(MARK X BAMBAM) S-LINE เอว

ตอนที่ 17 : ตัวไกล ใจห่าง (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,740
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 179 ครั้ง
    13 พ.ย. 63

**รบกวนอ่าน talk ด้านล่างหน่อยนะคะ

17

มาร์คเงียบไปเลยหลังจากที่ลงรถเมล์มา นั่นทำให้ร่างบางที่ยังถูกกุมข้อมือต้องเขย่า1แขนอีกฝ่ายเรียกสติ

พี่มาร์คเป็นอะไรหรือเปล่าครับ แบมเห็นเหม่อตั้งแต่ลงจากรถเมล์มา

อ๋อ พอดีพี่เจอคนรู้จักบนรถเมล์น่ะครับ แต่ไม่ทันได้ทัก

เสียดายแย่เลยนะครับแบบนี้แบมแบมไม่ได้คิดอะไร เพียงแค่รู้สึกว่าการพลาดโอกาสทักทายคนที่รู้จักเป็นอะไรที่น่าเสียดายไม่น้อย

แต่ไม่เป็นไรครับ คงอาจจะได้เจอกันใหม่ บ้านเขาอยู่แถวๆ นี้แบมแบมฟังแล้วก็พยักหน้าเข้าใจและไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมอีก

เดี๋ยวเราจะนั่งวินมอเตอร์ไซค์เข้าไปในคอนโดกันนะครับมาร์คสลัดเรื่องตะวันออกจากหัวแล้วกลับไปสนใจแบมแบมอีกครั้ง

 

เจบีกำลังใส่เข็มขัดให้เข้าที่เข้าทางหลังจากเสร็จภารกิจเรื่องอย่างว่าเป็นที่เรียบร้อย ตอนนี้เลยเวลาที่ควรจะกลับห้องมาก็นานพอสมควรแล้ว เดาว่ามาร์คคงพาแบมแบมกลับแล้วเพราะเขาได้ยินเสียงไลน์ดังรัวๆ เพื่อนคงแชทมาบอกอย่างที่ให้สัญญาเอาไว้ กลับไปต้องโดนแบมแบมถามแน่ๆ ว่าไปไหนมา ทำไมพึ่งกลับ

จินยองนอนพิงหัวเตียงในสภาพเปลือยเปล่ามีเพีนงผ้าห่มผืนหนาเท่านั้นที่ปกปิดร่างของเขาเอาไว้ มีร่องรอยอารยธรรมของความหื่นกามแปะอยู่ทั่วไหปลาร้าและอก

เจ็บเอาเรื่องเหมือนกันนะ ว่าไม่ได้

กลับก่อนนะ ถึงแล้วจะแชทหานะพอเข็มขัดได้ที่ได้ทางแล้วก็เดินกลับมาหาคนที่นอนอยู่บนเตียง จินช้อนสายตาเหมือนอ้อนๆ ว่าอยากให้อยู่ต่ออีกหน่อย ริมฝีปากที่เคยประกบจูบอย่างเผ็ดร้อนจูบลงไปที่หน้าผากอย่างแผ่วเบาเป็นการปลอบโยนและขอโทษไปในตัวที่ไม่อาจจะอยู่ต่อเป็นเพื่อนได้

อืมเจบีอ่านได้ถึงความเว้าวอนในสายตาของหมีจิน จนเขาต้องนั่งลงที่ตรงข้างๆ เตียงก่อนจะดึงหมีจินเข้ามากอดอีกครั้งก่อนจะกลับ

กูมีความสุขมากเลยนะหมี ขอบคุณมึงมากๆ ที่ยอมเป็นของกูหมีจินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

ยอมเป็นของแกแค่คนเดียวถึงเขาจะดูจัดจ้านแต่เจบีก็คือคนแรกของเขาเลยนะ ความบริสุทธิ์นี้เจบีได้ไปเป็นคนแรก

เชื่อแหละว่าคนเดียวจริงๆ แน่นแล้วก็เลือดออกขนาดนั้นหมีจินมุดหน้ากับสีข้างของคนที่กอดตนอย่างเขินอายพร้อมกับทุบอกเจบีหนึ่งทีเพราะพูดเรื่องบ้าๆ ออกใส

แกมันทุเรศ

ไม่แกล้งละ แล้วนี่มียาทาแผลหรือเปล่าให้แวะไปหาเอาไว้ให้ไหม กลัวมึงไม่ไหวมากๆ เลยเขาก็พอจะรู้ว่าตัวเองก็ไม่ค่อยจะเบาแรงให้หมีจินสักเท่าไหร่

ให้กูเบาอย่างไงก่อน ก็เขาขอให้กูแรงๆ เอง

มีแล้ว เตรียมไว้ตั้งแต่ตอนนู้นแล้วนู้นที่ว่าก็ตอนที่คิดว่าตัวเองจะเสียตัวในตอนที่เจบีชวนไปผับเจได แต่เจบีดันเมาเหมือนหมานั่นแหละ ยาพวกนั้นเลยต้องรอเก้อ แต่ก็ไม่เก้อเสียทีเดียวเพราะตอนนี้ก็เหมือนจะได้ใช้แล้วล่ะ

เตรียมพร้อมสุดๆ มึงนี่ใช่ได้เลยว่ะแซ็วพร้อมหอมหัวไปหนึ่งทีถ้วน จูบซ้ำๆ ให้หมีจินรู้สึกว่ามีเขาอยู่ข้างๆ และกอดอยู่อีกสักครู่ จนคนที่โดนกอดเป็นฝ่ายของให้เจบีปล่อยเอง เพราะถ้านานกว่านี้เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เจบีกลับ

ร่างสูงลงมาจากห้องพักของหมีจินและตอนนี้กำลังขับรถเพื่อตรงกลับไปยังห้องพัก ไลน์ที่เด้งมาเป็นของมาร์คจริงๆ ซึ่งเขาก็ได้ทำการตอบไปเป็นที่เรียบร้อย แต่บทสนทนาก็ยังไม่จบเสียทีเดียวเพราะมาร์คเหมือนจะอ่านอะไรสักอย่างออกจากการที่เขาออกมาจากสถาบันฯ ก่อนแต่ดันถึงช้ากว่า

ไอ้สัดรู้ดีจริงเชียว

เสียงโทรศัพท์สั่นเรียกสติเขาจากถนน คนที่โทรเข้ามาคือมาร์ค เจบีเลือกที่จะไม่รับ แต่แล้วมาร์คก็โทรมาซ้ำๆ จนเขารำคาญ เลยกดรับสายในตอนที่ติดไฟแดงพอดิบพอดี

อะไรของมึง!

(กูรู้น้าาาา) หลุดยิ้มออกมาทันทีเมื่อเพื่อนทำเสียงกรุ้มกริ่มขนาดไม่เห็นหน้าแม่งยังรู้ว่ามาร์คทำหน้าแบบไหนอยู่ อิลูกช่างแซ็ว รับสายปุ๊บก็เอาเลย

รู้เชี่ยไร

(ความจริงมึงต้องถึงห้องก่อนกูสิมึงออกมาก่อนกูนะ ไปทำอะไรนานสองนานที่ห้องหมีจินจ๊ะ)

เสือกมากไอ้สัดเจบีไม่ตอบทำเพียงแค่ด่าให้มาร์คมียางอายขึ้นมาบ้างที่ยุ่งเรื่องชาวบ้าาน

(กูดูออก มึงไม่แค่ไปนอนเล่นหรอก)

เออ ไม่นอนเล่นแล้วมันจะทำไม! แม่งเอ้ย ไม่เคยเขินขนาดนี้มาก่อนเลย ไอ้มาร์คเพื่อนเหี้ย แซ็วกูจนเขินไปไม่เป็นเลยไอ้ห่า

(ซี๊ดดดดดดดดดดดดด) ความจัญรี้จัญไรของเพื่อนก็ไม่หยุดเท่านั้น มาร์คทำเสียงซี๊ดล้อเลียน

ไอ้สัด หุบปากไปเลย กูจะไปทุบหลังมึงว่าแล้วเจบีก็รีบวางสายเพราะทนความเขินไม่ไหว เป็นเวลาเดียวกับไฟที่กำลังจะเขียวในอีกไม่ช้า

แก๊ก

ตอนนี้เจบีกำลังแทรกตัวผ่านประตูมาอย่างช้าๆ เงียบๆ

กึก

ไปไหนมา! ประตูปิดแค่นั้นแหละ แบมแบมที่นั่งหน้าบึ้งที่โซฟาก็ลุกขึ้นมาเท้าสะเอวทำหน้างอใส่พี่บี๋ที่พึ่งจะกลับห้องทั้งๆ ที่มาก่อนเขามานานโข

อ่า เอ่อพี่บี๋ที่ไม่ได้เตรียมคำตอบมาก่อนก็ทำได้แค่เลิ่กลั่ก ครั้นจะบอกว่าอ๋อไปทำเรื่องอย่างว่าต้องโดนงอนแน่ๆ

แบมถามว่าพี่บี๋ไปไหนมา กลับมาก่อนตั้งนานนี่นา นี่ขนาดวันนี้แบบมนั่งรถเมล์กลับนะ พี่ยังถึงช้ากว่าอีก ไปไหนบอกมาเลยนะ

ก็ไปนอนเล่นห้องหมีจินมาเฉยๆ ไง ตอนไปออกฟิลด์ก็อยู่คนละกลุ่มกับเขา ก็แค่อยากจะอยู่ด้วยกันไงเลยไปอยู่นานหน่อย

อ๋อ แล้วไปแบมแบมก็คือแบมแบมเขาบอกไปแค่ไหนก็เชื่อแค่นั้น ไม่ได้เจ้าเล่ห์เหมือนไอ้มาร์ค!

ว่าแต่มึงเถอะอีงามเมื่อกี้บอกว่านั่งรถเมล์กลับ มันอย่างไง ไอ้มาร์คไม่ได้มาส่งหรอกหรอบ่ายเบี่ยงได้เสร็จก็เป็นฝ่ายเดินเลี่ยงไปนั่งที่โซฟา ร่างบางที่ตอนแรกหน้างอเดินมานั่งข้างๆ ก่อนพร้อมเอนตัวซบบ่าพี่ชาย

มาส่งครับ แต่ว่าเราสองคนนั่งรถเมล์กลับด้วยกัน พี่มาร์คสอนแบมขึ้นรถเมล์ใช่สิ ลืมไปเลยว่าเขายังไม่ได้พูดคุยเรื่องการไปสถาบันฯ ของแบมแบมในตอนที่เขาไม่อยู่เลย ตัดเรื่องขับรถไปเรียนเองได้เลยเพราะแบมแบมขับรถเองไม่เป็น

แล้วเป็นไงคิดว่าโอเคหรือเปล่าคนน้องพยักหน้า

เก่งขึ้นนี่หว่า แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นห่วงมึงมากๆ อยู่ดีอีงามมือข้างหนึ่งถูกยกขึ้นมากอดคออีงามของเขาเอาไว้ คนน้องก็ยกมือคนพี่ขึ้นมาเล่น

แบมก็เป็นห่วงพี่บี๋เหมือนกันไปตั้งไกลแถมยังนานอีกต่างหาก

กูน่ะไม่เป็นไร ถึกทนอยู่แล้ว แต่มึงนั่นแหละ จะตื่นไปเรียนทันไหม ข้าวจะได้กินหรือเปล่าดึงแก้มน้องอย่างมันเขี้ยว

ไม่ต้องห่วงหรอก แบมจะดูแลตัวเองดีๆ ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกที่อยู่กรุงเทพฯ คนเดียวโดยไม่มีใครคอยดูแล ไม่เหมือนคราวที่พี่บี๋ไปออกค่ายที่อย่างน้อยๆ ก็ยังมีพี่มาร์คคอยมาอยู่เป็นเพื่อน

จะหาเวลาโทรมาคุยเป็นเพื่อนมึงก่อนนอนนะตอนกลางคืนมันต้องฟุ้งซ่านเรื่องผีอีกแน่ๆ แต่คราวนี้ใครจะอยู่เป็นเพื่อนมันแค่คิดก็เป็นห่วงจะแย่แล้ว

พี่มาร์คก็จะโทรมาเหมือนกัน อย่างนี้สายก็ชนสิครับเจบีผลักหัวน้องหนึ่งทีเมื่อได้ยินแบบนั้น

แล้วมึงก็เลือกรับสายไอ้มาร์คแทนสายของกูหรอ ใช่ซี่เดี๋ยวนี้กูนี่ไม่ใช่เบอร์หนึ่งแล้วนี่! เหมือนจะน้อยใจเล่นแต่จริงๆ แล้วน้อยใจจริง เชอะ!

ง่า เปล่าสักหน่อยคนโดนงอนกลับมาออดอ้อนพี่ชายตัวเอง แล้วสองพี่น้องก็นั่งคุยกันต่ออีกหน่อยก่อนพี่บี๋จะขอตัวไปจัดกระเป๋าสำหรับเดินทางไปออกฟิลด์ เสื้อผ้าส่วนใหญ่ก็จะเป็นสีเข้มเพราะต้องลุยป่าลุยดินใส่สีอ่อนๆ ไปจะเปื้อนง่าย และแน่นอนว่ากางเกงขาสั้นก็เอาไปแบบนับตัวได้เพราะส่วนใหญ่จะเน้นที่ขายาวใส่คู่กับรองเท้าผ้าใบ แม้เวลาจะล่วงเลยไปเรื่อยๆ แต่แบมแบมก็ไม่มีท่าทีว่าจะง่วงนอนยังคงช่วยพี่ชายจัดกระเป๋าอย่างขยันขันแข็ง คอยเตือนว่าอย่าลืมนู่นนี่ที่สำคัญ จนพี่บี๋ต้องเป็นฝ่ายไล่ให้ไปนอนแทนเพราะเห็นว่าตากลมนั้นแดงแถมยังหาวอยู่หลายวอด

 

 

ในวันออกเดินทางของนักศึกษาชั้นปีที่สามคณะวิศวกรรมศาสตร์ตรงกับวันจันทร์ พี่บี๋ต้องตื่นตั้งแต่ตีสามเพราะกำหนดล้อหมุนคือตีสี่ครึ่ง แบมแบมที่ตั้งใจอยู่แล้วว่าจะตื่นมาส่งก็ถือว่าทำมิชชั่นคอมพลีท ร่างบางที่อยู่ในชุดนอนสีเหลืองลายเป็ดยืนมองพี่บี๋ที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ กระเป๋าสามใบใหญ่ๆ กองอยู่ตรงหน้าประตูห้อง หมอนรองคอคล้องอยู่บนคอพี่ชายดูท่าแล้วพอขึ้นรถก็คงจะไปหลับต่อแน่ๆ

พี่บี๋แบมแบมเรียกชื่อพี่ชาย จู่ๆ น้ำตามันก็รื้นขึ้นมาเสียเฉยๆ เจบีที่วางสายจากการโทรหามาร์คเมื่อได้ยินเสียงน้องเรียกก็เดินเข้าไปหาคนที่อยู่ในชุดนอน แบมแบมพุ่งกอดเขาเต็มที่ กอดแน่นมากๆ แถมเจบียังรู้สึกได้ถึงน้ำตาที่ไหลเปื้อนเสื้อเขาอยู่ตอนนี้ เขาไม่ได้ดุน้องว่าทำไมงอแง ทำเพียงแค่ยกมือขึ้นลูบผมแบมแบมเบาๆ

สิบห้าวันก็กลับแล้วแค่นี้เอง

ตั้งนานคนที่เงยหน้าขึ้นมาพร้อมอาการเบะ น้ำตาคบอเบ้าทำเอาคนพี่ใจยวบอ่อน

ร้องทำไมว้าาาาา เดี๋ยวโทรหาตลอดเลย ไม่ทิ้งให้มึงเหงา โอเคไหมครับน้ำเสียงของเขบีอ่อนโยนลงมาเมื่อพูดกับน้อง แบมแบมพยักหน้าแล้วกอดพี่ชายอีกครั้งแ

แล้วนี่พี่บี๋จะไปหรือยังครับ

ไอ้มาร์คกำลังมาละ มันอาสามารับเจบีรู้ดีอยู่แกใจว่ามาร์คเองมันก็อยากมาเห็นหน้าน้องเขาซึ่งเขาก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร เข้าใจดีว่าสิบห้าวันมันก็ไม่ใช่น้อยๆ พูดยังไม่ทันจบเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นราวกับรอคิวอยู่แล้ว เจบีเดินไปเปิดประตูและก็อย่างที่เดาไว้ไม่ผิดคนที่อยู่หหลังบานประตูก็คือมาร์ค

มึงพร้อมยังแม้ปากจะถามเจบีแต่สายตายังจับจ้องไปที่คนใส่ชุดนอนลายเป็ด แบมแบมเองก็มองตอบมาเช่นกัน เจบีมองคนทั้งคู่สลับกันไปกันมา

พร้อมละ งั้นเดี๋ยวกูเข็นกระเป๋าออกไปรอหน้าห้องร่างสูงหันไปโบกมือลาน้องแล้วลากกระเป๋าเดินทางสามใบใหญ่ออกจากห้อง

บีมาร์คเรียกเขาเอาไว้ คนที่กำลังลากกระเป๋าเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

ว่า? ”

กูขอกอดน้องแบมได้ไหมเจบีไม่ได้ตอบในทันที เขาหันไปมองแบมแบมครั้งหนึ่งแล้วพูดออกมา

ถามน้องกูเองละกัน กูให้แบมมันตัดสินใจก็เหมือนเป็นการอนุญาตกลายๆ เจบีลากกระเป๋าออกไปต่อส่วนมาร์คเดินตรงเข้ามาในห้องแล้วไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่เขานอนคิดถึงมาทั้งคืน

สิบห้าวันนี้สู้ๆ นะเจ้าเด็กเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่แก้มของคนรักที่ไหลออกมาอีกครั้งหากคราวนี้สาเหตุมันเป็นเพราะคนตรงหน้า แบมแบมไม่ได้พูดอะไรออกมาน้องจากเม้มปากแล้วพยักหน้า มาร์คกางแขนออกแล้วส่งสายตาเป็นเชิงว่าขอได้ไหม ซึ่งแบมแบมก็พยักหน้าอย่างรู้กันก่อนจะโถมเข้าใส่อ้อมกอดของมาร์คต้วนอีกครั้ง เจบีที่ครั้งนี้หลับหูหลับตาอนุญาตทำเป็นไม่เห็นอะไรก็ถอนหายใจออกมาพร้อมยิ้มจางๆ

เดินทางปลอดภัยนะครับ

ค่ะ ถึงแล้วจะโทรมาบอกนะคะแบมแบมพยักหน้าอยู่ในอ้อมกอดของมาร์ค ปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบเสื้อของร่างสูง อยากจะเอาไปออกฟิลด์ด้วยจริงๆ และอยากจะกอดอยู่อย่างนี้ถ้าเจบีไม่ทักท้วงขึ้นมาว่าออกเดินทางได้แล้ว เพราะใกล้เวลานัดเข้ามาเต็มที

พี่บี๋พี่มาร์คเดินทางปลอดภัยนะแบมแบมที่ชะโงกหน้าออกมาจากประตูห้องบอกคนสองคนที่เดินออกไปพร้อมกระเป๋าเดินทาง สิบห้าวันนับจากนี้คงจะเหงาแย่เลย

 

หน้ามึงคือดูเป็นห่วงน้องมากๆ ตอนนี้เพื่อนสนิททั้งสองคนได้อยู่บนรถเป็นที่เรียบร้อยมาร์คทำหน้าที่เป็นสารถีให้กับเจบีที่ตอนนี้เอนหัวพิงพนักของเบาะ

ก็ต้องมากสิวะ กูไม่อยู่ตั้งสิบห้าวันแถมคราวนี้กูฝากให้ใครดูแลแทนก็ไม่ได้เพลงเบาๆ คลอไปในตอนที่รถเคลื่อนออกจากปากซอยเพื่อเข้าสู่ถนนใหญ่

กูเข้าใจเพราะกูก็ห่วงน้องไม่แพ้มึงจับความตอแหลในน้ำเสียงไม่ได้เลย และเขาก็รับรู้ว่าคราวนี้มาร์คพูดออกมาจากใจของตัวเอง

มึงเปลี่ยนไปมากเหมือนกันนะตั้งแต่ชอบน้องดู แลดูเรียบร้อยขึ้นเยอะเจบีพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเมื่อมาร์คหักพวงมาลัยเข้าสู่ถนนใหญ่แล้วแล่นออกไป ตอนนี้ฟ้ายังมืดอยู่เลยด้วยซ้ำ

ก็แน่นอนสิ ก็กูชอบเขาจริงๆ นี่หว่า

เพราะกูอยู่ตรงนี้มึงเลยพูดแบบนี้ กูดูออก

ก็เหี้ยละ ไม่เกี่ยวว่ามึงคือพี่ชายเขาสักหน่อย

กับคนอื่นมึงไม่เห็นเรียบร้อยแบบนี้

ก็คนอื่นไม่ทัชใจกูเท่าน้องเขาไง กูไม่ได้มองน้องมึงเป็นแค่คู่นอนหรอกนะบีกูก็เจ้าชู้มาจนเหนื่อยแล้วเหมือนกัน เบื่อจะรักๆ เลิกๆ แล้วและอีกเหตุผลสำคัญคือแบมแบมสาดความสดใสให้เขามาโดยตลอด มีความสุขง่ายกับทุกเรื่อง ไม่ประสาดแดกใส่เขาเหมือนใครๆ ที่เคยทำ อาจจะเพราะสเปคเขาก่อนหน้านี้คือคนที่ฉกาจฉกรรจ์เรื่องอย่างว่า ได้ตัวท้อปมาทั้งนั้น แอคทิวิตี้ของเราโดยส่วนใหญ่เลยกลายเป็นเรื่องบนเตียง พอมากับน้องแบม น้องไม่ประสีประสาเลย น้องดึงเขาให้ออกจากวังวนเรื่องบนเตียงออกไปเป็นการหากิจกรรมอย่างอื่นทำ ไปกินข้าวไปดูหนัง แม้เขาจะจิตใจหื่นกามกับน้องตลอดก็เถอะนะ การทำกิจกรรมอย่างอื่นที่ไม่ใช่เรื่องบนเตียงมันก็ดันทำให้เขามีความสุขได้ไม่ต้องพึ่งเซ็กส์

กูดูมึงอยู่ตลอดมึงไม่ต้องห่วงหรอกไอ้มาร์ค

กูจะพิสูจน์ให้มึงดูว่ากูพูดจริงมาร์คยักคิ้วให้เจบีสองทีก่อนจะกลับไปสนใจถนนตรงหน้าอีกครั้ง

 

แบมแบมหลับไปเมื่อส่งพี่บี๋และพี่มาร์คเสร็จและตื่นมาอีกครั้งในตอนเจ็ดโมงครึ่งด้วยเสียงนาฬิกาปลุกที่ตนตั้งไว้ ห้องทั้งห้องเงียบเหงาเพราะไม่มีเสียงบ่นของพี่บี๋สิ่งแรกที่เลือกทำคือเดินไปเสียบกาน้ำร้อน จากนั้นก็เข้าไปอาบน้ำ ใช้เวลาอาบสิบห้านาทีเห็นจะได้จากนั้นก็ไปแต่งตัววันนี้วันจันทร์ตามตารางต้องใช้ชุดนักศึกษา แต่งตัวเสร็จก็เดินไปฉีกซองโจ๊กรสกุ้งแล้วกดน้ำร้อน

โอ๊ย! แต่ก็ซุ่มซ่ามโดนน้ำร้อนลวกนิ้วจนได้กับอิแค่เรื่องง่ายๆ อย่างกดน้ำร้อน ร่างบางถอนหายใจ นี่พี่บี๋ไปออกฟิลด์ได้ไม่ถึงวันก็ได้แผลซะแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็เดินไปเปิดน้ำเพื่อให้น้ำเย็นๆ บรรเทาอาการแสบที่ผิวหนัง โชคดีที่มันไม่ได้เป็นเยอะ ร่างบางโอบประคองถ้วยโจ๊กมานั่งกินที่โต๊ะกินข้าว นั่งกินอย่างเหงาๆ อยู่พักหนึ่ง พออิ่มก็วางถ้วยคาไว้ที่ซิงค์ล้างจาน ไว้กลับมาจะล้างตอนนี้เขาต้องออกจากห้องพักได้แล้ว

การขึ้นรถเมล์คนเดียวไม่ได้แย่อย่างที่คิด แออัดอยู่บ้างแต่ก็ไม่ถึงเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกข์ใจ อย่างน้อยๆ เขาก็รู้สึกได้ว่าตัวเองมีเพื่อน เพราะเห็นบางคนใส่ชุดนักศึกษาและติดเข็มกลัดตราสถาบันฯ เดียวกันที่ปกคอเสื้อ ความจริงก็จำไม่ได้หรอกว่าต้องลงป้ายไหนอะไรอย่างไงแต่ก็แอบมองคนที่ใส่ชุดนักศึกษาคนอื่นๆ พอเห็นเขาขยับไปยืนใกล้ๆ ประตูก็เดินตามเขาไป มิชชั่นการขึ้นรถเมล์มาสถาบันฯ ถือว่าคอมพลีทในแมตซ์แรก

วิชาของเช้านี่คือวิชารวม ที่เรียนรวมกับสถาปัตย์ฯ คะแนนที่สอบไปก็น่าจะออก ไม่คาบนี้ก็อาจจะเป็นคาบหน้า ไม่รู้ว่าอาจารย์ตรวจเสร็จแล้วหรือยัง แบมแบมเดินเข้ามาในสถาบันฯ ตามคนอื่นๆ โชคดีที่ตึกเรียนรวมอยู่ไม่ไกลจจากประตูทางเข้าเท่าไหร่นัก แต่ถึงอย่างนั้นร่างบางก็เลือกที่จะนั่งรถลางที่วิ่งรับส่งนักศึกษาระหว่างตึกไปจะดีกว่าจะได้เป็นการประหยัดแรง

อ้าวแบม! แบมแบมไม่ได้นั่งที่เดิมแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเจอดี้ เพื่อนคณะสถาปัตย์ฯ ร่างบางตกใจหน่อยๆ ที่คนเยอะแยะขนาดนี้ก็ยังมีโอกาสได้เจอเพื่อนที่ชวนกันคุยอีกครั้ง

อ้าวดี้ เป็นไงบ้างแบมแบมถามพลางวางกระเป๋าแล้วหยิบเครื่องเขียนต่างๆ ขึ้นมา

สบายดี แบมล่ะ

เราก็สบายดีเหมือนกัน ไม่น่าจะตายแล้วล่ะ เพราะผ่านช่วงสอบมาได้แบมแบมพูดติดตลก ดี้เองก็ยิ้ม

เราก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ผ่านมิดเทอมมาได้ก็ไม่น่าจะตายแล้วความจริงแล้วมิดเทอมเป็นช่วงเวลาที่ยากเย็นมากๆ สำหรับนักศึกษาที่นี่ โดยเฉพาะปีหนึ่งที่อาจจะยังไม่คุ้นระบบหรือลักษณะการเตรียมตัวอ่านหนังสือ

ไอ้ดี้ ตีฟอาจารย์บรรจบมึงวาดถึงไหนแล้วในระหว่างที่คุยกันอยู่ เพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ ดี้ก็พูดขึ้นมา เขาดูตัวสูงฉลูดมากกว่าดี้ หน้าตาหล่อตี๋บ่งบอกว่าอาจจะมีเชื้อจีน

กูเสร็จไปสามแผ่นละเหลืออีกสามแบมแบมมองไปทางอื่นปล่อยให้ดี้ได้คุยกับเพื่อนไปก่อน ระหว่างนี้ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ตอนนี้ไลน์ล่าสุดจากพี่มาร์คและพี่บี๋คือออกเดินทางแล้ว ข้อความสั่งมาตั้งแต่ตอนตีห้า

ไอ้เชี่ยต้องพินอัพเป็นอิ้งด้วย พินอัพเป็นไทยกูก็จะตายห่าอยู่ละ เชี่ยเอ้ยแบมแบมละสายตาจากโทรศัพท์แล้วหันไปมองทางเพื่อนดี้ที่บ่นอยู่

เออไอ้สัด กูจะได้นอนไหมคืนนี้น่ะดี้บ่นกลับไป แล้วหันกลับมาสนใจแบมแบม

มีพรีเซ้นต์งานพรุ่งนี้หรอดี้คนที่ดูใต้ตาคล้ำๆ พยักหน้าเป็นคำให้การ

อืม เขาเรียกพินอัพน่ะ แล้วพรุ่งนี้ต้องพินอัพเป็นภาษาอังกฤษด้วย

ถ้าเป็นภาษาอังกฤษ เราก็พอจะช่วยๆ ดูให้ได้นะดี้ ถ้ามีตรงไหนที่ต้องการความช่วยเหลือก็บอกเราได้ช่วงนี้ก็ว่างๆ จะมีก็แค่ประชุมค่ายแอลเอแคมป์เย็นนี้เท่านั้น

จริงหรอแบม โหใจดีว่ะแล้วดี้ก็หันไปตบหัวเพื่อนที่เอากระดาษงานมาวาดในคาบระหว่างรออาจารย์เข้าสอน

ตบหาพ่อมึงหรอไอ้สัด เส้นเบี้ยวเลยไอ้ดี้ สันขวานมาก!

ไอ้ต่อพงศ์ มึงเอาสคริปต์พินอัพมาให้เพื่อนช่วยเช็คไหม เพื่อนเขาเรียนสินสาดภาษาปะกิดคนที่โดนเรียกว่าต่อพงศ์มองมาทางแบมแบม ก่อนจะพนมมือไหว้

เจ้าที่ที่กูขอพรแม่งเอาเรื่องว่ะ จริงปะเนี่ยเพื่อนแบมแบมหัวเราะออกมากับท่าทางอึ้งๆ ของต่อพงศ์ เด็กสถาปัตย์ที่เขาว่าติสท์ๆ จริงๆ ก็ตลกเหมือนกันนะ

ถ้าไม่มีศัพท์เฉพาะทางสถาปัตย์ฯ เยอะเกินไปก็น่าจะช่วยได้

โอ้โห เด็กสินสาดนี่ใจดี เดี๋ยวเราเลี้ยงน้ำ ไอ้ดี้หลบดิมึงอะกลายเป็นว่าเพื่อนที่เอาตีฟมาวาดในคาบสลับที่นั่งกับดี้

อะดูอันนี้ให้หน่อยอันนี้สคริปต์ที่เราที่เอาไว้พินอัพ คือเราแม่งยอมรับตรงๆ เลยนะว่าโง่ภาษาอังกฤษคือ ก็เรียบเรียงแบบงูๆ ปลาๆ อ่าชื่อไรนะ

อ๋อเราชื่อแบม

เราต่อพงศ์นะ อ่านั้นแหละ ฝากแบมดูให้หน่อยร่างบางพยักหน้ารับก่อนจะรับปึกสคริปต์ที่หนาสิบกว่าแผ่นมาดู แล้วช่วยแก้บางคำที่ควรเปลี่ยน หรือคำเชื่อมภาษาอังกฤษที่ไม่จำเป็นออกให้กับต่อพงศ์ ดูท่าจะได้เพื่อนจากสถาปัตย์ฯ อีกคนแล้วล่ะ

   

การเดินทางอันแสนยาวนานบนรถบัสขนาดสองชั้นได้สิ้นสุดลง ใช้เวลาค่อนวันเลยทีเดียวสำหรับการเดินทาง ตอนนี้รถบัสได้มาจอดยังบริเวณหน้าโรงแรมที่จะใช้เป็นที่พักตลอดสิบห้าวันนี้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องปวดหลังพอลงรถกันมาทุกคนก็บ่นกับอุบ

มึงทุบหลังตรงนี้ให้กูหน่อยสิแจ็คที่นั่งข้างมาร์คมาตลอดการเดินทาง หันหลังให้มาร์คได้ใช้กำปั้นทุบเข้าที่บริเวณบ่า การเดินทางที่แสนยาวนานนั้นทรหดเอาเรื่อง การไม่ได้ยืดแข้งยืดขานานๆทำเอาปวดเมื่อยไม่ใช่น้อย

เมื่อยสัดพอทุบเสร็จก็พากันไปรับกระเป๋าเดินทางที่อยู่ใต้ท้องรถบัส มาร์คเห็นเจบีและหมีจินยืนอยู่ด้วยกันเลยเดินเข้าไปทัก

ไอ้บีกูโคตรปวดหลังร่างสูงเดินเข้าไปตบบ่าคนที่กำลังยืนรอกระเป๋า เจบีที่นอนคอพับคอเหวี่ยงมาตลอดการเดินทางแถมหัวยังยุุ่งเป็นรังนกหันไปขมวดคิ้วใส่มาร์ค

กูก็ปวด หิวแล้วด้วยเนี่ยมาร์คพยักหน้าเห็นด้วย ตอนนี้กระเป๋าค่อยๆทยอยถูกยกออกมา มาร์คที่ไม่ได้รีบร้อนอะไรมากนักก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่ตอนนี้ต่อพ่วงเข้ากับพาวเวอร์แบงก์ขึ้นมาก่อนจะส่งข้อความหาแบมแบม

ถึงแล้วนะคะ

ข้อความสั้นๆพร้อมรูปเซลฟี่ที่ติดเจบีและหมีจินด้วยถูกส่งไปให้แบมแบม การเคลื่อนไหวล่าสุดของน้องคือน้องเรียนคาบบ่ายเสร็จแล้ว ช่วงเย็นเห็นว่าจะต้องประชุมที่คณะซึ่งเขาก็ไม่ได้ถามรายละเอียกเพราะกลัวจะเป็นการก้าวก่าย น้องไม่ได้อ่านในทันทีมาร์คเดาว่าน่าจะประชุมอยู่อย่างที่บอก

นักศึกษาชั้นปีที่สามพากันลากกระเป๋าเข้าไปในโรงแรมที่พักที่ก็อยู่ในระดับที่พอใช้ได้ไม่ได้ดูหรูหราหมาเห่าอะไรขนาดนั้น การจัดการแบ่งห้องพัก ต้องพักตามกลุ่มที่ออกฟิลด์แยกชายหญิงชัดเจนซึ่งแน่นอนว่าเขาก็ต้องแชร์ห้องกับแจ็คและอาทิตย์ หมีจินและเจบีก็ต้องแยกกันออกไป

กูจองเตียงนี้พอได้กุญแจห้องมาแล้ว และเปิดประตูเข้าไป ก็พบกับหนึ่งเตียงใหญ่ที่สามารถนอนได้สองคนและหนึ่งเตียงเล็ก มาร์คที่ไม่ชอบนอนเบียดกับใครก็เลิกที่จะพุ่งไปนั่งที่เตียงเดี่ยวทันที ซึ่งหมายความว่าแจ็คกับอาทิตย์ก็ต้องนอนด้วยกันอย่างเลี่ยงไม่ได้

ห้องน้ำดีสัดแจ็คที่เข้าไปสำรวจถึงห้องน้ำห้องท่าก็พูดเสียงดังทำให้มาร์คและอาทิตย์ก็ต้องเดินไปดูว่ามันดีสัดจริงๆอย่างที่แจ็คว่าไหม ซึ่งมันก็ดีจริงๆ ห้องน้ำสะอาดสะอ้านดีใช้ได้ แยกโซนเปียกโซนแห้งชัดเจน

โรงแรมดีขนาดนี้คงไม่น่ามีผีหรอกมั้งเนอะอาทิตย์ที่ไม่ค่อยพูด แต่เมื่อพูดออกมาแล้วก็ทำเอามาร์คอยากลุกไปตบปากสักหนึ่งทีเน้นๆ

ไอ้ทิตย์ไอ้สัด พูดเหี้ยอะไรเนี่ยแจ็คที่เดินกลับจากห้องน้ำมาทิ้งตัวที่เตียงผลักหัวอาทิตย์หนึ่งที

เออ ใครเขาพูดอะไรแบบนั้นกันวะ เดี๋ยวแม่งถ้ามีขึ้นมาคืนแรกมึงก็โดนรับน้องหรอกรับน้องคือศัพท์เฉพาะที่เอาไว้นิยามการตุ้งแช่ของผีในห้อง แต่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีตำนานเรื่องผีหลุดมาจากรุ่นพี่เท่าไหร่ ที่หลุดมาก็จะเป็นเรื่องที่ว่า เปิดไฟสว่างโร่ทำสรุปฟิลด์จนผีไม่มีโอกาสได้หลอกกันมากกว่า

ไม่ใช่แค่มัน แต่เป็นเราทั้งหมดชาวห้องบีสองศูนย์ห้าจะโดนรับน้องหรือไม่มาร์คไม่อาจรับรู้ได้เลย

เมื่อกี้อาจารย์เขาบอกให้เราลงไปกินข้าวที่ห้องรับรองของโรงแรมกี่โมงนะ กูไม่ได้ยินเลย โทรโข่งแม่งก็เบาสัดแจ็คสันถามขึ้นกลบเกลื่อนเรื่องผีในห้อง

ห้าโมงครึ่งอาทิตย์เป็นคนตอบ

กูได้ยินพวกไอ้โต๊ะแม่งจะออกไปเซอเวย์รอบๆโรงแรม พวกมึงจะออกไปไหนปะมาร์ครีบส่ายหน้า เขาไม่ใช่อิลูกช่างเดินอยู่แล้ว ปวดหลังจะตายห่าเดินอีก็คงจะแย่

ไม่ไปอะ กูจะนอนอาทิตย์ก็เป็นอีกคนที่มีอุดมการณ์เดียวกัน แถมว่าจบมันก็ทิ้งตัวลงหนุนหมอนทันที

แม่งไม่มีใครไปกับกูเลย ไปกับพวกแม่งมันก็ได้

มาปลุกกูไปกินข้าวด้วยมาร์คบอกแจ็คก่อนที่เขาจะทิ้งหัวลงหมอนตามอาทิตย์ไปอีกคน พลิกตัวเข้ากำแพง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าแบมแบมยังไม่ตอบเขาเลยวางโทรศัพท์ทิ้งไปกับที่ตอนก่อนจะปิดเปลือกตาลง

ครืน

แต่แล้วไม่ถึงสองวินาทีมันก็สั่นทำให้เปลือกตาที่กำลังจะปิดต้องเปิดอีกครั้ง เขายิ้มตั้งแต่ยังไม่เห็นชื่อคนส่งเพราะคิดว่าเป็นแบมแบม แต่แล้วก็ผิดคาดไปเพราะคนที่ส่งมาคือ ตะวัน ร่างสูงไม่อาจจะนอนท่าเดิมได้อีกต่อไป เขาผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ใจเต้นระรัวเพราะพึ่งเห็นว่าตะวันปลดบล็อกไลน์อย่างที่เขาเคยบอกไว้จริงๆ ข้อความที่ค้างไว้ล่าสุดมันยังเป็นการร่ำลา ที่ตอนนั้นมาร์คจำได้ว่าเขาก็อาลัยอาวรณ์ไม่น้อยเลยทีเดียว

 

หอประชุมของคณะศิลปศาสตร์ถูกสาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารทางธุรกิจยึดครองชั่วขณะ น้องปีหนึ่งที่กำลังจะได้มีบทบาทในการเป็นผู้จัดค่ายกำลังรับฟังรายละเอียดจากพี่ปีสาม ซึ่งจะเป็นหัวเรือใหญ่ในการจัด แอลเอแคมป์ในครั้งนี้

ในทุกๆปี น้องปีหนึ่งจะรับหน้าที่เป็นสตาฟที่คอยช่วยงาน มีช่วยสันทนาการด้วยซึ่งเดี๋ยวเราจะซ้อมกันทุกเย็นเลยหลังจากวันนี้ไปพี่จั๊บที่รับหน้าที่เป็นประธานของการจัดงานพูดด้วยน้ำเสียงชัดเจน ชัดถ้อยชัดคำ สมกับเป็นเฮดว้ากจริงๆ

พี่จัดกลุ่มสตาฟไว้แล้วว่าใครทำอะไรอย่างไงบ้าง พี่นิ้งแชร์ลงกลุ่มสาขาไปเมื่อกี้ น้องๆเข้าไปดูได้เลยนะครับแบมแบมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก็พบว่ามีการแจ้งเตือนจากเฟซบุ๊กว่ามีคนโพสต์ในกลุ่มสาขาใหญ่ แบมแบมหารายชื่อตัวเองเลื่อนไปไม่นานก็พบว่าตัวเองอยู่ฝ่ายรับลงทะเบียน ซึ่งฝ่ายทะเบียนมีด้วยกันสิบคนถ้วน

เอ้ย แจเราอยู่รับลงทะเบียนเหมือนกันแบมแบมเอี้ยวตัวไปหาเพื่อนที่สนิทที่สุดในสาขา ซึ่งก็นั่งอยู่ข้างๆกัน แจที่เปิดเจอรายชื่อในระยะเวลาไล่เลี่ยกันก็ดีใจใหญ่เลย

เย้! เราจะได้มีเพื่อนคุยแบมแบมหัวเราะออกมา ยังไม่ทันจะได้พูดคุยอะไรต่อพี่จั๊บก็ส่งสัญญาณให้พวกเราเงียบอีกครั้ง

พอรู้ฝ่ายกันแล้ว เดี๋ยวจะให้แยกไปหาพี่หัวหน้าฝ่ายอีกทีนะพี่เขาจะชูป้ายเอาไว้ น้องก็เดินไปหาแล้วพี่เขาจะอธิบายให้ฟังอีกทีแบมแบมกับแจรวมถึงคนอื่นๆก็พากันลุกตามคำบอกของพี่จั๊บวุ่นวายนิดหน่อยเพราะเดินตัดหน้ากันไปหมดแต่ถึงอย่างนั้นก็มารวมเป็นกลุ่มได้ สมาชิกสิบคนถ้วนของฝ่ายรับลงทะเบียนได้ยืนล้อมพี่นิ้งซึ่งเป็นพี่หัวหน้าของฝ่ายนี้เป็นที่เรียบร้อย

มาครบยังปีหนึ่งตอบรับว่าครบอย่างขยันขันแข็ง ถ้าครบแล้วนั่งลงแล้วเดี๋ยวพี่ชี้แจงให้ฟังว่าฝ่ายเราทำอะไรบ้างแล้วก็พากันนั่งลงโดยพร้อมเพรียง

อะ พี่แนะนำตัวอีกรอบเนอะ พี่ชื่อนิ้งนะ เป็นเฮดฝ่ายรับลงทะเบียน คือฝ่ายเราเนี่ยจะรับผิดชอบในส่วนของการลงทะเบียนรวมถึงดูแลสัมภาระที่น้องๆเขาจะฝากเอาไว้ตอนลงทะเบียนด้วย งานฝ่ายเราจะไม่หนัก แต่จะยุ่งยากเพราะต้องประสานกับฝ่ายอื่น ตอนนี้น้องๆเขาเริ่มส่งใบสมัครเข้ามาเยอะละ คือเอาแค่ร้อยคนแต่ตอนนี้ใบสมัครคือสองร้อยเข้าไปแล้วโชคดีที่ปิดรับสมัครพรุ่งนี้พอดี พี่จะวานให้พรุ่งนี้เย็นๆ หลังเลิกเรียนก็มาที่ห้องกิจกรรมของสาขาก็ได้ มาช่วยกันคัดแยกใบสมัครว่าแบบ ผ่านไม่ผ่าน จะได้ช่วยกันคัดกรองน้องพี่นิ้งร่ายยาว

แล้วถ้าเพื่อนซ้อมสันทนาการกัน ฝ่ายเราจะได้ซ้อมไหมครับแจที่เป็นสายสันทนาการ เต้นเพลงสับปะรดได้สะดิ้งที่สุดก็ยกมือถามพี่นิ้งเป็นประการแรก

ได้อยู่แล้ว เพราะถ้าถึงเวลาซ้อมสันฯพี่ก็จะให้พวกเราไปซ้อม ไม่ต้องห่วง เรื่องเต้นพี่รู้ว่าชาวเราจะพลาดไม่ได้แบมแบมพยักหน้าเข้าใจ ง่ายๆคือก่อนไปเต้นก็คือมาช่วยพี่เขาคัดใบสมัครของน้อง มอปลายก่อนนั่นเอง

ศิลปศาสตร์คือที่สุดแล้วครับพี่แจว่าซึ่งก็ทำให้พี่นิ้งหลุดขำ

มีใครมีคำถามไหมพวกเราสิบคนที่กระจ่างในการชี้แจงของพี่นิ้งก็พากันส่ายหน้าเพราะไม่มีอะไรจะถามจริงๆ

เออ พี่ลืมเลย พี่ตั้งกลุ่มแชทของพวกเราไว้ เผื่อแบบจะได้คุยงานกันง่ายขึ้นพี่นิ้งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดคิวอาร์โค้ชกลุ่มแชท พวกเราเลยพากันทยอยสแกน ในระหว่างนั้นพี่นิ้งก็ชวนปีหนึ่งคุยถึงเรื่องเรียนและสอบที่ผ่านมาอย่างสนุกสนาน จากนั้นก็ค่อยแยกย้ายกันกลับ

เราไปแล้วนะ บาย!แจโบกมือลาแล้ววิ่งนำหน้าไปก่อน แจบ้านใกล้สถาบันฯเลยพอจะแว้นมอเตอร์ไซค์มาได้ ตอนนี้ทั้งปีหนึ่งและพี่ปีสามบางส่วนเริ่มทยอยเดินออกมา

พอออกมาจากหอประชุมแบมแบมก็อึ้งไปนิดหน่อย ตอนนี้ฟ้ามืดเป็นที่เรียบร้อย นึกกลัวขขึ้นมาเพราะไม่ได้คาดคิดไว้ว่าการประชุมจะกินเวลาจนฟ้ามืดขนาดนี้ เขาไม่เคยกลับบ้านตอนที่ฟ้ามืดเพียงลำพังปกติจะมีพี่บี๋ไม่ก็พี่มาร์คคอยไปรับไปส่งอยู่ตลอด มือบางกำสายกระเป๋าแน่นอย่างประหม่าค่อยก้าวเดินไปช้าๆ รถลางของสถาบันฯ หมดรอบวิ่งไปแล้ว เขาคงต้องเดินไปป้ายรถเมล์หน้าสถาบันฯแทนซึ่งหอประชุมกับหน้าสถาบันฯก็ไกลกันพอสมควร

ร่างบางเดินมาเรื่อยๆ จากที่มีเสียงพูดคุยของคนอื่นๆเป็นแบล็กกราวน์เมื่อเดินออกมาห่างหอประชุมเสียงเหล่านั้นก็ค่อยๆเงียบลง โชคดีที่ไฟตรงนี้ยังพอสว่างพอให้เห็นทางเดิน ตอนนี้เดินพ้นคณะตัวเองมาได้แล้ว มีเพียงรถที่ขับผ่านไปเท่านั้นที่พอจะเป็นเพื่อนได้ ความจริงตอนเย็นจะมีคนมาออกกำลังกายแต่มันก็เป็นในส่วนของพื้นที่สนามกีฬากลางนู่น ไกลจากตรงนี้อีกมาก

แปร๊น!

แบมแบมสะดุ้งโหยงเมื่อรถคันหนึ่งกำลังขับผ่านแล้วบีบแตร แต่แทนที่ว่ารถคันนั้นจะขับผ่านไปกลับจอดแล้วกระจกก็เลื่อนลง

เพื่อน!” แบมแบมหรี่ตาพยายามเพ่งมองว่าใครกันที่เรียกเขา เมื่อเพ่งพินิจพิจารณาจนรู้ก็พบว่าคนที่เรียกเขาคือ ต่อพงศ์เด็กสถาปัตย์ฯที่เราพึ่งรู้จักกันวันนี้นั่นเอง

ต่อพงศ์ แบมแบมเดินเข้าไปใกล้ๆรถคันที่ต่อพงศ์นั่งอยู่ สารถีของรถเป็นคนอื่นที่แบมแบมไม่รู้จัก เขาคนนั้นก็มองมาที่แบมแบมเช่นกัน

นี่จะไปไหนเนี่ย ทำไมถึงมาเดินอยู่ตรงนี้คนเดียว

เรากำลังจะไปป้ายรถเมล์หน้าสถาบันฯน่ะแบมแบมตอบกลับไป

โห ไกลมากเลยนะ รถลางก็ไม่วิ่งแล้วด้วยต่อพงศ์ว่า ก่อนจะหันไปหาคนขับเพื่อพูดคุยอะไรสักอย่างก่อนจะหันกลับมาสนใจแบมแบมอีกครั้งหนึ่ง

เพื่อนขึ้นรถมาก่อน เดี๋ยวเราไปส่งที่ป้ายรถเมล์แบมแบมพอจะเดาออกแล้วว่าที่หันไปถามคนขับคงจะขออนุญาตและก็ดูเหมือนจะได้รับคำอนุญาตเป็นที่เรียบร้อย แบมแบมลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยอมเปิดประตูรถเบาะหลังแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่ง เมื่อประตูถูกงับปิดเสียงรถจากภายนอกก็เงียบลง ภายในห้องโดยสารมีต่อพงศ์ คนขับที่ร่างบางไม่ทราบชื่อและแบมแบม

ขอบคุณนะ เกรงใจมากเลยแบมแบมเลือกที่จะขอบคุณทั้งต่อพงศ์และเจ้าของรถเป็นอย่างแรก

ไม่เป็นไรหรอก ไอ้เต๋ามันใจดีแบมแบมมองไปทางคนขับที่ตอนนี้เหยียบคันเร่งเพื่อให้รถออกตัวอีกครั้ง คนขับยิ้มให้คนตัวเล็กผ่านกระจกมองหลัง

เออ เต๋านี่แบมแบม เพื่อนกูอยู่ศิลปะศาสตร์ เจอกันตอนเรียนรวมต่อพงศ์แนะนำแบมแบมให้เต๋ารู้จัก ร่างบางอมยิ้มน้อยๆก่อนพยักหน้ารับเมื่อต่อพงศ์พูดถึงว่าเจอกันตอนเรียนรวม

ส่วนแบม นี่เต๋านะ เพื่อนเราเองเรียนอยู่เศรษฐศาสตร์ปีหนึ่งเหมือนกัน

ยินดีที่ได้รู้จักและขอบคุณที่อนุญาตให้ขึ้นรถมานะเต๋า

ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้สบายมากเต๋าว่ารับรู้ได้จากน้ำเสียงแล้วอาการยิ้มตาหยีว่าดูเป็นคนใจดี แบมแบมเหลือบมองไปทางต่อพงศ์ก็เห็นว่าต่อพงศ์ก็มองอาหารปากยิ้มตายิ้มของเต๋าอยู่เช่นกัน

เอ้อวันนี้พินอัพเราผ่านไปได้ด้วยดีด้วยล่ะ ขอบคุณนะที่ช่วยแก้สคริปต์ให้เรา นี่พึ่งรับคำชมมาสดๆร้อนๆจากอาจารย์เลยพอละสายจากเต๋าได้ต่อพงศ์หันมาขอบคุณแบมแบม

ไม่เป็นไรเรายินดีแบมแบมยิ้มตอบจากใจจริง เขาดีใจนะที่สิ่งที่ตัวเองเรียนมามันสามารถที่จะเอามาใช้แล้วเกิดประโยชน์ และยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ที่ประโยชน์ที่ว่านั้นเกิดแก่คนอื่นด้วย ตอนนี้ใกล้จะถึงประตูทางออกแล้ว

เออแล้วนี่กลับรถเมล์สายไหนหรอ คือยิ่งเย็นรถมันยิ่งทิ้งระยะนี่นา ใช่ไหมมึงมึงที่ว่าคือต่อพงศ์ที่หรี่ตามองเต๋า

มึงคนต่างจังหวัดจริงปะเนี่ย บางเรื่องรู้ดีกว่าคนกรุงเทพฯ แบบกูอีกปากบ่นแต่ตาก็ยิ้มให้เต๋าอย่างอารมณ์ดี

แต่ก็เออใช่เพื่อน มันจะทิ้งช่วงห่างหารถกลับยากหน่อยไม่ก็รอนาน ทางที่ดีแนะนำว่าดึกแบบนี้ก็แท็กซี่น่าจะดีว่าแบมแบมมองทะลุกระจกรถไปยังด้านนอก ตอนนี้ภายในสถาบันเริ่มมีการเปิดไฟให้แสงสว่างแล้ว จะว่าไปก็สวยดีไม่เคยเห็นมหาวิทยาลัยของตัวเองตอนกลางคืนแบบนี้เลย แต่ดื่มด่ำกับบรรยากาศยามค่ำคืนได้ไม่นานก็ต้องกลับมากังวลเรื่องที่ว่าจะเอาอย่างไงกับรถเมล์ดี

อ่าเราขึ้นสายห้าหนึ่งห้าน่ะ ไม่รู้ว่ารถทิ้งช่วงแค่ไหน คือเราพึ่งขึ้นรถเมล์มาเองเมื่อเช้านี้น่ะ

อ้าว แล้วปกติมามหาลัยอย่างไงเต๋าถามด้วยความสงสัย

เรามากับพี่น่ะ แต่พอดีพี่เราไปออกฟิลด์ที่ต่างจังหวัดสิบห้าวัน แล้วเราก็ขับรถพี่เราไม่เป็นเลยต้องขึ้นรถเมล์มาเรียนแทน อีกอย่างถึงขับรถได้ก็คงจะหลงเพราะเรามาจากต่างจังหวัด ที่ทางอะไรก็ไม่ค่อยคุ้นแบมแบมอธิบาย

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เอางี้ไหม เดี๋ยวเราไปส่ง

ไม่เป็นไร เราเกรงใจมากเลยแบมแบมตอบไปตามความรู้สึก คือเขาพึ่งรู้จักเต๋าเองนะไม่ได้สนิทมากด้วยเลยเกรงใจมากๆถ้าเต๋าจะต้องขับรถไปส่ง

แต่มันก็เย็นมากแล้วนะ รถจะค่อนข้างทิ้งช่วงแหละ รอนานแน่ๆกว่าจะได้กลับบ้านนี่อีกนานเลย อีกอย่างพึ่งขึ้นครั้งสองครั้งเรากลัวแบมจะนั่งเลยป้าย แบมบอกแบมไม่คุ้นทางนี่ใช่ไหม

แต่…”

ไม่ต้องเกรงใจหรอกเต๋ามันใจดีแถมขับเก่งมากต่อพงศ์ที่เห็นว่าแบมแบมกำลังจะปฏิเสธก็หันไปทำบอกแบมแบมพร้อมรอยยิ้มแล้วยกนิ้งโป้งให้เต๋า ไม่ยกเปล่ายกเอานิ้วโป้งที่ยกจิ้มไปที่แก้มของเต๋าอีกต่างหากแน่นอนว่าเต๋าก็ตอบโต้ด้วยการด่าต่อพงศ์ด้วยคำหยาบหนึ่งคำแต่ต่อพงศ์กลับยิ้มและหัวเราะราวกับเต๋าเล่นมุขตลกให้ฟังเสียอย่างนั้น

แบมไม่ต้องเกรงใจหรอกนะ สบายๆพอด่าต่อพงศ์เสร็จเต๋าก็หันมาบอกแบมแบม ร่างบางยิ้มรับ

ขอบคุณนะเต๋าเต๋าพยักหน้าช้าๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่รถขับผ่านลูกระนาดบนถนนแล้วเลี้ยวซ้ายออกสู่ถนนเส้นหลังพอดี เต๋าขับเก่งจริงๆอย่างที่ต่อพงศ์ว่า เพราะแม้โลเคชั่นหอพักของแบมแบมตามกูเกิ้ลแมพจะงงมากแค่ไหนแต่เต๋าก็ขับได้หมด นึกๆแล้วก็อยากจะเก่งให้เหมือนเต๋าจริงๆ สงสัยคงต้องขอให้พี่บี๋สอนขับรถบ้างแล้ว

ก่อนลงจากรถก็ขอบคุณเพื่อนทั้งสองอีกครั้งและแบมแบมก็เดินขึ้นห้องพักไป ภารกิจแรกหลังเปิดประตูเข้าไปคือทิ้งร่างลงบนโซฟา ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ชีวิตที่ไม่มีพี่บี๋นี่ยากมากเหมือนกันนะ รู้สึกขอบคุณและรักพี่บี๋ขึ้นร้อยล้านเท่าเลยที่คอยดูแลและทำอะไรหลายๆอย่างให้ รีดผ้าก็รีด กับข้าวก็ทำ รถก็ขับไปส่ง หิวอะไรก็พากิน ที่สำคัญไปกว่านั้นคือพี่บี๋คอยรักและเป็นห่วงตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปพี่บี๋ก็ยังรักและดูแลเขาอย่างดีตลอดมา พูดแล้วก็ทำเอาน้ำตาคลอด้วยความคิดถึงเอาเสียดื้อ ถ้าพี่บี๋กลับมาจะไม่ดื้อกับพี่บี๋แล้ว จะเป็นอีงามที่น่ารักของพี่บี๋ตลอดไปเลย

สลัดความคิดถึงออกจากหัวได้แล้วก็ลุกไปจัดการชามโจ๊กที่ทิ้งไว้ที่อ่างล้างจานเมื่อเช้า ล้างมันให้สะอาดแล้วคว่ำเอาไว้แบบที่พี่บี๋เคยสอน จากนั้นก็จัดการอาบน้ำอาบท่า ข้าวเย็นวันนี้อาจจะต้องพึ่งบริการเดลิเวอรี่ไปก่อน ระหว่างที่รอข้าวเย็นมาส่งก็กลับไปให้ความสนใจกับโทรศัพท์ จะว่าไปก็ไม่แตะเลยตั้งแต่มาถึงห้อง แชทที่ตอบแรกเป็นแชทของพี่บี๋ที่ส่งมาให้ดูว่าถึงแล้ว แถมเซลฟี่รูปคู่กับพี่หมีส่งมาให้ดูอีกต่างหาก แบมแบมพิมพ์ตอบไป ก็ยาวใช้ได้ เล่าให้พี่ชายฟังคร่าวๆว่าวันนี้เป็นอย่างไรบ้างกับการใช้ชีวิตในเมืองหลวงด้วยตัวคนเดียวก่อนจะทิ้งท้ายสั้นๆว่าคิดถึงพร้อมแปะสติ๊กเกอร์กระต่ายหนึ่งตัว จากนั้นก็สลับแชทมาตอบแชทของพี่มาร์ค เช่นเดียวกับข้อความของพี่บี๋พี่มาร์คส่งมาบอกว่าตัวเขานั้นถึงแล้ว ดูท่าพี่มาร์คจะจับโทรศัพท์อยู่เพราะข้อความที่ส่งไปขึ้นว่าอ่านแทบจะในทันที

Mark: คิดถึงจังเลยครับ พี่โทรหาได้ไหม

ข้อความหนึ่งประโยคที่พี่มาร์คส่งมา ทำแบมแบมหน้าแดง เขาพอจะจินตนาการถึงเสียงและท่าทางของพี่มาร์คออก พี่เขาคงจะทำหน้าอ้อนประมาณหนึ่งซึ่งมันคงจะน่ารักและทำให้ใจละลายได้ไม่อยาก

BamBam: ได้สิครับ

ดูท่าจะคิดถึงมากจริงๆเพราะแบมแบมตอบตกลงไปได้ไม่ถึงนาที มาร์คต้วนก็คอลมาหาแบมแบมทันทีด้วยความคิดถึงที่มีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม

ว่าไงครับร่างบางกรอกเสียงลงไปพร้อมรอยยิ้ม

(คิดถึงจังเลยครับ พี่คิดถึงแบมมากจริงๆ) คนที่โตกว่ายังไม่หยุดอ้อน นั่นทำให้ร่างบางยิ้มไม่หุบ ไม่รู้จะเอามือเอาไม้ไปวางตรงไหน

ที่พักเป็นไงบ้างครับโอเคหรือเปล่าแบมเลือกที่จะถามสารทุกข์สุขดิบต่อ เพราะถ้าวนอยู่ที่เรื่องคิดถึง แก้มของเขาเองคงระเบิดเพราะบรรจุไปด้วยร้อยยิ้มที่มาจากความขวยเขิน

(ที่พักหรอครับ ก็โอเคนะ ไม่ได้หรูหราหมาเห่าอะไรแต่ก็สะอาดและดูดี แล้วแบมล่ะครับวันนี้เป็นไงบ้าง โอเคหรือเปล่า)

วันนี้หรอครับ ก็มีกลัวๆว่าจะลงผิดป้ายบ้างครับ อ่อแล้วก็ได้เพื่อนจากสถาปัตย์ฯเพิ่มด้วยตอนเรียนรวมวิชาเสรีด้วย

(ดีครับจะได้ไม่เหงา พี่เองก็ได้แชร์ห้องกับเพื่อนคนอื่นๆในภาคด้วย) แบมแบมเดินจากเดิมไปที่ระเบียงห้อง มองวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวงจากชั้นสี่ ทอดสายตาไปข้างหน้าพร้อมกับฟังเสียงทุ้มๆของคนพี่

อ่อ พี่มาร์คครับขากลับเพื่อนจากสถาปัตย์ฯเขามาส่งแบมด้วยล่ะ…” ยัยน้องกำลังจะเล่าความใจดีของเต๋าและต่อพงศ์ให้พี่มาร์คฟัง

(ทำไมเขาถึงมาส่งได้ล่ะครับ) น้ำเสียงคนพี่ดูจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย

คือวันนี้รุ่นพี่เขาเรียกปีหนึ่งไปประชุมค่ายแอลเอแคมป์อะครับ ให้ช่วยเป็นสตาฟ เป็นค่ายแนะแนวของสาขาแบมเอง พอดีว่าคุยเรื่องค่ายเสร็จแล้วเดินออกมาฟ้าก็มืด รถลางที่สถาบันก็ไม่วิ่งแล้ว เพื่อนขับรถผ่านมาพอดีก็เลยมาส่งครับร่างบางเท้าแขนข้างที่ไม่ได้จับโทรศัพท์ไว้กับราวระเบียง สายตายังทอดยาวออกไปแต่ไม่ได้โฟกัสอะไรเป็นพิเศษ

(อ๋อ เพื่อนใจดีจังครับแต่ก็ดูดีๆด้วยนะครับ พึ่งเจอกันพี่ยังไม่อยากให้ไว้ใจหรือสนิทใจกับใครง่ายๆ ส่วนเรื่องค่ายก็สู้ๆนะ ช่วงนี้ปกติที่สถาบันฯ แต่ละคณะก็จะจัดค่ายแนะแนวไม่ก็ค่ายติวกันเยอะเลย วิศวะฯก็มีนะ สาขาของพี่ปีสองเป็นแม่งาน) จริงอย่างที่พี่มาร์คว่า ว่าช่วงนี้ที่สถาบันฯเหมือนเป็นฤดูแห่งการทำค่าย เพราะเลื่อนหน้าฟีดเฟซบุ๊ก เพื่อนต่างคณะที่แอดกันสมัยรับน้องก็พากันแชร์ภาพหรือเพจโปรโมทค่ายของคณะ ไม่ก็สาขาของตัวเองกันทั้งนั้น เพราะมีการทำค่ายแนะแนวแบบนี้สินะ เด็กๆเลยได้รู้จักและอยากมาเรียน

ขอบคุณนะครับแบมจะสู้ๆ ส่วนพี่มาร์คเองก็สู้ๆด้วยเหมือนกันนะครับไปอยู่นู่นคงจะลำบากกว่าที่นี่เยอะเลย

(ได้ครับ แฟนบอกให้สู้แบบนี้อยู่อีกสามปีก็ไหว) คนฟังได้แต่หูแดงและเขินตัวบิดไปหมด

อยู่แค่สิบห้าวันนั่นแหละครับ ถ้าสามปีก็คิดถึงแย่เลยกลายเป็นว่าบทสนทนานี้ไม่เพียงแต่น้องแบมเท่านั้นที่โดนจีบ คนพี่ก็โดนจีบกลับเช่นเดียวกัน คนทั้งสองยังใช้เวลาคุยกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่พี่มาร์คจะขอตัวลงไปกินมื้อเย็นที่ห้องรับรองของโรงแรม พอวางสายก็แอบเหงาขึ้นมาทันทีทันใดแบมแบมกลับรู้สึกได้ว่าตัวเองเบะปากออกมาพร้อมขอบตาที่ร้อนผ่าว วันแรกความคิดถึง บวกกับความเหงาก็ก่อตัวเกาะกินหัวใจของเขาเสียแล้ว

 

พื้นที่ของห้องรับรองของโรงแรมถูกยึดครองโดยเหล่าว่าที่วิศวกรที่ตอนนี้กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ตามโต๊ะที่ทางโรงแรมจัดให้ สถานที่แห่งนี้จะเป็นจุดฝากท้องหลักของอาหารสามมื้อตลอดสิบห้าวันเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ดังไปทั่วบริเวณ และหนึ่งในวงน้ำลายแตกฝอยที่เป็นหนึ่งในเสียงพูดคุยที่ล้นห้องรับรองนี้ก็คือวงกินข้าวของพ่อเมนเฮลสุดหล่อ ที่ตอนนี้กำลังพูดคุยกันถึงเรื่องการที่พรุ่งนี้จะได้ลงฟิลด์ของจริง

เขาบอกว่าลงฟิลด์วันแรกเสื้อต้องเปียกเหงื่อทั้งตัวเป็นการเอาเคล็ดนะเว้ย

ทำไมวะ

ก็เหมือนแบบ วันนี้เหนื่อยมาก เหนื่อยจนเสื้อชุ่มเหงื่ออีกสิบสี่วันที่เหลือจะได้เหงื่อไม่ออกเท่านี้

กูว่าได้เอาเคล็ดกันทุกคนแหละ แดดแรงอย่างห่า ยาดมกี่หลอดที่ต้องพกไป กูถามก่อน

กูเป็นลมแดดตาย กับ ไม่ติดเอฟอาจารย์ต๊อบอะไรจะเกิดขึ้นก่อน

เป็นลมแดดตายสิอิควาย เขาติดเอฟจารย์ต๊อบกันทั้งนั้น ไม่ติดคือไม่เก๋

เจบีที่ตอนนี้อิ่มข้าวและกำลังแคะขี้ฟันด้วยไม้จิ้มฟันโดยมีหมีจินนั่งอยู่ข้างๆกำลังหัวเราะไปกับวงสนทนาที่พูดคุยกันอย่างสนุกสนานของเพื่อนที่บางคนก็ไม่ค่อยได้พูดได้จากันเท่าไหร่เพราะต่างคนก็ต่างเรียน

เอ้อ หมี มึงยังเจ็บอยู่ไหม พอละความสนใจจากบทสนทนาของเพื่อนที่หัวเราะเฮฮาได้ก็ถามคนข้างๆที่คนทั้งสองต่างรู้กันดีว่าก่อนที่มาออกฟิลด์ตนได้ทำอะไรกันเอาไว้

มีบ้างแต่กินยาแล้ว พอทนได้หมีจินตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

ดีแล้ว ถ้ามึงเจ็บกูคงรู้สึกผิดแย่

ทำมาเป็นพูด ตอนขอให้เบาเคยเบาไหมหมีจินเงยหน้าขึ้นมามองค้อนไปหนึ่งที ทำเอาเจบีหัวเราะแห้งๆเพราะเขาก็ไม่เบาให้หมีจินจริงๆนั่นแหละ

มึงดูทรวดทรงซะก่อน เอวเป็นเอว ขาวจั๊วะขนาดนั้น ให้กูเบาอย่างไงไหว

เจบีปล่อยให้หมีจินเล่นโทรศัพท์ไป ก่อนจะหันมาสนใจอีกคนที่นั่งอยู่ที่ข้างขวามือที่ตอนนี้ก็กดโทรศัพท์ยิกๆไม่แพ้กัน เจบีไม่ได้ขัดมาร์คเดาว่าคงจะแชทคุยกับอีงามตัวดีนั่นแหละ เนี่ยนะ เป็นเด็กเป็นเล็กแรดไม่เบา เดี๋ยวก่อนกูกลับกรุงเทพฯก่อน พ่อจะหวดให้ขาลายเลย

หมีเอาน้ำไหม กูจะลุกไปหยิบหมีจินที่กำลังยุ่งกับเกมแคนนี้คลัชทำเพียงส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธ

 

ตะวัน: เออ นี่เธอเรายังไม่รู้จะอะไรอย่างไงกับคณะที่จะเข้าไปเรียนเลยอะ

มาร์ค: ทำไมล่ะ มีอะไรถามเราได้นะ

ตะวัน: นี่ยังไม่เห็นเกณฑ์รับสมัครของปีการศึกษาหน้าเลยอะ

ตะวัน: พยายามหาแล้วนะ แต่ไม่เจอ

มาร์ค: ยังไม่ลงหรือเปล่า

ตะวัน: คงงั้นล่ะมั้ง แต่ลงช้าจัง บางมหาลัยเริ่มลงแล้ว

ตะวัน: คืออยากได้รายละเอียดแล้วอะ จะได้รู้ว่าจะต้องใช้อะไรยื่นบ้าง

มาร์ค: เราไม่มีเพื่อนอยู่สินสาดเลยน่ะสิ

ตะวัน: แย่เลย แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวลองตามเรื่อยๆ

มาร์ค: เอ้ยมีละๆ นึกขึ้นได้

ตะวัน: ??

Read

 

ไอ้มาร์ค เจบีไม่ลืมที่จะถามไถ่เพื่อนสนิท

ห๊ะ? ว่าไงไอ้เพื่อนตัวอีกก็เป็นอีกคนที่หน้าแทบจะจุ่มไปกับโทรศัพท์มือถือ

กูจะลุกไปเอาน้ำมึงเอาไหม

อ๋อๆ ไม่ล่ะ แดกเลยไม่หิว

ไอ้สัด สนใจหน้าจอกันให้หมดเจบีสบถแล้วลุกออกไปแต่แล้วสายตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบไปมองหน้าจอโทรศัพท์ไอ้หนุ่มเมนเฮลพอดีในจังหวะเลื่อนเก้าอี้ ก็พบว่า ไอ้ที่ไม่สนใจแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาเพราะแม่งตอบแชทไลน์อยู่จริงๆด้วยแต่ไลน์ที่คุยด้วยโปรไฟล์ไม่เคยจะเหมือนของอีงามเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้เอะใจอะไร เดินไปเอาน้ำอย่างที่ตั้งใจ

 

มาร์ค: โทษที พอดีเพื่อนเรียก

ตะวัน: อ๋อ ไม่เป็นไร

ตะวัน: แล้วเมื่อกี้คืออะไร นึกอะไรออก?

มาร์ค: อ๋อ พอดีเมื่อเย็นคุยกับน้องที่เรียนอยู่สินสาด

ตะวัน: อ่า แล้ว?

มาร์ค: เห็นว่าสินสาดมีค่ายติวพอดี ว่างๆก็ลองเข้าไปค้นๆ                                 ดูน่าจะช่วยอะไรได้เยอะเลยแหละถ้ามาค่าย

ตะวัน: ไว้เดี๋ยวคุยเสร็จแล้วไปดูเลย

มาร์ค: ดีมาก อยากให้ติดที่นี่                                                                  อยากให้มาเป็นลูก กรมแดงด้วยกัน

ตะวัน: คลั่งสถาบันมากไปไหมครับขุ่นพรี่

มาร์ค: อ้าว ก็ที่นี่ดีจริง อะไรดีๆ ก็อยากแนะนำ

มาร์ค: มาเหอะมาเรียนด้วยกัน

 

เจบีกลับมาถึงเก้าอี้ที่ลุกไป จังหวะที่ยืนอยู่นั่นก็เป็นอีกครั้งที่เขาได้เห็นว่าเมียเขาจิ้มแคนดี้คลัชอย่างเมามันและมาร์คเพื่อนรักก็ยังคงแชทกับใครสักคน ใครสักคนที่ไม่ใช่แบมแบมเพราะคราวนี้เขาแม่งยืนจ้องเลย ฟันธงยิ่งกว่าหมอลักษณ์ตรงนี้เลยว่า โปรไฟล์ที่ไอ้เสือมันคุยด้วยเนี่ยไม่ใช่น้องเขาล้านเปอร์เซ็นต์!

100 %



talk: เนื้อเรื่องจะดำเนินไปอีกราวๆไม่เกิน 10 ตอนแล้วก็จะจบในที่สุด ทั้งนี้ก็อยากสอบถามไปยังนักอ่านด้วยความเคารพว่ามีความประสงค์ต้องการให้รวมเล่ม เอวมาร์คแบม นี้หรือไม่ หากประสงค์รบกวน กด 1 ไม่ประสงค์ กด 0 ได้เลยนะคะ 

แต่น่าจะรวมเป็น e-book มากกว่าเล่ม เพราะเล่มอาจจะมีค่าใช่จ่ายที่สูง ทำให้ราคาเล่มอาจจะสูงจนเกิน 300 ได้ จะมีการสรุปฟีดแบ็คไว้ใน talk EP หน้าๆ

#เอวมาร์คแบม 

........................................



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 179 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,884 ความคิดเห็น

  1. #1855 Malisa93 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 01:10
    สงสารน้อนนนน
    #1,855
    0
  2. #1854 Malisa93 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 01:08
    เป็นกำลังใจให้นะคะ

    ชอบที่คุณไรท์แต่งทุกเรื่องเลย

    ติดตามค่ะ
    #1,854
    0
  3. #1835 Sompreae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 01:07
    ให้เป็นน้องใช่ป่ะ หึ ได้มาร์คได้
    #1,835
    0
  4. #1829 Duckkypet (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 12:50
    เอ้าน้องเฉย มาร์คคือไร ไม่พอใจมากๆพี่บี๋ต่อยสักหมัดดิ ฮ่วย บอกน้องนี่ถ้ามีคนมาจีบแบม(ไม่ต่อก็เต๋าอะ555) บอกไปเลยนะว่ามาร์คคือเพื่อนพี่
    #1,829
    0
  5. #1819 AtichaTerking (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 10:34
    เออเอาเถอะ เป็นน้องก็น้อง แล้วอย่ามายุ่งกับน้องของแกนะมาร์ค โคตรเกลียดนิสัยแบบนี้อะ ถ้าน้องมารู้ต้องเจ็บแค่ไหนวะ
    #1,819
    0
  6. #1809 BloodA93 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 07:14
    แน่ใจว่าน้อง ไม่ใช่แฟนหรอ
    #1,809
    0
  7. #1807 earnneyyy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 04:07
    เอ้าเป็นน้องเฉย เป็นบ้าหรออย่ามาทำตัวแบบนี้นะเดี๋ยวจะทุบให้แหลก(・へ・)
    #1,807
    0
  8. #1802 Nattitap (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 00:18
    ต้องอุ้มน้องหนีอิพี่มั้ยเนี่ย
    #1,802
    0
  9. #1790 Plover_. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 20:30
    อ่านตอนนี้แล้วมีความอึดอัดแปลกๆอ่ะ คือถ้าแบบนี้ไม่โอเคกับอิพี่เลยนะเว้ย ตั้งแต่ใจเต้นแรกแล้วอ่ะ ไม่ใช่ป่ะถึงจะเป็นแฟนเก่าที่จบกันน่าจะไม่สวยหรือเปล่า แล้วคืออะไรที่เจอหน้าแฟนเก่าแล้วเหม่อต่อหน้าแฟนใหม่? ว้อท!!! ถ้าพี่มาร์คทำให้ผิดหวังก็คือจะบอกพี่บีส่งน้องกลับเหนือละนะ/////อินเกินค่าาาา
    #1,790
    0
  10. #1789 มิรา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 20:08

    เอ้ายังไงมาร์ค

    #1,789
    0
  11. #1788 JBfangirl (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 19:30
    "น้องที่อยู่สินสาด" อืม เอาเถอะ..
    #1,788
    0
  12. #1787 praew-yyy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 18:49
    โลเลมาก ผิดหวังมาก ยังมีหน้ามาบอกว่ามีน้องเรียนอยู่สินสาด ก็นั่นแฟนตัวเองไม่ใช่หรอ แล้วคุยกับแฟนเก่านี่มันใช่ไหม คุยแบบไม่ได้บอกเลยสักนิดว่ามีแฟนใหม่แล้ว พี่บีเห็นแบบนี้ควรจัดการเลย แล้วถ้ามาร์คปฏิเสธว่าไม่ได้คุยคือใช่เลย สองใจ - ฟกกกสงีดกกด
    #1,787
    0
  13. #1786 bammboo123 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 18:26
    เอาจริงๆเกลียดนิสัยแบบนี้มาก แต่ก็ไม่อยากให้ดราม่าเลย สงสารน้อง น้องใจสะอาดบริสุทธิ์ขนาดนี้ฮือออออออออ
    #1,786
    0
  14. #1785 CherryPinku (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 16:45

    ไม่รู้ว่ามาร์คยังรัก ยังอาวรณ์ ยังโหยหา ยังค้างคา อะไรก็แล้วแต่ กับแฟนคนแรก

    แต่ถ้านายนอกใจน้อง จนน้องต้องเจ็บปวดละก้อ

    ฉันจะแช่งนาย ขอให้น้องเป็นคนบอกเลิก

    ขอให้น้องลืม แม้กระทั่งในความทรงจำของน้อง ก็ขอให้ไม่มีนายในนั้นเลย ฮึ่่ยยย



    #1,785
    0
  15. #1784 Tuan_Boom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 14:04
    แล้วโทดนะ น้องที่อยู่สินสาดอีควาย ไม่ใช่แฟน เมิงเหรอ ถ้าคนมันซื่อสัตย์มันต้องบอกป่ะว่ามีแฟนใหม่แล้ว แต่ตั้งแต่เจอตะวัน เห็นแต่พร่ำเพ้อว่ายังอาวรณ์ แฟนคนแรกนิเนาะ ลืมยากกับไม่อยากลืมมันต่างกันนะมาร์ค อย่ามาเลวแถวนี้
    #1,784
    0
  16. #1783 Tuan_Boom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 14:01
    ชั้นไม่ชอบมาร์คเลยว่ะ

    คือ-คะ พูดคุยกับแฟนเก่านี่มันต้องมีด้วนเหรอ มันต้องบอกแฟนคนปัจจุบันด้วยป่ะ ถึงไม่คิดอะไรก็เถอะ เ--่ยเอ้ยยย เกลัยดนักผู้ชายแบบนี้
    #1,783
    0
  17. #1782 May (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 10:59

    พี่มาร์คแม่ง ไม่รู้ว่าคิดอะไรไหม แต่คุยกับแฟนเก่าแบบนี้ฉันเป็นพี่บีก็โกรธแทนน้องอะ

    #1,782
    0
  18. #1781 Bella_bb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 10:44
    บอกไว้ตรงนี้นะมาร์คว่าถ้าถ่านไฟเก่ามันคุเมื่อไหร่ แกก็ไม่ต้องมายุ่งกับลูกชั้นอีกและชั้นเชื่อว่าถ้าแกทำให้น้องเสียใจพี่บี๋เอาแกตายแน่
    #1,781
    0
  19. #1780 Viewee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 10:20

    เอาเลยมาร์ค อยากทำอะไรก็ทำเลย อยากกลับไปหาแฟนเก่าที่อาลัยอาวรณ์ก็ไปเลย

    เราเชื่อว่าแบมแบมหาใหม่ได้ไม่ยากสักนิด ใช่มั้ยคะไรท์

    #1,780
    0
  20. #1779 Wawa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 10:17
    พี่บี๋ไม่ไว้ใจมาร์คใช่มั้ยคะ เราก็เช่นกันคะ
    #1,779
    0
  21. #1778 Sunflower (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 10:16

    ทำไมพี่ไว้ใจไม่ได้งี้อ่ะ อยากให้มาเรียนด้วยกัน รู้จักน้องที่อยู่สินสาด น้องไหนคะ

    #1,778
    0
  22. #1777 Gift2558 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 09:55
    พี่บี....จัดการด่วนจ้า
    #1,777
    0
  23. #1776 mai199x (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 09:43
    พี่บี๋คะทุบหัวอีพี่มาร์คแทนหนูสักทีสิคะ น้องสินสาดอะไรของแก!!!
    #1,776
    0
  24. #1775 aimchta (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 08:00
    +1 111111
    #1,775
    0
  25. #1774 aimchta (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 07:57
    น้องสินสาด? ใจเจ็บแทนยัยน้องเลย เอาที่ใจต้องการเลยมาร์ค ชั้นจะหาแฟนใหม่ให้ลูก
    #1,774
    0