(Pokemon)เกิดใหม่ในโลกโปเกม่อน

ตอนที่ 2 : บทที่1:แม่น้ำกลางป่า และไหงเกิดมาแค่ไม่นานผมก็ซวยเลย!?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 730
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    7 มี.ค. 62

แม่น้ำกลางป่า และไหงเกิดมาไม่นานผมก็ซวยเลย!?

จากตอนที่แล้วผมได้ตายลงและได้ยินเสียงปริศนา สิ่งที่ผมเห็นก็คือจระเข้ตัวสีฟ้าและมีครีบสีแดงอยู่ที่บนหัว,กลางหลังและปลายหาง อยู่รอบๆตัวของผม

 ใช่แล้วสิงที่ผมเห็นก็คือโอไดรุสองตัวที่ตัวนึงมีขนาดใหญ่กว่าอีกตัว และนั่นทำให้ผมได้รู้เลยว่าโลกที่ผมอยู่ตอนนี้เป็นโลกของโปเกม่อนแน่นอนแปดสิบเปอร์เซ็นต์ และเพื่อความชัวร์ผมก็ได้ก้มไปมองเงาตัวเองที่แน่น้ำแถวนั้น นั่นทำให้ผมได้เห็นวานิโนโกะตัวนึงสะท้อนอยู่บนผิวน้ำ และนั่นทำให้ผมคิดว่า ได้เกิดมาในโลกโปเกม่อนมันก็ดีอยู่หรอกนะแต่ทำไมตูต้องเกิดใหม่เป็นโปเกม่อนไม่ใช่เทรนเนอร์ฟร้า!!! 
"ของของเราแข็งแรงดีสิคะที่รัก แค่เกิดมาก็วิ่งได้แล้ว"โอไดรุที่มีขนาดเล็กกว่าที่น่าจะเป็นแม่ของผมในโลกนี้พูดขึ้น
"ใช่แล้วล่ะดาร์ลิงค์ ลูกของเราแข็งแรงมากเลยล่ะ"โอไดรุอีกตัวที่น่าจะเป็นพ่อของผมพูด
"......."ผมนี่พูดอะไรไม่ออกเลย

และจากนั้นผมก็ไปว่ายน้ำเล่นเพราะเนื่องจากผมปรับตัวได้เร็วเลยไม่ได้คิดอะไรกับเรื่องแบบนี้มากนัก และผมก็ไม่คิดที่จะไปผจญภัยในโลกกว้างด้วยเพราะเดี๋ยวถูกเทรนเนอร์จับไปล่ะล่ะก็ จะยุ่งเอา แล้วก็ผมไม่อยากสู้อ่ะนะ เพราะถ้าถูกจับไปโดยเทรนเนอร์ที่ไม่ดีล่ะก็ผมก็คงต้องสู้ตลอดเลยน่ะสิ! ผมไม่อยากเจ็บตัวหรอกนะ! เพราะฉะนั้นใช้ชีวิตอยู่ที่แม่น้ำนี้มันดีที่สุดแล้วล่ะนะ 

ตอนที่ผมนอนเอื่อยเฉื่อยอยู่ในน้ำก็มีวานิโนโกะเด็กๆมาชวนผมไปเล่นด้วยแต่ผมก็ปฏิเสธพวกนั้นไปก็เพราะ....ผมอยากนอนยังไงล่ะ! แต่ก็มีเสียงๆนึงเรียกผมเอาไว้

"เห้ เจ้าหนูอย่าไปไกลกว่านี้นะ!"โอไดรุตัวนึงได้ตะโกนเตือนผม

"ทำไมอ่ะลุง?"

"เพราะถ้าไปไกลกว่านั้นมันจะ เลยเขตของพวกเราไปน่ะสิรีบๆ ถอยกลับมาเลยไอ้หนู!"

ลุงคนนั้นเตือนผมแต่ดูเหมือนจะไม่ทันการ เพราะแน่น้ำเบื้องหน้าของผมก็ปรากฎ มังกร(?)ตัวสีฟ้าที่มีลำตัวยาวคล้ายกับมังกรจีนสีฟ้าที่กำลังโกรธจัด ใช่แล้วเบื่องหน้าของผมก็คือ"เกียราดอส"


ก่อนผมจะได้คิดอะไรเจ้าเกียราดอสที่อยู่ตรงหน้า ผมนั้นก็ได้พูดว่า

"เจ้ากล้ามากที่มา บุกรุกเขตของข้าเพราะงั้นเตรียมตัวตายซ่ะเถอะเจ้าลูกวานิโนโกะ!
"เอ่อ....ค่อยๆคุยกันดีๆดีกว่านะครับ"ผมพูดตอบเกียราดอสตรงหน้า
"ไม่" พูดจบเจ้านั่นก็ เตรียมจะยิงลำแสงทำลายล้างมาที่ผม แต่ก็ถูกขัดขวางโดยไอซ์บีมที่ยิงมาจากทางด้านหลังของผม
"ตอนนี้แหละเจ้าหนูรีบหนีไปซ่ะ!"ลุงคนที่เตือนผมได้พูดขึ้นและลุงคนนี้นี่แหละที่เป็นคนช่วยผมเอาไว้
"ขอบคุณนะลุง! บุญคุณครั้งนี้ผมจะไม่ลืมเลย!"ผมตะโกนตอบลุงคนนั้นขณะที่ว่ายน้ำไปที่ตะลิ่งใกล้ๆแถวนั้นเพราะผมคิดว่าเกียราดอสก็คงตามมาบนบกไม่ได้
"ไม่เป็นไรไอ้หนู เผ่าพันธุ์เดียวกันก็ต้องช่วยกันสิ!"ว่าจบลุงก็ยิงไฮโดรปั้มพ์ ไปที่เกียราดอส
"ขอบคุณอีกครั้งนะลุง"ผมตะโกนขอบคุณลุงอีกครั้งโดยที่ตอนนี้ผมวิ่งแบบไม่คิดชีวิตจนไปเจอกับโอนิดริล ที่พุ่งเข้ามาโฉบผมไป

"ปล่อยผมนะไอ้นกเวรตะไล อย่าให้ผมหลุดไปได้นะ! ผมจะหนี!"ผมตะโกนด่ามันพร้อมกับดิ้นไปดิ้นมา
"จะพูดอะไรก็พูดไป ยังไงซ่ะแกก็จะได้ไปเป็นอาหารของพวกข้าอยู่แล้ว ก๊ากๆๆๆ"
"เฮ้ย นั่นมันลูกเรานิ!"โอไดรุที่น่าจะเป็นพ่อของผมได้พูดขึ้น
"เดี๋ยวนะลูกเดี๋ยวพ่อกับแม่จะรีบช่วยลูกออกมาเอง"พอโอไดรุที่เป็นแม่ของผมพูดจบทั้งสองก็ยิงไอซ์บีมใส่เจ้าโอนิดริวเวรตะไลนี่แต่มันก็หลบได้และบินสูงขึ้นไปอีกจนพ้นระยะของไอซ์บีมไป

และนั่นทำให้พ่อกับแม่ของผมในชาตินี้ต้องเสียใจที่ผมโดนพาตัวไป โดยที่ผมไม่สามารถทำอะไรได้เลย ซึ่งผมก็พยายามจะใช้ท่าปืนฉีดน้ำยิงไปที่เจ้าโอนิดริวอยู่เหมือนกันแต่กลับไม่มีอะไรออกมาเลย ทำให้ผมไม่สามารถโจมตีเจ้าโอนิดรืวเวรตะไลนี่ได้

(ผ่านไปซักพัก)

พอผ่านไปซักพักผมก็สามารถดิ้นหลุดออกจากกรงเล็บของเจ้าโอนิดริวนี่ได้ และผมก็ลืมไปเลยว่าผมกำลังจะร่วงเพราะที่ๆผมอยู่ในตอนนี้มันคือ กลางอากาศ นั่นทำให้ผมต้อง พยายามใช้ท่าปืนฉีดน้ำให้ได้ไม่งั้นผมได้ตายแน่ ขณะที่ผมกำลังคิดอยู่นั้นตัวของผมก็อยู่ใกล้พื้น จากนั้นก็มีมวลน้ำพุ่งออกมาจากปากของผมและมันทำให้ความเร็วในการตกของผมลดลง จนผมก็ลงพื้นด้วยท่าฮีโร่แลนด์ดิ้งสุดเท่ 

แต่ดูเหมือนเจ้าโอนิดริวตัวนั้นจะบินมาโฉบผมใหม่ แต่คราวนี้จะไม่เหมือนกับคราวที่แล้วแน่นอน เพราะผมได้ใช้ปืนฉีดน้ำยิงไปที่หน้าของมันและทำให้มันมองไม่เห็นผม จากนั้นผมก็กระโดดหลบการโจมตีของมันมาทางด้านขวาได้อย่างง่ายดาย พอมันหายมึนจากการโดนแรงดันน้ำของท่าปืนฉีดน้ำอัดเข้าไปที่หน้าของมัน มันก็พุ่งเข้ามาหาผมและใช้ท่าปากสว่านพุ่งเข้ามาโจมตีผม แต่มีรึที่ผมจะรอให้มันมาโจมตีผมก่อน ผมก็ใช้ท่าปืนฉีดน้ำใส่หน้ามันเพื่อบดบังวิสัยทัศน์การณ์มองเห็นของมันอีกครั้ง และกระโดดหลบออกไปทางด้านข้าง และนั่นทำให้เจ้าโอนิดริวปากไปปักกับโขดหินจนอฝเอาออกไม่ได้ และผมก็เข้าไปกัดซ้ำทำให้มันหมดสภาพการต่อสู้ไป 

หลังจากที่ผมจัดการเจ้าโอนิดริวไปแล้วผมก็เริ่มหิว แล้วผมก็หันไปเห็นต้นแอปเปิ้ลที่อยู่แถวๆนั้น ผมก็ใช้ท่าปืนฉีดน้ำยิงไปที่พื้นเพื่อดันตัวของผมให้ลอยขึ้นไปบนต้นแอปเปิ้ลนั้น และเก็บแอปเปิ้ลกินจนอิ่ม และผมก็ใช้ท่าปืนฉีดน้ำอีกครั้งนึงเพื่อให้ผมไม่เจ็บตัวเวลากระโดดลงบนพื้นดิน 

จากนั้นผมก็ได้ยินเสียงชายแก่คนนึงพูดออกมาว่า

"วานิโนะป่าตัวนี้ น่าสนใจจริงๆงั้นจับเจ้านี่ไปให้พวกเทรนเนอร์หน้าใหม่ดีกว่า"จากนั้นก็ปรากฎร่างของชายแก่ ผมสีขาวและสวมชุดกาวน์และชายแก่คนนั้นก็คือคนที่ไม่ว่าใครที่เคยดูหรือเล่นเกมส์โปเกม่อนต้องรู้จัก "ด็อกเตอร์ออร์คิด"



จากนั้นด็อกเตอร์ออร์คิดก็ปาโปเกบอลมาทางผม แต่ผมก็ใช้หางปัดโปเกบอลนั้นออกไปและก็มี นิโดรันสีม่วง ออกมาจากโปเกบอลที่ผมใช้หางปัดออกไป

"นิโดรัน ใช้พุ่งชน!"
"นิโด!" เจ้านิโดรันตัวนั้นก็วิ่งเข้ามาชนผม แต่ก่อนที่มันจะถึงตัวผมผมก็หลบออกไปด้านข้างแล้วใช้ท่าข่วน 
"นิโดรัน ใช้มองค้อน" จากนั้นเจ้านิโดรันตัวนั้นก็จองมองที่ผมด้วยแววตาน่ากลัวเพื่อลดพลังป้องกันของผม แต่ผมก็ใช้ท่ามองค้อนสวนกลับไปเช่นกันในตอนนี้ ทั้งผมแล้วเจ้านิโดรันต่างก็ถูกลดพลังป้องกันเช่นเดียวกัน แต่ดูเหมือนผมจะคิดนานไปหน่อย
"นิโดรัน ใช้ฮอร์นแอคแท็คเลย!"พูดจบเจ้านิโดรัน ตัวนั้นก็ใช้เขาที่อยู่บนหัวของมันโจมตีมาที่ผมและนั่นทำให้ผมหมดสภาพการต่อสู้ไป
"ตอนนี้แหละ! ไปเลยมอนส์เตอร์บอล"เมื่อพูดจบด็อกเตอร์ออร์คิดก็ปาโปเกบอลมาที่ตัวของผมที่ไม่มีแรงเหลือแล้ว ก็เกิดแสงสีแดงดูดผมเข้าไปในโปเกบอล โดยด้านในของโปเกบอลนั้นก็สามารถมองทะลุออกไปด้านนอกได้แต่สิ่งที่เห็นข้างนอกจะกลายเป็นสีแดงทั้งหมด

ซึ่งผมก็พยายามขัดขืนแล้วแต่ก็ไม่สามารถหลุดออกไปได้จนโปเกบอลก็ดินไปดิ้นมาอยู่สักพักจนเกิดเสียงดัง "คลิ๊ก"ที่แสดงว่าจับโปเกม่อนสำเร็จแล้ว

"เอาล่ะกลับห้องแล็ปกันเถอะ นิโดรัน"
"นิโด~"พูดด.ร.ออร์คิดจบก็เรียกนิโดรันกลับเข้าโปเกบอลและเดินกลับห้องแล็ปแล้วปล่อยผมเอาไว้ที่ห้องๆนึง กับโปเกม่อนอีกสองตัวซึ่งโปเกม่อนสองตัวนั้นคือ???

โปรดติดตามตอนต่อไป                                                                                                                                                                                               


ร่างของไคโตะในขณะนี้





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #3 newzuza884 (@newzuza884) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 16:37

    ขอให้พระเจ้าซวยกว่าเถอะสาธุ/ริวกะ

    เดี่ยวๆเกียราดอสดุร้ายเเต่เองจะเล่นงี้ไม่ได้นะโว้ย!เเค่เกินเขตนิดเดียวยิงเเบบนี้มันเกินไป!

    #3
    2
    • #3-1 ถุงลมปลา (@losloslos) (จากตอนที่ 2)
      7 มีนาคม 2562 / 16:54
      ช่วยให้คนเขียนมาลงต่ออะนะครับ ของดีจริงๆเรื่องนี้
      #3-1
    • #3-2 TleRage (@Titlerage_soul) (จากตอนที่ 2)
      7 มีนาคม 2562 / 17:07
      ไม่เกินหรอกน่า เพราะตูเกรียนไงล่ะ แล้วเกียราดอสตัวนั้นมันหวงถิ่นไงล่ะ แล้วก็ขอบคุณที่ชมนะครับ
      #3-2