Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 118 : ตอนพิเศษ : โชคชะตา...ครั้งใหม่ [17]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    9 เม.ย. 62

ลูเซียสกลับมาที่ห้องครัวอีกครั้ง ในตอนที่เคลย์จัดเตรียมอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มหันมาขมวดคิ้วใส่เจ้าของบ้านเหมือนจะถามว่าหายไปไหนมา

“ขอโทษครับ ผมมัวแต่หาอุปกรณ์ทำแผล...แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ”

“ก็บอกแล้วไงว่า ไม่ต้อง...แผลเล็กแค่นั้น แป๊บเดียวเลือดก็หยุดไหลแล้ว”

เด็กหนุ่มตรงเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าของคนพูด ดวงตาเรียวยาวคมกริบจนดูน่าหวาดหวั่น ขณะคว้าข้อมือของเคลย์ขึ้นมาดูใกล้ๆ ...จ้องไปบนรอยแผลที่เหลือให้เห็นเพียงเส้นขีดสีแดงบางๆ อยู่บนข้อนิ้ว

เลือดหยุดไหลไปนานแล้ว กลิ่นของมันจางหายไปในอากาศ แต่ถึงอย่างนั้นเด็กหนุ่มก็ยังรู้สึกได้ว่ายังมีบางอย่างตกค้างอยู่ในประสาทสัมผัสของเขา

“อาจารย์...”  ลูเซียสเอ่ย พลางไล่สายตาจากปลายนิ้วนั้นขึ้นไปยังดวงตาสีดำขลับของอีกฝ่าย

เพราะเห็นว่า ลูเซียสไม่พูดอะไรต่อซะที เคลย์จึงเอ่ยถามขึ้นมาแทน 

“มีอะไร?”

เด็กหนุ่มนิ่งเงียบอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบ  “...ไม่มีอะไรครับ”

“งั้นก็เริ่มกินอาหารเถอะ”  ชายหนุ่มดึงมือของตัวเองออกจากการเกาะกุม

จากนั้นมื้ออาหารก็ได้เริ่มต้นขึ้น

“อาจารย์ทำอร่อยนะครับ”  ลูเซียสเลิกคิ้วขึ้น ทึ่งในรสชาติของของที่อยู่ตรงหน้า

เคลย์ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย และก็กินอาหารไปเรื่อยๆ ...ไร้ซึ่งบทสนาต่อจากนั้น เสียงที่ได้ยินจึงมีเพียงเสียงวัตถุกระทบกันแผ่วเบา

ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบนี้ ลูเซียสรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองค่อยๆ ผ่อนคลายลง เหมือนน็อตที่เครียดเขม็งกำลังถูกไขออกอย่างช้าๆ ...เมื่อจับจ้องไปยังคนที่นั่งอยู่ด้านตรงข้าม ห่างออกไปเพียงแค่โต๊ะคั่น จิตใจของเขาก็ปลอดโล่งขึ้นเช่นกัน

ชายหนุ่มที่รู้สึกได้ว่ากำลังถูกจ้องไม่วางตา เงยหน้าขึ้นจากจานอาหาร สบเข้ากับดวงตาของคนที่อยู่ตรงหน้า

“ทำไมเอาแต่จ้องฉัน?”

ลูเซียสยิ้มตอบ  “ก็เพราะผมสนใจอาจารย์ไงครับ”

“อะไรนะ?”  เคลย์ขมวดคิ้ว

“อาจารย์เชื่อเรื่องคู่แห่งโชคชะตาไหมครับ?”  ชายหนุ่มไม่ทันได้ตอบ ลูเซียสก็พูดต่อ  “คนที่จะเกิดมาเพื่อกันและกัน คนคนเดียวที่จะสร้างปาฏิหาริย์และเติมเต็มให้ทุกอย่างสมบูรณ์”

“ฉันไม่เชื่อเรื่องโชคชะตา หรือปาฏิหาริย์อะไรพวกนั้น” 

ลูเซียสหัวเราะเบาๆ  “ผมกะแล้วว่าอาจารย์ต้องพูดอย่างนั้น”

“จะบอกว่าเธอเชื่อเรื่องแบบนั้นงั้นเหรอ? เรื่องที่ไม่มีอะไรพิสูจน์ได้น่ะ”  

“เครื่องพิสูจน์เหรอ?...”  เด็กหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ขณะจ้องมองอีกฝ่ายนิ่ง ก่อนจะกล่าวออกมาช้าๆ “...ก็ตัวผมนี่ไงครับเครื่องพิสูจน์”

“ตัวเธอ...?”  น้ำเสียงของเคลย์แฝงไปด้วยความสงสัย

ลูเซียสเหยียดยิ้มที่มุมปากขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำขลับ รอยยิ้มที่ดูอันตรายและแฝงความเย้ายวนนั้นเหมือนกันกับผู้ให้กำเนิดของเขาไม่มีผิด

เคลย์ชะงักไปชั่วครู่  จากนั้นก็รีบหลบสายตาไปทางอื่น แล้วรีบเรียกสติของตัวเองกลับมาอีกครั้ง

“รีบกินให้เสร็จเถอะ”

“ครับ”  ลูเซียสตอบรับ แล้วเริ่มจัดการอาหารตรงหน้า

 

หลังมื้ออาหารเคลย์ก็เตรียมตัวจะกลับในทันที ลูเซียสเองก็ต้องไปด้วยเหมือนกัน เขายังไม่ได้บอกเอเลียตว่าจะย้ายมาอยู่ที่นี่ อีกทั้งของใช้ส่วนตัวทั้งหมดของเขายังอยู่ที่ห้องของผู้เป็นอา ยังไงซะก็ต้องกลับอยู่ดี

ตอนแรกลูเซียสตั้งใจจะออกไปพร้อมกับเคลย์เพื่อไปส่งอีกฝ่ายที่ห้องพัก แล้วค่อยแยกกลับบ้าน แต่สุดท้ายเขาเปลี่ยนความคิด ...เคลย์คิดว่าเขาอยู่บ้านหลังนี้ ถ้าบอกว่าจะตามออกไปส่ง ก็คงถูกปฏิเสธอยู่ดี  ดังนั้นเด็กหนุ่มเลยคิดว่าให้เคลย์ออกไปเอง ส่วนตัวเขาค่อยแอบตามจะง่ายกว่า

“งั้นฉันไปล่ะ”  ชายหนุ่มกำลังจะหันหลังออกจากประตูบ้าน ลูเซียสก็คว้าแขนของเขาเอาไว้ก่อน

“เดี๋ยวครับ...อาจารย์”

“มีอะไร?”  เคลย์มองเด็กหนุ่มด้วยสายตาไม่ใจไว้ ดูเหมือนสิ่งที่ลูเซียสพูดบนโต๊ะอาหารเมื่อครู่จะทำให้อาจารย์หนุ่มเริ่มระวังตัวมากขึ้น

ลูเซียสส่งยิ้มซื่อๆ กลับไป  “เราเชื่อมต่ออุปกรณ์สื่อสารกันไว้ได้ไหมครับ?”

“...”  เคลย์ไม่ตอบ

“ไม่ได้เหรอครับ?”

“...”

“แค่เผื่อเวลาฉุกเฉิน...”  ลูเซียสตีหน้าเศร้า  “ในเมืองนี้ผมแทบไม่รู้จักใครเลย ถ้าเกิดมีปัญหาอะไรแล้วผมต่อต่อคุณอาไม่ได้...ผมก็ไม่รู้จะหันไปพึ่งใครจริงๆ”

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ยังคงไม่ตอบอะไรออกมา

“ผมไม่รบกวนอาจารย์โดยไม่จำเป็นแน่นอนครับ...ผมสัญญา”

“...”

“ถ้าอาจารย์ลำบากใจ...งั้นก็ไม่เป็นไรครับ”  เด็กหนุ่มยิ้มเศร้าๆ ให้อีกฝ่าย

“เธออย่าคิดนะว่า แค่ตีหน้าเศร้าแล้วจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ”

“ผมไม่ได้คิดอย่างนั้นซะหน่อย...อาจารย์มองผมในแง่ร้ายจัง”  ลูเซียสรีบว่า 

“ไม่รู้สิ...บางทีเธอก็ทำให้คนทั้งอยากเชื่อใจ และระแวงไปพร้อมๆ กันได้อย่างไม่น่าเชื่อเลย” เคลย์ส่ายหน้า ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้ยอมอ่อนข้อให้กับเด็กหนุ่มตรงหน้าง่ายดายนัก

“...ให้ติดต่อได้เท่าที่จำเป็นเท่านั้นนะ”

“ครับ”  เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง

หลังจากเชื่อมต่ออุปกรณ์สื่อสารเข้าด้วยกันแล้ว พวกเขาก็สามารถติดต่อกันได้โดยตรง ไม่จำเป็นต้องผ่านระบบข้อความ หรืออีเมลอีก

“ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ...อาจารย์ติดต่อผมได้นะ”  

นี่เป็นสิ่งที่ลูเซียสต้องการ เขาไม่จำเป็นต้องขอการเชื่อมต่ออุปกรณ์เพื่อจะติดต่อกับเคลย์ เพราะสามารถเจาะระบบได้ง่ายๆ อยู่แล้ว แต่ตรงกันข้าม เด็กหนุ่มแค่ต้องการให้เคลย์สามารถติดต่อหาเขาได้ตลอดเวลาตังหาก

“เธอหมายถึงเรื่องอะไรล่ะ?”

“สำหรับผม...อาจารย์ติดต่อมาได้ทุกเรื่อง”

เคลย์ไม่ได้พูดตอบ ทำแค่เพียงพยักหน้าเล็กน้อยคล้ายไม่ใส่ใจนัก จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไป

ลูเซียสมองเบื้องหลังของอาจารย์หนุ่มไปจนกระทั่งร่างนั้นเกือบลับหายจากสายตา เขาจึงได้ปิดล็อคตัวบ้านหลังใหญ่ และเริ่มสาวเท้าตามไปอย่างเงียบกริบ



===+++===+++===+++

อัพน้อยเหมือนครึ่งตอน....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #675 y_pps (@y_pps) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 23:22
    รุกนิ่มๆ ตอดเรื่อยๆ
    #675
    1
  2. #674 AnnieAnnj89 (@AnnieAnnj89) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 07:58
    ถ้าไม่ร้ายแบบนี้ คงคิดว่าไม่ใช่ลูกจีแอล
    ทำดีมากลูก...
    #674
    1
  3. #673 ATIPP (@122792) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 01:34

    เสือตื่นแล้วนะคะอาจารย์ โชคเลือด???????? เอ๊ย~~ โชคดีค่ะอาจารย์ ????????
    #673
    1
    • #673-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 118)
      12 เมษายน 2562 / 21:55
      ใช่ค่า จารย์หนีไม่ทันแล้วววว
      #673-1
  4. #672 กุหลาบสีเทา (@somoo62) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 00:48
    หลายตอนแล้วนะที่เรารู้สึกแบบ อาจารรรรรรรร หนี!!! หนีไปให้ไกลเลยค่ะ หนีไปเดี๋ยวนี้เลยยยยย
    #672
    2
    • #672-2 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 118)
      12 เมษายน 2562 / 21:55
      5555 คิดอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ....อาจารย์ หนีปายยยย (แต่หนีไม่ทันเสือแล้วเนอะ)
      #672-2
  5. #671 αмεbaя; (@on2542) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 00:32
    ลูเซียส เธอร้ายมาก!
    #671
    1
  6. #670 Bloody Moon (@jeerananeye) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 00:00

    ทำไมร้ายอย่างนี้อ่าาา
    #670
    2