Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 121 : ตอนพิเศษ : โชคชะตา...ครั้งใหม่ [20]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    7 พ.ค. 62

“อาจารย์”  เสียงเรียก ทำให้ร่างโปร่งหยุดฝีเท้า บริเวณใต้ต้นไม้ที่แสงแดดยามเช้าสาดส่องทำให้เงาร่างของเจ้าของเสียงทอดยาวไปกับพื้น

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเด็กหนุ่มร่างสูงเจ้าของดวงตาคู่สวยเปล่งประกายกำลังส่งยิ้มกว้างมาให้ มันส่งผลให้ใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติอยู่แล้วของลูเซียสยิ่งดูโดดเด่นขึ้นไปอีก  แต่เคลย์มองมันแค่เพียงไม่นาน เพราะมีบางอย่างดึงดูดสายตาของเขาได้มากกว่า

มือข้างหนึ่งของลูเซียสโอบไหล่ของใครคนหนึ่งเอาไว้ เมื่อมองให้ชัดจึงได้รู้ว่าเป็นเด็กหนุ่มเลือดสีแดงหนึ่งในกลุ่มที่มาขอให้เขาช่วยเหลือก่อนหน้านี้ ร่างผอมแห้งนั้นเหมือนไร้เรี่ยวแรงจนยืนไม่อยู่ ท่าทางราวกับพร้อมจะเป็นลมล้มพับลงไปได้ทุกเมื่อ

เจ้าของดวงตาสีดำขลับเบนสายตากลับมาที่ลูเซียส เหมือนจะคาดคั้นว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กหนุ่มอีกคน

“ผมบังเอิญเจอเขา ท่าทางจะไม่สบายน่ะครับ”  ลูเซียสกล่าว พร้อมกับก้มมองเด็กหนุ่มเลือดสีแดงที่ตัวสั่นอยู่ในวงแขน 

“จริงเหรอ? เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?”  เคลย์ถาม น้ำเสียงเป็นห่วง

เด็กหนุ่มเลือดสีแดงเหลือบตามองลูเซียสที่กำลังเหยียดยิ้ม กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยตอบ

“อยู่ๆ ผม...ผม...ก็รู้สึก...ไม่ค่อยสบาย”

“หน้าซีดมากเลย ไปห้องพยาบาลดีกว่านะ”  ชายหนุ่มกล่าว ก่อนมองลูเซียส  “ช่วยพาเขาไปหน่อยได้ไหม?”

“มะ...ไม่ต้องครับ”  เด็กหนุ่มเลือดสีแดงรีบร้อนตอบ  “ผมค่อยยังชั่วแล้ว ไปเองได้”

“แน่ใจนะ”  ลูเซียสปล่อยมือจากไหล่ของอีกฝ่าย

“นะ...แน่ใจ”  คนพูดรีบพยักหน้ายืนยัน

“แต่ว่าเธอดูเหมือนจะเดินไม่ไหวด้วยซ้ำ...ผมว่าให้ลูเซียสช่วยพาไปดีกว่านะ”

“ไม่ต้อง...ไม่ต้องจริงๆ ครับ” 

“งั้นนายเดินไปเองก็แล้วกันนะ ระวังตัวหน่อยล่ะ”  ลูเซียสตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ จากนั้นก็เหยียดยิ้มที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

เมื่อได้รับอิสระเด็กหนุ่มผอมแห้งรีบถอยเท้าออกห่าง หันหลังก้าวขาสั่นๆ ไปไม่กี่ก้าว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นการวิ่งโซซัดโซเซจากไปอย่างรวดเร็ว

“ดูสิครับ...ท่าทางจะไม่เป็นไรมากจริงๆ วิ่งไปซะเร็วเลย”

เคลย์หันมาขมวดคิ้วใส่คนพูด มีอะไรบางอย่างในตัวตนของลูเซียสที่ติดอยู่ในใจของชายหนุ่ม แต่เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่

รู้แต่ว่า ลูเซียสไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดา ...เขาแตกต่างจากคนอื่น

“เธอ...ไม่ได้ทำอะไรเขาใช่ไหม?”

“อาจารย์หมายความว่ายังไงเหรอครับ?”  ลูเซียสเลิกคิ้วเข้มของตัวเองขึ้น เอียงคอเล็กน้อย ท่าทางไม่เข้าใจความหมายที่ถามจริงๆ ดูไม่เหมือนกำลังโกหกสักนิด

“เปล่า...ไม่มีอะไร”  เคลย์ถอนหายใจแล้วเปลี่ยนเรื่อง  “มาโรงเรียนเช้าจังนะ”

“ผมชอบมาก่อนเวลาน่ะครับ”

“แต่คลาสแรกที่ฉันสอน เธอเข้าสายนี่”

ลูเซียสหัวเราะ  “อาจารย์จำแม่นจัง”

คนที่รูปร่างหน้าตาโดดเด่นอย่างลูเซียสไม่ว่าใครก็ต้องจำได้ทั้งนั้นนั่นแหละ เคลย์คิด แต่สุดท้ายก็เลือกจะไม่ได้พูดตอบอะไรกลับไป

“อาจารย์...”

“มีอะไร?”

“ทำไมอาจารย์มีกลิ่นหอมจังครับ”

“อะไรนะ?”  เคลย์ตวัดสายตามองคนพูดที่อยู่ๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น

เปลือกตาปิดลงเห็นแพขนตาที่เรียงตัวสวยบนใบหน้า เด็กหนุ่มสูดลมหายใจลึกยาว ก่อนจะผ่อนออกช้าๆ แล้วลืมตาขึ้น

ดวงตาเรียวยาวของลูเซียส อยู่ๆ ก็คมปราดขึ้น มันดูราวกับสัตว์นักล่า ทำให้เคลย์รู้สึกเหมือนกำลังถูกกดดันจนเผลอกลั้นหายใจ

“อาจารย์มีเลือดออก”

“เลือด?”  ชายหนุ่มเบิกดวงตากว้างขึ้น เมื่อปลายนิ้วของลูเซียสแตะแผ่วเบาลงบนด้านข้างของลำคอ มีรอยขีดจางๆ สีแดงปรากฏอยู่ตรงนั้น มันคล้ายกับรอยข่วนของกิ่งไม้ หรืออะไรสักอย่างที่มีปลายแหลมคม

สัมผัสที่ลากผ่านแนวเส้นบนผิวนั้น ทำให้เคลย์ได้สติ เขาปัดมือเด็กหนุ่มออกพร้อมกับถอยเท้าไปด้านหลังก้าวหนึ่ง

“ขอโทษครับ...แต่มีเลือดออกจริงๆ”

ชายหนุ่มย้อนคิดถึงที่มาของมัน  “คงเป็นเพราะเมื่อกี้กระถางต้นไม้มันตกลงมาใส่”

ลูเซียสคว้าข้อมือของอีกฝ่าย  “หรือว่าจะโดนคนลอบทำร้ายอีก?!

“ไม่ใช่”  เคลย์รีบตอบ  “ฉันทำความสะอาดห้องทำงาน ตอนก้มลงข้างหน้าต่าง กระถางต้นไม้ตรงขอบมันก็เลยหล่นใส่ กิ่งไม้คงจะข่วนเอา”

“จริงเหรอครับ?”

“ฉันจะโกหกทำไม”  ชายหนุ่มตอบ  “เธอควรจะเลิกคิดเรื่องที่ว่าฉันโดนลอบทำร้ายได้แล้ว เพราะมันไม่ใช่อย่างนั้น เรื่องก่อนหน้าที่ก็เป็นแค่อุบัติเหตุ...แล้วถึงฉันจะโดนลอบทำร้ายจริงๆ ฉันก็มีวิธีจัดการของตัวเอง ไม่ต้องให้เธอมาเป็นกังวลด้วยหรอก”

ลูเซียสทำหน้ามุ่ย  “ก็ผมเป็นห่วงนี่ครับ”

“ขอบใจ...แต่ไม่จำเป็นต้องห่วง”  เคลย์ตัดบท  “ฉันจะต้องไปเตรียมตัวสอนคลาสแรกของวันนี้แล้ว”

ชายหนุ่มเดินนำหน้าไป แต่ก็พบว่าอีกฝ่ายยังคงก้าวเท้าตามมาไม่ห่าง

“เธอตามมาทำไม?”

“อ้าว...เมื่อกี้อาจารย์เพิ่งว่า ว่าคลาสเมื่อวันก่อนผมเข้าสาย...เพราะงั้นผมว่าคลาสนี้ผมไปรอที่ห้องเรียนพร้อมอาจารย์เลยดีกว่า”

“เธอไม่ได้เรียนคลาสนี้นี่”  เคลย์ขมวดคิ้วใส่อีกฝ่าย

“เพราะวิชาของอาจารย์น่าสนใจ ผมก็เลยตัดสินใจลงเรียนเพิ่มไปอีกหนึ่งตัวน่ะครับ” เด็กหนุ่มเหยียดยิ้ม ก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น  “แต่ถึงยังไงผมก็เรียนช้ากว่าคนอื่น คงต้องให้อาจารย์ช่วยแนะนำเนื้อหาต่างๆ ให้เป็นพิเศษหน่อยนะครับ”

เคลย์รู้สึกพูดไม่ออกขึ้นมา

 

อันที่จริงลูเซียสไม่ค่อยสนใจวิชาด้านประวัติศาสาตร์สักเท่าไหร่นัก สำหรับเขามันก็แค่วิชาที่น่าเบื่อ แต่พอเห็นว่านอกจากวิชาวิทยาศาสตร์ด้านสิ่งแวดล้อมแล้ว เคลย์ยังสอนประวัติศาสตร์เชิงวิเคราะห์ เด็กหนุ่มก็คิดว่ามันน่าสนใจขึ้นมามากทีเดียว

สองวิชาของเคลย์ค่อนข้างแตกต่างกันมาก บ่งบอกว่าเจ้าตัวรอบรู้ในด้านหลาย

คลาสของวันนี้สอนในห้องเรียนขนาดเล็ก แต่ถึงอย่างนั้นเก้าอี้ที่ตั้งล้อมเป็นวงกลมโดยมีผู้สอนอยู่ตรงกลางก็ยังว่างเป็นจำนวนมาก

ลูเซียสกวาดสายตารอบหนึ่ง นับจำนวนนักเรียนได้ไม่ถึงยี่สิบคน แต่คนสอนก็ยังตั้งอกตั้งใจเหมือนปกติ ท่วงทำนองการพูดดังกังวาน ชัดเจน ให้ความรู้สึกสบายหู การวิเคราะห์ซึ่งเน้นที่ตัวผู้เรียนก็น่าสนใจดี แม้จะไม่ได้รับการตอบสนองที่ดีเท่าที่ควรก็ตาม

บางทีถ้า โจเอล มาเรียนด้วยคงสร้างบรรยากาศได้มากกว่านี้ เพราะเด็กหนุ่มร่างเล็กคนนั้นจะต้องกระตือรือร้นในการนำเสนอสิ่งที่อยู่ในหัวของตัวเองเป็นอย่างมากแน่

หลังหมดชั่วโมงการสอน นักเรียนส่วนใหญ่ต่างก็รีบแยกย้ายออกจากห้องไปหมดแล้ว เหลือแค่ลูเซียสที่ยังคงนั่งเท้าคางมองอาจารย์หนุ่มซึ่งกำลังลงมือเก็บอุปกรณ์อิเล็กทรอนิคของตัวเองด้วยท่าทางไม่รีบร้อน

เคลย์ค่อยๆ เก็บของไปเรื่อยๆ ทีละชิ้น จนเสร็จเรียบร้อยแล้วถึงได้ถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ทำไมยังไม่ไปอีก?”  ชายหนุ่มว่า เงยหน้าขึ้นหันมาทางนักเรียนคนเดียวที่ยังคงไม่มีทีท่าจะลุกออกไปไหน

“ผมรออาจารย์”  เด็กหนุ่มส่งยิ้มตอบ

“ไม่มีเรียนต่อหรือไง?”

“ไม่มีครับ”  จริงๆ ก็มี แต่ลูเซียสไม่อยากจะเจอหน้าอาจารย์อย่าง ฮาวี่ ก็เลยตัดสินใจจะไม่เข้าตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“แล้วรอฉันทำไม?”

ลูเซียสลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินอ้อมเก้าอี้เรียงรายขวางหน้าเข้ามาหาอีกฝ่าย  

“เย็นนี้เรากลับบ้านพร้อมกันนะครับ”  

“ทำไมฉันต้อง...”

เด็กหนุ่มไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ ก็แทรกขึ้นก่อน  “ผมมีเรื่องบางอย่างจะถามอาจารย์ครับ”

“เรื่องอะไร?”  ดวงตาสีดำขลับของเคลย์ต้องมองลูเซียสนิ่ง

“ไว้ตอนเย็นผมจะไปหาที่ห้องพัก”  ลูเซียสฉวยจังหวะที่ร่างโปร่งยังคงสับสน ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะพูดน้ำเสียงซึ่งถูกลดให้ต่ำและแผ่วเบา ใกล้ใบหูของอีกฝ่าย  “รอผมนะ”



===+++===+++===+++

ไปบอกเขาก่อน แล้วเขาจะรอเรอะ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #700 y_pps (@y_pps) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 16:13
    อาจารย์​ต้องใจอ่อนแล้วล่ะค่ะ
    #700
    1
    • #700-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 121)
      9 พฤษภาคม 2562 / 19:14
      อาจารย์หวาดผวา ก่อนจะใจอ่อน 55
      #700-1
  2. #699 PeacePls (@PeacePls) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 16:30
    น้องรุกหนักมากกก สู้เค้านะลูก อาจารย์ต้องเป็นของหนู เคลย์น่าเป็นห่วงจริงๆโดนแต่ละอย่าง ต้องมีน้องคอยดูแลนั่นแหละ รอตอนต่อไปนะค๊าาาาาา
    #699
    1
    • #699-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 121)
      8 พฤษภาคม 2562 / 21:56
      ขอบคุณค่า ฝากติดตามต่อไปด้วยนะคะ

      เคลย์น่าสงสารอยู่นะ ยิ่งมาเจอลูเซียสยิ่งดูจะน่าสงสาร
      #699-1
  3. #698 Slowdrive (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 10:48

    รุกได้รุกดีเลยนะลูก อาจารย์ชั้นไม่น่ารอด

    ว่าแต่อาจารย์เค้าจะรอเธอกลับบ้านหรอ

    #698
    1
    • #698-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 121)
      8 พฤษภาคม 2562 / 21:57
      เคลย์โดนเล็งไว้แล้ว ไม่รอดแน่

      อาจารย์...หนีปายยยยย
      #698-1
  4. #697 ATIPP (@122792) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 08:20

    ฉันสงสารอาจารย์ ที่ต้องมาเจอลูเซียส จริงๆ นะ จริงจริ๊งงงงง~~ ㅇ//ㅅ//ㅇ
    #697
    1
    • #697-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 121)
      8 พฤษภาคม 2562 / 22:00
      5555 เจอลูเซียสว่าน่าสงสารแล้ว ...เดี๋ยวเจอแม่ลูเซียสจะยิ่ง.... อิอิ
      #697-1
  5. #696 FaYonArT (@fayonart) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 05:21
    เนียนไปเรื่อยนะเราอ่ะ
    #696
    1
  6. #695 N nana (@psysic) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 04:36
    กรี๊ดกลับมาแล้ววว ลูเชียสสวส ไปบอกเค้าแล้วเค้าจะรอได้มี้ยยย
    #695
    3
    • #695-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 121)
      8 พฤษภาคม 2562 / 22:01
      นั่นน่ะสิคะ...อาจารย์ หนีปายยยย
      #695-1
    • #695-3 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 121)
      9 พฤษภาคม 2562 / 19:14
      ต้องมี...รอก่อนนะตัวเอง
      #695-3
  7. #694 AnnieAnnj89 (@AnnieAnnj89) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 23:13
    อ่าาา...ดีๆนะลูเซียส
    เดี๋ยวแตกตื่นละอดกิน เอ้ย อดเจอ
    #694
    1