Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 108 : ตอนพิเศษ : โชคชะตา...ครั้งใหม่ [7]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    13 ก.พ. 62

ลูเซียสออกจากบ้านมาในเวลาที่เช้ากว่าเมื่อวานมาก และตัดสินใจจะใช้ฝีเท้าของตัวเองในการเดินทาง ด้วยการวิ่ง หนึ่งเพราะเขาไม่อยากจะเบียดเสียดกับผู้คนในระบบขนส่งสาธารณะ และสองร่างกายของเขาอยู่ในระหว่างเติบโต หากไม่ยืดเส้นยืดสายใช้พลังงานอันเปี่ยมล้นในร่างออกไปบ้าง อาจส่งผลต่ออารมณ์ได้เหมือนกัน

เด็กหนุ่มมาถึงที่หมายโดยที่เหงื่อยังไม่ทันออกด้วยซ้ำ ใช้เวลาเพียงเล็กน้อยก็สามารถปรับระดับการหายใจให้เข้าสู่ปกติได้  หลังผ่านระบบตรวจสอบที่หน้าประตูเข้ามาแล้ว ก็พบว่ายังเช้าตรู่อยู่มากทีเดียว แทบจะไม่มีเด็กนักเรียนให้ได้เห็นเท่าไหร่

“พรุ่งนี้ลองใช้ทางอ้อมดีกว่าล่ะมั้ง”  เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง

แม้จะจดจำรายละเอียดของสิ่งปลูกสร้างในซี-คอลได้หมดแล้ว แต่เขาก็ยังเดินสำรวจไปเรื่อยๆ ผ่านตัวอาคารต่างๆ บนทางเดินที่มีแสงแดดอบอุ่นส่องสว่าง ไม่นานปลายเท้าก็หยุดยืนเบื้องหน้าต้นไม้สูงที่ดูแห้งเหี่ยว ต้นเดียวกับเมื่อวาน

ทั้งที่ดูเหมือนกำลังยืนต้นตายอย่างนั้น แต่ท่ามกลางใบสีน้ำตาลร่วงหล่นลงพื้นจนเกลื่อนไปหมด เมื่อสังเกตดีๆ กลับยังมียอดอ่อนเล็กๆ ผลิออกมาให้ได้เห็น  ทำให้รับรู้ได้ว่ามันกำลังพยายามใช้ชีวิตเข้มแข็งอยู่

“พยายามเข้าล่ะ”  ลูเซียสแตะปลายนิ้วลงบนลำต้นขรุขระหยาบกร้าน  จบประโยคเขาก็หันขวับไปด้านหลัง

สัญชาติญาณทำให้เขารับรู้ได้เมื่อมีฝีเท้าเข้ามาใกล้ โดยเฉพาะการก้าวเท้าแบบระมัดระวัง ลงน้ำหนักแบบแผ่วเบาเช่นนี้ ยิ่งทำให้ต้องระวังตัวเป็นพิเศษ

ผู้มาใหม่เป็นเด็กหนุ่มที่เขาไม่คุ้นหน้าสามคน ท่าทางไม่เป็นมิตร ดวงตาของทั้งสามเป็นสีน้ำเงินจางๆ บ่งบอกสายเลือด

“แกสินะเด็กใหม่”  หนึ่งในนั้นพูด

“มาเรียนแค่วันเดียวก็ทำตัวน่าหมันไส้เลยนะ!

ลูเซียสเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

“ได้ข่าวว่าแกว่าคนไม่เข้าเรียนวิชาของไอ้อาจารย์เลือดสีแดงว่า เป็นพวกห่วยแตกไม่มีความคิดคับแคบใช่ไหม?!

แม้จะไม่ได้พูดขนาดนั้น แต่โดยรวมมันก็ใช่นั่นแหละ  ลูเซียสเลยพยักหน้า

“แกอยากเจ็บตัวสินะ”

“พวกนาย กำลังหาเรื่องฉันเหรอ?”  เขาถามกลับ

“เออ!

ลูเซียสเหยียดยิ้ม เกิดมาเขาเพิ่งเคยโดยหาเรื่องครั้งแรก แถมยังมาจากเหตุผลไร้สาระ ยิ่งเห็นท่าทางจริงจังของบรรดาเด็กหนุ่มตรงหน้า เขายิ่งรู้สึกขำ

“ยิ้มอะไรของแก?!  ดูเหมือนท่าทางไม่สนใจของลูเซียสจะทำให้ทั้งสามโมโหมากกว่าเดิม

“ฉันไม่สู้กับพวกนายหรอกนะ”   จงดีใจซะเถอะ ที่ข้อกำหนดมากมายของพ่อฉันมันรวมถึงเรื่องพวกนี้อยู่ด้วย  

...แม้จะยุ่งยาก แต่ทุกเกมก็ต้องมีกติกา

ลูเซียสจึงพยายามจะเดินเลี่ยงไปทางอื่น  แต่ก้าวไปได้เพียงสองตัว เขาก็ต้องเบี่ยงออกตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ว่าไหล่ของตัวเองกำลังจะถูกคว้าเอาไว้ ซึ่งนั้นทำให้ลูเซียสเริ่มจะไม่พอใจขึ้นมานิดๆ เพราะหากเขาไม่ระวัง ก็อาจจะเผลอตอบกลับ จนทำให้ฝ่ายนั้นล้มลงไปนอนนับดาวเล่นได้ง่ายๆ

ถึงลูเซียสจะเก่ง แต่บางครั้งเมื่อเสียสมาธิเขาก็มักจะลืมยั้งมือไปเหมือนกัน

“อย่ามายุ่งกับฉัน!  ลูเซียสเตือน

“ขี้ขลาดนี่หว่า นึกว่าจะแน่”  หนึ่งในนั้นหัวเราะ พูดต่อน้ำเสียงเหยียดหยาม  “จะปล่อยแกไปก็ได้ ถ้าแกยอมคุกเข่าขอโทษ”

“ฉันไม่รู้ว่าจะต้องขอโทษเรื่องอะไร” ลูเซียสตอบกลับ  “ถ้าพวกนายคิดว่าการเรียนกับอาจารย์เคลย์เป็นเรื่องไม่ถูก ความคิดของพวกนายมันก็คับแคบอย่างที่ฉันพูดจริงๆ ไม่ใช่หรือไง...ทำไมฉันจะต้องขอโทษที่ตัวเองพูดเรื่องจริงด้วย”

“นี่แก!

ลูเซียสลอบถอนหายใจ  เขากวาดสายตาครั้งหนึ่ง...เล่นงานคนแรกที่ขา ซัดหน้าของคนตรงกลาง จากนั้นก็แค่หักแขนของไอ้คนที่พยายามจะจับไหล่ของเขา ...เรื่องทั้งหมดนี้ใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีก็จบเรียบร้อยแล้ว

แต่...พ่อจะรู้แน่ๆ แล้วนั่นหมายถึงเขาจะแพ้

ลูเซียสไม่อยากแพ้พ่อทั้งที่เพิ่งมาเรียนได้แค่สองวันหรอก

ขณะที่กำลังคิดว่าเขาแค่ปิดระบบสื่อสารชั่วคราว คำนวญหามุมอับจากกล้องตรวจจับหลากหลายตัวของซีคอล เพื่ออัดเด็กหนุ่มไม่เอาไหนสามคน จะเป็นการพยายามที่มากเกินไปหรือเปล่า ร่างสูงก็ต้องเบี่ยงตัวหลบแบบแรงประทะแบบอัตโนมัติ พร้อมกับซัดหมัดแรกออกไปแล้ว

เด็กหนุ่มที่มีผิวสีเข้มกว่าคนอื่น ล้มลงไปนอนแอ่งแม้งกับพื้น เลือดสีน้ำเงินไหลอาบใบหน้า

“ขี้โกงนี่...พวกนายเล่นทีเผลอ” ลูเซียสร้อง  เมื่อคนที่เลือดไหลกุมจมูกของตัวเองและเริ่มของโหยหวนเสียงดังลั่น

“แก...!!!

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?” 

ลูเซียสหันไปมองชายหนุ่มที่ก้าวเท้าตรงมาหา ดวงตาสีดำขลับมองคนที่ร้องเสียงดังที่มีเพื่อนอีกสองคนช่วยประคองซ้ายขวา ก่อนจะเบนมาสบกับดวงตาของลูเซียสเหมือนจะหาคำตอบ

ดูเหมือนห้องพักของเคลย์จะอยู่แถวนี้ จึงผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี

“อ่า...เขาเดินมาชนไหล่ผมน่ะ”  ลูเซียสยิ้มตอบ  “แล้วก็ล้มลงไปเลย”

“อะไรนะ?”  เสียงประสานระหว่างอาจารย์กับเด็กหนุ่มอีกสองคนดังขึ้น

ลูเซียสยักไหล่  ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ที่เขาถนัดมาก

อาจารย์หนุ่มส่ายหน้าก่อนจะหันไปหาเด็กที่บาดเจ็บ  “เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่าน่ะ?”

“ไม่ต้องมายุ่งหรอกน่า”  หนึ่งในเพื่อนตอบกลับด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด จากนั้นก็รีบพยุงเพื่อนของตัวเองให้ลุกขึ้น เขาหันมาสบตาลูเซียส ก่อนจะทิ้งท้าย  “ระวังตัวให้ดีเถอะ”

“ขอบใจที่เป็นห่วง พวกนายก็เหมือนกัน”  ลูเซียสตอบ พร้อมกับรอยยิ้มชวนขนลุกที่ได้รับสืบทอดมาจากผู้ให้กำเนิด

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”  เคลย์หันมาหาลูเซียสอีกครั้ง

“อุบัติเหตุครับ...อาจารย์ก็ได้ยินแล้วนี่พวกเขายังบอกให้ระวังตัวไม่ให้ไปเดินชนกันอีก”

“ดูยังไงนี่มันก็...”  เคลย์ชะงัก  ขบคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เลือกถอนหายใจ  “...เฮ้อ ...ช่างเถอะ เธอไม่บาดเจ็บอะไรใช่ไหม?”

แม้จะดูชัดว่าลูเซียสแข็งแรงสบายดี แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายก็จะเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าเขามีเพียงลำพังกับอีกฝ่ายที่มีพวกถึงสามคน

“ไม่ครับ”

“งั้นก็ดี...ว่างอยู่หรือเปล่า ตามมาทางนี้หน่อยสิ”

ลูเซียสเลิกคิ้วเป็นคำถาม

“เธอเพิ่งเข้ามาเรียนเอาตอนนี้อาจจะช้ากว่าคนอื่น ...ผมเตรียมข้อมูลเนื้อหาบทเรียนย้อนหลังมาให้ จะได้เอาไปศึกษาเอง”

ใส่ใจนักเรียนมากกว่าที่คิดแฮะ  ลูเซียสคิด

“ว่าแต่จำผมได้ด้วยหรือครับ”

เคลย์เหลือบสายตามามอง  “เธอเด่นขนาดนั้น ไม่ว่าใครก็คงลืมยาก”

ลูเซียสไม่ได้ถามอะไรอีก เลือกที่จะตามหลังอีกฝ่ายไปเงียบๆ ...เนื้อหาย้อนหลังไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจสักเท่าไหร่ เป็นอย่างอื่นมากกว่า

ท่วงท่าการก้าวเดินของเคลย์เป็นจังหวะมั่นคง ไม่ช้าหรือเร่งร้อนเกินไป แผ่นหลังเหยียดตรง ดูผิวเผินมันมั่นคงแข็งแรง แต่เมื่อสังเกตดีๆ จะเห็นว่าลงน้ำหนักเท้าซ้ายแผ่วเบากว่าอีกข้าง อาจจะมีปัญหาที่ขาหรือเคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน รูปร่างสมส่วนมีกล้ามเนื้อพอสมควรน่าจะดูแลสุขภาพร่างกายตามความเหมาะสม ...ลูเซียสจับจ้องไปที่ต้นคอด้านหลัง ซึ่งอยู่ในระดับสายตาพอดี ไรผมสีเข้มซึ่งปรกอยู่ดูอ่อนนุ่ม และจังหวะที่สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน สายตาคมกริบก็สังเกตเห็นบางอย่าง

ดวงตาคู่สวยของลูเซียสเพ่งมองไปยังท้ายทอยของเคลย์ สิ่งที่เห็นคือรอยแผลเป็นจางๆ ลักษณะเหมือนรอยกรีด

อยู่ๆ เคลย์ก็ชะงักฝีเท้า  ลูเซียสรีบหยุดกึกไปด้วย

ทีแรกเด็กหนุ่มคิดว่าเพราะสายตาสอดรู้ของตัวเองถูกอีกฝ่ายจับได้ จึงทำให้เคลย์หยุดเดิน แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ เพราะอาจารย์หนุ่มไม่ได้หันมาว่าเขา หากแต่จ้องมองไปยังอีกฝากหนึ่งของอาคาร

ห่างออกไปประมาณสิบเมตร...มีร่างของชายหนุ่มหุ่นเพรียวบาง อายุน่าจะเกือบสามสิบปี เส้นผมสีบลอนด์ทองยาวระช่วงบ่า ผิวขาว ใบหน้าเล็กได้รูป และมีดวงตาสีน้ำเงินสดใสที่ซ่อนอยู่ภายใต้แว่นตากรองแสงแบบไร้กรอบ ซึ่งเป็นของสั่งทำพิเศษสำหรับผู้ที่สายตามีความไวต่อแสงสูง ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นชนเผ่าเลือดสีขาวเท่านั้นที่ใช้สิ่งนี้เพื่อปกป้องสายตาที่อ่อนไหวเป็นพิเศษจากพันธุกรรมทางสายเลือด

“อาจารย์เคลย์”  อีกฝ่ายทักทายด้วยรอยยิ้มหวาน

ร่างของเคลย์จะเกร็งขึ้นเล็กน้อย ขณะก้มศีรษะเล็กน้อยแล้วตอบกลับคำทักทาย

“สวัสดีครับ อาจารย์ฮาวี่”

“มาทำงานแต่เช้า อย่างขยันขันแข็งเหมือนทุกวันเลยนะครับ”  ชายที่ชื่อฮาวี่กล่าว รอยยิ้มนุ่มนวลยังคงประดับบนใบหน้า  ก่อนที่สายตาจะเบนมาหาลูเซียสที่ยืนอยู่ข้างๆ  “นี่ใครหรือครับ ไม่เคยเห็นหน้าเลย”

“เด็กใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามาเมื่อวานครับ”  เคลย์ตอบ

ประกายตาของฮาวี่ดูจะกระจ่างขึ้นมาเมื่อได้ยินอย่างนั้น มองลูเซียสอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วสาวเท้าเข้ามาใกล้

“เป็นเธอนี่เอง” ฮาวี่กล่าวเบาๆ “...ลูเซียส”

ดวงตาเรียวยาวของลูเซียสหรี่ลงทันที

“ไม่ต้องแปลกใจหรอก ฉันเป็นอาจารย์หนึ่งในคลาสของเธอน่ะ”  ชายผมบลอนด์รีบกล่าวเสริม  “ได้รับแจ้งมาเหมือนกัน ว่าจะมีนักเรียนมาเพิ่มที่แท้ก็เป็นเธอ...”

ปกติลูเซียสไม่เคยตัดสินคนจากการพูดคุยกันแค่ครั้งเดียว แต่กับสายตาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังแว่นกรองแสงนั้น ทำให้เขาคิดว่าบุคคลตรงหน้ามีบางอย่างซ่อนอยู่ และลูเซียสก็ไม่ชอบมันสักเท่าไหร่

“พอดีเลย...ช่วงเช้านี้ฉันก็มีสอนพอดี ถ้ายังไงเราไปด้วยกันเลยไหมล่ะ เผื่อมีอะไรที่เธอสงสัยฉันจะได้ช่วยแนะนำให้ก่อนเริ่มเรียน?” ฮาวี่เสนอ

“เธอไปกับอาจารย์ฮาวี่ก่อนก็ได้ เรื่องเนื้อหาย้อนหลัง ผมจะส่งให้คราวหน้า”  เคลย์บอกเรียบๆ

ลูเซียสเบนสายตามายังเคลย์

“ทำไมล่ะครับ?...ผมอยากได้ตอนนี้เลยนะ”

เคลย์อึ้งไปเล็กน้อยกับคำตอบนั้น ขณะที่ลูเซียสเหยียดยิ้มส่งให้  “วิชาของอาจารย์มีเนื้อหากว้างมาก ผมอยากศึกษาไว้ก่อน คราวหน้าในคลาสผมจะได้ตามทัน ไม่ต้องถามเพื่อนจนอาจารย์ดุใส่อีกไงครับ”

รอยยิ้มของฮาวี่หายไปจากใบหน้าแว๊บหนึ่ง ก่อนที่มันจะกลับมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว  “ไม่เป็นไร งั้นเดี๋ยวเจอกันในคลาสนะลูเซียส” 

“ครับ”  ลูเซียสพยักหน้าตอบ

เมื่อเดินห่างออกมาจากจุดเดิม เคลย์ก็พูดขึ้นทั้งที่ไม่ได้หันมามองเด็กหนุ่มซึ่งก้าวตามมาด้านหลัง

“วิชาที่อาจารย์ฮาวี่สอน เป็นคณิตศาสตร์ประยุค เป็นวิชาที่ยากในการทำความเข้าใจ...เธอน่าจะรับข้อเสนออย่างใส่ใจเมื่อกี้นะ”

“ก็เพราะมันยากไงครับ  ผมเลยอยากจะอยู่ให้ห่างๆ ไว้”  ลูเซียสตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“เธอนี่...แปลกจริงๆ”

เคลย์ว่าอย่างนั้น แล้วก้าวเท้าในจังหวะมั่นคงเหมือนเดิมมุ่งสู่ห้องพักของตัวเอง

ห้องพักของเคลย์อยู่ชั้นล่างด้านในสุดของอาคาร ทางเข้าคับแคบ มุมของห้องอยู่ติดกับจุดเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด  ด้านหน้าจึงรกและทึบ ประตูเข้าก็แทบจะกลืนหายไปกับเงาของผนัง

หลังจากป้อนรหัสผ่านแบบง่ายๆ ประตูก็เลื่อนเปิดออก ...ด้านในนั้นแตกต่างจากทางเข้าอย่างมาก เพราะมีหน้าต่างติดกระจกบานใหญ่ติดอยู่ แสงสว่างจึงผ่านเข้ามาทำให้ห้องสว่างสดใสทั้งที่ไม่ต้องเปิดไฟ ในห้องเล็กแคบมีโต๊ะทำงานหนึ่งตัว เก้าอี้พักผ่อนรูปทรงโบราณ กับชั้นวางของที่ด้านบนมีต้นไม้กระถางเล็กๆ เรียงรายอยู่หลายกระถาง ...แสงแดดที่ลอดเข้ามาทำให้มันเจริญงอกได้อย่างดี

ลูเซียสถือวิสาสะก้าวเข้าไปด้านในโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต เขาตรงไปยังไม้กระถางเล็กจิ๋วคล้ายของปลอม ก่อนก้มลงมองใบที่มีรูปร่างและสีสันแปลกตากันไปในแต่ละต้น

พันธุ์ไม้หายาก ได้รับการดูแลอย่างดี  โรงเพาะพันธุ์ของพ่อเองมีแบบนี้อยู่ต้นหนึ่งเหมือนกัน แต่มันไม่ค่อยถูกกับสภาพอากาศที่ค่อนข้างเย็นนัก สีสันบนใบจึงซีดจางกว่านี้มาก

“เธอดูชอบต้นไม้นะ”  เคลย์เอ่ยขึ้น

“ก็พวกมันให้ความรู้สึกซื่อตรงดี” 

“ซื่อตรงเหรอ?” 

ลูเซียสยืดตัวขึ้นตรง หมุนตัวกลับมาหาอีกฝ่าย  “ก็พวกมันเข้มแข็งซื่อตรงต่อการดำรงอยู่ใช่ไหมล่ะครับ เจริญงอกงามเต็มกำลังเท่าที่ทำได้เสมอ”

ดวงตาสีดำขลับของเคลย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย ...ใบหน้าที่เหมือนจะเคร่งเครียดอยู่เสมอผ่อนคลายลง ดูอบอุ่นนุ่มนวลขึ้นมา จนลูเซียสรู้สึกว่าความขัดแย้งนี้น่าประหลาดใจไม่น้อย

ชายหนุ่มชะงักรอยยิ้มทันที เมื่อรู้สึกตัว แล้วหันกดแป้นพิมพ์เสมือนบนโต๊ะทำงาน จอภาพถูกฉายสว่างขึ้น หลังจากป้อนคำสั่งไปไม่นาน ข้อมูลก็ถูกถ่ายผ่านมายังอุปกรณ์บนข้อมือของลูเซียส

“ขอบคุณครับ” ลูเซียสกล่าว พร้อมกับจัดเรียงมันไว้ในหมวดวิชาการที่เขาเก็บรวบรวมบทความมหาศาลเอาไว้ โดยใส่ดาวให้ความสำคัญไว้ที่สามดาว  

“ถ้ามีเรื่องอะไรสงสัยก็ถามได้”

“อาจารย์ใส่ใจการสอนจังนะครับ”

“ผมก็แค่...” อีกฝ่ายพูดยังไม่ทันจบ ลูเซียสก็ตะโกนขึ้นก่อน

“ระวัง! 

เด็กหนุ่มร่างสูงแทรกตัวไปบังหน้าของอีกฝ่าย ในจังหวะเดียวกับที่เกิดเสียงดังลั่นขึ้น เสียงบางอย่างกระแทกอย่างรุนแรงมาจากทางหน้าต่างบานใหญ่ กระจกแบบมองเห็นได้ด้านเดียวเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ไปทั่วทั้งบาน ตรงกลางมีรอยทะลุเป็นรู ก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นเฉียดผ่านในจุดที่เคลย์ยืนอยู่ไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น

ถ้าลูเซียสไม่ช่วยเบี่ยงตัวหลบ คงไม่แคล้วโดนเต็มๆ

เด็กหนุ่มรีบพุ่งตรงไปที่หน้าต่างนั้น มองผ่านรอยร้าวออกไปเห็นเงาร่างของใครบางคนวิ่งห่างออกไปจากมุมด้านหนึ่ง

ใครกัน?...ในขณะที่ตั้งใจจะรีบตามออกไป ท่อนแขนของเขาก็ถูกคว้าจับเอาไว้แน่น

“อาจารย์เมื่อกี้ผมเห็น...”

“ผมเข้าใจแล้ว”  เคลย์ตัดบท  “ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง”

“หา?...”

“อีกไม่นานชั่วโมงเรียนช่วงเช้าจะเริ่มแล้ว ผมเองก็ต้องเตรียมการสอนเหมือนกัน”  ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น  “เธอกลับออกไปเถอะ”

ลูเซียสขมวดคิ้ว เอี้ยวตัวหันมองไปนอกหน้าต่าง จังหวะนี้ต่อให้เร็วแค่ไหนก็ไม่มีทางตามทันแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุแน่นอน เพราะกระจกที่ถูกออกแบบมาให้แข็งแรงทนทานยังทะลุเป็นรู แสดงว่าจงใจและใช้อุปกรณ์บางอย่างในการยิงเข้าใส่

“ทำไมอาจารย์ดูไม่ตกใจเท่าไหร่เลยล่ะครับ?” 

เคลย์หันมามองคนถาม

ลูเซียสสบตากับชายหนุ่ม จ้องมองเข้าไปในดวงตาสีดำขลับ...ดวงตาเรียวคู่สวยที่เมื่อมองในระยะใกล้ ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันมีเป็นสีสันที่แปลกประหลาดทีเดียว ดำมืดหากแต่มีประกายที่ดูสว่างไสวอยู่ในนั้น

เคลย์...แตกต่างจากคนอื่น

เขาเป็นคนในแบบที่ลูเซียสไม่เคยพบมาก่อน

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงกังวานเป็นเอกลักษณ์ก็กล่าวกับลูเซียส

“...ออกไปจากห้องผมได้แล้ว”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #598 pote16 (@pote16) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:47

    ใครกันคิดจะทำร้ายอาจารย์ น้องต้องคอยปกป้องอาจารย์นะ

    #598
    0
  2. #588 ttbluewp (@ttbluemtr) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:47
    หรือว่าลูเซียสจะคู่กับอาจารย์
    #588
    1
    • #588-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 108)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:25
      ช่ายแว้ว... เฉลยเลย ไม่ต้องให้เดา อิอิ
      #588-1
  3. #587 บัณเฑาะก์ (@m0912160082) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:02
    เริ่มคิดว่าน้องเป็นนายเอกเองรึเปล่า 5555
    #587
    1
    • #587-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 108)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:27
      ลูเซียสก็ไม่รอดแล้ว 5555

      แต่จริงๆ น้องเป็นพระเอกน้า (หรือว่าจะนายเอกดี 55)
      #587-1