของเคลย์บ่งบอกว่ากำลังสับสนและหวาดระแวงในตัวเขา แต่จะโทษอีกฝ่ายก็คงไม่ได้ อันที่จริงเคลย์ควรจะรู้สึกอย่างนี้มาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วด้วยซ้ำ เพราะพื้นฐานเป็นคนจิตใจดีก็เลยทำให้เจ้าตัวมองข้ามรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ไป ปล่อยให้ลูเซียสรุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวได้ง่ายๆ

อย่างตอนนี้ก็เหมือนกัน ...

ร่างสูงร่นระยะห่างโดยที่อีกฝ่ายแทบไม่ทันสังเกต จนตอนนี้ปลายนิ้วของเขาสามารถแตะลงบนลำคอของชายหนุ่มได้แล้ว 

เคลย์สะดุ้งเล็กน้อย รีบเงยหน้าขึ้น ในขณะกำลังจะถอยหนีไปด้านหลัง ร่างโปร่งก็ถูกคนที่สูงกว่ารวบเอวเอาไว้แล้ว

มือเรียวของลูเซียส เลื่อนไล้จากช่วงคอไปแตะหน้าผากใกล้บริเวณไรผม สัมผัสอุณหภูมิของฝ่ายนั้น

“อาจารย์มีไข้จริงๆ ด้วย”  น้ำเสียงทุ้มต่ำพูดแผ่วเบาอยู่ข้างหู  “เป็นเพราะผม ก็เลยป่วยแบบนี้”

เคลย์ถูกดวงตาคมกล้าของคนตรงหน้าตรึงเอาไว้ สีสันในดวงตาของลูเซียสดูแปลกประหลาด ดูราวกับว่ามันจะเปล่งประกายออกมาได้ และประกายอันงดงามนั้นก็กำลังล่อลวงให้ลุ่มหลง ทำให้ไม่อาจขัดขืนได้

“อาจารย์...”

“ถอยไป”  เคลย์ดึงสติกลับมา รีบผลักร่างสูงออกห่าง  “เรื่องที่เธอควรจะขอโทษ มันไม่ใช่เรื่องนี้ไม่ใช่หรือไง?”

“งั้นก็เรื่องจูบใช่ไหมครับ”  ลูเซียสถอนหายใจ ยอมคลายวงแขนแต่โดยดี  “เรื่องนั้นผมก็รู้สึกผิดอยู่ครับ...ผมไม่น่าทำแบบนั้นเลย”

“รู้ก็ดี”  ชายหนุ่มหันหน้าไปทางอื่น

“ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้อาจารย์ตกใจ ผมน่าจะขอดีๆ ก่อนจะจูบอาจารย์อย่างนั้น”

เคลย์หันขวับกลับมาจ้องหน้าคนพูด  “เธอว่าไงนะ?”

“ผมน่าจะขอดีๆ ก่อน...แต่ตอนนั้นผมผิดที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้”  ลูเซียสตอบตามจริง  “ผมขอโทษครับ”

“เธอนึกว่าฉันโกรธเพราะเธอ...เอ่อ...จูบ...โดยไม่ได้ขออนุญาตก่อนงั้นเหรอ?”  เคลย์เอ่ยถาม

เด็กหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาคู่สวยจ้องคนถามด้วยความประหลาดใจ  “ถ้าไม่ใช่อย่างนั้น อาจารย์จะโกรธผมเพราะอะไรล่ะครับ?”

ชายหนุ่มอ้าปากค้างเหมือนพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง  “เพราะเราสองคนอยู่ในฐานะอาจารย์กับลูกศิษย์นะ แถมเป็นผู้ชายทั้งคู่ เรื่องนี้มันไม่ควรจะเกิดขึ้น”

“ผมไม่เห็นว่า จุดนั้นมันจะเป็นเรื่องผิดอะไรเลย...ต่อให้เป็นฐานะอาจารย์กับลูกศิษย์ หรือ ผู้ชายกับผู้ชาย มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดกฎอะไรซะหน่อย สมัยนี้แล้วมันก็ปกติออกนะครับ ที่สำคัญอาจารย์ก็ยังไม่มีแฟนด้วย”

“แต่เธอมี...”  เคลย์ชะงักคำพูดไว้แค่นั้น สีหน้าเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น  “ถึงฉันจะไม่มีคนที่คบหาด้วย ก็ไม่ได้ความหมายว่าเธอจะทำอะไรตามใจได้!

“เพราะผมเลยขอโทษไงครับ...ที่ไม่ได้ขอก่อน”

“นี่เธอรู้สึกผิดจริงๆ หรือเปล่ากันแน่!  ชายหนุ่มกำหมัดแน่น สีหน้าอดกลั้นจนแทบจะตบะแตก เพราะพูดไปพูดมาก็วกกลับมาจุดเดิมอีกจนได้

ลูเซียสยิ้มแห้งๆ อยากตอบกลับไปว่า ที่จริงก็ไม่ได้รู้สึกผิดเท่าไหร่  แต่คิดว่าไม่พูดออกไปจะดีต่อสถานการณ์ตอนนี้มากกว่า

“เอาเถอะ”  เคลย์สูดลมหายใจเข้า ข่มอารมณ์ของตัวเอง  “ถ้าเธอต้องการมาพูดเรื่องแค่นี้ เอาเป็นว่าฉันยอมรับคำขอโทษ...เธอก็กลับบ้านไปได้แล้วล่ะ”

“ผมบอกแล้วไงครับว่ามีหลายเรื่อง”  ลูเซียสว่า  “คืนนี้ผมจะไม่กลับบ้านง่ายๆ หรอกครับ”

“ลูเซียส! แม้เสียงที่เรียกชื่อเขาจะแสดงออกชัดถึงความไม่พอใจ  แต่เด็กหนุ่มก็ชอบมาก

เสียงของเคลย์มีบางอย่างที่พิเศษ มันกังวาน ชวนฟัง เหมือนจะแทรกซึมผ่านเข้ามาในจิตใจได้ ลูเซียสจึงชอบที่ได้ยินเคลย์เรียกชื่อตัวเอง อยากจะให้อีกฝ่ายเรียกอีก และมันคงดีกว่านี้ถ้าเสียงเรียกนั้น ดังข้างๆ หู

เสียงสัญญาณการติดต่อดังขึ้นเบาๆ มันตั้งค่าเอาไว้ให้แสดงเฉพาะเรื่องสำคัญ เพราะงั้นจึงเดาได้ไม่ยากว่ามันน่าจะมาจากใคร

“เดี๋ยวนะครับ”  ลูเซียสจำใจหยุดความคิดนอกลู่นอกทางของตัวเอง ผละออกห่างจากชายหนุ่ม เขาเดินไปหยุดบริเวณใกล้หน้าต่าง และเรียกดูข้อความนั้น

ข้อความจากโทบี้สั้นกระชับ บอกว่าช่วยลูเซียสเรื่องนี้ได้ และไฟล์ข้อมูลพร้อมจะถูกส่งมาแล้ว แต่ก่อนหน้านั้นโทบี้มีคำถามที่ลูเซียสต้องตอบให้ได้ก่อน

ฝ่ายนั้นไม่ถามสักคำตอนถูกขอร้องให้ช่วย แต่เลือกขุดคุ้ยสิ่งที่ลูเซียสต้องการออกมาก่อน แล้วค่อยถามทีหลังแบบนี้ไม่ค่อยสมเป็นโทบี้เท่าไหร่

ลูเซียสะกดปุ่มติดต่อไปหาโทบี้โดยตรง ภาพของชายหนุ่มซึ่งอายุล่วงเข้าวัยสี่สิบกว่าแต่ก็ยังมีบางส่วนของแววตาที่กระตือรือร้นคล้ายคลึงกับเด็กปรากฏขึ้น

“มาทันทีเลยนะ”  โทบี้ว่า โต๊ะตรงหน้าของเจ้าตัวมีหน้ากากประหลาดตั้งอยู่ ใต้หน้ากากนั้นเป็นปลอกข้อมือ ของฝากจากลูเซียสก่อนหน้านี้ประดับเอาไว้คู่กัน สีอันแสบสันของมันทั้งคู่ถ้าจองมองนานๆ คงทำให้ตาพร่าได้เลย

“ขอบคุณนะครับ”  ลูเซียสว่า  “ถ้าไม่มีลุงโทบี้ ผมคงลำบากมากเลย”

“นับญาติกับฉันขึ้นมาเลยนะ”

“ผมก็นับถือลุงโทบี้เหมือนญาติสนิทอยู่ตลอดนะ”

อีกฝ่ายหัวเราะ  “ต่อไปลูกอ้อนแบบนี้จะใช้ไม่ได้แล้วนะลูเซียส ...เธอโตเร็วจนน่าตกใจ เพราะงั้นความน่ารักจะไม่มีผลต่อฉันแล้ว”

“งั้นใช้ความหล่อแทนได้ไหมครับ?  ผมหล่อนะ หล่อกว่าพ่ออีก”

โทบี้หัวเราะเสียงดังอีกครั้ง

“คุณอยากรู้อะไร ถามมาเลยครับ”  ลูเซียสเข้าเรื่องในที่สุด

“เขาเป็นใคร ไม่ใช่แค่อาจารย์ใช่ไหม ไม่งั้นเธอคงไม่ต้องทำขนาดนี้”

“ครับ ไม่ใช่แค่อาจารย์”  ลูเซียสเหลือบสายตาไปยังร่างของเคลย์ซึ่งยืนหันหลังให้อยู่ที่กลางห้อง “เขาจะเป็นคนสำคัญของผม”

จะงั้นเหรอ?”

“ครับ ต่อไปเขาจะเป็นคู่ของผม”  เด็กหนุ่มไม่รอให้ฝ่ายตรงข้ามถามย้ำ ก็พูดต่อ  “ผมแน่ใจครับ”

“อ่า...”  โทบี้ถอนหายใจยาว ยกมือขึ้นเกาศีรษะ  “พ่อนายรู้ไหม?”

“ยังครับ แต่จีแอลเจอเขาแล้ว”

“แล้ว...จีแอลว่าไงล่ะ?”  ดวงตาสีน้ำเงินที่เหมือนเส้นขีดของโทบี้ เหลือบไปทางด้านข้างแว๊บหนึ่ง

“เขาไม่...”  ลูเซียสขมวดคิ้ว ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้  “นี่ จีแอลอยู่กับคุณใช่ไหม?”

“เฮ้ย...รู้ได้ยังไงน่ะ”

“ปกติคุณไม่ถามอะไรอย่างนี้ ถ้าคุณสงสัยเรื่องอะไรก็จะถามก่อนจะลงมือช่วยเหลือ ไม่เคยมาถามเอาทีหลัง”  ลูเซียสตอบ  “แล้วตอนที่ถามว่า จีแอลว่ายังไง คุณเว้นวรรคในประโยคนิดหนึ่ง แล้วชำเลืองมองด้านข้าง”

โทบี้อ้าปากค้าง 

“ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ อายุขนาดนี้แล้วยังถูกเด็กหลอกอีก”  เสียงของจีแอลลอดผ่านเข้ามา  “เขาแค่ดักทางนายตังหาก ลูเซียสไม่แน่ใจจนกระทั่งนายพูดว่า รู้ได้ยังไงนั่นแหละ”

“นั่นก็ใช่ครับ”  เด็กหนุ่มยิ้มตอบ

“พวกนายสองคนนี่ไม่น่ารักเลย ให้ตายเถอะ!  โทบี้กลอกตา

จีแอลเดินอ้อมมายืนด้านหลังโทบี้  “โทบี้จะช่วยนายแค่ครั้งนี้นะ ต่อไปถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับ ไอ้อาจารย์เลือดสีแดงนี่อีก นายจะไม่ได้รับความช่วยเหลืออะไรทั้งนั้น”

พูดจบจีแอลก็หันหลังเดินจากไป

โทบี้หันมาพูดกับลูเซียส  “ตามที่จีแอลว่านะ  ฉันช่วยแค่ครั้งนี้เท่านั้น”

“ครับ...แค่นี้ก็พอแล้ว ขอบคุณมากนะครับ”  ลูเซียสตอบ

“อ่อ...ฉันให้ของแถม ถือว่าเป็นของขวัญตอบแทนปลอกข้อมือสวยๆ จากเธอ”  ชายหนุ่มแตะปลายนิ้วที่แถวๆ กลางหน้าอกของตัวเอง  “ฉันตั้งระบบติดตามให้แล้ว”

เด็กหนุ่มเหยียดยิ้มกว้างตอบกลับ ดวงตาคู่สวยเป็นประกายขึ้น

“หล่อกว่าพ่อจริงๆ ให้ตายเถอะ”  โทบี้พึมพำก่อนจะตัดการติดต่อไป

ลูเซียสรีบเช็คไฟล์ที่ได้รับมา เขาไล่สายตาอย่างคร่าวๆ รอบหนึ่ง จากนั้นก็ปิดระบบทุกอย่าง ดวงตาข้างซ้ายที่ถูกครอบทับด้วยเลนส์ชนิดพิเศษกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

“อาจารย์...”  เด็กหนุ่มหันไปหาเคลย์

“เธอเป็นใครกันแน่?” ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมามอง

“ครับ?”

“อย่ามาตีหน้าซื่อนะ”  ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาหา  “บอกมาว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ ทั้งเมื่อคืนฐานข้อมูลที่เสียหายอยู่ๆ ก็กลับมาใช้ได้ หรือเรื่องเมื่อวันก่อน ที่เธอทำแบบทดสอบถูกทั้งหมดในเวลาแค่เจ็ดนาทีกว่าๆ นั่นก็ด้วย”

ดวงตาของลูเซียสจับจ้องไปที่คนถามนิ่ง  “ถ้าผมบอก อาจารย์จะเชื่อผมไหมครับ?” 

เคลย์ไม่ได้ตอบ

“เรื่องงานของอาจารย์  ผมแฮกเข้าไปในระบบ แล้วก็กู้คืนข้อมูลที่ถูกลบทิ้งให้”  ลูเซียสตอบไปตามตรง  “ไฟล์ข้อมูลไม่ได้มีปัญหา แต่มันถูกใครบางคนจงใจลบทิ้งไปตังหาก”

“เธอทำได้ยังไง?”

“ผมเรียนรู้เรื่องพวกนี้มาตั้งแต่เด็ก สำหรับผม...มันไม่ได้ยากเย็นอะไร”

ดวงตาสีดำขลับของเคลย์จ้องตรงมา  “งั้นเธอแฮกระบบเพื่อให้ตัวเองทำแบบทดสอบพวกนั้นได้ หรือเปล่า?”

“อาจารย์คิดว่าผมทำหรือเปล่าล่ะครับ?”  ลูเซียสไม่รู้สึกอะไรสักนิด เมื่อคนอื่นสงสัยในตัวเขา แต่เมื่อเป็นเคลย์ เขากลับรู้สึกราวกับมีก้อนหินถ่วงทับอยู่ในใจ

“ไม่มีใครเคยทำคะแนนได้มากขนาดนั้น  ที่สำคัญด้วยเวลาแค่นั้น แค่อ่านโจทย์อย่างเดียวยังยากเลย แต่เธอทำถูกทั้งหมด”

“อาจารย์ก็เลยคิดว่าผมโกง เหมือนที่อาจารย์คนอื่นว่า?”

การนิ่งเงียบของเคลย์ เหมือนเครื่องยืนยันอย่างหนึ่ง ลูเซียสสีหน้าหมองหม่น ร่างสูงหันหลังตั้งท่าจะก้าวเท้าออกจากห้องไปทั้งอย่างนั้น

“เดี๋ยว” ชายหนุ่มคว้าแขนของลูเซียสเอาไว้  “ฉันไม่ได้คิดว่าเธอโกง”

เด็กหนุ่มหันกลับมา มองเจ้าของห้อง

“จริงเหรอครับ?”

“สำหรับเรื่องอื่นฉันยังไม่แน่ใจ...แต่เรื่องนี้ จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังคงคิดว่าเธอทำได้ด้วยความสามารถจริงๆ”

ทันทีที่เคลย์พูดอย่างนั้น ร่างของเขาก็โดนรวบกอดไว้ทั้งตัว วงแขนของลูเซียสกระชับแน่นแทบไม่เหลือช่องว่างให้หายใจ ทั้งที่ตัวของอาจารย์หนุ่มจะไม่ใช่เล็ก แต่ตอนนี้กลับเหมือนถูกกลืนให้จมหายไปในอ้อมกอดนั้น

“ปล่อย...”  แผ่นหลังของชายหนุ่มถูกดันติดกำแพง

“คนอื่นจะสงสัยผมยังไงผมไม่สน แต่ผมอยากให้อาจารย์เชื่อใจผม ...แค่อาจารย์คนเดียวก็พอ”

“พูดอย่างนั้นทั้งที่เธอมีเรื่องน่าสงสัย และเรื่องปิดบังไว้มากมายเนี่ยนะ”

“ใช่ครับ”  

“เธอเห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว”

“นั่นก็ใช่อีกล่ะครับ”  ลูเซียสเหยียดยิ้ม ฝังใบหน้าลงบนลาดไหล่ของอีกฝ่าย กลิ่นกายเฉพาะตัวของเคลย์ทำให้เขาเคลิบเคลิ้ม เส้นเลือดซึ่งกำลังเต้นไหวอยู่บนลำคอของฝ่ายนั้นก็กำลังยั่วยวนเขาเช่นกัน

“ปล่อยเดี๋ยวนี้!

“อาจารย์...”  น้ำเสียงที่คล้ายจะออดอ้อนดังขึ้น  “ทำไมอาจารย์กลับมากับครูสได้ครับ? อาจารย์รู้จักเขาได้ยังไง แล้วทำไมดูสนิทกันขนาดนั้น?”

“ปล่อยฉัน” เคลย์เริ่มดิ้นขลุกขลัก ชายหนุ่มรู้สึกตัวแล้วว่าคิดผิดจริงๆ ที่คว้าแขนของลูเซียสเอาไว้เมื่อครู่  “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ”

ลูเซียสเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยของเขาฉายแววดุดันน่าหวาดหวั่นออกมา

“เกี่ยวสิครับ...เรื่องของอาจารย์ก็ต้องเกี่ยวกับผม”

“ไม่เกี่ยว” เคลย์พยายามดันตัวออกห่าง แต่พละกำลังของเด็กหนุ่มเยอะมากอย่างไม่น่าเชื่อ วงแขนที่ตรึงร่างโปร่งนั้นไว้ยังคงกระชับแน่นไม่แม้ขยับสักนิด

“ผมบอกว่าเกี่ยวไง” ลูเซียสไล้มือไปบนแผ่นหลังของชายหนุ่ม  “ถ้าอาจารย์ไม่ตอบ ผมก็ไม่ปล่อย อาจารย์สู้แรงผมไม่ไหวหรอก...ไม่เชื่อลองดูก็ได้”

หลังพยายามอยู่พักหนึ่ง เคลย์ก็เหนื่อยหอบอยู่ในอ้อมกอดของลูเซียส ใบหน้าแดงกล่ำ ดวงตาสีดำขลับแฝงแววโกรธเคือง แต่แทนที่จะกลัว ลูเซียสกลับมองว่าน่ารักแทบทนไม่ไหว

เขาไม่เคยเห็นใครน่ารักเท่านี้มาก่อนเลยจริงๆ

“...เขาก็คือคนที่ฝากฉันเข้าทำงานที่ ซี-คอล”  เคลย์ยอมตอบในที่สุด  “ตั้งแต่ฉันยังเด็ก เขาช่วยอุปการะฉัน ฉุดฉันขึ้นมาจากความเป็นอยู่อันยากแค้นแสนลำบาก ให้การศึกษา ทำให้ฉันเป็นอย่างทุกวันนี้ ...ครูสเป็นผู้มีบุญคุณของฉัน”

ลูเซียสคลายวงแขนของตัวเองอย่างช้าๆ  

เคลย์ นามสกุลอัลวาเรซ และอัลวาเรซ ก็เป็นนามสกุลเดียวกับของวิกเตอร์  ตอนแรกลูเซียสคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่ตอนนี้คงไม่ใช่แล้ว ...ดูท่าลูเซียสคงต้องหาเวลาแวะไปหาครูสแล้วจริงๆ



===+++===+++===+++

แกล้งคนป่วยเรอะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #764 lormay (@lormay) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 20:50

    มีชื่อ​วิกเตอร์​โผล่​ออกมา​ นึกถึง​ตฉาก​สุดท้าย​ของ​วิกเตอร์​แล้ว​ยัง​เศร้า​อยู่​เลย​ จากนั้น​ไรท์​ก็​ไม่​พูด​ถึง​ความรู้สึก​ของ​ครูส เลย​ด้วย​ เรา​อยาก​รู้​ว่า​ตอนที่​ครูส​ได้​ดู​ไฟล์​ใน​การ์ด​อันนั้น​แล้ว​จะ​เป็น​ยังไง​

    #764
    2
    • #764-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 128)
      9 มิถุนายน 2562 / 00:10
      สำหรับเราแล้ว เรื่องของวิกเตอร์นั้นน่าเศร้ามากค่ะ แม้จะรักกันแต่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันกับครูส... จนถึงตอนนี้ครูสเองก็ยังคิดถึงวิกเตอร์อยู่นะคะ และก็ไม่ได้มีคนรักใหม่อีกเลย (แม้จะโดนตามจีบก็เถอะ)

      เราไม่ได้เล่าในส่วนของครูสมากนัก ...เพราะครูสเป็นคนเข้มแข็งมากค่ะ เขาคิดถึงส่วนรวมมากกว่าเรื่องส่วนตัว เลยกักเก็บความเสียใจไว้ลึกๆ ต้องยืนหยัดโดยเร็วในฐานะผู้นำ (ตอนเห็นไฟล์นั่นครูสก็เศร้ามากๆ) ...ที่จริงเราคิดเอาไว้ว่าถ้ามีโอกาสจะเขียนตอนครูสกับวิกเตอร์ยังหนุ่มค่ะ ตอนที่พวกเขายังอยู่ด้วยกัน ตอนเลิฟๆ ไรงี้ ...แต่เพราะรู้สึกว่าอยากเขียนตอนพิเศษของจีแอล ตอนสั้นๆของสเวนกะเอเลียต ก็เลยทำให้ส่วนของครูสกะวิกเตอร์ยังไม่มีโอกาสได้คิดเลย ...ที่สำคัญมากๆ คือตอนนี้แค่ตอนพิเศษของลูเซียส ก็ยังยาวววววววมากกว่าที่คิดขนาดนี้ ส่วนอื่นๆ ก็เลยต้องเลื่อนไปอีกค่ะ

      เขียนช้าๆ เต่าๆ เรื่อยๆ.... แฮะๆ
      #764-1
    • #764-2 lormay (@lormay) (จากตอนที่ 128)
      11 มิถุนายน 2562 / 23:47
      เรื่องของ 2 คนนี้เศร้าตั้งแต่แรกค่ะ และจุดจบก็นะ

      ช่วงที่สองคนนี้อยู่ด้วยกันทั้งสองคนต้องมีความสุขมากแน่ๆค่ะ

      เรานึกว่าผ่านมานานแล้วโทบี้คงช่วยเยียวยาครูสได้ซะอีก (อิๆ)

      น่าสงสารครูสจังค่ะ ฮืออ
      #764-2
  2. #763 Zoul_Zap (@jane-1803) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 19:49
    จีแอลกำลังทดสอบอยู่
    สู้ๆ น้าาาาาาา
    #763
    1
    • #763-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 128)
      9 มิถุนายน 2562 / 00:10
      ใช่ค่า อย่าโดนปั่นหัวนะ
      #763-1
  3. #762 y_pps (@y_pps) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 18:11
    วางสิบบาท เคลย์หึงลูเซียสกับจีแอลแน่ๆ
    #762
    1
    • #762-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 128)
      9 มิถุนายน 2562 / 00:11
      ถูกค่ะ จารย์เข้าใจผิดอยู่นิดๆ
      #762-1
  4. #761 จันทราสูญสลาย (@b22925) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 16:57
    หวังว่าจีแอลแแกล้งโมโหนะ แต่ถ้าไม่ชอบอาจารย์จริงๆก็...ตามจีแอลค่ะ// จีแอลForever
    #761
    1
    • #761-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 128)
      9 มิถุนายน 2562 / 00:12
      จีแอลแกล้งลูเซียสอยู่ค่ะ ...เชียร์จีแอลดีที่สุด!
      #761-1
  5. #760 N nana (@psysic) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 15:35
    เหมือนจะมีปัญหาแม่ผัว ลูกสะไพ้เลยยย รอนะคะ
    #760
    1
    • #760-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 128)
      9 มิถุนายน 2562 / 00:13
      สงสารอาจารย์นะคะ แค่ลูกชายก็รับมือไม่ไหวแล้ว เจอจีแอลเข้าไปตายแน่ๆ
      #760-1
  6. #759 PYPOP (@babelilong) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 14:28

    ลูเซียสเจ้าเล่ห์ได้ใครอ่ะ รอตอนต่อไปปปป

    #759
    1
  7. #758 ATIPP (@122792) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 13:44
    เห็นใจอาจารย์มากเลยค่ะ เจอเด็กเจ้าเล่ห์ //กุมใจ
    #758
    1
    • #758-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 128)
      9 มิถุนายน 2562 / 00:14
      อาจารย์น่าสงสารนิดหน่อย...แต่ถ้าจับจุดได้ อาจารย์จะยืนหนึ่งเลยน้า
      #758-1
  8. #757 .tpvry (@ployiizaa) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 13:31
    รอนะคะตัวเอง สู้ๆน้า
    #757
    1
    • #757-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 128)
      9 มิถุนายน 2562 / 00:14
      ขอบคุณค่า...เค้าจะพยายามนะ
      #757-1