(Pokemon)เกิดใหม่ในโลกโปเกม่อน

ตอนที่ 3 : ห้องแล็ป เพื่อนเก่า? การต่อสู้ร่วมกันกับเทรนเนอร์ครั้งแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    8 มี.ค. 62

ห้องแล็ป เพื่อนเก่า? การต่อสู้ครั้งที่สอง

หลังจากที่ผมได้ถูกจับมาโดยด็อกเตอร์ออร์คิด ผมก็ได้ถูกนำตัวไปไว้ที่ห้องห้องนึงซึ่งผมได้พบกับ!?

โปเกม่อนรูปร่างคล้ายเต่าตัวสีเขียว มีกระดองสีน้ำตาล และมีต้นอ่อนของต้นไม้งอกอยู่บนหัวกำลังมองผมอยู่ ใช่แล้วมันคือ "นาเอเทิ้ล" โปเกม่อนเริ่มต้นของเจนสี่(generation 4)



ข้างๆนาเอเทิ้ลตัวนั้นก็มี จิ้งจอกขนสีเหลืองทอง มีขนหางสีเหลืองทองและปลายหางเป็นสีแดง กำลังบ่นพึมพัม ประมาณว่า"ทำไมชั้นต้องมาตายด้วยเนี่ย เพราะเจ้าฆาตกรนั่นแท้ๆเชียว แล้วตอนนี้ไคโตะคุงกับเจ้าฆาตกรบ้านั่นจะเป็นยังไงบ้างนะ?" ซึ่งจิ้งจอกตัวนั้นก็คือ "ฟ็อกโกะ" โปเกม่อนเริ่มต้นของ เจนหก(generation 6) 


แล้วผมก็ได้ยินเสียงของนาเอเทิ้ลตัวนั้นพูดว่า 
"ไม่ต้องห่วงหรอกน่าโฮชิ เจ้าไคโตะน่ะถึงหมอนั่นจะทำตัวเอื่อยเฉื่อยไปวันๆแต่หมอนั่นเอาตัวรอดได้สบายอยู่แล้วน่า ว่าแต่นะเด็กใหม่นายมาแนะนำตัวหน่อยสิ? ชั้นเป็นนาเอเทิ้ลชื่อก็ไม่มีแต่ชาติก่อนชั้นชื่อ อาชิฮาระ ทัตสึมะนะ ยินดีที่ได้รู้จัก แล้วนายล่ะ?" เจ้านาเอเทิ้ลตัวนั้นแนะนำตัวเองพร้อมกับยิ้มให้ผมผมจึงตอบไปว่า

"ผมเป็นวานิโนโกะ ชื่อก็ไม่มีเหมือนกันครับ แต่ชาติก่อนผมมีชื่อว่า ชินซากิ ไคโตะ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"ผมยิ้มแบบเอื่อยๆ ไปให้อีกฝ่าย

"งั้นชั้นแนะนำตัวด้วยแล้วกันชั้นเป็นฟ็อกโกะ ชื่อก็ไม่มีเหมือนพวกนายนั่นแหละ แต่ชาติก่อนชั้นชื่อโฮชิ สกาเล็ต ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน"ฟ็อกโกะตัวนั้นยิ้มตอบผมมา แต่เดี๋ยวน่ะ?

"งะ ไหงผม/ชั้นฟังพวกนาย/นายรู้เรื่องล่ะ!?"พวกผมพูดพร้อมกัน เนื่องจากตอนที่ผมได้ถูกเจ้าโอนิดริวเวรนั่นจับไป ผมก็ขอให้พวกป๊อบโปะที่อยู่แถวๆนั้นมาช่วย แต่อีกฝ่ายกลับไม่เข้าใจที่ผมพูดซ่ะงั้นทั้งๆที่ผมก็พูดกับเจ้าเกียราดอสและเจ้าโอนิดริวได้นี่นา แต่เจานั่นก็พล่ามให้ฝังว่ามีเพียงโปเกม่อนที่พัฒนาเป็นร่างสุดยอดหรือไม่ก็อาจจะเป็นร่างสองของโปเกม่อนบางชนิดเท่านั้นที่จะพูดโดยใช้ภาษากลางที่เหล่าโปเกม่อนทุกชนิดสามารถเข้าใจได้ ทำให้สื่อสารกันรู้เรื่อง เพราะงั้นการขอความช่วยเหลือจากพวกโปเกม่อนพวกนั้นมันเลยไร้ประโยชน์ แต่ตอนนี้ดูเหมือนผมจะเข้าใจสิ่งที่สองคนนี้พูดออกมาได้ แล้วก็สิ่งที่พวกนี้พูดออกมามัน

"........."×3

"เฮ้ย!!! ทัตสึมะกับคุณโฮชิงั้นหรอ!?"ผมร้องตะโกนเสียงดังอย่างตกใจ
"ช่วยเงียบๆ หน่อยได้มั้ยไคโตะคุง มันหนอกหูนะ แล้วก็นายปลอดภัยดีสินะ?"
"ไคโตะ! ชั้นว่าแล้วนายยังไม่ตาย!"เจ้าทัตสึมะพุ่งมากอดผมเอาไว้
"ออกไปเฟ้ยไอ้ทัตสึมะ มันหนักนะเห้ย!"ผมพยายามเอาตัวไอ้ทัตสึมะ ออกไปจากตัวผมจนสำเร็จ แล้วด็อกเตอร์ออร์คิดก็เดินเข้ามาพร้อมกับอาหารโปเกม่อนสามจาน ด้วยความหิวพวกผมจึงเข้าไปกินอาหารโปเกม่อนพวกนั้น แล้วปรากฎว่า.....มันอร่อยมาก! แล้วพอพวกผมกินอาหารเสร็จด็อกเตอร์ก็พูดว่า

"เดี๋ยวจะมีเทรนเนอร์มาเลือกพวกเจ้าในอีกไม่ช้าอ่ะนะ ช่วงนี้ก็สนิทกันเอาไว้ล่ะ"

แล้วด็อกเตอร์ก็เดินออกไป แต่ด้วยความเพลียบวกกับพึ่งกินอิ่มไปทำให้ผมง่วงและนอนลงไปทันที ส่วนเรื่องเทรนเนอร์น่ะหรอ? ช่างมันสิผมจะนอนผมง่วง แต่ขอให้ผมได้เจอเทรนเนอร์ดีๆเถอะ นะจากนั้นผมก็หลับไป

เช้าวันต่อมา

ผมก็ตื่นขึ้นมาและได้ไปเจอกับด็อกเตอร์ออร์คิดที่นำอาหารเช้ามาให้พวกผม หลังจากที่พวกผมกินอาหารเช้าเสร็จผมก็ถูกเรียกกลับเข้าโปเกบอล แต่ผมก็พยายามหลบลำแสงสีแดงนั้น แต่ผมก็สะดุดฝุ่น(?)ล้มลง จนถูกเรียกกลับเข้าบอลไปจนได้ แล้วด็อกเตอร์ก็พูดว่า

"เจ้านี่เป็นวานิโนโกะที่ดื้อจริงๆเลยน้า"

แล้วพวกผมก็ถูกพาไปที่ห้องๆหนึ่งซึ่งมีเด็กหนุ่มและเด็กสาวอายุประมาณ สิบห้าปี แต่เดี๋ยวน่ะ!? มันต้องเดินทางได้ตั้งแต่สฝอายุสิบปีไม่ใช่เรอะ!? แต่ก็ดีจะได้ไม่ต้องคอยดูแลเด็กแล้วถ้าต้องเดินทางจริงๆจะให้เด็กอายุสิบปีไปผจญโลกกว้างก็ไม่ดีอ่ะนะ 

"ว้าว~ ชั้นจะมีเทรนเนอร์แล้ว!"เจ้าทัตสึมะก็ตื่นเต้นใหญ่เลย ส่วนโฮชิก็เงียบเหมือนเดิม

"ก่อนที่พวกเธอจะเลือกโปเกม่อนตัวเเรกเธอต้องมีสิ่งนี้ก่อนนะ เอาเอาไปสิเริ่มจากเธอก่อนเลยแล้วกันนะ ชินจิคุง"แล้วชายหนุ่มผมสีดำนัยตาสีแดงส้ม ผิวสีขาวหน้าตาหล่อเหลาก็เดินออกมาแล้วก็หยิบโปเกเด็กซ์และโปเกบอลไป

(รูปคุโมะ ชินจิ)

แล้วจากนั้น ชินจิก็เอาโปเกเด็กซ์มาส่องที่พวกผม ซึ่งผมก็รู้สึกไม่ชอบขี้หน้าหมอนี่แปลกๆ แต่ก็ช่างมันเถอะ แล้วโปเกม่อนที่หมอนี่เลือกไปก็คือ นาเอเทิ้ลหรือทัตสึมะ แล้วเทรนเนอร์ชายอีกคนก็ถามว่า
"ทำไมนายถึงเลือกนาเอเทิ้ลล่ะ?"
"ชั้นชอบเต่าน่ะ แล้วก็วานิโนโกะมัน ร่าเริงเกินไปแถมยังกระจอกด้วย แล้วชั้นก็ชื่อคุโมะ ชินจิยินดีที่ได้รู้จักนะนาเอเทิ้ล" อ้าวพูดงี้มาต่อยกับผมมั้ยห่ะ!?
"แล้วเธอจะตั้งชื่อเล่นมั้ย?"
"งั้นนายชื่อเวลเด้(เวลเด้ที่แปลว่าสีเขียวในภาษาอิตาลี่) แล้วกันน่ะ"
"เวลเด้งั้นหรอ? ก็โอเคนะ"เจ้าทัตสึมะพูดออกมาเบาแต่หูผีผมได้ยิน
ส่วนเทรนเนอร์อีกคนคือหญิงสาวก็มีที่มีผมสีดำ นัยตาสีเหลืองอัมพัน และไว้ผมทรงหางม้า และหน้าอกหน้าใจที่โครตใหญ่

"อ้าวนี่โปเกเด็กซ์แล้วก็ของเธอนะ ฮินะโมริคุง"พูดเสร็จด็อกเตอร์ก็ยื่นโปเกเด็กซ์ไปที่ ผู้หญิงผมดำคนนั้นแล้วเธอก็เดินมา ข้างหน้าของคุณโฮชิ แล้วพูดว่า
"ชั้นคิดมาแล้วล่ะนะ ว่าชั้นจะเลือกเธอน่ะ ฟ็อกโกะ ชั้นชื่อ มินามิ ฮินะโมริน่ะยินดีที่ได้รู้จัก"แล้วเธอก็อุ้มคุณโฮชิแล้วกอดแบบทะนุทะนอมอย่างมาก พวกผมยังอิจฉาเลย
"เธอจะตั้งชื่อเล่นมั้ย?"ไหงประโยคมันซ้ำๆฟร่ะเห้ย!
"เอาเป็นชื่อสกาเล็ตแล้วกันน่ะ"
"ชื่อของชั้นนี่นาก็โอเคล่ะมั้งนะ?"



"งั้นคนสุดท้ายก็เหลือแค่ยูสึเกะคุงสินะ? นี่โปเกเด็กซ์แล้วโปเกบอลของเธอนะ"ด็อกเตอร์ก็ยื่นโปเกเด็กซ์แล้วโปเกบอลให้กับยูสึเกะและแน่นอนว่าผมต้องเป็นโปเกม่อนของยูสึเกะอยู่แแล้ว
"แล้วเธอจะตั้งชื่อมั้ย?"
"งั้นนายชื่อไคโตะแล้วกันนะ ส่วนชั้นชื่อ มาซามุเนะ ยูสึเกะนะ"
"ก็ดีนิ"ผมก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร
"นี่ ยูสึเกะมาวัดกันมั้ยว่าระหว่างไคโตะของนายกับเวลเด้ของชั้นใครจะเก่งกว่ากันน่ะ"เจ้าชินจิมาท้าพวกผมสู้ 
"ก็ได้ แต่อย่าโกงก็แล้วกันนะ ชินจิ"

หลังจากนั้นพวกผมก็ไปที่ลานกว้างหลังศูนย์วิจัย โดยที่มีฮินะโมริเป็นกกรรมการ
"ชั้นน่ะไม่อยากสู้กับนายเลยจริงไคโตะ"เจ้าทัตสึมะพูดในขณะที่ยิ้มอยู่
"งั้นหรอ"แต่ผมก็ไม่ได้สนใจมากเพราะกำลังมองหาสิ่งที่พอใช้ได้อยู่
"เริ่มได้!"พอสิ้นเสียงของของฮินะโมริ ชินจิก็เริ่มออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว
"เวลเด้ใช้พุ่งชน!"พอพูดจบเจ้าทัตสึมะก็วิ่งเข้ามาพุ่งชนมาที่ผม
"ไคโตะ! หลบแล้วหาจังหวะสวนกลับด้วยท่าข่วน!"หลังจากที่ยูสึเกะพูดจบผมก็ใช้ท่าปืนฉีดน้ำยิงไปที่พื้นแล้วลอยขึ้นไปเพื่อหลบการโจมตีของทัตสึมะ และข่วนเข้าไปที่หลังของทัตสึมะอย่างจัง
"เวลเด้ถอยออกมาแล้วพยายามรักษาระยะห่างเอาไว้ แล้วใช้คัตเตอร์ใบไม้เลยสวนกลับไปเลย!" 
"เข้าใจแล้ว!"จากนั้นเจ้าทัตสึมะก็พยายามที่จะ ถอยออกจากผมไปตั้งหลัก
"อย่าให้มันตั้งตัวได้นะ ไคโตะเข้าไปกัดเลย!"
  "เออ จัดให้!"จากนั้นผมก็วิ่งของไปกัดที่หางของเจ้าทัตสึมะจนอีกฝ่ายไม่มีโอกาสได้ใช้คัตเตอร์ใบไม้ 
"เหวี่ยงไปทางต้นไม้เลย!"
"ดิ้นให้หลุด แล้วสวนด้วยคัตเตอร์ใบไม้!"ผมพยายามเหวี่ยงทัตสึมะไปที่ต้นไม้แถวนั้นแต่ก็ไม่สำเร็จแต่ก็สร้างความเสียหายให้อีกฝ่ายเยอะอยู่เหมือนกับ แล้วเจ้านั่นก็ใช้คัตเตอร์ใบไม้มาโจมตีผม 
"รีบหลบเร็วเข้าครับ!"พูดน่ะมันง่ายนะเห้ย! ซึ่งผมก็พยายามหลบแต่ก็พลาดโดนการโจมตีไปนิดหน่อย
"งั้นเรามาจบกันเลยดีกว่ามั้ย"ชินจิพูดขึ้น
"ได้เลย"ยูสึเกะตอบกลับไป
"งั้นเวลเด้ ใช้คัตเตอร์ใบไม้"
"ไคโตะ ใช้ปืนฉีดน้ำยิงไปที่เวลเด้เลยครับ!"พอทั้งสองคนพูดจบ ทั้งผมและทัตสึมะก็ใช้ท่าโจมตีพร้อมกันจนเกิดควันฟุ้งกระจายจนมองไม่เห็นว่าใครเป็นผู้ชนะ จนกระทั่งควันเริ่มจากลงก็ปรากฎตัวผมที่ยืนอยู่โดยที่ทัตสึมะนอนหมดสภาพการต่อสู้ 
"ผู้ชนะคือ! มาซามุเนะ ยูสึเกะ!"
และหลังจากนั้นสติของผมก็ดับไป

โปรดติดตามตอนต่อไป                                                                                                                                                                                                             




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #4 newzuza884 (@newzuza884) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 18:17
    ทัตสึมะ.....เเกมันกระจอก/มองด้วยสายตาเหยีวดหยามสุดๆโดยคามิ
    เอาซะตูอยากกลับไปเเต่งเเนวนี้เลยนะ...คิดถึงจริงเวลาคิดฉากสู้เนี้ยเเต่ก่อนมันเบื่อๆเพราะตัวเอกเป็นคน...งี้เราไปเริ่มที่ภูมิภาคอื่นละ?เเล้วให้เรื่องเชื่อมกัน....น่าสนใจ
    #4
    195
    • #4-195 newzuza884 (@newzuza884) (จากตอนที่ 3)
      9 มีนาคม 2562 / 05:52
      ปั้นๆไปเหอะมีตัวใช้ก็ปั้นอนาคตมีโอกาศใช้ยกเว้นเเอสชินจุกุหนัก
      #4-195