Silver Blood (Yaoi) :: จบแล้ว ::

ตอนที่ 104 : ตอนพิเศษ : โชคชะตา...ครั้งใหม่ [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    15 พ.ย. 61

ลูเซียสก้าวเท้าลงจากยานพาหนะสาธารณะที่เขาเพิ่งเคยใช้สัญจรเป็นครั้งแรก  มันคือรถรางขับเคลื่อนอัตโนมัติวิ่งวนทั่วทุกถนนในเมือง เป็นบริการพื้นฐานที่ทุกคนใช้งานได้ฟรีและสะดวกรวดเร็ว

เขตกลางซึ่งเป็นศูนย์บริหารหลักของนครเซย์นนั้น ค่อนข้างแออัดกว่าในเขตอื่นๆ เพราะเป็นรวมการบริหาร มีศูนย์บัญชาการทางทหาร อาคารสำนักงานบริหารเมือง มันเต็มไปด้วยอาคารสูงตระหง่าน ซึ่งส่วนใหญ่ติดตั้งกระจกพิเศษเพื่อดูดซับพลังจากแสงแดดแผดจ้า ซึ่งความร้อนระอุของมันเป็นสิ่งที่ลูเซียสไม่คุ้นชินและไม่ชอบเอาซะเลย

เด็กหนุ่มก้าวเท้าไปตามทางเดิน ผ่านส่วนสาธารณะเล็กๆ ที่มีโต๊ะโลหะสีดำตั้งเรียงรายไว้ให้พักผ่อน มันรายรอบด้วยแปลงดอกไม้หลากสี ซึ่งเมื่อก้มลงไปดูก็พบว่ามันเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ออกแบบมาให้เพิ่มออกซิเจนในอากาศเท่านั้น ไม่ใช้ดอกไม้จริงๆ

“ร้อน และ แห้งแล้ง” ลูเซียสพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ นอกจากสภาพอากาศแล้วสิ่งที่เขาไม่ชอบอีกอย่างก็คือที่นี่มีต้นไม้จริงๆ น้อยมาก เนื่องจากผิวดินและแห่งน้ำใต้ดินยังคงมีสารพิษซึ่งเป็นผลพวงของสงครามเจือปนอยู่ แม้มันจะถูกขจัดไปมากแล้วก็ตาม แต่ภายในเขตกลางนี้ก็ยังเป็นสถานที่ซึ่งยากต่อการเจริญเติบโตตามธรรมชาติของเหล่าพืชพันธุ์อยู่ดี

จังหวะที่กำลังจะขยับตัวขึ้นมายืนเต็มความสูง เขาก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่พุ่งมาจากทางด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงร้องตกใจดังแว่วมา

เด็กหนุ่มเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ก่อนที่จะคว้าเอาท่อนแขนบอบบางของใครคนหนึ่งเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว ...ร่างบางที่เกือบจะล้มคะมำลงไปบนแปลงดอกไม้ประดิษฐ์ก็เลยยังทรงตัวอยู่ได้

“ขอโทษ และขอบคุณนะครับ”  เสียงที่ส่งออกมาเป็นโทนที่ค่อนข้างสูง แต่ก็ฟังสบายหู เจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนเงยหน้าขึ้นมาสบตากับลูเซียส

เด็กหนุ่มตรงหน้าน่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูเซียส มีรูปร่างผอม สูงถึงแค่ช่วงคางของเขาเท่านั้น ...เจ้าตัวมีใบหน้าน่ารัก ดวงตาสีเขียวกลมโต ผิวขาวจัดจนดูเหมือนจะเปล่งแสงออกมาได้

“ไม่เป็นไรนะ?”  ลูเซียสถาม เพราะดูเหมือนฝ่ายนั้นจะมัวแต่มองหน้าเขาไม่พูดไม่จา

“อ่ะ! ขอโทษ...ไอ้เจ้านี่มัน อยู่ๆ ก็งอแงขึ้นมา” คนพูดต้องใช้สองมือเกาะแขนลูเซียสเพื่อไม่ให้ล้ม พลางพยักหน้าไปยังอุปกรณ์ที่ติดอยู่กับรองเท้า มันมีล้อขนาดเล็กติดระบบอิเล็กทรอนิคที่ช่วยให้สามารถเคลื่อนที่ได้รวดเร็วโดยไม่เปลืองแรง เป็นอุปกรณ์ที่วัยรุ่นชอบใช้  และตอนนี้ดูเหมือนมันจะมีปัญหาเรื่องการควบคุมทิศทางจนถึงตอนนี้ล้อข้างหนึ่งของมันยังคงหมุนติ่วๆ ไม่หยุด

ลูเซียสไม่ได้พูดตอบอะไร เขาโอบเอวของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ ก่อนจะยกร่างนั้นขึ้นด้วยมือข้างเดียว

“อ๊ะ!  อีกฝ่ายส่งเสียงตกใจเบาๆ

ลูเซียสใช้มือข้างที่ว่างปลดล็อคอุปกรณ์นั้นออกอย่างง่ายๆ ก่อนจะวางร่างเล็กลงบนพื้นอีกครั้ง

เด็กหนุ่มไม่ได้สนใจดวงตากลมโตที่เบิกกว้างจ้องอยู่  แต่เลือกที่จะพลิกอุปกรณ์ติดรองเท้าในมือ ดึงตัวปิดแผงวงจรที่ซ่อนอยู่ด้านในออกมาและปิดการทำงานอย่างง่ายๆ จากนั้นจึงยื่นส่งกลับไปให้เจ้าของ

“ตัวควบคุมด้านขวาน่าจะขัดข้อง ลองเอากลับไปให้ที่ศูนย์ตั้งระบบใหม่ดีกว่า”  

เด็กหนุ่มจ้องมองลูเซียสอย่างทึ่งๆ  “ขอบคุณนะ”

ลูเซียสพยักหน้าตอบ จากนั้นก็ก้าวเท้าออกไป

“เดี๋ยว...เดี๋ยว...”  ร่างเล็กกว่ารีบถอดอุปกรณ์ที่รองเท้าอีกข้างออก ก่อนจะรีบวิ่งมาหาลูเซียส

“มีอะไรครับ?” ลูเซียสถาม

“นาย...เรียนอยู่ที่ ซี-คอล ด้วยเหรอ?”

ลูเซียสเลิกคิ้วขึ้นเมื่อถูกถาม เด็กหนุ่มตรงหน้าจึงชี้มาที่อกเสื้อของเขา ซึ่งติดแผ่นโค้ดตราสัญลักษณ์โรงเรียนเอาไว้  มันเป็นสิ่งที่นักเรียนทุกคนจำเป็นต้องมี เมื่อผ่านเครื่องตรวจหน้าทางเข้าก็จะแสดงรหัสประจำตัวและรายละเอียดด้านต่างๆ ที่ถูกป้อนข้อมูลเอาไว้เก็บเข้าฐานข้อมูลของโรงเรียน

“อ๋อ...ใช่”  ลูเซียสตอบ น้ำเสียงแฝงแววเบื่อหน่าย

“ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้านายมาก่อนเลย...เอ่อ...คือฉันก็เป็นนักเรียนของที่นั่นน่ะ” เด็กหนุ่มส่งยิ้มสดใสมาให้ ดวงตาสีเขียวหรี่เล็กลงเมื่อชี้ไปยังชายเสื้อของตัวเอง ซึ่งติดตราสัญลักษณ์เช่นเดียวกับของลูเซียส

“ฉันเพิ่งจะมาเรียนวันนี้วันแรกน่ะ”

“ฮือ? เข้าเรียนช่วงนี้น่ะนะ”  อีกฝ่ายพูดต่อ  “นายเพิ่งย้ายมาจากเขตอื่นเหรอ?”

“ก็...ทำนองนั้นแหละ”

เด็กหนุ่มร่างเล็กยิ้มออกมาอีกครั้ง  “ถ้าได้รู้ว่ามีเด็กใหม่หน้าตาหล่อสุดๆ เข้ามา...สาวๆ ต้องตื่นเต้นแน่เลย”

“ขอบใจที่ชม”  ลูเซียสตอบ  “แต่ฉันเป็นคนน่าเบื่อน่ะ ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นหรอก”

“เรื่องนั้น...”

“จะสายแล้วไม่ใช่เหรอ?” 

“อ๊ะ...จริงด้วย วันนี้อาจารย์จะเริ่มคลาสเร็วกว่าปกติด้วยสิ”  คนพูดรีบเช็คเวลาที่อุปกรณ์สื่อสารบนข้อมือ  “ฉันไปก่อนนะ  ขอบคุณอีกทีที่ช่วย”

ลูเซียสพยักหน้าตอบ ก่อนที่อีกฝ่ายก้อมหัวให้แล้ววิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว ดูแล้วช่างเหมือนพายุลูกเล็กๆ  เป็นคนแบบที่ลูเซียสไม่เคยเจอมาก่อน

ที่จริงลูเซียสเองก็มีคลาสแรกที่เริ่มตอนเช้าเช่นกัน แต่เขาไม่จำเป็นต้องรีบ เพราะต้องเข้าไปรายงานตัวกับเจ้าหน้าที่ก่อนอยู่แล้ว  แม้ว่าจะได้รับการเข้ามาเรียนด้วยสิทธิพิเศษ แต่ขั้นตอนยุ่งยากพวกนี้ลูเซียสก็ต้องดำเนินการเอง  ด้วยคำสั่งของพ่อที่ห้ามไม่ให้คนอื่นช่วยเหลือลูเซียสเกินความจำเป็น

ซี-คอล เป็นวิทยาลัยที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเขตกลางของเซย์น รวบรวมเด็กหนุ่มสาวทุกเผ่าพันธุ์เอาไว้เป็นจำนวนมาก พื้นที่ของที่นี่มีบริเวณกว้างขวางมากเมื่อเทียบกับกลุ่มตัวอาคารสำนักงานของเซย์น บ่งบอกว่าคณะผู้บริหารเห็นความสำคัญของการศึกษามากทีเดียว  ตัวอาคารที่ปลูกสร้างเรียงรายไปนั้นล้วนเป็นตึกทรงเตี้ยโทนสีขาวสะอาด ลักษณะการออกแบบแตกต่างกันไป

ทันทีที่ลูเซียสก้าวผ่านประตูแผ่นโค้ดที่แปะอยู่บนอกเสื้อก็ส่งแสงสีน้ำเงินออกมาแว๊บหนึ่งพร้อมกับเสียง ติ๊ด เบาๆ บ่งบอกว่ามันกำลังบันทึกข้อมูลแรกของตัวเขาเข้าสู่ระบบในฐานะของ...ลูเซียส โจนส์  เลือดสีน้ำเงิน อายุสิบเจ็ดปี

...นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เด็กหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกควบคุมให้อยู่ในกฎเกณฑ์ มันเป็นสิ่งที่เขาไม่คุ้นเคยและไม่คิดว่าจะชอบสักเท่าไหร่ มือซ้ายของเขายกขึ้นกดบริเวณหางตาข้างที่ถูกปิดซ่อนสีที่แท้จริงเอาไว้โดยไม่รู้ตัว

เพราะคลาสรอบเช้าเริ่มไปแล้ว ทางเดินภายในวิทยาลัยถึงค่อนข้างเงียบสงบ ลูเซียสตรงไปที่อาคารแรกในส่วนของระบบทะเบียนนักเรียน การรายงานตัวกับเจ้าหน้าที่ AI รูปทรงกลมคล้ายลูกบอลซึ่งมีอารมณ์ขันแปลกๆ ในการซักถาม  เขาตอบคำถามเรื่องพื้นฐานต่างๆ ตามที่ได้สเวนช่วยเตรียมข้อมูลเอาไว้ให้ไปเรื่อยๆ ใช้เวลาเพียงไม่ถึงห้านาที ก็เสร็จเรียบร้อย ...รวดเร็วกว่าที่คิดเอาไว้มากทีเดียว

ดูเหมือนเขาจะเลี่ยงคลาสแรกของวันไม่พ้นซะแล้ว

เด็กหนุ่มร่างสูงก้าวเท้าอย่างเรื่อยเปื่อยไม่รีบร้อน เพราะถึงอย่างไรก็นับว่าสายอยู่แล้ว  เขากวาดสายตาเก็บรายละเอียดพื้นที่ต่างๆ ในซี-คอลไปด้วย ที่นี่มีต้นไม้ปลูกอยู่บ้างประปราย แทรกอยู่ระหว่างตัวอาคาร ถึงจะจำนวนไม่มาก แถมดูแคระแกร็นไปสักหน่อย แต่อย่างน้อยก็ถือว่ามี

ขณะที่กำลังเงยหน้ามองต้นไม้ที่มีใบสีน้ำตาลเหมือนจะตายไม่ตายแหล่ต้นหนึ่ง เสียงของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง มันเป็นเสียงที่ฟังกังวาน ทุ้มสบายหู และให้ความรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด

“ไม่ต้องเข้าเรียนหรือไง ทำไมยังมาเดินเล่นอยู่แถวนี้”

ลูเซียสค่อยๆ หันข้ามไหล่ไปมอง ...ชายคนพูดมีรูปร่างโปร่ง ส่วนสูงน่าจะพอๆ กันกับตัวเขา เครื่องหน้าโดยรวมดูธรรมดาไม่มีอะไรโดดเด่น แต่งกายด้วยชุดโทนสีดำ เส้นผมสีน้ำตาลตัดสั้นเรียบร้อย อายุน่าจะประมาณยี่สิบต้นๆ ดูน่าจะเป็นอาจารย์คนหนึ่งของที่นี่

เพราะจุดที่ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย เงาของต้นไม้ที่แหว่งโหว๋ทำให้แสงแดดสาดลงไปบนร่างของฝ่ายพอดี ลูเซียสจึงมองไม่ถนัดนักว่าฝ่ายนั้นมีดวงตาสีอะไรกันแน่

“ว่าไง...ตกลงไม่มีเรียนหรือไง?”

“อ่อ...กำลังจะไปครับ”

“ในเมื่อมีโอกาสได้มาเรียนก็ไปเรียนรู้มันให้เต็มที่เถอะ” พอพูดจบฝ่ายนั้นก็หมุนตัวหันหลังให้ เสียงที่ถูกกล่าวต่อไปนั้น ถูกลดลงให้เบาจนแทบกระซิบ  “...เวลามันมีค่านะ”

ลูเซียสมองแผ่นหลังของคนที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก จากนั้นจึงก็ตัดสินใจเดินตรงไปยังห้องเรียนโดยไม่ได้แวะที่ไหนอีก

 

ด้วยรูปลักษณ์โดยรวมของลูเซียสก็สะดุดตามากอยู่แล้ว การเข้าห้องเรียนทั้งที่อาจารย์เริ่มคลาสตอนไปแล้วกว่ายี่สิบนาทีก็ยิ่งเด่นไปใหญ่ หน่ำซ้ำตอนนี้ยังมีใครคนหนึ่งลุกจากที่นั่งยืนโบกไม้โบกมือให้เขาอย่างเอาจริงเอาจัง จึงเรียกได้ว่าลูเซียสนั้นเปิดตัวอย่างอลังการต่อหน้าคนทั้งห้องเกือบร้อยคนเลยก็ว่าได้

“เด็กใหม่ใช่ไหม?”  อาจารย์สาวเหลือบดวงตาสีน้ำเงินอ่อนมามอง หลังจ้องมองลูเซียสอยู่ครู่หนึ่ง ก็ส่งยิ้มให้แล้วบอกให้เขาหาที่นั่งได้เลย

“ทางนี้...ทางนี้”  เจ้าของเสียงโทนสูง กลัวว่าแค่โบกมืออย่างบ้าคลั่งอยู่ตอนนี้ลูเซียสอาจจะไม่สังเกตเห็นก็เลยส่งเสียงร้องเรียกเพิ่มเข้ามาอีก

“อะไรของเขานะ” ลูเซียสส่งเสียงบ่นเบาๆ  แต่ก็ก้าวเท้าไปตามเสียงเรียกนั้น

ที่นั่งข้างกับเด็กหนุ่มผู้มีดวงตากลมโตสีเขียว ถูกอีกฝ่ายยกข้าวของออก จัดให้ว่างเพื่อให้ร่างสูงได้หย่อนตัวลงนั่ง

“บังเอิญสุดๆ เลย ...ที่นายเรียนระดับ 6 แถมห้องเดียวกันแบบนี้ ฉันนึกว่านายเข้ามาเรียนในระดับ 7 ซะอีก”  อีกฝ่ายพูดขึ้นทันทีพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งให้ดวงตาเป็นประกาย

ระดับ 7 ถือขั้นสุดท้ายในวิทยาลัยแห่งนี้ ส่วนใหญ่นักเรียนจะอายุสิบแปดขึ้นไป ทั้งที่จริงๆ เขาอายุแค่สิบสี่เท่านั้นแท้ๆ...ทำให้ลูเซียสเข้าใจความรู้สึกของพ่อเวลาถูกจีแอลแซวเรื่องอายุขึ้นมา  

“เพราะเมื่อเช้ารีบมากก็เลยไม่ได้ถามชื่อนายไว้...ฉันชื่อ โจเอล ยินดีที่ได้รู้จัก” อีกฝ่ายแนะนำตัว ยื่นมือออกมาให้ลูเซียส 

ลูเซียสมองมือเรียวเล็กที่ยืนมาหา ก่อนจะไล่สายตาไปยังใบหน้าน่ารักที่ยังคงส่งยิ้มมาให้ของเจ้าตัว ...สุดท้ายลูเซียสก็พยักหน้าครั้งหนึ่งก่อนจะจับมือตอบ

“ลูเซียส”  

“เยี่ยมเลย...มาเป็นเพื่อนกันเถอะลูเซียส”

“ฮืม...”  ลูเซียสส่งเสียงตอบไปเบาๆ ...เพื่อนงั้นเหรอ? อาจจะไม่แย่อย่างที่คิดก็ได้




===+++===+++===+++

สงสัยจะไม่จบแค่ 3-4 ตอนอย่างที่ตั้งใจซะแล้ว... อย่างน้อยๆ ก็คงต้อง 5-6 ตอนนู้นล่ะ T-T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

942 ความคิดเห็น

  1. #567 AnnieAnnj89 (@AnnieAnnj89) (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 17:35
    ตามอ่านค่า ❤️❤️❤️
    #567
    1
    • #567-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 104)
      17 พฤศจิกายน 2561 / 19:45
      ขอบคุณค่า.... จะพยายามนะคะ ^^
      #567-1
  2. #566 pote16 (@pote16) (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 23:45

    อ่านแล้วสงสารลูเซียสเลยค่ะ 

    น้องเพิ่ง 14 แต่ปลอมเป็น 17 แต่ดันมีคนคิดว่าน้อง 18

    น้องคงเจ็บเบาๆ ที่โดนหาว่าแก่นะคะ 555


    อ่านที่คุณสั้นๆตอบคอมเม้นต์ ว่าอาจมีเด็กโผล่มา

    รอลุ้นเลยค่ะว่าอีธานกับจีแอลจะมีลูกอีกคนมั้ย

    #566
    1
    • #566-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 104)
      17 พฤศจิกายน 2561 / 19:44
      น้อง14 ก็จริง...แต่ถ้าเทียบกะอายุชนเผ่าอื่น น้องก็จะประมาณ 17 นั่นแหละค่ะ.... แต่ตอนนี้น้องเก๊กอยู่ คนเลยนึกว่าอายุแก่กว่านั้นไปอีก ...สงสาร 55

      ยังไงฝากติดตามตอนพิเศษต่อจากนี้ด้วยนะคะ ...ไว้มาอ่านจีแอลกะอีธานน้า
      #566-1
  3. #564 MOMOJJI (@MOMOJJI) (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 21:08
    คิดถึงมากเลยแอบอ่านเงียบๆ ซื้อหนังสือมาแล้วยังรุสึกว่าตอนพิเศษไม่จุใจ อยากให้จีแอลมีลูกอีกซักคนจัง อิๆ ให้สืบต่อเลือดสีเงินได้
    #564
    1
    • #564-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 104)
      16 พฤศจิกายน 2561 / 22:22
      ขอบคุณที่อุดหนุนหนังสือนะคะ ดีใจมากค่า
      ตอนพิเศษในเล่มยังไม่จุใจ ยังไงฝากมาตามอ่านในนี้นะคะ จะมีคู่เอกฆ่าไม่ตาย อีธานกะจีแอล มาให้ได้อ่านแน่ค่ะ (ไว้รอจบตอนของลูเซียสก่อนเนอะ)
      #564-1
  4. #563 lormay (@lormay) (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 19:17

    ลุ้น​ไป​ตาม​ลูเซียสเลย​ค่ะ​ ใครกันนะ​ทีืื​จะเป็น คน​แห่ง​โชคชะตา​ ​อายุจริง​ 14​ อายุ​หลอก​ 17​ แต่​คือ​ทำไม​รู้สึก​เหมือน​น้องเค้า​ 22​ 55+


    ดู​ไม่มี​ความน่าเอ็นดู​เหมือน​เด็ก​วัย​ละ​อ่อน​เลย​ เอ๊ะ​ มี​นิดนึง​ตรง​ที่​แอบ​เซ็ง​พ่อกับ​แม่​ว่า​ทำไม​ต้อง​ส่ง​ไป​โรงเรียน​ด้วย​


    เรา​ว่า​น้อง​เค้า​น่ารัก​ที่สุด​ตอน​ 3 ขวบ​ค่ะ​ ตอนที่​โดน​คุณ​พ่อ​ดุ​แล้ว​น้อง​หัวเราะ​เอิ๊ก​อ้าก​ น่ารักน่าเอ็นดู​


    คู่​คุณ​พ่อ​กับ​คุณแม่​ก็​หวาน​ตามสไตล์​เหมือน​เดิม​ อ่านแล้ว ยิ้ม​ตาม​เลย​ค่ะ​


    คน​อื่น​ๆ​เรา​ก็​คิดถึง​นะ​คะ​ครูซ​เอย​ โทบี้​เอย​ เซท เอย​

    #563
    1
    • #563-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 104)
      16 พฤศจิกายน 2561 / 22:19
      ก่อนอื่น ขอบคุณมากๆ ที่ติดตามเรื่องนี้นะคะ ลูเซียส โตเกินเด็กทั่วไปจริงๆ ค่ะ ...เพราะการเลี้ยงดูและด้วยเลือดผสมทำให้เขาโตเร็วกว่าปกติด้วย มาโรงเรียนวันแรกด้วย น่าสงสาร 55 (ตอนเด็กๆ น่ารักเนอะ...โตมาขี้เก๊กยังไงชอบกล) ยังไงไว้รออ่านตอนพิเศษของจีแอลกะอีธานนะคะ อาจจะมีเด็กน้อยโผล่มาอีกก็ได้ ^^
      #563-1
  5. #560 Zoul_Zap (@jane-1803) (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 22:26
    มายาวๆก็ดี คริคริ
    เรารออ่านอยู่น้าาาา
    #560
    1
    • #560-1 สั้น สั้น (@ToniToni) (จากตอนที่ 104)
      16 พฤศจิกายน 2561 / 22:09
      จะพยายามมาให้ยาวๆ บ่อยๆ นะคะ ...ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้า
      #560-1