Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 107 : ตอนพิเศษ : โชคชะตา...ครั้งใหม่ [6]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    21 ม.ค. 62

วิชาช่วงบ่ายเป็นเรื่องเกี่ยวกับ วิทยาศาสตร์ด้านสิ่งแวดล้อม ซึ่งมีขอบเขตการเรียนที่กว้างขวางมาก มันครอบคลุมทั้งเรื่องต้นกำเนิดของสิ่งมีชีวิต การดำรงอยู่อย่างซับซ้อนของแต่ละเผ่าพันธุ์ การบริหารทรัพยากรต่างๆ เพื่อการดำรงชีวิต ...ทั้งที่มันเป็นหนึ่งในวิชาสำคัญของระดับชั้นนี้ แต่ลูเซียสกลับพบว่านักเรียนที่เข้าเรียนในคลาสนั้น น้อยกว่าวิชาในช่วงเช้ามากทีเดียว ภายในห้องซึ่งมีที่นั่งตายตัวเป็นลักษณะขั้นบันไดนั้น มีเด็กหนุ่มสาวมานั่งฟังการสอนประมาณสามสิบคนเท่านั้น และเกือบทั้งหมดเป็นเลือดสีแดง

ลูเซียสยกมือเท้าคาง และหรี่ดวงตาลงขณะจ้องมองลงไปยังบุคคลที่ยืนอยู่หน้าชั้น

เจ้าของดวงตาสีดำ และโทนเสียงทุ้มกังวาน มีวิธีการสอนที่น่าสนใจมากทีเดียว แต่การวิเคราะห์เชิงเปิดที่ชายหนุ่มพยายามสื่อสารออกมาได้รับการตอบกลับน้อยมาก  ทั้งที่เป็นอย่างนั้นเจ้าตัวกลับเหมือนไม่ใส่ใจเลยสักนิด ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป

“ทำไมถึงมีคนเข้าเรียนน้อยนัก?”  ลูเซียสถามนีล  เพราะเห็นว่าโจเอลนั้นตั้งอกตั้งใจฟังการสอนจนดวงตากลมโตแทบไม่กระพริบก็เลยไม่อยากจะรบกวน

“ก็เห็นๆ กันอยู่ไม่ใช่หรือไง”  นีลตอบ

ลูเซียสย่นหัวคิ้ว แสดงออกว่าเขาไม่เข้าใจในคำตอบ

“ดูสีตาเขาสิ”  เด็กหนุ่มดวงสีอ่อนจางยักไหล่  “...เขาเป็นเลือดสีแดง”

ลูเซียสเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง  “เหตุผล เพราะว่าเขาเป็นเลือดสีแดงงั้นเหรอ?”

“ก็จะอะไรซะอีกล่ะ ...อาจารย์ในโรงเรียนนี้มาจากทุกชนเผ่าก็จริง แต่ในสายวิชาหลักอาจารย์ทั้งหมดเป็นเลือดสีน้ำเงินที่ทรงความรู้ จะมีแค่ไม่กี่คนที่เป็นเลือดสีขาว ...แต่มีหมอนี่คนเดียวเท่านั้นที่เลือดสีแดง”  นีลพูด  โดยไม่พยายามลดเสียงลงแม้แต่นิด กระทั่งสายตาก็แสดงออกถึงความไม่พอใจอยู่ด้วย “ยังไงซะเลือดสีแดงก็เป็นชนชั้นแรงงานไม่ใช่เหรอ ให้สอนสายวิชารอง หรือทักษะด้านอื่นๆ ก็พอรับได้ แต่จะให้ยอมรับในฐานะอาจารย์สายหลักน่ะมัน...”

ความคิดของนีล และความจริงตรงหน้าที่ว่าคลาสเรียนนี้มีคนเรียนน้อยแค่ไหน บ่งบอกว่าเด็กหนุ่มสาวที่นี่ส่วนใหญ่คิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้  ...ลูเซียสมีอาจารย์เป็นเลือดสีแดง ทั้งครูส และ จัสติน ทั้งคู่เก่งกาจในสิ่งที่ตัวเองถนัด และลูเซียสนับถือในตัวพวกเขามาก  ดังนั้นการได้รับรู้ว่าคนในสังคมยังดูถูกพวกเลือดสีแดงอยู่นั้น มันทำให้อารมณ์ของเด็กหนุ่มขุ่นมัวขึ้นมา

“ความคิดนายพวกนายมันคับแคบซะจริงๆ”

“ว่าไงนะ?!

“นี่พวกนาย...”  โจเอลหันมาปราม แต่ไม่ทันพูดจบประโยคก็มีเสียงทุ้มดังมาจากทางหน้าชั้นก่อน

“หยุดคุยกันเสียงดังซะที!  อาจารย์หนุ่มว่า  “ถ้าไม่เคารพผมก็ช่วย เคารพสถานที่หน่อย...ถ้าไม่อยากเรียนก็ออกจากห้องไปซะ กรุณาอย่ารบกวนคนอื่น!

นีลที่ไม่พอใจคำพูดของลูเซียสลุกพรวดขึ้น แล้วก้าวเท้าออกไปจากห้องทันที

สายตาเฉียบขาดของอาจารย์ตวัดกลับมายังลูเซียสที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย เหมือนจะถามว่าทำไมถึงไม่ยอมออกจากห้องไปด้วยอีกคน

ลูเซียสไม่เคยโดนจ้องแบบเขม่นมองเช่นนี้มาก่อน เขาเลยไม่รู้จะทำหน้ายังไงดี สุดท้ายก็เลยส่งยิ้มตอบกลับไป  ชายหนุ่มร่างโปร่งขมวดคิ้วใส่เขา ก่อนละสายตาไปทางอื่น และเริ่มอธิบายเนื้อหาที่พูดค้างอยู่ต่อ

“เวลาเรียนแท้ๆ พวกนายยังคุยเล่นเป็นเด็กๆ อยู่ได้” โจเอลกระซิบต่อว่า

“โทษที”  ลูเซียสไม่อยากอธิบายว่ากับเขานีลไม่ได้ทำในสิ่งที่ใกล้เคียงกับที่โจเอลพูดมาสักนิด จึงตอบกลับไปอย่างนั้น

ดวงตาคมของเด็กหนุ่มเลือดผสม หรี่ลงขณะจับจ้องไปยังเจ้าของเสียงกังวานทุ้มที่กำลังอธิบายบทเรียนด้วยท่าทางเรียบเฉยเหมือนปกติ หากแต่ลูเซียสกลับรู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มนั้นดูเย็นชาลงกว่าเดิมเล็กน้อย

อะไรบางอย่างในดวงตาสีดำคู่นั้น...ทำให้เขารู้สึกติดค้างในใจ

ลูเซียสกดปุ่มที่อุปกรณ์บนข้อมือ แป้นคีย์บอร์ดเสมือนเรืองแสงจางๆ ขึ้นเบื้องหน้า หลังป้อนรหัสผ่านอันซับซ้อนของตัวเอง เขาก็เข้าสู่ระบบ และเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับหลักสูตรที่กำลังเรียนอยู่

เด็กหนุ่มไล่สายตาผ่านข้อมูลพื้นฐานต่างๆ จนสายตามาหยุดที่ชื่ออาจารย์ผู้สอน คิ้วเข้มก็ย่นเข้าหากัน

...เคลย์ อัลวาเรซ

อัลวาเรซ ...งั้นเหรอ?

 

“เป็นไงบ้าง ไปโรงเรียนวันแรก?”  ทันทีที่ลูเซียสกลับถึงที่พัก ก็ได้ยินเสียงผู้เป็นอาเอ่ยถาม

เด็กหนุ่มร่างสูงเดินเข้าไปหา พร้อมส่งรอยยิ้มกว้างไปให้ชายรูปร่างผอมเพรียวผู้มีดวงตาสีฟ้าสด ...เอเลียตในเครื่องแต่งกายเรียบง่ายนั่งอยู่บนโซฟา ท่าทางผ่อนคลายอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นมากนัก

“ก็บอกไม่ถูกเหมือนกันครับ”  ลูเซียสกล่าว  “บางอย่างก็น่าเบื่อสุดๆ”

“แต่ไม่ใช่ทุกอย่างใช่ไหมล่ะ?”

“ครับ บางอย่างก็...น่าสนใจ”  เด็กหนุ่มยิ้ม

“ก็ถือว่า ดี สินะ”

“ผมคงต้องใช้เวลาอีกหน่อยถึงจะบอกได้ว่า ดี จริงหรือเปล่า”

เอเลียตพยักหน้ากับคำตอบ มีรอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก ...ปกติอาของลูเซียสคนนี้ไม่ใช่คนพูดมาก และยิ่งไม่ใช่คนอารมณ์ดีสนุกสนาน ในสายตาคนอื่นออกจะเป็นคนโหดร้ายน่ากลัวด้วยซ้ำ แต่กับลูเซียสแล้วเขาที่นับว่าใจดีทีเดียว

“หิวกันหรือยังครับ? ผมเตรียมอาหารเสร็จพอดี”  ร่างสูงของสเวนที่ก้าวออกมาจากในส่วนของห้องครัวเอ่ยถาม

“พอถูกถาม ก็รู้สึกหิวขึ้นมาเลยครับ” ลูเซียสตอบ และก้าวเข้าไปช่วยสเวนจัดโต๊ะอาหาร

ทุกอย่างจัดวางอย่างเรียบง่ายใกล้เคียงกับมื้ออาหารตอนอยู่ที่บ้าน เพียงแต่ข้าวของเครื่องใช้ออกจะเป็นงานฝีมือที่ดูปราณีตมากกว่า และราคาคงไม่ใช่เล่น  ลูเซียสคล่องแคล่วกับทุกเรื่องอยู่แล้ว ตอนเอเลียตลุกขึ้นเดินตามเข้ามาทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยพร้อมลงมือทานได้แล้ว

“หลานตัดสินใจเรื่องที่พักต่อจากนี้หรือยัง?”  เอเลียตถามขึ้น พร้อมออกความเห็นต่อในทันที  “อาไม่ค่อยเห็นด้วยกับสิ่งที่พ่อของหลานเสนอมานะ”

ตอนนี้ลูเซียสอาศัยอยู่ที่ห้องพักของเอเลียตและสเวน ที่นี่เงียบสงบกว่าบ้านพักตามตำแหน่งของผู้นำแห่งเซย์น เอเลียตถึงอยู่ที่นี่เป็นหลักมากกว่า ...แต่อีธานก็ยังบอกว่าหลังจากที่ลูเซียสเริ่มปรับตัวกับสถานที่เรียนได้ เจ้าตัวต้องการจะให้ลูกชายลองไปใช้ชีวิตคนเดียวในบ้านที่เอเลียตยกให้เมื่อสิบกว่าปีก่อน

ที่นั่นเก่าโบราณ และห่างจากเขตเมืองออกไปค่อนข้างมาก ทำให้การเดินทางต้องอาศัยเวลาไม่น้อยกว่าจะไปถึงที่เรียน แถมตัวบ้านก็ใหญ่เกินกว่าจะอยู่คนเดียวไปสักหน่อย ยิ่งสำหรับลูเซียสที่เอเลียตมองว่ายังเด็กเกินกว่าจะแยกตัวออกไปอยู่ลำพัง ทำให้ผู้เป็นอาไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้เท่าไหร่

“ที่จริงผมยังไงก็ได้ครับ...ที่นี่ก็สะดวกดี”  ลูเซียสตอบ  “แต่ถ้าพ่ออยากให้ผมไปอยู่บ้านนั้นคนเดียว มันก็เป็นบททดสอบอย่างหนึ่งที่ผมอยากจะผ่านให้ได้”

เอเลียตถอนหายใจ  “ถ้าหลานจะเข้าไป ก็บอกสเวนไว้ก่อนแล้วกัน จะได้ส่งคนเตรียมทำความสะอาด และตรวจเช็คระบบความปลอดภัยเอาไว้ก่อน”

“ครับ”  ลูเซียสส่งยิ้มหวานตอบกลับไป  “แต่ยังไงผมก็จะอยู่กวนอาไปจนกว่าจะอาทิตย์หน้าเป็นอย่างน้อยนะครับ”

เอเลียตเหลือบมองหลานชาย จากนั้นก็พยักหน้าด้วยสีหน้าที่ดูพอใจขึ้น

...กับเอเลียต วิธีอ้อนแบบเด็กๆ นี้ช่วยให้เจ้าตัวพอใจได้ ต่างกับอีธานกับจีแอล ที่ไม่ว่าเขาจะยิ้มจนปากฉีกยังไงก็ไม่ยอมหลงกลสักครั้ง

เสร็จสิ้นมื้ออาหาร ลูเซียสก็กระโดดลงนอนแผ่บนเตียง จากนั้นก็ยกเท้าขึ้นหนึ่งขึ้น บริเวณข้อเท้ามีสายคาดแนบติดกับผิว มีอุปกรณ์สองอย่างติดอยู่บนนั้น ...อย่างหนึ่งเป็นอาวุธปืนที่ออกแบบพิเศษ มันมีขนาดเล็ก เพียวบาง กำลังทำลายล้างอยู่ในระดับกลาง แต่ที่สำคัญก็คือกำลังส่งรวดเร็วติดอันดับต้นๆ และยังถูกออกแบบมาให้สามารถซ่อนจากเครื่องตรวจจับได้ทุกชนิด ...อีกอย่างหนึ่งก็คือ แท่งแก้วผลึกใสที่ได้รับมาจากจีแอล

ลูเซียสหยิบมันออกมา ดวงตาจ้องมองเข้าไปด้านในที่บรรจุของเหลวสีแปลกประหลาดที่กำลังเต้นไหวราวกับมีชีวิตอยู่ในนั้น ก่อนที่ปลายนิ้วโป้งจะเคลื่อนไปหยุดที่ด้านบนในส่วนของปุ่มกด

เพียงแค่เขาออกแรงกดมันลงไป อุปกรณ์ปลายแหลมก็จะแทงออกมา ...ถ้าส่วนนั้นสัมผัสลงไปบนหยดเลือดของใครคนหนึ่ง...คนพิเศษเพียงคนเดียวคนนั้น...มันก็จะ...

“ติ๊ด...ติ๊ด”  เสียงสัญญาณดังขึ้น ทำให้ลูเซียสสะดุ้งจนต้องรีบปล่อยของในมือให้ล่วงลงบนเตียงนอน

“ไง...วันนี้ได้ทำเรื่องสนุกๆ บ้างหรือเปล่า?”  เสียงคุ้นเคย ดังขึ้นพร้อมกับจอภาพที่ฉายขึ้นเบื้องหน้า

จีแอลส่งยิ้มมาให้ผ่านหน้าจอเสมือนนั้น เขาวางปลายคางของตัวเองบนบ่าของอีธานที่นั่งอยู่ด้านหน้า

“จะทำอะไรได้ล่ะครับ ผมเพิ่งไปโรงเรียนวันแรกเองนะ”  ลูเซียสกลอกตาใส่ทั้งคู่  “มันน่าเบื่อแทบหลับด้วยซ้ำ”

จีแอลหัวเราะ  พร้อมกับเอียงคอเข้าหาอีธาน  “ดูสิ...เจ้าหนูลูเซียสกำลังงอแงใส่เรา”

อีธานไม่ได้สนใจจีแอล เขาเอ่ยถามลูกชายด้วยเสียงทุ้มห้าว  “ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”

“นอกจากเรื่องที่ผมคิดว่าผมน่าจะสอนเก่งกว่าอาจารย์ในวิชาช่วงเช้า ก็ไม่มีอะไรครับ”  ลูเซียสตอบ

“เอาเถอะ ไม่มีเรื่องอะไรก็ดี”  อีธานยิ้มเล็กน้อยให้ลูกชาย หลังจากคุยเรื่องทั่วๆ ไปต่ออีกเล็กน้อยพวกเขาก็บอกลา

“พยายามเข้าแล้วกันนะ..แล้วเราจะหาโอกาสไปเยี่ยม”  จีแอลทิ้งท้าย

“จะมาหรือครับ?” 

“แน่นอน”  จีแอลเหยียดยิ้ม  “หวังว่าตอนเจอหน้ากัน นายจะมีของขวัญสุดพิเศษไว้พร้อมต้อนรับฉันนะ” 

จอภาพที่ถูกฉายขึ้นจางหายไปหลังการสื่อสารสิ้นสุดลง ลูเซียสหันไปมองแท่งแก้วที่กลิ้งอยู่บนเตียง ...ของขวัญสุดพิเศษ?... ดูท่าเขาอาจจะต้องเริ่มต้นค้นหามันอย่างจริงจัง...เร็วกว่าที่คิด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #597 pote16 (@pote16) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:24

    คู่เอกฆ่าไม่ตายแย่งซีนทุกคนมากค่ะ พออีธานกับจีแอลโผล่มาเราก็ลืมคนอื่นไปหมดสิ้นค่ะ 555

    #597
    1
    • #597-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 107)
      7 มีนาคม 2562 / 19:59
      ไว้รออ่านตอนพิเศษของทั้งคู่ในโอกาสต่อไปด้วยน้า ...ยังไงเราก็รักจีแอลเสมอ ส่วนอีธานนั้น....ช่างเต๊อะ 55
      #597-1
  2. #586 PeacePls (@PeacePls) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:44
    ชอบเคลย์ดูลึกลับน่าค้นหา eiei รอตอนต่อไปนะคะ
    #586
    1
    • #586-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 107)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:30
      ขอบคุณน้า ยังไงฝากติดตามด้วยจ้า
      #586-1
  3. #583 ttbluewp (@ttbluemtr) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 00:21
    อาจารย์เลือดสีแดงคนนั้นต้องมีอะไรแน่ๆเลย รอเด้อออ
    #583
    1
    • #583-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 107)
      31 มกราคม 2562 / 19:22
      อาจารย์น่าจะมีปม เหมือนจะน่าสงสารนิดหน่อย... ยังไงรอติดตามนะคะ (อัพแบบช้าเต่า)
      #583-1
  4. #582 AnnieAnnj89 (@AnnieAnnj89) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 07:52

    รออ่านค่า

    #582
    1
  5. #581 Fairytailla (@Fairylailla) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 00:05
    ขอบคุณค่ะไรท์ รีบมาต่อน๊าาาาาา><
    #581
    1
    • #581-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 107)
      22 มกราคม 2562 / 10:58
      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเช่นกันจ้า
      #581-1