Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 112 : ตอนพิเศษ : โชคชะตา...ครั้งใหม่ [11]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    16 มี.ค. 62

ลูเซียสถูกพามายังตึกสีสันมอซอที่อยู่ภายในซอยคับแคบแห่งหนึ่ง มันสูงแค่ห้าชั้นปรับปรุงมาจากอาคารสำนักงานเก่าอายุเกินสิบปี เวลานี้เปลี่ยนมาเป็นห้องพักแบ่งให้เช่า

เมื่อก้าวเข้ามาด้านในห้องพักห้องหนึ่ง  เด็กหนุ่มกวาดดวงตาไปรอบๆ ...ภายในกว้างขวางพอควร เป็นระเบียบและสะอาดสะอ้านกว่าภายนอกที่เห็นอยู่มาก อุปกรณ์อำนวยความสะดวกน้อยชิ้น เฟอร์นิเจอร์หลักๆ มีแค่โซฟารูปทรงแปลกๆ กับเตียงนอนเดี่ยวที่เวลานี้ถูกเก็บเป็นส่วนหนึ่งของผนังห้อง มุมสำหรับทำอาหารมีเคาท์เตอร์โทนสีสว่างกับเก้าอี้ทรงกลมไม่มีพนัก ติดกันเป็นหน้าต่างกระจกใสแบบเปิดไม่ได้

“นั่งลงก่อน” เคลย์จับไหล่ของลูเซียสให้นั่งลงบนโซฟา  มันมีรูปร่างโค้งมน แถมยังเตี้ย เข่าของลูเซียสตั้งชันแทบจะทิ่มขึ้นมาบนอก พอแต่เหยียดขาออกไปก็รู้สึกได้ว่ารองรับสรีระได้ค่อนข้างดีทีเดียว

เคลย์เดินไปที่มุมด้านหนึ่ง ก่อนกลับมาพร้อมกับอุปกรณ์ปฐมพยาบาล เจ้าตัวนั่งลงที่ว่างข้างๆ ใช้มือแตะใบหน้าของเด็กหนุ่มให้หันไปหา

ลูเซียสตกใจกับสัมผัสที่กะทันหันนั้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ดวงตาเรียวสีดำสนิท ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จ้องหน้าเด็กหนุ่ม ก่อนที่คิ้วเรียวจะขมวดคิ้วเข้าหากัน

“รอย...”  ชายหนุ่มเอ่ยอย่างแปลกใจ  “รอยบนหน้า...ไม่มี”

ลูเซียสเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเหยียดยิ้ม “อาจารย์พาผมมานี่ เพราะคิดว่าผมได้แผลหรือครับ?”

“ก็เมื่อกี้...เหมือนว่าฉันเห็นรอยหมัดบนหน้าเธอ”

ก่อนหน้านี้รอยชกคงมีอยู่จริงๆ แต่ด้วยสายเลือดอันยอดเยี่ยมที่ถ่ายทอดมาจากผู้ให้กำเนิด ทำให้รอยแผลสามารถสมานตัวเองได้ในเวลาอันสั้น ยิ่งเป็นร่องรอยเล็กน้อยแบบนี้ด้วยแล้ว เวลานี้จึงจางหายไปจนแทบจะมองไม่เห็น

“ผมไม่ได้โดนชกหรอกครับ ตอนนั้นเหตุการมันออกจะชลมุน แล้วแสงแถวนั้นก็ค่อนข้างสลัว อาจารย์เลยอาจจะดูไม่ชัด” 

เคลย์มีสีหน้าเหมือนไม่เชื่อ เจ้าตัวจับปลายคางของเด็กหนุ่มให้หันไปหันมาอยู่สองสามครั้ง สุดท้ายก็ยอมปล่อยในที่สุด

“ขอโทษที่เข้าใจผิด”  เคลย์กล่าว  “เธอไม่ได้บาดเจ็บอะไรก็ดีแล้วล่ะ”

“อาจารย์ห่วงนักเรียนแบบนี้ทุกคนเลยหรือครับ?”

เคลย์เอากล่องอุปกรณ์ที่ยกมาไปเก็บเข้าที่ จากนั้นก็หันมาสบกับดวงตาสีน้ำเงินอมฟ้าอันเปล่งประกายสวยงามของลูเซียส

“ก็เฉพาะคนที่น่าจะมีปัญหาน่ะ”

“หมายถึงว่า ผมเป็นพวกเด็กมีปัญหาหรือครับ?”

“การที่เลือดสีน้ำเงิน ดึกดื่นแล้วยังมาเตร่อยู่ในย่านของเลือดสีแดง โดยอ้างว่าแค่มาเดินเล่น... ฉันว่าเธอก็มีปัญหาไม่น้อยเชียวล่ะ”

ลูเซียสหัวเราะเบาๆ  “ทำไมเด็กกลุ่มเมื่อกี้ ก็เรียกอาจารย์ว่าอาจารย์เหมือนกันล่ะครับ?” 

“ฉันสอนที่ วิทยาลัยสำหรับเลือดสีแดง ด้วย” เคลย์ตอบ  “เป็นอาจารย์พิเศษน่ะ”

“อาจารย์พิเศษ?”

เคลย์พยักหน้า ชายหนุ่มหยิบเครื่องดื่มมายื่นส่งให้ลูเซียส เป็นน้ำสีใสแต่งกลิ่นผลไม้ ลูเซียสรับไปดื่มแบบรวดเดียว

“ในย่านนี้เด็กหนุ่มสาวหลายคนเริ่มต้นทำงานกันแล้ว ทางวิทยาลัยเลยต้องเปิดหลักสูตรพิเศษสำหรับเรียนนอกเวลา บุคลากรก็จึงไม่พอ ฉันเลยรับเป็นอาจารย์พิเศษ สอนที่นี่โดยใช้วันหยุดจากที่ซี-คอล”

เท่าที่ฟังพวกเด็กหนุ่มเลือดสีแดงพูดก่อนหน้านี้ ดูเหมือนพวกเขาจะมีเรื่องบาดหมางกับเด็กบางกลุ่มของซี-คอล  เพราะเคลย์โดนตามมาหาเรื่องถึงที่นี่ ดังนั้นพอเห็นลูเซียสมาเดินแถวนี้ก็เลยสร้างความไม่พอใจขึ้นมา

เรื่องของเคลย์ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่นแล้ว

เด็กหนุ่มร่างสูงลุกขึ้นเดินไปไปยังหน้าต่างกระจก มองออกไปจากจุดนี้สามารถเห็นถนนและร้านค้าได้ เงยหน้าขึ้นไปก็สามารถมองเห็นท้องฟ้าในมุมเล็กๆ ได้เช่นกัน

“อาจารย์มองเห็นกลุ่มเด็กพวกนั้น เลยออกไปช่วยผมหรือครับ?”

เคลย์มองคนถาม ก่อนจะตอบ  “ฉันแค่ตั้งใจจะออกไปซื้อเสบียงอาหารน่ะ”

พูดถึงอาหาร ลูเซียสก็รู้สึกหิวขึ้นมา เขายังไม่ได้กินอะไรอีกเลยนับจากมื้อกลางวันอันน้อยนิดไม่ถึงครึ่งกระเพาะ

ท้องของเด็กหนุ่มแทบจะร้องประท้วงในทันที ร่างกายที่สามารถเผาผลาญอาหารทุกอย่างได้อย่างรวดเร็วน่าจะได้มาจากพ่อ  

ลูเซียสกับอีธาน กินเยอะพอๆ กัน... จนบางครั้งจีแอลถึงกลับรอไม่ไหว ต้องลุกหนีไปที่อื่น

“เธอยังไม่ได้กินอะไรเหรอ?”  เคลย์ถาม

“อ่า...ครับ”  ลูเซียสตอบ รู้สึกเขินอยู่นิดๆ

“งั้นกินอะไรสักหน่อย ค่อยกลับก็แล้วกัน”  เจ้าตัวพูดขึ้น

เคลย์หยิบอาหารสำเร็จรูปออกมาหลายแพ็ค

“มีแต่ของแบบนี้นะ กินได้หรือเปล่า?”

“ผมกินอะไรก็ได้ครับ”  ลูเซียสยิ้มตอบ ความจริงเขาไม่ชอบของพวกนี้ แต่ในเวลานี้ข้างหน้าจะเป็นอะไรก็คงซัดเกลี้ยงไม่มีเหลือ  

ชายหนุ่มจัดการอุ่นมันอย่างง่ายๆ ...ในขณะที่ลูเซียสนั่งรอบนเก้าอี้แบบไม่มีพนักที่เคาท์เตอร์ครัว

“อาจารย์อยู่คนเดียวหรือครับ?” 

“ใช่”  ชายหนุ่มตอบ

“ยังไม่มีแฟนหรือครับ?”

เคลย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย  “ฉันว่า...ฉันไม่เป็นจำต้องตอบคำตอบอะไรแบบนั้นนะ”

ลูเซียสเหยียดยิ้ม ไม่ได้ถามอะไรอีก จนอาหารหลายอย่างถูกยกมาวางตรงหน้า พวกเขาทั้งคู่จึงนั่งกินด้วยกันอย่างเงียบๆ

สำหรับลูเซียสแล้ว มันเป็นบรรยากาศในตอนนี้ค่อนข้างแปลกประหลาดอยู่บ้าง เขาโดนคนไล่ตาม มาอยู่ที่นี่แบบไม่ตั้งใจ โดนเจ้าถิ่นหาเรื่องจนเกือบจะหลุดลงมือต่อสู้... แต่สุดท้ายกลับมานั่งกินอาหารสำเร็จรูปรสชาติแสนธรรมดากับอาจารย์ที่ไม่คุ้นเคยกันสักเท่าไหร่  แต่ถึงอย่างนั้นเขาไม่รู้สึกว่ามันน่าอึดอัดสักนิด

ราวกับว่าบรรยากาศรอบตัวเคลย์สร้างความรู้สึกสงบ ...มันทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกผ่อนคลาย และสบายใจ

มื้ออาหารเริ่มต้นและสิ้นสุดอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างถูกจัดการเกลี้ยง แม้เคลย์จะอุ่นพวกมันเพิ่มอีกสองอย่างก็ตามที

“ผมแย่งของกินอาจารย์หมดบ้านเลย”  ลูเซียสว่า  “ไว้ผมจะซื้อมาใช้คืนนะครับ”

“ไม่จำเป็นหรอก มันไม่ใช่ของแพงอะไร”  เคลย์ตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

“ไม่ได้หรอกครับ”  เด็กหนุ่มยิ้ม  “...ผมจะเอามาใช้คืนให้”

“ก็บอกว่า...”

เคลย์ยังพูดไม่ทันจบ ...เสียงสัญญาณจากอุปกรณ์สื่อสารของลูเซียสก็ดังเตือนขึ้น

เด็กหนุ่มมองที่ข้อมือของตัวเอง ...เอเลียตกำลังติดต่อเข้ามา ถามอย่างเร่งด่วนว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน

...อ่า ลืมสนิทเลย ตอนนี้อาเอเลียตคงกลับถึงบ้านแล้ว แต่ไม่เจอลูเซียส น่าจะเป็นห่วง ...สำหรับผู้เป็นเอาแล้ว ลูเซียสยังเป็นหลานตัวน้อยๆ น่ารักอยู่เลยนี่นา

ลูเซียสจัดการตัดสัญญาณ จากนั้นก็ติดต่อกลับโดยการส่งข้อความกลับไปหาเอเลียต  กำลังกลับครับ ไม่ต้องเป็นห่วง

“พ่อกับแม่เธอคงห่วงแย่แล้ว”

“คุณอาน่ะครับ”

“เธอไม่ได้อยู่กับพ่อแม่หรือ?”

“พ่อกับแม่ผม อยู่เขตอื่น”  ลูเซียสตอบ  “พอผมมาเรียนที่นี่ ก็เลยมาพักกับอาชั่วคราว”

“ยังไงก็กลับได้แล้วล่ะ...ฉันจะออกไปส่ง”

ที่จริงลูเซียสจำทางได้ ด้วยฝีเท้าเขาวิ่งแป๊บเดียวก็ถึงสถานีเพื่อขึ้นรถรางกลับได้แล้ว ...แต่ดูเหมือนเคลย์จะกลัวว่าเขาจะเจอพวกที่มาหาเรื่องเข้าอีกก็เลยออกมาส่ง

ทั้งคู่ก้าวเท้าไปเรื่อยๆ ผ่านร้านรวงสองข้างทางส่วนใหญ่ซึ่งยังคงเปิดให้บริการอยู่  ลูเซียสจ้องมองช่วงลำคอด้านหลังของคนที่เดินนำอยู่หนึ่งก้าว ผ่านแสงไฟหลากหลายสีสันที่อาบย้อมไปทั่ว ท่ามกลางเสียงอึกทึกของดนตรี และสายลมที่พัดมานานๆ ครั้ง

เมื่อเห็นสถานที่จอดรถรางสาธารณะอยู่ข้างหน้า ชายหนุ่มร่างโปร่งก็หยุดเดิน

“คราวหน้า...ก็อย่ามาแถวนี้อีกล่ะ”

“อะไรนะครับ?”  ลูเซียสถามกลับ

“ไม่ว่าเธอจะเดินเล่น หรือมาทำอะไรก็ตาม...แต่อย่ามาแถวนี้อีกดีกว่านะ”  เคลย์บอก น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่กังวานแม้แต่ในเวลาที่รอบข้างเต็มไปด้วยสรรพเสียง  “พวกเด็กเลือดสีแดงที่นี่ไม่ได้ป่าเถื่อนหรอก แต่บางครั้งประสบการณ์สอนให้พวกเขาต้องสู้เพื่อยืนหยัดในความมีอยู่ของตัวเอง และปกป้องที่อยู่แสนสำคัญของพวกเขา”

“ผมเข้าใจครับ”

“งั้นก็ดี”  เคลย์พยักหน้า 

“แต่ว่าผมรับปากไม่ได้หรอกนะครับว่าจะไม่มาแถวนี้อีก”

“นี่เธอ...”

“ที่นี่น่าสนใจ ผู้คนก็เหมือนกัน...แล้วผมก็ชอบอะไรที่น่าสนใจน่ะครับ”  ลูเซียสเหยียดยิ้ม ดวงตาเข้มกริบคู่สวยหรี่ลงขณะจ้องเข้าไปในดวงตาสีดำขลับของอีกฝ่าย

“ไว้เจอกันพรุ่งนี้ครับ... อาจารย์”



===+++===+++===+++

ขยันอะไรอย่างนี้  ^o^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #625 Zoul_Zap (@jane-1803) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 02:32
    อาจารย์อย่าหลงกล
    เด็กนี่มันร้ายยยยย
    #625
    1
    • #625-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 112)
      19 มีนาคม 2562 / 18:44
      อาจารย์น่าจะเริ่มระแวงแล้ว 55
      #625-1
  2. #624 Slowdrive (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 18:03

    เด็กมันร้ายนะเนี่ยอาจารย์ รู้จักบ้านแล้วด้วย

    #624
    1
    • #624-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 112)
      19 มีนาคม 2562 / 18:45
      ใช่ค่ะๆ ...รู้จักบ้านแล้วด้วย อาจารย์ระวังตัวด้วยนะ
      #624-1
  3. #623 ATIPP (@122792) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 15:29

    อาจารย์!!!!!!!! หนีปายยยยยยยยยย~~~
    #623
    1
    • #623-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 112)
      19 มีนาคม 2562 / 18:45
      5555 อาจารย์หนีปายยย (แอบตะโกนแบบนี้เหมือนกัน 55)
      #623-1
  4. #622 y_pps (@y_pps) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 15:08
    น้องงงงง ปวดหัวแทนอ.เคลย์เลยค่ะ
    #622
    1
    • #622-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 112)
      19 มีนาคม 2562 / 18:47
      จริงๆ แล้ว น้องก็ติดนิสัยจีแอลมาเหมือนกัน 55
      #622-1
  5. #621 PeacePls (@PeacePls) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 14:12
    ดีใจมากตอนนี้มาเร็วรีบกดเข้ามาอ่านอย่างไว
    #621
    1