Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 120 : ตอนพิเศษ : โชคชะตา...ครั้งใหม่ [19]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    28 เม.ย. 62

ลูเซียสใช้กว่าสามชั่วโมงในการควานหาบัคในระบบที่โทบี้วางเอาไว้สอดแนม แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ เพราะมันยากเกินไปที่จะต่อกรกับอัจฉริยะทางด้านนี้แถมยังเป็นผู้สร้างมันขึ้นมา  

“คงต้องหาเวลาไปเยี่ยมโทบี้สินะ”  เขาพึมพำกับตัวเอง  ...คุยกับโทบี้โดยตรงง่ายกว่าเยอะ แถมยังน่าจะได้อะไรใหม่ๆ มาเล่นเพิ่มขึ้นด้วย

จะไปหาเฉยๆ ก็ได้ แต่คงไม่สู้มีของติดมือไปซะหน่อยดีกว่า...พอคิดได้อย่างนั้น ลูเซียสก็เข้าระบบค้นหาแหล่งขายของเก่า แม้โทบี้จะคนคิดค้นระบบอันซับซ้อนอย่างที่ใครก็นึกไม่ถึง แต่นิสัยพื้นฐานแสนจะเข้าใจง่าย และของโบราณรูปร่างแปลกประหลาดก็น่าจะช่วยลูเซียสในเรื่องนี้ได้

ไม่นานก็เจอร้านที่ดูน่าสนใจ ลูเซียสบันทึกที่ตั้งเอา ตั้งใจแวะไปดูของจริงด้วยตัวเองก่อน แล้วค่อยตัดสินใจอีกที จากนั้นก็เข้านอนและหลับสนิททั้งคืน

รุ่งเช้า หลังมื้ออาหารเบาๆ ที่อุดมไปด้วยคุณประโยชน์สิ้นสุดลง เด็กหนุ่มก็บอกเรื่องที่คิดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานกับผู้เป็นอา  และลงมือเก็บสัมภาระที่ไม่มีอะไรมากมายลงกระเป๋า เพื่อย้ายออกมาอยู่บ้านหลังใหญ่ตามลำพัง

“อย่าเพิ่งย้ายออกไปเลย อยู่ที่นี่ไปก่อนดีกว่า”  เอเลียตมองลูเซียสด้วยสายตาเป็นห่วง จากนั้นก็หันไปหาสเวนที่ยืนอยู่ข้างๆ เหมือนจะบอกว่าให้ช่วยพูดหน่อย

“ใช่ครับ...ผมว่าตอนนี้น่าจะยังไม่เหมาะ”

“ไม่เห็นจะมีอะไรไม่เหมาะเลย”  ลูเซียสหันไปส่งยิ้มให้ทั้งคู่  “ผมโตแล้ว ไม่ต้องกังวลหรอกครับ ถ้ามีอะไรจริงๆ ผมจะรีบติดต่อมาทันที อีกอย่างที่นั่นเงียบสงบกว่า จับสังเกตได้ง่ายกว่า แถมยังมีระบบรักษาความปลอดภัยชั้นยอดด้วยไม่ใช่เหรอครับ”

“แต่ว่า...”

“จะให้ผมอยู่ขัดความเป็นส่วนตัวของคู่รัก นานๆ ก็คงไม่ดี”  เด็กหนุ่มยิ้มตอบ

“พูดอะไรน่ะ!  เอเลียตขมวดคิ้วใส่คนพูด 

ลูเซียสปิดกระเป๋า จากนั้นก็รีบเดินเข้าไปกอดแขนเอเลียต  “อาไปเยี่ยมผมเมื่อไหร่ก็ได้ อยู่ไกล้แค่นี้เอง”

“ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมฟังอาพูดสินะ”

“ผมว่า ผมฟังอาทุกเรื่องเลยนะครับ...แค่เรื่องนี้เราตกลงกันไว้แบบนี้ก่อนแล้วนี่นา”

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจยาว  “เอาเถอะ ในเมื่อยังไงก็ไม่ฟัง งั้นก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน”

“ครับ”  ลูเซียสตอบรับพลางฉกจูบเบาๆ ที่แก้มของผู้เป็นอา อย่างที่เคยทำบ่อยๆ เมื่อครั้งยังเด็ก พอสังเกตเห็นว่าสเวนหรี่ดวงตาซึ่งเหลือเพียงข้างเดียวลงเล็กน้อย จึงได้ถอยห่างออกมาและส่งยิ้มไร้เดียงสาไปให้แทน

หลังออกจากบ้านของเอเลียต ลูเซียสมุ่งตรงไปร้านขายของเก่าที่เป็นทางผ่าน ย่านนี้เป็นแหล่งของร้านค้าประเภทที่ไม่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต มีทั้งงานศิลปะ ของที่คนทั่วไปมองว่าไร้สาระ ร้านรวงส่วนใหญ่ตกแต่งสไตล์วินเทจ ดูขัดแย้งกับความเจริญที่อยู่อีกฝากของถนนอย่างชัดเจน

ลูเซียสหาร้านที่ต้องการเจอในทันที เพราะมันแสนจะเด่นสะดุดตา จากสร้อยคอที่ดูคล้ายกับป้ายแขวนประดับห้องรูปร่างยึกยืออันหนึ่งโชว์อยู่หน้าร้าน มันมีลักษณะชวนให้อึ้งในหลายๆ ด้าน ทั้งรูปทรงแปลกประหลาด สีสันจัดจ้าน กระทั่งอาจจะทำให้คนทั่วไปคอเคล็ดได้หากจะนำมันไปใช้ประดับร่างกายจริงๆ

เด็กหนุ่มขมวดคิ้วจ้องมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินผ่านประตูอัตโนมัติเข้าไปด้านใน

กลิ่นหอมแปลกๆ ลอยอยู่ในอากาศ  ชายชราเลือดสีน้ำเงินที่อยู่หลังเคาท์เตอร์ก็เงยหน้าขึ้นจากการทำความสะอาดเครื่องโลหะบางอย่าง สายตาที่ดูสุขุมเยือกเย็นเหลือบมองลูเซียส  

“มีอะไรให้ช่วยไหม?”

“ผมอยากได้ของเก่าที่หายาก โดดเด่น แล้วก็แปลกประหลาดสักหน่อย”  เด็กหนุ่มโบกนิ้วไปยังสร้อยคอที่แขวนโชว์อยู่  “แต่ไม่เอาแปลกขนาดนั้น”

“ของในร้านนี้ก็เป็นประเภทที่ว่านั่นแหละ ลองเดินดูก่อนก็ได้”

ลูเซียสเดินวนรอบหนึ่ง  “ผมอยากได้ของดีกว่านี้”

ชายชราวางมือจากงานบนโต๊ะ จ้องมองลูเซียสนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง

“ตามมาทางนี้”  พูดจบก็เดินนำไปยังด้านหลังของร้าน ผ่านประตูที่อยู่ด้านหลังเคาท์เตอร์

ห้องด้านหลังร้านเป็นห้องปิดทึบ ติดไฟสีเหลืองส้ม ปรับอุณหภูมิและความชื้นเอาไว้เป็นพิเศษเพื่อรักษาสภาพของสิ่งของด้านใน ของที่จัดไว้ด้านในดูน่าทึ่งไม่น้อย ดูก็รู้ว่าเจ้าของร้านใส่ใจกับมันมากทีเดียว

ปลอกข้อมือ ใส่อยู่ในกล่องใสวางโดดเด่นอยู่บนชั้น ทำให้เด็กหนุ่มพุ่งความสนใจไปหาตั้งแต่แรกเห็น มันถักด้วยโลหะอ่อนสีทองแดง ประดับด้วยอัญมณีสีส้มแสด ตัดกับสีเขียวสด พันเกี่ยวกันเป็นลายพิลึกกึกกือ ด้านบนยังประดับด้วยหินประหลาดที่ดูเหมือนลูกตาของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ ...ดูแล้วชวนให้ขมวดคิ้ว

หลังจากฟังราคาที่แพงอย่างไม่น่าเชื่อของมันแล้ว ลูเซียสตัดสินใจซื้ออย่างไม่คิดมาก ระหว่างที่มองดูเจ้าของร้านเก็บของที่ต้องการลงในกล่องที่ทำขึ้นพิเศษ  เขาก็อดเอ่ยถามไม่ได้

“ทำไมถึงยอมพาผมเข้ามาในนี้ ไม่คิดว่าเด็กอย่างผมน่าจะไม่มีเงินจ่ายเหรอครับ?”

ชายชรายิ้มจางๆ  “ของแบบนี้มันดูกันไม่ยากหรอก ท่าทางเธอมันบอกว่าพร้อมจะจ่าย และเงินไม่ใช่ปัญหา”

ลูเซียสขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าท่าทางของตัวเองบอกอะไรอย่างว่าที่ตรงไหน เขาแต่งตัวธรรมดา แถมเวลานี้ก็ยังสะพายเป้ที่ดูไม่มีราคาเอาไว้อีกตังหาก จังหวะที่จะเอ่ยถามให้เข้าใจอีกครั้ง สายตาของเขาก็หันไปเห็นบางสิ่ง

บนกำแพงด้านหนึ่งของร้าน ในจุดที่ค่อนข้างอับสายตา มีบางอย่างกำลังสะท้อนแสงเปล่งประกายอยู่

สีแดงเข้มราวกับเลือดของมันดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง ทำให้ร่างสูงต้องสาวเท้าเข้าไปหา

อัญมณีเปลือยรูปทรงคล้ายหยดน้ำชิ้นเล็กเท่าปลายก้อย ห้อยอยู่บนสร้อยสีเงินเส้นยาว  เมื่อหยิบขึ้นมามองใกล้ๆ ก็เห็นรูปทรงที่เบี้ยวเล็กน้อย เหลี่ยมและมุมไม่เท่ากันเหมือนยังไม่ผ่านการเจียระไนให้สมบูรณ์  แม้อย่างนั้นมันกลับสวยงามจนไม่อาจละสายตาได้เลย

ลูเซียสไม่แน่ใจว่าเพราะสีสันอันเข้มข้นของอัญมณีนี้ทำให้ในหัวของเขาปรากฏภาพของใครบางคนขึ้นมา หรือว่าแท้จริงแล้วภาพของใครคนนั้นคงอยู่ในห้วงความคิดของเขาตลอดเวลากันแน่

ดวงตาเรียวยาวจ้องมองของในมือ พลางเอ่ยถามชายชรา

“ชิ้นนี้ก็ขายด้วยหรือเปล่า?” 

“ของในร้านนี้ขายทุกชิ้นนั่นแหละ”

“งั้น...ผมเอาชิ้นนี้ด้วย”

 


เช้าของวันนี้ค่อนข้างครึ้มจากบรรดาเมฆฝนที่ปกคลุมทั่วท้องฟ้า ไร้ซึ่งสายลมชวนให้รู้สึกอบอ้าว สร้างบรรยากาศชวนอึดอัด ภายในโรงเรียนขนาดใหญ่อย่างซี-คอลยังเงียบสงบไม่มีผู้คนพลุกพล่าน เพราะเวลานี้นับว่ายังเร็วเกินไปสักหน่อยกว่าที่นักเรียนส่วนใหญ่จะมากัน

ลูเซียสยืนให้หลังผิงกำแพงทึบที่อยู่ด้านหลังอาคาร กำลังกินอาหารเช้าที่แวะซื้อระหว่างทางก่อนจะมาถึงที่นี่ รสชาติของมันจืดชืด แต่ก็ไม่ถึงขนาดย่ำแย่อะไรนัก

เขากินมันอย่างช้าๆ ไม่รีบร้อน

ผ่านไปครู่ใหญ่ สัญญาณเตือนจากอุปกรณ์ที่ข้อมือก็ดังขึ้นเบาๆ เด็กหนุ่มแตะสัมผัสมันครั้งหนึ่ง หน้าจอก็สว่างวาบขึ้น มองเห็นจุดสีแดงกำลังกระพริบอยู่บนนั้น

ร่างสูงก้าวเท้าออกจากจุดที่ยืนอยู่  ...เป้าหมายของเขา ผ่านเครื่องสแกนเข้ามาในโรงเรียนแล้ว

ลูเซียสยืนอยู่ด้านหลังห้องเก็บอุปกรณ์ ซึ่งเป็นจุดบอดเล็กๆ เพียงไม่กี่จุดของกล้องวงจรปิดในซี-คอลแห่งนี้  เมื่อเด็กหนุ่มเลือดสีแดงผอมแห้ง ที่มีเส้นผมสีเข้มยาวปรกหน้าไปเกือบครึ่งก็ก้าวเข้ามา ฝ่ามือที่เหมือนกับกรงเล็บเหล็กกล้าของลูเซียสก็คว้าจับเข้าที่ต้นคอของฝ่ายนั้น

ร่างผอมถูกกระชากอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนถูกจับตัวล็อคตัวไว้กับกำแพง พร้อมกันนั้นลำคอก็ถูกท่อนแขนแข็งแรงกดตรึงเอาไว้แน่นในทันที

ดวงตาสีแดงรีเล็กเบิกกว้างแทบถลน ริมฝีปากอ้าค้างเพราะลำคอถูกกดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงที่จะร้องขอความช่วยเหลือถูกบังคับให้กลืนหายไปไม่สามารถส่งออกมาได้

ลูเซียสหรี่ดวงตาลง  “กฎก็คือ ฉันจะถาม...นายก็มีหน้าที่แค่ตอบมาตามจริง เข้าใจไหม?”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายรีบร้อนพยักหน้า ลูเซียสก็คลายแรงกดจากท่อนแขนของตัวเองลง ส่งผลให้เด็กหนุ่มเลือดสีแดงสำลักออกมา ไอหนักๆ จนหน้าใบแดงกล่ำ น้ำตาไหลพราก

“แก...ต้องการอะไร...”

“ฉันจะย้ำอีกครั้งนะ...”  ลูเซียสกล่าว น้ำเสียงเย็นเยียนชวนให้ขนลุก  “ฉันจะถาม นายมีหน้าที่ตอบเท่านั้น... ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรอย่างอื่น”

“อ่ะ...อะ...”  เด็กหนุ่มลนลานด้วยความหวาดกลัว

“เข้าใจหรือเปล่า?”

“เข้าใจ” อีกฝ่ายพยักหน้าตอบ

“ดี”  ลูเซียสว่า  “ทำไมนายต้องไปลอบทำร้ายอาจารย์เคลย์ด้วย”

“ฉัน...เปล่า...”

“เฮ้อ...ฉันว่านายยังไม่เข้าใจแฮะ” ลูเซียสถอนหายใจ ปล่อยร่างของเด็กหนุ่มเลือดสีแดงลง

ในจังหวะที่อีกฝ่ายคิดว่าตัวเองกำลังจะเป็นอิสระ หลุดพ้นจากการถูกจับกุม มือขวาของลูเซียสก็ตะครุบเข้าที่ลำคอเล็กบางนั้น นิ้วแข็งแรงเหมือนคีบออกแรงบีบหนักๆ

เด็กหนุ่มเลือดสีแดงเริ่มตะเกียกตะกายอย่างทรมาน สองขาเตะถีบไปกับพื้นเพื่อหวังให้หลุดพ้น แต่มือของลูเซียสไม่แม้แต่จะขยับสักนิด

“ฉันจะให้โอกาสอีกครั้งนะ... เข้า ใจ หรือ เปล่า  เสียงทุ้มเน้นแต่ละคำอย่างช้าๆ

เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าตอบอย่างรวดเร็ว ลูเซียสก็ปล่อยมือ ร่างผอมแห้งขาอ่อนลงไปนั่งกองอยู่กับพื้น ใช้สองมือจับลำคอของตัวเอง สีหน้าตื่นตระหนกจนดูน่าสงสาร

“ตอบมา”  ร่างสูงที่ยืนค้ำอยู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฉัน...ฉัน...ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายอาจารย์”

“ไม่ได้ตั้งใจ แล้วเอาเครื่องยิงมาจากไหน? กระจกห้องพักของอาจารย์แค่ปาหินใส่ยังไงก็คงไม่แตกหรอก”

“นั่น...มัน...มีคนให้มา”  เด็กหนุ่มเลือดสีแดงตัวสั่นขณะกล่าว  “พวกกลุ่มเลือดสีน้ำเงินที่ไม่พอใจอาจารย์ เอาเครื่องยิงนั่นมาให้ แล้วก็...ให้ฉันทำแบบนั้น”

ลูเซียสขมวดคิ้ว 

เด็กหนุ่มเลือดสีแดงใช้สองแขนกอดรอบตัวเอง  “ถ้าไม่ทำอย่างนั้นพวกเขาบอกว่าจะเอาหลักฐานปลอมเรื่องทุจริตการสอบไปยื่นฟ้อง ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็จะถูกไล่ออกจากที่นี่ ...ฉันถูกไล่ออกไม่ได้ พ่อกับแม่ของฉันทุ่มเทไปมากเพื่อให้ฉันได้เข้าเรียนที่นี่ ...นี่เป็นอนาคตของครอบครัวฉัน...”

“ทำไมไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกอาจารย์ล่ะ”

“มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ อาจารย์เลือดสีน้ำเงินส่วนใหญ่ก็ตั้งแง่กับกลุ่มเด็กเลือดสีแดงอยู่แล้ว ยิ่งมีเรื่องทุจริตนั้นเข้ามาด้วย บอกอะไรไปจะมีใครเชื่อ...แล้วถ้าบอกเรื่องนี้กับอาจารย์เคลย์ อาจารย์จะช่วยอะไรได้ล่ะ ในเมื่อตัวเขาเองยังเอาตัวไม่รอดเลยด้วยซ้ำ”

ลูเซียสคุกเข่าลง  “พวกเด็กเลือดน้ำเงินที่ว่าคือพวกไหน?”

เด็กหนุ่มเลือดสีแดงเงยหน้าขึ้นมองคนถาม

“นายทำอะไรพวกเขาไม่ได้หรอก พวกนั้นมีอาจารย์หนุนหลังอยู่”

ลูเซียสยิ้ม  “ฉันว่า นายไม่เข้าใจกฎอีกแล้วนะ”

“อย่านะ...ฉันตอบแล้ว ตอบแล้ว...”  อีกฝ่ายรีบพูด พลางขยับถอยหลังจนติดกำแพง  “เป็นพวกของ สโตน!

“สโตน?”

“พวกนั้นอยู่ระดับ 7 เป็นลูกของพวกมีเงิน แล้วก็สนิทกับอาจารย์หลายคนด้วย” 

“พวกนั้นหาเรื่องอาจารย์เคลย์มาตลอดเลยเหรอ?”

“ใช่”  เด็กหนุ่มเลือดสีแดงว่า  “พวกนั้นแค้นอาจารย์ที่เคยเปิดโปงทำให้สอบตกเพราะทุจริต มันเคยส่งคนไปแกล้งอาจารย์ที่วิทยาลัยของเลือดสีแดงด้วย แล้วก็...คอยหาเรื่องคนที่จะเข้าเรียนกับอาจารย์เคลย์ ทำให้หลายคนที่อยากจะเข้าเรียนวิชาของอาจารย์ ก็ไม่กล้าเข้า”

“เรื่องแค่นั้นต้องโกรธแค้นกันด้วยหรือไง?”

“พวกนั้นรักศักดิ์ศรีมาก เพราะเป็นคนของตระกูลใหญ่ที่สืบทอดมาจากเลือดสีน้ำเงินชนชั้นสูงในสมัยก่อน พอโดดเลือดสีแดงที่เก่งกว่าอย่างอาจารย์เคลย์ตอกหน้าก็เลย...แค้นมากเป็นพิเศษ”

เลือดสีน้ำเงินชนชั้นสูง งั้นเหรอ?...ลูเซียสขมวดคิ้ว  

“อาจารย์ที่คอยให้ท้ายพวกของสโตน...มีอาจารย์ฮาวี่ อยู่ด้วยหรือเปล่า?”

อีกฝ่ายจ้องหน้าคนถามนิ่ง  ริมฝีปากถูกเม้มแน่น  ก่อนจะพยักหน้าตอบรับครั้งหนึ่ง



===+++===+++===+++

คิดถึงอาจารย์นะเนี่ย....ตอนหน้าจารย์ต้องมา!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #690 y_pps (@y_pps) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 19:30
    อยากรู้รีแอคของทุกคนเวลารู้ว่าน้องอายุ 14 เลยค่ะ โดยเฉพาะรีแอคอาจารย์เคลย์ คุกๆๆๆ
    #690
    1
    • #690-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 120)
      30 เมษายน 2562 / 21:41
      อาจารย์น่าจะตกใจอยู่ ...อยากบอกอาจารย์ว่าโตแล้วจะยิ่งกว่านี้อีกนะ
      #690-1
  2. #689 ATIPP (@122792) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 15:30

    คิดถึงโทบี้ ๕๕๕๕
    #689
    1
    • #689-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 120)
      30 เมษายน 2562 / 21:43
      โทบี้ เป็นตัวละครโปรดของคนแต่งเลยค่ะ
      #689-1
  3. #688 Slowdrive (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 10:07

    ลูเซียสโหดใช่เล่นนะเนี่ย

    คืดถึงอาจารย์เคลย์เหมือนกัน เจอกันตอนหน้าจะให้สร้อยเลยมั้ยน้า

    #688
    1
    • #688-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 120)
      30 เมษายน 2562 / 21:47
      ลูเซียสก็มีบางส่วนที่คล้ายจีแอลอยู่ค่ะ...แต่ยังไงก็โหดไม่เท่าจีแอลแน่นอน
      #688-1
  4. #687 lormay (@lormay) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 23:09

    เริ่ม​ทำตัว​เป็น​พระเอก​อยาก​ปกป้อง​สาว

    แต่​จริง​ๆ​ น้อง​อายุ​แค่​ 14

    ถถถถ​ ผิด​ๆๆ​ อุ๊ย​ เอ็น​ดู​ lol

    #687
    1
  5. #686 Bloody Moon (@jeerananeye) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 12:23

    เอาให้หนักได้ป้ะ
    #686
    1
  6. #685 N nana (@psysic) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 06:41
    อยากเห็นลูเชียส เล่นงานพวกนั้นหนักๆ
    #685
    3
    • #685-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 120)
      30 เมษายน 2562 / 21:51
      ต้องดูว่าลูเซียสจะโกรธได้แค่ไหน 55
      #685-1
    • #685-3 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 120)
      1 พฤษภาคม 2562 / 21:44
      ขอบคุณน้า
      #685-3