Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 123 : ตอนพิเศษ : โชคชะตา...ครั้งใหม่ [22]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    14 พ.ค. 62

ลูเซียสก้าวเท้าด้วยจังหวะเรียบเรื่อย ไปตามทางเดินระหว่างตัวอาคารของโรงเรียนซึ่งกินเนื้อที่กว้างใหญ่อย่างซี-คอล แสงแดดยามเย็นของวันนี้ถูกเมฆบดบังไปจนหมด บรรยากาศรอบตัวจึงให้ความรู้สึกอึมครึมอย่างที่เซย์นไม่ได้มีบ่อยนัก

เมื่อก้าวเท้าไปถึงประตูห้องพักของเคลย์ ลูเซียสก็เคาะอย่างใจเย็น ไม่มีอะไรรับประกันว่าเคลย์จะยังอยู่ข้างใน แต่เด็กหนุ่มเชื่อมั่นอยู่ลึกๆ ว่า ...ฝ่ายนั้นจะต้องรอแน่

บานประตูเปิดอ้าออก  พร้อมกับรอยยิ้มของลูเซียสที่จางหายไปจากใบหน้า

“อ้าว...เธอเองหรอกเหรอ?”  เสียงโทนไม่สูงไม่ต่ำ ของชายหนุ่มผู้สวมแว่นตากรองแสงเอ่ยขึ้น 

“ฮาวี่...”  ลูเซียสขมวดคิ้ว

“ดูเหมือนลูกศิษย์ของคุณจะมาหานะ”  ชายร่างเพรียวหันกลับเข้าไปในห้อง มองไปยังร่างเคลย์ที่กำลังง่วนกับงานบางอย่างบนโต๊ะทำงาน

ปลายนิ้วของเจ้าของห้องเคลื่อนไหวอยู่บนแป้นคีย์บอร์ดเสมือน หน้าจอโปร่งแสงที่ฉายอยู่ด้านหนึ่งของโต๊ะกำลังแสดงผลเป็นอักษรแบบเข้ารหัสเรียงเป็นพรืด และกำลังขยับไม่หยุด

ชายหนุ่มเหลือบดวงตาเรียวสีดำสนิท มาทางลูเซียสแว๊บหนึ่ง 

“วันนี้ฉันติดงานน่ะ เธอกลับไปก่อนเถอะ” 

“อาจารย์เคลย์มีงานต้องตรวจสอบอีกเยอะเลย คิดว่าคงอีกนานกว่าจะเสร็จ”  ฮาวี่กล่าว พร้อมรอยยิ้นที่ให้ความรู้สึกเสแสร้งบนใบหน้า  “เธอมีธุระอะไรสำคัญหรือเปล่า?”

ลูเซียสถอนสายตาจากร่างของเคลย์ หันมาจับจ้องคนพูด

“ผมจะรอ”  ลูเซียสจะก้าวเท้าเข้าไป แต่ร่างของคนที่อยู่หน้าประตูไม่ยอมถอยหลบ

ฮาวี่ลดเสียงแผ่วเบาลง ให้ได้ยินกันแค่สองคนขณะเอ่ยต่อ  “เขายังต้องทำงาน ไม่แน่ว่าคืนนี้จะเสร็จหรือเปล่า ถึงอย่างนั้นก็ยังจะรอหรือไง?”

ลูเซียสเลิกคิ้วขึ้น ตอบกลับด้วยเสียงกดต่ำ  “ใช่...ผมยังไม่มีอย่างอื่นที่น่าสนใจกว่าให้ทำตอนนี้”

“แล้วเรื่องที่ฉันเคยบอกไป สำหรับเธอไม่น่าสนใจเลยเหรอ?”

“บอกตามตรง ก่อนหน้านี้ผมยังรู้สึกสนใจอยู่นิดหน่อย”  ลูเซียสยักไหล่ “แต่ตอนนี้...ไม่เลยสักนิด ไม่ว่าคุณจะอยากให้ผมไปที่ไหน หรือให้ไปทำอะไร ...ผมก็ไม่อยากไปเลยสักอย่าง”

ฮาวี่ใช้ปลายนิ้วขยับแว่นตา ริมฝีปากยังคงประดับรอยยิ้ม

“แล้วเธอจะต้องเปลี่ยนใจ”

“ถ้าคุณรอไหว ก็รอดู”

ฮาวี่กัดกราม ดวงตาหลังแว่นกรองแสงของเขาดูเข้มข้นขึ้น เหมือนเจ้าตัวจะมีบางอย่างที่ซุกซ่อนเอาไว้ และพยายามเก็บกดไม่ให้มันแสดงออกมา

“อาจารย์ฮาวี่ครับ...”  เสียงของเคลย์ ฉุดให้พวกเขาทั้งคู่ละสายตาจากกัน

“ครับ?”  ฮาวี่เปลี่ยนสีหน้าของตัวเองให้ฉาบด้วยรอยยิ้มจอมปลอมอีกครั้ง ขณะหันไปหาชายหนุ่มเจ้าของห้อง

“งานนี้คงไม่เสร็จง่ายๆ เอาเป็นว่าผมจะพยายามทำให้เสร็จให้เร็วที่สุด พรุ่งนี้เช้าจะส่งไปให้ตรวจอีกที...ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วอาจารย์กลับไปก่อนก็ได้ครับ”  เคลย์กล่าว

“ขอโทษด้วยนะครับอาจารย์เคลย์ ที่เอางานมาให้ตอนนี้ แต่เรื่องนี้มันด่วนจริงๆ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เรื่องนี้มันไม่ใช่ความผิดของคุณ”

“งั้นผมคงต้องกลับก่อน...แล้ว...”  ฮาวี่พูดก่อนปรายตาทางลูเซียส เหมือนจะบอกเป็นนัยให้เคลย์พูดอะไรกับเด็กหนุ่มด้วย

“ลูเซียส”  เคลย์ถอนหายใจเบาๆ  “เธอก็กลับไปก่อนเถอะ ฉันยังมีงานต้องทำ”

ลูเซียสอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็แค่พยักหน้าตอบกลับไป  “ครับ”

เคลย์หันกลับไปยังโต๊ะทำงานอีกครั้ง ส่วนฮาวี่ก็ผายมือไปทางด้านนอกให้ลูเซียส ...เด็กหนุ่มร่างสูงเหลือบสายตาไปยังอาจารย์หนุ่มอีกครั้ง ก่อนจะยอมเดินตามฮาวี่ออกจากห้องไป

“ดูเหมือนเธอจะถูกใจเขามาก”  ฮาวี่กล่าวทันทีที่บานประตูปิดลง

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหมายถึงใคร ...ลูเซียสยังคงสีหน้าเรียบเฉยและนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

“เอาเถอะ ฉันเข้าใจดี...หมอนั่นเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับเธอ จะสนใจบ้างก็ไม่แปลก”  ชายหนุ่มพูดต่อ  “เรื่องที่ฉันบอกเธอ ลองเอาไปคิดดูให้ดีนะ...ท่านรอเจอเธออยู่ และพวกเราก็มีของขวัญชิ้นใหญ่ที่เธอจะต้องประหลาดใจและปลาบปลื้มเตรียมเอาไว้รอต้อนรับเธออยู่ ถ้าพร้อมจะฟังละก็ฉันยินดีจะชี้แจงรายละเอียดให้”

ลูเซียสยังคงก้าวเท้าต่อไปเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่ฮาวี่พูด

“เราจะรออย่างสงบนะ แต่ถ้าถึงเวลาที่รอไม่ไหวแล้ว...เราอาจจะต้องทบทวนแล้วก็เปลี่ยนแนวทางการชักชวนใหม่อีกที”

คราวนี้เด็กหนุ่มหยุดฝีเท้า หัวเราะในลำคอครั้งหนึ่ง 

“หึ...จะขู่ผมเหรอ?”

“ไม่ อย่าเข้าใจผิดสิ เรารู้ว่าไม่มีทางขู่เธอได้อยู่แล้ว ทางเราซะอีกที่จะเป็นฝ่ายถูกขู่”  ชายหนุ่มสวมแว่นแย้มยิ้ม “เชื่อเถอะว่า เราไม่ได้มีจุดประสงค์ไม่ดี และก็ต้องการแค่ความร่วมมือจากเธอเท่านั้น”

ดวงตาของลูเซียสหรี่ลงขณะจ้องหน้าอีกฝ่าย

“ฉันจะรอคำตอบจากเธอ”  พอกล่าวจบชายหนุ่มก็หมุนตัวเดินจากไป

 

เป็นช่วงเวลาค่ำแล้ว ที่ลูเซียสย้อนกลับมาอีกครั้ง เขาแฮกรหัสผ่านเข้าประตูห้องของเคลย์ได้อย่างไม่ยากเย็น มือข้างหนึ่งอุ้มถุงบรรจุอาหารสำเร็จรูปหลากหลายอย่างไว้ในวงแขน ส่วนอีกข้างก็ผลักประตูเข้าไปด้านใน

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานสะดุ้งเล็กน้อย หันขวับมาจ้องมอง

“ลูเซียส?”  เคลย์เบิกตากว้างขึ้น  “เธอเข้ามาได้ยังไง?”

“ประตูมันไม่ได้ล็อคครับ ผมลองผลักดูมันก็เปิดออกมาเองเลย”  เด็กหนุ่มส่งยิ้มแบบไร้พิษภัยไปให้  “อาจารย์ไม่ระวังตัวเลยนะครับ ไม่ล็อคห้องแบบนี้”

“ฉัน...”  ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าประตูห้อง  “ฉันล็อคแล้ว...”

“อาจารย์ยุ่งจนลืมมากกว่า ไม่งั้นผมจะเข้ามาได้ยังไงล่ะครับ”

“ลืม?...”  เคลย์นิ่วหน้า  “แล้วเธอทำไมยังไม่กลับบ้านอีก มาที่นี่ทำไม?”

“ผมเอาเสบียงมาส่งให้”  ร่างสูงชูของในมือขึ้น  “อาจารย์ยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหมล่ะครับ?”

เคลย์ไม่ได้สนใจอาหารที่ลูเซียสนำมา  เอาแต่จ้องหน้าเด็กหนุ่ม  “เวลานี้เธอควรกลับบ้านได้แล้ว ไม่ใช่มาอยู่ที่นี่นะ”

“อาจารย์เป็นห่วงผมเหรอครับ?”

“ฉันก็เป็นห่วงนักเรียนของฉันทุกคนนั่นแหละ”

ลูเซียสตีหน้าเศร้า 

“ผมกลับไปบ้านแล้วครับ แต่วันนี้คุณอาของผมไม่กลับบ้าน ผมไม่ชอบกินข้าวเย็นคนเดียว เพราะงั้นก็เลยคิดถึงอาจารย์ขึ้นมาก็เลยซื้อของกินเอามาให้ ...ผมขอโทษนะครับที่ทำไปโดยไม่ได้ถามอาจารย์ก่อน อาจารย์อย่าโกรธเลยนะครับ”

“ฉัน...ไม่ได้โกรธ”  เคลย์ถอนหายใจ

ใจจริงเคลย์ก็หิวอยู่มากจริงๆ ยังคิดอยู่ว่าคงต้องยอมเสียเวลาเพื่อออกไปหาซื้ออาหารอยู่พอดี ดังนั้นการที่ลูเซียสมาพร้อมกับของกิน ถือว่าช่วยได้มาก  แต่ถึงอย่างนั้นเคลย์ยังไม่อยากให้เด็กหนุ่มต้องเทียวไปเทียวมา อีกอย่างก็คือ...เขาอยากเลี่ยงการอยู่กับอีกฝ่ายตามลำพัง

“อาจารย์...”  ลูเซียสเหลือบสายตาขึ้นมอง ดูแล้วน่าสงสารจนไม่อาจจะตัดใจต่อว่าต่อได้ลงอีก

“เอาเถอะ ขอบใจมาก เธอช่วยได้มากเลย”

“จริงเหรอครับ...”  เด็กหนุ่มดูสดใสขึ้นทันตา  “งั้นอาจารย์พักหน่อยนะครับ มากินมื้อเย็นกันก่อน ผมเองก็หิวสุดๆ แล้ว”

เคลย์หัวเราะเบาๆ เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานป้อนคำสั่งต่อเนื่องที่ค้างอยู่อีกนิดหน่อย จากนั้นก็นั่งพักบนเก้าอี้ที่ใช้สำหรับพักผ่อนทำจากไม้รูปร่างโบราณ  ลูเซียสทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ก่อนหยิบกล่องอาหารสำเร็จรูปจำนวนหลายกล่องออกมาจากถุง พร้อมกับน้ำหวานอีกหลายขวด

“ดูเหมือนฉันจะติดหนี้อาหารมื้อนี้เธอสินะ”

ลูเซียสหัวเราะ  “อันที่จริงผมไม่ได้คิดอย่างนั้น...แต่ถ้าอาจารย์คิดว่ามันเป็นหนี้ ผมก็รอการใช้คืนนะครับ”

“ไม่น่าพูดออกไปเลยจริงๆ”  เคลย์บ่นเบาๆ

แล้วมื้ออาหารเย็นที่ล่วงเวลามาหลายชั่วโมงจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว เพราะไม่มีโต๊ะสำหรับวางของตรงหน้า พวกเขาจึงต้องถือกล่องด้วยมือข้างหนึ่ง ที่นั่งคับแคบทำให้หัวเข่าของทั้งคู่เบียดชิดกัน แต่ก็ไม่ได้สร้างความอึดอัดให้กับทั้งคู่

“อาจารย์ต้องสะสางงานอะไรเหรอครับ?”  ลูเซียสชวนคุย หลังจากจัดการอาหารกล่องแรกจนเกลี้ยงแล้ว กำลังลงมือเปิดกล่องที่สอง

“ฉันต้องทำตารางคะแนน แล้วก็บันทึกการสอนของทุกระดับใหม่หมด...พอดีว่าทางฝ่ายวิชาการต้องการปรับปรุงข้อมูล เพื่อแก้ไขโปรแกรมในระบบนิดหน่อย”  เคลย์ตอบ 

“ยุ่งยากขนาดนั้นเลยหรือครับ?”

“อันที่จริงไม่ใช่เรื่องยุ่งยาก...เพียงแต่...”

“แต่อะไรครับ?”

เคลย์ลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตอบไปตามตรง  “ไฟล์งาน และระบบบันทึกข้อมูลของฉันดันมีปัญหา ...เพราะอย่างนั้นฉันก็เลยต้องไล่หารายละเอียดทีละคน มันก็เลยเสียเวลามากอยู่”

“ของอาจารย์คนเดียวเหรอครับที่มีปัญหา”

“ฉันก็ไม่แน่ใจ”  เคลย์มองหน้าคนถาม  “แต่ในเมื่อมันปัญหามันเกิดแล้ว ยังไงฉันก็ต้องทำในส่วนของฉันให้เสร็จอยู่ดี”

“ให้ผมช่วยไหมครับ?”

“เธอช่วยอะไรไม่ได้หรอก ฉันแจ้งฝ่ายเทคนิคที่ดูแลระบบไปแล้ว พวกเขายังงมหาสาเหตุกันไม่เจอเลย...แล้วนี่ก็เป็นงานของฉัน ฉันทำเองได้”

“ผมก็พูดไปอย่างนั้นเองล่ะครับ เอาเข้าจริงถึงอาจารย์ขอให้ช่วย ผมก็ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไง” ลูเซียสหัวเราะ  “ผมคงช่วยได้แค่เรื่องกิน...เพราะงั้นอาจารย์กินเยอะๆ นะครับ”

“อือ”  เคลย์ส่งเสียงตอบในลำคอ ดวงตาคู่สวยสีดำวาวดูอ่อนโยน พร้อมกับรอยยิ้มบางเบาปรากฏบนใบหน้า ...มันทำให้ลูเซียสรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมา จนต้องยกน้ำขึ้นดื่มหลายอึกจนเกือบสำลัก

หลังมื้ออาหารเคลย์ไม่ได้ไล่ลูเซียสให้กลับไปในทันที เขามองเวลาและรีบกลับไปทำงานของตัวเองต่อ ปล่อยให้ลูเซียสเอ้อระเหยอยู่ในห้องโดยไม่ได้สนใจอีก

เคลย์จมอยู่กับข้อมูลเรียงเป็นพรืด จนเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว

“อาจารย์...พักสายตาหน่อยดีกว่านะครับ”

เคลย์ละสายตาจากหน้าจอการทำงาน หันมามองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าลูเซียสเดินมาอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว แม้เจ้าตัวจะสูงใหญ่แต่การเคลื่อนไหวปราดเปรียวแทบไม่มีเสียงใดๆ กวนใจเจ้าของห้องเลย

“นี่ เธอยังไม่กลับไปอีกเหรอ?”

“ผมก็กำลังจะกลับแล้วล่ะครับ...อาจารย์ไม่ต้องห่วงหรอก”

“ฮืม...”  เคลย์ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง  รู้สึกเหนื่อยล้าจนเริ่มปวดหัวขึ้นมา

“เชื่อผมเถอะ พักสายตาหน่อย เร่งทำไปตอนนี้อาจจะผิดพลาดให้ต้องมาแก้ จะวุ่นวายกว่าเก่านะครับ”  เจ้าของเสียงทุ้ม ยื่นขวดน้ำดื่มมาตรงหน้า

ชายหนุ่มจึงรับมันไปดื่ม น้ำรสชาติหวานอ่อนๆ และกลิ่นจางๆ ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายได้มาก เมื่อร่างกายสบายขึ้น ดวงตาเรียวยาวสีดำก็ปิดลงอย่างช้าๆ คิดว่าพักสายตาสักหน่อยอย่างที่ลูเซียสบอกกน่าจะดีเหมือนกัน

เคลย์วูบหลับไปชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมา แล้วพบว่าตัวเองมานอนเอนหลังอยู่บนเก้าอี้สำหรับพักผ่อนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างโปร่งจึงรีบยันตัวลุกขึ้นทันที

“อาจารย์นอนอีกหน่อยก็ได้นะ”  เสียงของลูเซียสดังมาจากที่โต๊ะทำงาน

“ฉันหลับไปนานแค่ไหน”

“ครึ่งชั่วโมงเองครับ”  เด็กหนุ่มแตะเวลาที่โต๊ะเบาๆ แสงสว่างเป็นตัวเลขวาบขึ้นให้เห็น บ่งบอกว่าเขาหลับไปประมาณครึ่งชั่วโมงอย่างที่ว่าจริงๆ

เคลย์ลุกขึ้นยืน สมองรู้สึกปลอดโปล่ง อาการมึนศีรษะก่อนหน้านี้หายเป็นปลิดทิ้งไปแล้ว  เขาสาวเท้าไปยังโต๊ะทำงาน

“นี่ดึกมากแล้ว เธอ...กลับไปได้แล้วล่ะ”

“ไหนๆ ก็ไหนๆ  ผมว่า ผมรอกลับพร้อมอาจารย์ดีกว่า”

“ฉันยังเหลืองานอีก คืนนี้คง...”

“นี่ใกล้เสร็จแล้วนี่ครับ”

“หา?”

ลูเซียสโบกนิ้วไปที่หน้าจอ  “ผมช่วยทำความสะอาดโต๊ะทำงานให้ ก็เลยเห็นว่าอาจารย์ทำจะเสร็จอยู่แล้ว”

“ฉัน...”  เคลย์เลิกคิ้วสูง ก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ จัดการป้อนคำสั่งตรวจเช็คข้อมูล...ข้อมูลที่หายไปก่อนหน้านี้กลับมาอยู่ในฐานข้อมูลอย่างที่ควรจะเป็นแล้ว   

แค่เคลย์เชื่อมโยงมันเข้าด้วยกัน เพียงไม่ถึงสองนาที ทุกอย่างก็เสร็จสิ้น

“นี่มัน...เธอทำอะไรกันแน่”

“ผมเหรอ?”  ลูเซียสชี้นิ้วมาที่ตัวเอง  “ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“แต่ว่าข้อมูลที่หายไปก่อนหน้ามัน...กลับมา”

“เอ๋...มันกลับมาเหรอ งั้นก็เป็นเรื่องดีสินะครับ”

เคลย์มองกลับไปยังหน้าจอด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ 

“อาจารย์คิดว่าผมจะเข้าไปกู้ไฟล์ที่หายไปในระบบได้เหรอครับ?  ระบบอันแสนจะยิ่งใหญ่ซับซ้อนของซี-คอลเนี่ยนะครับ”

เคลย์พูดไม่ออก แต่ไม่รู้ทำไม เขาคิดว่าคำพูดของอีกฝ่ายเหมือนกำลังประชดประชันมากกว่าจะบอกเล่าธรรมดา

“สงสัยเพราะฝ่ายเทคนิคซ่อมแซมระบบได้แล้ว ข้อมูลส่วนของอาจารย์ก็เลยกลับคืนมาละมั้งครับ”

“ก็คงจะอย่างนั้น”  เคลย์ยอมรับในที่สุด เขาส่งสำรองไฟล์จัดส่งมันให้กับฮาวี่ ก่อนจะจัดการปิดอุปกรณ์ต่างๆ บนโต๊ะทำงาน 

“งั้นอาจารย์ก็กลับกันได้แล้วสินะครับ”

“ฮืม”

“โอ้โห...ดึกมากเลยนะเนี่ย”

“ใช่  ฉันถึงบอกให้เธอรีบกลับไปก่อนหน้านี้ไงล่ะ”

“ก็ผมลืมเช็คเวลานี่นา...ทำยังไงดีล่ะ ดึกขนาดนี้นี้ผมกลับบ้านคนเดียวไม่ได้แล้วล่ะ”  ลูเซียสทำหน้าเป็นกังวล ดวงตาคู่สวยหันมาจับจ้องอีกฝ่าย  “อาจารย์ไปส่งผมหน่อยนะ”



===+++===+++===+++

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ  ได้อ่านคอมเมนต์แล้วมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย  จะพยายามนะคะ  สู้ๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #717 lormay (@lormay) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 00:45

    ดู​น้อง​ทุ่มเท​มาก​เลย​นะ​

    อาจารย์​คง​หนี​ไม่​รอด​ละ​ล่ะ

    #717
    1
    • #717-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 123)
      22 พฤษภาคม 2562 / 14:40
      อาจารย์หนีไม่รอดแล้วค่ะ...ตอนหน้าก็โดน...แล้ว 55 (โดนจุ๊บนะ)
      #717-1
  2. #716 y_pps (@y_pps) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 22:35
    คือแผนเธอ....
    อาจารย์ยอมๆ เขาไปเถอะค่ะ
    #716
    1
    • #716-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 123)
      16 พฤษภาคม 2562 / 18:46
      เมื่ออาจารย์รู้ตัว ก็ช้าไปแล้ว ไม่ทันเด็ก
      #716-1
  3. #715 FaYonArT (@fayonart) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 20:42
    โอ้ย ตายๆๆๆ ชักจะสงสารอาจารย์แล้วสิ ก็เด็กมันร้าย
    #715
    1
    • #715-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 123)
      16 พฤษภาคม 2562 / 18:45
      อาจารย์หนีไม่ทันแล้วด้วยสิ
      #715-1
  4. #714 Zoul_Zap (@jane-1803) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 07:33
    พี่แกลื่นยิ่งกว่าปลาไหล
    #714
    1
  5. #713 ATIPP (@122792) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 22:59
    เด็กมันมารยาค่ะอาจารย์ อย่าไปหลงกลเขานะคะ เชื่อหนูค่ะอาจารย์ หนีป๊ายยยยยนย //จะหนีไปทางไหนดีคะ เด็กแสบดักไว้ทุกทางขนาดนี้ โชคดีค่ะอาจารย์ ซับกำเดา~ เอ๊ย!! ซับนั่มต่าาาา~~ >_<
    #713
    1
    • #713-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 123)
      16 พฤษภาคม 2562 / 18:45
      อาจารย์ไม่รอดแล้วล่ะ ขึ้นอยู่กับว่าจะโดนกินตอนไหนแล้วววว
      #713-1
  6. #712 AnnieAnnj89 (@AnnieAnnj89) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 22:24
    เนี่ยยยยย ตีหน้าซื่อเก่งงง
    #712
    1
    • #712-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 123)
      16 พฤษภาคม 2562 / 18:44
      ใช่ค่ะ นอกจากตีหน้าซื่อลูเซียสก็อ้อนเก่งด้วยนะคะ ดูจากอ้อนคุณอาเอเลียตได้
      #712-1
  7. #711 เปลวกาล (@hamburg) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 22:01
    เนียนเก่งงง
    #711
    1
    • #711-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 123)
      16 พฤษภาคม 2562 / 18:43
      อาจารย์เริ่มรู้ตัวล่ะ...จะว่าไปจารย์ก็รู้สึกช้าจัง 55
      #711-1
  8. #710 N nana (@psysic) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:39
    อยากรู้แผนการของฮาวี่
    #710
    2
    • #710-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 123)
      16 พฤษภาคม 2562 / 18:42
      อยากสปอยล์ให้ฟังนะคะ แต่ว่า กลัวแต่งๆ ไปแล้วเกิดเปลี่ยนใจไปทางอื่น เพราะงั้นอุบไว้ก่อนเนอะ
      #710-1
  9. #709 Bloody Moon (@jeerananeye) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:00

    สุดท้ายก็มีแผน
    #709
    1