Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 109 : ตอนพิเศษ : โชคชะตา...ครั้งใหม่ [8]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 443
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    21 ก.พ. 62

“ลูเซียส! ทางนี้!” โจเอลร้องเรียกทันทีที่เห็นเด็กหนุ่มร่างสูงเดินมา รอยยิ้มระบายเต็มหน้า ดวงตากลมโตสีเขียวก็ดูสดใสมาก

ลูเซียสส่งยิ้มไปให้ ก้าวเท้าเข้าไปหาโจเอลซึ่งนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนหนุ่มสาวอีกสามคนหน้าคลาสเรียน หนึ่งในนั้นก็มี นีล ที่ใบหน้าบึ้งตึงทันทีที่เห็นเขา และนั่นทำให้ลูเซียสนึกถึงเหตุการณ์ที่โดนหาเรื่องอย่างน่าตลกเมื่อเช้าขึ้นมาได้

“นึกว่านายจะหาห้องเรียนไม่เจอแล้ว”  โจเอลลุกขึ้นยืนเดินไปลากแขนลูเซียสให้มานั่งด้วยกัน  จากนั้นก็แนะนำให้รู้จักกับเพื่อนอีกสองคนที่เหลือ

คนแรกเป็นเด็กสาวท่าทางห้าวๆ มีเส้นผมหยิกฟูฟองทั้งศีรษะ ชื่อซัมเมอร์  อีกคนเป็นเด็กหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่มีดวงตารีเล็กจนแทบจะเหมือนเส้นขีดบนใบหน้า มีชื่อว่า บรูค

“ดีนะที่นายมาเร็ว...ฉันเตรียมเนื้อหาของวิชาอาจารย์ฮาวี่มาให้ด้วย”  โจเอลแตะอุปกรณ์อิเล็กโทรนิคที่อยู่ในรูปแบบปากกาของตัวเอง ดึงข้อมูลออกมาและส่งต่อมาให้ลูเซียส  “วิชานี้ยากมากนะ ถ้าไม่เข้าใจถาม ซัมเมอร์ ได้เลย เธอเก่งที่สุดในวิชานี้เลยแหละ”

ลูเซียสหันไปพยักหน้าให้อีกฝ่าย

เพราะไม่ค่อยสนใจวิชาด้านการคำนวญเท่าไหร่นัก ลูเซียสจึงจัดเก็บข้อมูลที่ได้รับจากโจเอลลงในอุปกรณ์ที่ข้อมือโดยไม่ให้ดาวความสนใจไว้สักดวง มันจึงจมหายไปกับคลังบทความวิชาการจำนวนมหาศาลของเขาแบบไม่น่าจะได้รับการเปิดขึ้นมาอีก

“เอาอกเอาใจกันซะเหลือเกินนะ”  นีลส่งเสียงประชด

“อะไรกันเล่า ก็ลูเซียสเพิ่งเข้ามาเรียนนี่นา”  โจเอลตอบ ทำหน้ามุ่ย  “นายเป็นอะไรของนายน่ะนีล วันนี้เอาแต่ทำท่าหงุดหงิด น่ารำคาญจัง”

ลูเซียสมองสบตากับนีล ...เขาไม่ได้ไม่ชอบนีลหรอก แม้ว่าความคิดอีกฝ่ายจะคับแคบไปบ้างก็เถอะ ลูเซียสไม่เกลียดใครเพราะเรื่องแค่นี้อยู่แล้ว

“เมื่อเช้าฉันโดนหาเรื่องล่ะ”  อยู่ๆ ลูเซียสก็เอ่ยขึ้น พลางจับสังเกตสีหน้าของนีลไปด้วย

“หา? โดนหาเรื่องเหรอ?”  โจเอลทำตาโตกว่าเดิม  “เกิดอะไรขึ้น แล้วนายเป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ก็อย่างที่เห็น...โชคดี ก็เลยรอดมาได้แบบหวุดหวิด”  หมายถึงฝ่ายโน้นน่ะนะ ที่โชคดี ลูเซียสผายมือออก   “...แต่น่ากลัวมากเลยนะ”

นีลขมวดคิ้วเหมือนประหลาดใจกับสิ่งที่ได้ยินไม่น้อย ท่าทางของอีกฝ่ายไม่เหมือนเสแสร้ง ดูท่าการที่ลูเซียสโดนด่าเรื่องคงไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้าตัวโดยตรง

“อย่างนี้ต้องแจ้งอาจารย์แล้ว! ต้องลงบันทึก! ต้องค้นระบบกล้องหาตัวคนร้าย! เด็กหนุ่มร่างเล็กเหมือนจะเปลี่ยนตัวเองเป็นระเบิด ทำท่าจะลุกขึ้นไปทำตามที่พูดออกไปทันที

“เดี๋ยวๆ” ลูเซียสรีบห้าม  “อย่าทำให้เป็นเรื่องวุ่นวายเลยน่า ฉันไม่เป็นอะไร แค่เล่าให้ฟังน่ะ”

“อยากให้ช่วยไหมล่ะ?”  บรูคถาม เสียงแหบห้าวดูเข้ากับรุปร่างใหญ่และหนา เจ้าตัวเบนดวงตาที่เหมือนเส้นขีดของตัวเองมาหาลูเซียส ดวงตาที่แม้จะรีเล็กจนแทบมองไม่เห็นคู่นั้น มีสีเขียวหม่นๆ มันแฝงแววดุดัน

หลังสบตานิ่งๆ ครู่หนึ่ง ลูเซียสก็เหยียดยิ้ม  “ถ้าฉันรับมือไม่ไหว ฉันจะบอกนายนะ”

บรูคพยักหน้าตอบ ไม่ได้พูดอะไรอีก

เมื่อก้าวเข้าไปในคลาสวันนี้ ก็พบว่ามีเด็กนักเรียนจำนวนมาก โต๊ะนั่งแบบขั้นบันไดถูกจับจองจนเกือบเต็มในเวลาอันรวดเร็ว พวกเขานั่งในฝั่งด้านซ้าย เป็นมุมที่ไม่ค่อยดีนักหากจะมองกระดานดิจิตอลแบบโค้งที่ติดอยู่ด้านหน้าชั้นเรียน

สายตาของใครหลายคนหันมาจับจ้องลูเซียส ดูเหมือนเขาจะเป็นหัวข้อสนทนาที่น่าสนใจอย่างมากในตอนนี้

“เพราะนายหล่อน่ะ...เดี๋ยวคนอื่นๆ ชินแล้วนายก็ไม่เป็นจุดสนใจเองแหละ”  โจเอลกระทุ้งศอกใส่ ก่อนจะกระซิบบอก 

“โอเค”  ลูเซียสยักไหล่  “ฉันทนได้...เพราะมันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้จริงๆ ”

“นายนี่ชักจะเผยธาตุแท้มากไปแล้วนะ” โจเอลว่า

ไม่นานนัก ฮาวี่ ก็ก้าวเท้าเข้ามา ตรงเวลาเป๊ะเหมือนนาฬิกาจับเวลา สายตาของชายหนุ่มผู้สอนกวาดมองทั่วทั้งห้อง ก่อนจะมาหยุดลงที่ลูเซียส จากนั้นก็ระบายรอยยิ้มส่งให้

การสอนของ ฮาวี่ น่าสนใจตามที่ดาดเอาไว้  แม้จะเป็นวิชาค่อนข้างตายตัว แต่ต้องการความเข้าใจสูง เด็กนักเรียนจึงตั้งใจบันทึกข้อมูลการสอนอย่างเต็มที่ มีคำถามเกิดขึ้นไม่มากนัก

ลูเซียสเคาะปลายนิ้วบนแป้นพิมพ์เสมือนที่เชื่อมต่อกับอุปกรณ์บนข้อมืออย่างเอาจริงเอาจัง ดูเหมือนเขาเองก็เป็นหนึ่งในนักเรียนจอมขยันในคลาสนี้ ยกเว้นแค่ว่าสิ่งที่ลูเซียสทำไม่ได้เกี่ยวข้องกับวิชานี้เลยสักนิด ...เด็กหนุ่มเลือดผสมกำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับจำนวนกล้องวงจรปิดของซี-คอล และกำลังจะเจาะเข้าไปในระบบของมัน

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หลังตั้งค่าผลการค้นหาให้แสดงผลแบบเข้ารหัสชนิดพิเศษ  ซึ่งผลการมองเห็นจริงๆ จะถูกแสดงออกต่อเมื่อมองผ่านเลนส์แก้วตาเทียมข้างซ้ายที่ถูกออกแบบมาพิเศษสามารถใช้แทนจอรับภาพได้  ผลจากการประดิษฐ์ของลุงอาเธอร์ที่รัก

กล้องวงจรปิดของซี-คอล มีจำนวนไม่มากนัก แต่กระจายอยู่ในมุมที่เหมาะสม สามารถมองเห็นส่วนสำคัญต่างๆ ของโรงเรียนแห่งนี้ได้ทั่ว  มีมุมอับจำนวนน้อยมากอย่างน่าโมโห แต่ก็ช่างหัวเรื่องนั้นไปก่อน เขาต้องการภาพในมุมที่มองเห็นห้องทำงานของเคลย์

ถึงจะถูกบอกว่าจะจัดการเอง... แต่ยังไงลูเซียสก็สงสัยว่าใครมาปาหินใส่กระจกห้องทำงานของเคลย์อยู่ดี เมื่อพบกล้องตัวที่ต้องการ เขาก็ถูกจำกัดการเข้าถึงด้วยรหัสผ่านขั้นสูงอีกรอบ

ลูเซียสพ่นลมหายใจเบาๆ เขาปิดโปรแกรมถอดรหัสที่เขียนขึ้นเอง และเลือกเปิดอีกโปรแกรมขึ้นมาแทน ...อาจารย์คนสำคัญเคยให้โปรแกรมนี้ไว้ เพื่อให้ลูเซียสสามารถเจาะเข้าไปค้นข้อมูลเกี่ยวกับการศึกษาอะไรก็ได้ตามที่ต้องการ (แน่นอนมันใช้สำหรับเรื่องอื่นนอกเหนือจากการศึกษาก็ได้) เรื่องนี้เป็นความลับ...ความลับแบบที่ให้พ่อรู้ไม่ได้เด็ดขาด

ในที่สุดลูเซียสเกือบจะได้เห็นภาพในกล้องอยู่แล้ว ...แต่ก็ถูกขัดด้วยเสียงที่เรียกชื่อตัวเองซะก่อน

เด็กหนุ่มปิดระบบ ปรับเลนส์แก้วตาข้างซ้ายให้กลับมาปกติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นหันไปทางหน้าคลาส

“ลูเซียส...เธอคิดยังไงกับโจทย์นี้? หาคำตอบได้หรือเปล่า?”  ฮาวี่ เอ่ยถาม รอยยิ้มอ่อนโยนยังคงระดับบนใบหน้า

ดูเหมือนทั้งคลาสจะกำลังมุ่งมั่นกับการแก้โจทย์คณิตอันซับซ้อนท้าทายความรู้ที่ปรากฏอยู่บนกระดานหน้าชั้น และยังไม่มีใครถอดมันออกมาได้สำเร็จ เมื่อลูเซียสถูกเรียกทุกสายตาจึงหันมามองเขาทั้งหมด

เด็กหนุ่มเอียงตัวเล็กน้อย สายตาลากไปบนตัวเลขและเครื่องหมายเฉพาะทางมากมายที่แสดงอยู่หน้าชั้นเรียน ดวงตาคู่สวยของเขาหรี่ลง สมองประมวลผลความคิด ขณะที่นิ้วมือขยับเล็กน้อย

“ว่ายังไง?”  ฮาวี่ถามซ้ำอีกหน

“ไม่รู้ก็บอกไม่รู้สิ เสียเวลา”  เสียงนีลบ่นให้ได้ยิน และนั่นทำให้ลูเซียสรู้สึกตัวในที่สุด

เด็กหนุ่มละสายตาจากกระดานแล้วเหยียดยิ้ม  “มันยากไป ผมไม่เข้าใจสักนิดเลยครับ”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะของนักเรียนคนอื่น ฮาวี่ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย อาจารย์หนุ่มไม่ได้ว่าอะไรอีก เขาเลื่อนโจทย์เจ้าปัญหานั้นออกจากกระดาน และตั้งต้นอธิบายเกี่ยวกับทฤษฏีย่อยหนึ่งในโจทย์นั้น

ลูเซียสไม่ได้กลับไปเจาะระบบกล้องของซี-คอล อีก เพราะคิดว่าไม่มีเวลาพอจะทำซ้ำได้ก่อนจะหมดชั่วโมงการสอน เขาจึงได้แต่นั่งรอเวลาไปเรื่อยๆ แล้วไม่นานจากนั้นคลาสเรียนก็เลิก

เด็กนักเรียนส่วนใหญ่รีบรุด ออกจากห้อง เหลือกลุ่มของพวกเขาเป็นกลุ่มสุดท้าย ...ลูเซียสเดินตามคนอื่นๆ ออกไป เพื่อมุ่งหน้าไปหาอะไรใส่ท้อง

“รอเดี๋ยว ลูเซียส”  เสียงอาจารย์ฮาวี่ ดังขึ้นเบื้องหลัง

เด็กหนุ่มหยุดเท้า หมุนตัวกลับมาหา  “ครับ?”

ชายหนุ่มเหยียดยิ้ม  “ฉันคิดว่าเราน่าจะหาโอกาสคุยกันหน่อยน่ะ”

“เรื่องเรียนหรือครับ?”

“เรื่องอื่นๆ ด้วย”  รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าของคนพูดแล้ว มันเผยสีหน้าด้านตรงข้ามออกมาให้ได้เห็น  “ฉันอยากพาเธอไปที่ ที่หนึ่ง...มีคนอยากเจอเธอมากๆ และเธอก็น่าจะอยากเจอเขาอยู่เหมือนกัน”

“ใครครับ?”

ฮาวี่ไม่ได้พูดตอบ เขายื่นบางอย่างออกมาตรงหน้า ...มันเป็นการ์ดใบเล็กๆ สีเทาเหลือบน้ำเงิน ทำจากพลาสติกที่บางแต่ว่าแข็งแรง บนการ์ดนั้นถูกปั้มด้วยจุด เป็นรอยนูนเล็กๆ กระจายไปทั่วทั้งแผ่น

ลูเซียสยืนนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ สุดท้ายเขาก็ยื่นมือออกไปรับมันมา

ปลายนิ้วลากไปบนรอยนูนเล็กๆ เหล่านั้น ...มันเรียงเป็นแถวตามแนวตั้ง ...มันเป็นรหัสที่สามารถถอดออกมาเป็นตัวอักษรได้ ...มันเรียงเป็นชื่อของคน

และมันอ่านได้ว่า... เลนเนิร์ด แซฟเฟลอร์



===+++===+++===+++

ขออภัยที่เหมือนจะกลายเป็นเรื่องราว.... แต่จะมายาวมากหรอก สัญญากะตัวเอง T-T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #599 pote16 (@pote16) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:14

    โอวววว ฮาวี่เป็นคนของคุณปู่สินะคะ คุณปู่ก็เส้นสายใช่ย่อยนะคะนี่ หลานมาแค่สองวันส่งคนมาถึงตัวแล้ว

    #599
    0
  2. #593 lormay (@lormay) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:19

    เลนเนิร์ด.. ชื่อ​นี้​คุ้น​ๆๆ

    ฮาวี่​น่าสงสัย​

    เหมือน​เคลย์ ก็​ไม่น่า​จะ​ง่าย​ (แบบ​ดู​ซับซ้อน)ลูเซียสไม่น่า​จะ​เข้า​ไป​ตรง​กลาง ใจ​ได้​ง่ายๆ​

    #593
    1
    • #593-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 109)
      23 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:48
      เฉลยล่วงหน้า.... เลนเนิร์ด คือ พ่อของอีธาน ปู่ของลูเซียส เป็นคนไล่ล่าจีแอล เป็นผู้นำคนก่อนของเซ็นโทร ก่อนจะล่มสลาย ...วีรกรรมเยอะ (ส่วน ฮาวี่ น่าจะเป็นสาวกพรรคเพื่อมารค่ะ 55)

      และสุดท้าย จารย์เคลย์ ไม่ง่ายแน่นอน T-T
      #593-1
  3. #592 Nm'mi (@nametaji_miho) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:59
    นีลขี้อิจฉา โจเอลนี่แอบชอบลูเซียสป่ะ จะบอกว่าเพื่อนแต่การกระทำคนละโยชน์
    #592
    1
    • #592-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 109)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:21
      จริงๆ แล้ว นีลหมั่นไส้ลูเซียส และก็แอบชอบโจเอลอยู่ 55

      ส่วนโจเอล เป็นพวกไร้เดียงสา พอถูกลูเซียสช่วยไว้ตอนเจอกันครั้งแรกก็เลยประทับใจมากค่ะ (สปอยล์ 55)
      #592-1
  4. #591 ghostmaster (@hotbony) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:42

    ทำไมรู้สึกรำคาญโจเอล555
    ขอโทษด้วยน้าาาา
    #591
    1
    • #591-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 109)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:22
      555 ไม่ต้องขอโทษค่า ...เข้ามาอ่านก็ดีใจแล้ว ชอบไม่ชอบบอกได้น้า

      ส่วน โจเอล จะน่ารำคาญนิดๆ 55 เพราะเป็นพวกพูดมาก และตอนนี้ก็ประทับใจลูเซียสสุดๆ อยู่ค่ะ
      #591-1
  5. #590 N nana (@psysic) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:44
    ตัวละครเยอะเกินเดาไม่ถูกละว่าใครเป็นใคร ยังงัยก็รอนะค่ะ
    #590
    3
    • #590-1 สั้นสั้นเอง (จากตอนที่ 109)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:03
      ขออภัยด้วยนะคะ เราลืมข้อนี้ไป ว่าตัวละครจะชักเยอะ เดี๋ยวจะปรับแก้ให้นะคะ (ด้วยการเอาชื่อออกไปบ้าง จะได้อ่านง่ายขึ้น) ...ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ❤️

      #590-1
    • #590-2 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 109)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:23
      จะพยายามแก้ ไม่ให้ตัวละครสับสนเกินไปนะคะ
      #590-2
  6. #589 Gevie Pakkaramai (@gevieppt) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:21
    ฮาร์วี่นี่ยังไงน้า ส่วนนีลนี่น่ารำคาญจริง
    #589
    1
    • #589-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 109)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:25
      ฮาวี่ แท้จริงแล้ว ...เป็นคนของคุณปู่ของลูเซียสค่ะ ... (เลนเนิร์ด คือพ่อของอีธาน ผู้นำคนก่อนของเซ็นโทรค่ะ)

      ส่วนนีล น่ารำคาญนิดหนึ่ง ทนเขาหน่อยนะคะ...เดี๋ยวเขาก็จะดีขึ้นจ้า
      #589-1