[Fic Marvel]Daughter of The Devil

ตอนที่ 4 : ไม่เป็นไปตามแผน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    13 ส.ค. 62


 

      “ เอาล่ะ  ฉันรู้แล้วว่าจะทำยังไง     ฉันจะให้เมซไปขุดเอาปีศาจสักตัวสองตัวมาถล่มโรงเรียน แล้วเธอก็ต้องคอยกันไม่ให้ฮีโร่คนอื่น ๆ เข้ามายุ่มย่าม  หาทางล่อให้พวกเขาออกไปจากโรงเรียนเลยยิ่งดี  ส่วนฉันจะแกล้งทำเป็นว่าสู้กับพวกนั้นแบบดุเดือด อาจจะบาดเจ็บบ้างเล็กน้อย  แต่ฉันจะชนะ  แล้วทีนี้ล่ะ  นาตาชาก็จะเลิกว่าฉันปลอมซะที  เป็นไง... แผนเด็ดมะ 

ลูซินดาสาธยายจบก็มองดูวันด้าพร้อมยิ้มอย่างภูมิใจในแผนของตัวเอง  ส่วนสีหน้าวันด้าก็เหมือนกับคนที่ไม่รู้จะสงสารใครดีระหว่างลูซินดากับตัวเธอเอง

“ เนี่ยนะแผนที่เธอจะพิสูจน์ตัวเองน่ะ  ด้วยการหลอกคนทั้งโรงเรียนว่าเธอสู้กับปีศาจจากนรกน่ะนะ ”

“ใช่  ปีศาจ  จากนรก  แค่นี้ก็น่ากลัวแล้วนะ ” 

“ นี่  ซิน  คนทั้งโรงเรียนเขารู้นะว่าเธอมีพ่อเป็นยมทูต  พวกเขารู้อยู่แล้วว่าปีศาจพวกนั้นไม่ทำอะไรเธอหรอก แล้วไอ้แผนเนี่ยก็ไม่ได้เรื่องอะไรเลย 

“ ฉันก็คิดหัวจะระเบิดอยู่แล้วนะวันด้า นี่ล่ะแผนล้ำที่สุดแล้ว  ที่จริงฉันก็เรียกมาเองได้อยู่หรอก  แต่เมซมีเพื่อนเป็นปีศาจหลายตัว  หาได้โหดกว่าฉันเยอะ ”

วันด้ามองดูเพื่อนสาวร่วมห้องที่อาการกำลังน่าเป็นห่วง เนื่องจากเป็นคนที่เข้าใจอะไรผิดเพี้ยนไปหมด

“ ซิน  เธอต้องเข้าใจอะไรใหม่นะ  ว่าไอ้การจะพิสูจน์ตัวเองอะไรที่เธอว่าเนี่ย  มันไม่ได้เกิดขึ้นแค่วันสองวันหรอก มันต้องใช้เวลา ”

“ ให้ตายเถอะ ฉันเกลียดคำนี้   ใช้เวลาเหรอ  ต้องรอจนฉันแก่ตายหรือไง  ยิ่งร้ายกว่านั้น เกิดแม่ผมแดงนั่นตายก่อนฉันล่ะ  ยิ่งเป็นคนคิดอะไรมาก ๆ อยู่  แก่เร็วนะนั่น ”   ลูซินดาเดินไปมาพร้อมกอดอกไปด้วย

วันด้าได้ฟังแบบนั้นก็ถอนหายใจอีกครั้ง

“ เธอต้องมีความอดทนนะซิน ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นยังไงก่อนที่เธอจะมาที่นี่ แต่ถ้าเธอเข้ามาในโรงเรียนนี้แล้ว มีอีกหลายอย่างเลยที่เธอต้องเรียนรู้ และสิ่งสำคัญ  คือความอดทน คนเราต้องอดทนนะ    

“ ความอดทนไม่อยู่ในพจนานุกรมของฉันเลย รู้มะ ”

“ ก็ใส่ลงไปซะสิ ง่ายออก ”

ลูซินดากลอกตาไปมา ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงแรง ๆ บนเตียง  ไม่เคยหนักใจอะไรเท่านี้มาก่อน 

“ ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย  พิสูจน์ตัวเองงั้นเหรอ เมื่อก่อนฉันไม่เคยต้องพิสูจน์อะไรกับใครเลยนะ ”

“ นั่นเพราะเธอเคยไม่ใส่ใจคนอื่นไงล่ะ  ตอนนี้เธอกำลังเปลี่ยนไปแล้วนะ นี่เป็นเรื่องดีนะเนี่ย ”

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น  วันด้าเป็นคนลุกไปเปิด  นึกแปลกใจที่เห็นเปียโตร พี่ชายฝาแฝดตัวเองมายืนยิ้มแฉ่งอยู่  ผมสีเงินที่เคยยุ่งเหยิงของเขาถูกหวีให้เรียบ

“ เปียโตร  นายมาทำอะไรที่นี่    

“ ฉันมาชวนเธอไปกินมื้อเช้านะ เห็นว่าเป็นวันเสาร์    เขาพูด  สายตามองข้ามไหล่เธอไปหาลูซินดา ผู้ซึ่งกำลังลุกขึ้นยืนพอดี

“ ไม่ได้ตั้งใจมาชวนฉันล่ะสิ    วันด้าบอกอย่างรู้ทัน

“ ม๊าย!  ก็มาชวนเธอนั่นแหล่ะ แล้วก็.. ถ้ามีลูซินดาไปด้วยก็จะดีมาก ”

“ ฉันยินดีอย่างมากจะไปกินมื้อเช้ากับนาย  เปียโตร    ลูซินดาพูดพร้อมยิ้มแป้นให้เขา

“ เฮ้อ  เอาเถอะ  ฉันว่าฉันต้องทำใจแล้วล่ะว่าพักนี้ประตูห้องฉันถูกเคาะบ่อยจนจะพัง จากหนุ่มน้อยที่แวะรูมเมทฉันเนี่ย  

 

เช้าวันเสาร์เป็นวันที่ค่อนข้างคึกคักสำหรับนักเรียนที่นี่  เพราะนอกจากจะเป็นวันหยุดอย่างแท้จริงแล้ว พวกรุ่นพี่ก็จะได้ออกไปเที่ยวเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เปิดภาคเรียนใหม่  นั่นทำให้เด็กส่วนใหญ่จะตื่นแต่เช้าเพื่อจะเตรียมตัวออกไปข้างนอก  เช่นเดียวกับแก๊งค์ของโทนี่

“ ขอบคุณพระเจ้าที่เธอปลอดภัย !  เสียงของโทนี่ดังขึ้น พร้อมเจ้าตัวที่อ้าแขนเข้ามาหาลูซินดา

“ นายไม่เห็นต้องขอบคุณเขาเลย 

“ คำพูดติดปากไง  ใคร ๆก็พูดชื่อพระเจ้าทั้งนั้น  แม้แต่คำอุทานยังเป็นเขา  เธอไม่พูดเหรอ ”

“ ไม่ ฉันไม่ได้เรียกพระเจ้า  เขาเป็นปู่ฉัน 

“ อาฮะ  ใช่สิ  เธอเป็นลูกสาวยมทูตนี่ ”

เขาพูดพร้อมพยักหน้า  ก่อนจะรีบพูดต่อ

    ยังไงก็เถอะ  ฉันน่ะโคตรจะเป็นห่วงเธอเลยนะซิน  ฉันอยากจะไปหาเธอที่ห้องทันทีที่รู้ข่าวเลย แต่กัปตันบอกว่าเธอไม่เป็นไร ฉันเลยโล่งใจ ”  โทนี่พูดด้วยน้ำเสียงจริงใจสุดฤทธิ์

“ นายมัวแต่ติดหญิงอื่นมากกว่าน่ะสิโทนี่  ” ลูซินดาบอกกับเขา

“เปล๊า!!  ไม่เลย  ช่วงนี้ฉันวางมือ ฉันตั้งใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าจะจีบเธอคนเดียว ”

“ ย่ะ  ฉันจะรอดูความอดทนของนาย ”

“ งั้นวันนี้ไปเที่ยวข้างนอกกันนะ  ฉันแพลนไว้ว่าจะไปหลายที่เลย 

“ ฉันออกไปได้เหรอ  ฟิวรี่บอกไม่ให้เด็กใหม่ไปนี่ ”

“ โธ่เอ้ย  แค่ฟิวรี่เอง จะไปกลัวอะไร ฉันจัดการได้ ”

“ พวกนายไปเถอะ วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะออกไปไหนน่ะ ”

“ นี่  ถ้าเธอกลัวว่าแนทจะทำให้เธอไม่สบายใจล่ะก็  ฉันบอกไว้เลย  แนทไม่ได้ไปกับเรา  ทริปนี้มีแค่หนุ่ม ๆ ฉัน สตีฟ ธอร์  บรูซ  คลินท์ แล้วก็เจ้าลมกรดเปียโตร โลกิไม่ได้ไป  ธอร์บอกว่าเขาป่วย ”

“ ปกติฉันสนนะ  แต่คราวนี้ฉันขอผ่าน ”

“ เธอพูดจริงดิ  เธอจะปฏิเสธโทนี่  สตาร์ค  และผองเพื่อนงั้นเหรอ 

“ ใช่  ฉันพูดจริง  ฉันยังไม่อยากมีเรื่อง  ฉันอยากพัก ”

“ แต่เธอจะเหงานา  ที่โรงเรียนจะโล่งมากเลยนะ วันหยุดแบบนี้  ทุกคนจะออกไปข้างนอก ขนาดรูมเมทเธอยังมีนัดเลย จริงมะ 

“ เธอจะไปไหนเหรอ ”  ลูซินดาหันไปถามวันด้า

“ ฉันมีนัดดูหนังกับวิชั่นน่ะ ”

“ นั่นคือสาเหตุที่เจ้าวิชั่นไม่ได้ไปกับเรา  แต่ก็เอาเถอะ  เราจะไม่ดราม่าเรื่องนี้ ”

“ ฉันอยู่ได้  ฉันจะหมกตัวอยู่แต่ในห้องสมุดทั้งวัน พักให้สบาย    ขอให้พวกนายเที่ยวให้สนุกนะ ”

ลูซินดาบอกพร้อมยิ้มให้โทนี่  ซึ่งก็ดูผิดหวังเล็กน้อยที่พาเธอไปด้วยไม่ได้    เขานั่งพูดกับเธออีกพักใหญ่กว่าจะลุกไปกับเพื่อน ๆ 

 

ทุกอย่างเป็นจริงอย่างที่โทนี่พูด เพราะเมื่อถึงเวลาสิบโมง เด็กทุกคนต่างพากันออกไปเที่ยวจนจะหมดหอพัก ลูซินดาไม่แน่ใจว่ายังมีอีกกี่คนที่เหลืออยู่บ้าง  ทุกอย่างดูโล่งหูโล่งตาไปหมด ก็คงจะจริงที่ว่า  คนส่วนใหญ่ออกไปเที่ยว หรือไม่ก็กลับบ้าน  เธอเห็นเด็กไม่กี่คนที่ออกมาเล่นกันที่สนาม หรือไม่ก็นั่งอยู่ตามที่ต่าง ๆ

ทุกอย่างมันโล่งไปหมด...

“ โลกิ!  ดีจังที่นายอยู่นี่ ”

ลูซินดาร้องขึ้นเมื่อเห็นโลกิกำลังเดินผ่านหน้าเธอไป  ท่าทางเขาดูรีบร้อน

“ นายจะไปไหนล่ะ  ธอร์บอกว่านายไม่สบาย ”

“ ข้าหายแล้ว ”

“ งั้นก็ดี  ฉันเบื่อจะตายอยู่แล้ว  ไปหาอะไรทำกันเถอะ ”

ลูซินดาบอกพร้อมคว้าแขนโลกิให้เดินตาม  แต่เขาไม่ขยับ

“ เจ้านี่คิดเป็นแต่เรื่องพวกนี้หรือไง ”

“ อะไร  ฉันหมายถึงเล่นเกมส์  นายคิดไรเนี่ย ”

“ เปล่า ข้า... ”

ลูซินดาหรี่ตาลงอย่างจับผิด เธอยิ้มกรุ่มกริ่มพร้อมขยับหน้าเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มอีกนิด

“ แต่จะให้เปลี่ยนจากเกมส์มาเป็นอย่างอื่น  ฉันก็ไม่ขัดนะ ”

โลกิดูเหมือนพยายามต่อสู้กับตัวเองอย่างหนักกว่าจะดันเธอออกได้

“ ข้ามีเรื่องสำคัญต้องไปทำ 

“ จริงเหรอ นายจะทิ้งฉันจริงดิ ”

“ ข้าจะชดเชยให้ทีหลังแล้วกันนะ  วันนี้ข้าต้องไป ”

เขาพูดจบก็หันหลังออกไปอย่างรวดเร็ว  ลูซินดามองตามด้วยความหงุดหงิด

“ วันหลังฉันก็หมดอารมณ์แล้วย่ะ!  รู้ไว้ซะ ”

เธอตะโกนตามเขาไป

ลูซินดาเดินทอดน่องไปตามชั้นเรียนต่าง ๆ เหมือนคนไม่มีจุดหมายปลายทาง   เธอรู้สึกเบื่ออย่างรุนแรง  รู้สึกเจ็บใจที่ปฏิเสธโทนี่ไป  ทำไมตอนนั้นถึงคิดอะไรโง่ ๆ นะ  เพราะมัวแต่คิดมากไม่เข้าเรื่องแท้ ๆ เลย

...พูดถึงเรื่องคิดมาก.. เธอคิดเรื่องจะพิสูจน์ตัวเองนี่.. ไหน ๆ ตอนนี้ก็ไม่มีใครอยู่แล้ว.. ทำไมไม่ใช้ช่วงนี้ให้เป็นประโยชน์เลยล่ะ..

ได้เวลาชำระบาปแล้วซิน..

 

เสียงคำรามลั่นน่ากลัวดังอยู่กลางลานน้ำพุของโรงเรียน  สร้างความตื่นตกใจให้กับเด็กและบรรดาครูไปในเวลาเดียวกัน

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย  เสียงหมาที่ไหนขู่ ” ฟิวรี่ถามขณะที่วิ่งออกมาสมทบกับมาเรีย  ฮิลล์  ทั้งสองวิ่งออกมาดูเหตุการณ์โกลาหล  หมาสามหัวกำลังร้องเสียงดังข่มขู่นักเรียนสองสามคน 

“ นั่นมันอะไรกันน่ะ ”  นาตาชาวิ่งออกมาหา

“ ไม่รู้  แต่ฉันคิดว่ามันโกรธนะ  มาเถอะ  รีบลงไปกัน ”

เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุด เหล่าครูอาจารย์ทั้งหลายก็หยุดพักไปตาม ๆ กัน  มีแค่ฟิวรี่กับมาเรียเท่านั้นที่ยังอยู่  บวกกับนักเรียนรุ่นใหญ่เพียงคนเดียวอย่างนาตาชา และรุ่นน้องที่ยังฝีมือสมัครเล่นอย่างปีเตอร์ ผู้ซึ่งหน้าซีดอย่างเห็นได้ชัด เขากำลังพยายามจัดการกับหมาสามหัวด้วยการยิงใยจับ  นาตาชาออกไปพร้อมกับอาวุธในมือ

“ เราต้องตามพวกโทนี่กลับมาตอนนี้เลย!  นาตาชาตะโกนบอกฟิวรี่พร้อมวิ่งเข้าไปต่อสู้  ฟิวรี่กำลังจะกดโทรศัพท์หาโทนี่  แต่จู่ ๆ เสียงของลูซินดาก็ตะโกนขึ้น

“ ไม่ต้องหรอกค่ะ ผอ.  งานนี้หนูลุยเอง ”

  อะไรนะ ”

ลูซินดาบอกพร้อมพยักหน้าให้เขาอย่างมั่นใจ  ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาหมาสามหัวด้วยหอกสามง่ามที่ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปเอามาจากไหน    แต่เท่าที่เห็นฝีไม้ลายมือการต่อสู้ เธอก็ทำได้ดี

 

“ ไง สามเกลอเซอร์บี้ของฉัน  คิดถึงกันมั๊ยเนี่ย ”

หมาปีศาจหันมามองเธอพร้อมกันสามหัว ดวงตาสีแดงก่ำของมันเรืองแสงออกมา  ก่อนจะกระโจนเข้าใส่

“ โว้วว บอลสซั่ม  ใจเย็น ๆ สิ  เดี๋ยวฉันก็เจ็บจริงหรอก ”  ลูซินดากระซิบพร้อมหลบเขี้ยวจากหัวตรงกลางไปด้วย

หัวด้านข้างทั้งสองเห็นว่าหัวกลางพลาด จึงหันมางับแทน

“ บับเบิ้ล!  บัตเตอร์คัพ!  พวกแกจำฉันไม่ได้เหรอ ”

ลูซินดามั่นใจว่าเธอเคยคุ้นเคยกับเจ้าปีศาจเซอร์เบอรัสนี้เป็นอย่างดี หลังจากที่เคยเรียกมันขึ้นมาเล่นด้วยตอนเด็ก ๆ หลายคัร้งหลายหน  เธอตั้งชื่อให้ทั้งสามหัวตามชื่อการ์ตูนพาวเวอร์พัฟเกิร์ล เพื่อจะลดความน่ากลัวของพวกมันลง  แถมเรียกรวม ๆว่าสามเกลอเซอร์บี้  ซึ่งเมื่อก่อนมันเป็นแค่หมาทั่ว ๆ ไป เพียงแต่มีสามหัว มันชอบเล่นลูกบอล และมันไม่เคยขู่จะทำร้ายเธอแบบนี้จริงๆจังๆ มาก่อน    นี่ไม่ใช่แผนที่เธอวางไว้

แผนของเธอคือออกมาเตะต่อยสองสามที  เอาหอกทิ่ม ๆ พอให้เลือดซึม แล้วไล่มันกลับไป  ชนะแบบสวย ๆ  

แต่สภาพตอนนี้ของเธอสะบักสะบอมจนไม่เหลือความสวยอีกแล้ว  ผมเผ้ารุงรังเหมือนรังนก  ให้มันได้อย่างนี้สิซิน!

โชคดีที่เครื่องสำอางเป็นแบบ waterproof   ถึงแม้ส่วนอื่น ๆ สะแปดเปื้อนแค่ไหน แต่ใบหน้ายังเป๊ะปัง 

“ พี่ซินครับ!  ระวัง!

เสียงของปีเตอร์ตะโกนแข่งกับเสียงคำรามพร้อมกันของสามเกลอเซอร์บี้  ลูซินดาไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไรจนกระทั่งเสื้อแจ็คเก็ตของเธอถูกเขี้ยวคมของ บับเบิ้ลส์คาบขึ้นจากพื้น แล้วสะบัดอย่างแรงจนเธอตัวลอยขึ้น  แต่ก่อนจะกระแทกพื้น ใยแมงมุมของปีเตอร์ก็มาช่วยเธอไว้ซะก่อน

“ เป็นอะไรมั๊ยครับ ” เขาถาม

ลูซินดาไม่ทันตอบ เพราะเธอพึ่งเห็นสภาพของเสื้อตัวเองที่ขาดไม่เหลือชิ้นดี  ตอนนี้แหล่ะโกรธจริงแล้ว

“ บับเบิ้ลส์! นี่มัน PRADA เชียวนะยะ!

เธอใช้ความโกรธของตัวเองให้เป็นประโยชน์  มันทำให้เธอมีแรงลุกขึ้นมาคว้าเอาหอกสามง่ามมาได้และพุ่งไปใส่กลางตัวของเซอร์เบอรัส

ได้ผล..  ทั้งสามหัวคำรามเสียงดัง  มันหันมาหาคนที่ทำร้ายมัน  แล้วก็ออกวิ่งมา

“ หยุดนะ เซอร์บี้   หยุด... ”     ลูซินดาพึมพำเบา ๆ หวังจะให้มันเชื่อฟัง  แต่ไม่ทันการแล้ว บอลสซั่มกำลังอ้าปากกว้าง  น้ำลายยืดย้อยเป็นทาง 

ลูซินดายกแขนบังเอาไว้  แต่จู่ ๆ ทุกอย่างก็เงียบไปพร้อมแสงสีส้มวาบขึ้น สามเกลอเซอร์บี้หายไป เหลือไว้เพียงเด็กหนุ่มตัวสูงที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน  เขายื่นมือเรียว ๆ ออกมาฉุดเธอลุกขึ้นยืน

“ เอ่อ..  ขอบใจนะ   

ลูซินดาบอกพลางมองดูรอบ ๆ ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเซอร์เบอรัสหายไปแล้ว

“ ฉันส่งพวกมันกลับไปในที่ของมันแล้ว    เขาพูดด้วยเสียงนุ่มนวล

“ นายหมายถึงนรถเหรอ  นายส่งกลับไปยังไง ”

“ ฉันมีเวทมนตร์น่ะสิถามได้  ฉันชื่อสตีเว่น สเตรนจ์ ”

ลูซินดาใช้เวลาประมวลผลนานกว่าทุกครั้ง  เวทมนตร์เหรอ..

“ นายเป็นอะไรกับแฮร์รี่  พอตเตอร์อ่ะ  แล้วไม้กายสิทธิ์นายล่ะ ”  เธอถามออกไป

“ ฉันไม่จำเป็นต้องใช้หรอก ฉันมีนี่แล้ว ”  เขาพูดแล้วชูมือของตัวเองให้ดู  แต่จริง ๆ แล้วเขาน่าจะหมายถึงแหวนอันเบ้อเร่อนั่นมากกว่า

“ ฉันว่าเราน่าจะกลับไปคุยกันข้างในดีกว่านะ  ว่ามั๊ย ผอ. ฟิวรี่ ”  อีกเสียงหนึ่งพูดขึ้นมา  ลูซินดาหันไปมองต้นเสียงที่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง  ที่หัวโล้น แต่งตัวเหมือนหลุดมาจากหนังกำลังภายใน 

“ มาเรีย  ช่วยดูคนเจ็บทีนะ    ฟิวรี่พูดแล้วเดินออกไปพร้อมกับผู้หญิงหัวโล้นคนนั้น

“ มีคนเจ็บด้วยเหรอ ” ลูซินดาถามขึ้น สายตามองไปรอบ ๆ เพื่อหาคนเจ็บ รู้สึกผิดอยู่บ้างนิด ๆ ที่มีคนเจ็บตัวเพราะเธอ 

“ เขาหมายถึงเธอนั่นแหล่ะ    สตีเว่นบอกพร้อมก้มลงมองที่แขนของเธอ  ลูซินดาพึ่งเห็นว่ามันมีรอยกรงเล็บพาดเป็นแนวเฉียง บนแขนเนียน ๆ ของเธอ

“ อร๊ายยยยยยยยยย  แขนชั้น!!!!

 

“ โชคดีนะที่มันไม่เหวะหวะน่ากลัวไปกว่านี้  แต่ก็ถือว่าลึกพอสมควรเหมือนกัน  หมอให้ยาแก้ปวดไปแล้ว ถ้าตอนกลางดึกปวดอีกก็ค่อยกินที่เหลือ ”  หมอโชบอกแล้วยื่นซองยาให้เธอ

“ มันจะเป็นแผลเป็นมั๊ยคะหมอ ”  ลูซินดาถามอย่างไม่สบายใจ

“ ถ้าตามคนปกติแล้ว ก็ต้องเป็นอยู่แล้วล่ะ  แต่ก่อนหน้านี้เธอเป็นอมตะ หมอคิดว่าเธอไม่น่าจะกลัวเรื่องแผลเป็นนะ ”

“ แผลนี้ไม่หายหรอกค่ะ หนูว่า ”

“ หมายความว่ายังไง ”

“ เมซเคยบอกว่า ทุกอย่างที่มาจากนรก ทำร้ายหนูได้   

“ งั้นเธอก็ยอมรับแล้วสิว่าหมาสามหัวนั่นมาจากนรก  ที่ที่พ่อของเธอเฝ้าอยู่ ” 

เสียงจากนาตาชาดังขึ้นตั้งแต่หน้าประตู  เธอกำลังเดินดุ่ม ๆ เข้ามาโดยมี มาเรย ฮิลล์ ตามมาด้วย

“ ใคร ๆ ก็รู้ว่าเซอร์เบอรรัสมาจากนรกนะ นาตาชา  ” ลูซินดาบอกไปพร้อมทำหน้าใสซื่อ

“ เธอเรียกมันมาหรือเปล่า ”  ครูฮิลล์ถามพลางกอดอก

“ หนูเรียกมันมาเล่นด้วยเหมือนทุกครั้งค่ะ  แต่หนูสาบานเลยว่าหนูไม่รู้ว่ามันจะทำร้ายคนอื่น ”   ลูซินดาบอกไป

“ เธอเรียกปีศาจจากนรกมาเล่นด้วยงั้นเหรอ  ” ครูฮิลล์ทวนด้วยสีหน้าสยดสยอง

“ ก็หนูเหงานี่คะ  แล้วหนูก็บอกแล้ว มันไม่เคยโกรธแบบนี้  มันอาจจะมีคำรามบ้าง  ขู่บ้าง  แต่มันไม่เคยกัดหนูเลย  หนูคุมมันได้ตลอด ”

“ แล้วเป็นยังไงล่ะ  ครั้งนี้มันก็แว้งกัดเธอเข้าให้  แถมแผลยังรักษาไม่หายอีก    ครูฮิลล์พูดเสียงดัง  “ ลานน้ำพุพังยับ  อนุสาวรีย์ฮาวเวิร์ดก็หักเป็นสองท่อน  เป็นเพราะสัตว์เลี้ยงจากนรกของเธอ   

ลูซินดาเงียบไป  ครูฮิลล์ยกแขนเท้าสะเอวพร้อมถอนหายใจ

“ ฉันจะลงโทษกักบริเวณเธอ  ลูซินดา  สองอาทิตย์  แล้วจะเขียนบอกแม่ของเธอด้วย  

“ แต่ครูฮิลล์คะ  หนูไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย  แถมมันก็ยังทำร้ายหนูด้วย  ครูจะลงโทษหนูแบบนี้ไม่ได้นะคะ ”

“ ฉันไม่สนหรอกว่ามันจะทำร้ายเธอ  แต่ฉันอยากให้เธอสำนึกซะบ้าง   ว่าผลของการทำอะไรไม่คิดมันเป็นยังไง  คิดดูสิถ้าวันนี้ คนที่เจ็บไม่ใช่แค่เธอ ถ้าพวกเขาตาย เธอรับผิดชอบไหวงั้นเหรอ!

ลูซินดาเงียบไป  ถ้าเป็นเรื่องเงินก็อาจจะไหวนะ.. แต่ครูฮิลล์ไม่ได้หมายถึงเงินหรอก

ครูฮิลล์จึงกระทืบเท้าออกไปจากห้อง  หมอโชตบไหล่เธอเบา ๆ ก่อนจะเดินหายไปในห้องเก็บยา เหลือไว้แค่นาตาชาที่ยืนกอดอกมองเธอ    พร้อมสีหน้าที่ไม่ต่างจากครูฮิลล์ก่อนหน้านี้

“ เอาสิ จะซ้ำเติมอะไรอีกล่ะ  ถึงเวลาเธอแล้วนี่ ”  ลูซินดาบอก

“ ฉันไม่ใช่ประเภทนั้นหรอก   แต่แค่จะบอกว่า ถ้าเธอคิดจะพิสูจน์ตัวเองด้วยวิธีโง่ ๆ แบบนี้อีก  ทำให้คนในโรงเรียนนี้ต้องเป็นอันตรายอีก  ฉันจะฆ่าเธอ ”

พูดจบก็เดินเชิดออกไปทันที  สวนทางเข้ามากับวันด้า  วิชั่น  และปีเตอร์ที่มีสีหน้าแตกต่างจากนาตาชามาก  

ไงคนจิตใจดี  ต้องเป็นห่วงเพื่อน  ต้องไม่ขู่ฆ่าเพื่อน 

“ เธอโอเคไหม  เป็นอะไรมากหรือเปล่า  ปีเตอร์บอกว่าเธอถูกทำร้าย ” วันด้าถามด้วยสีหน้าตื่น ๆ

“ ไม่เป็นไรหรอก เจ็บแค่นี้เอง    

“ งั้นก็ดี  ต่อไปจะได้ไม่บ้าทำอะไรแผลง ๆ แบบนี้อีก  ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะทำจริง เธอเรียกมาได้จริง  ฉันจะโกรธกว่านี้มากเลยนะถ้าเธอไม่เจ็บ  แต่นี่ฉันเห็นว่าเธอรับกรรมของตัวเองไปแล้ว ฉันจะไม่ซ้ำเติมเรื่องนั้น ”  วันด้าพูดด้วยน้ำเสียงขุ่น ๆ 

“ ขอบใจนะ  เธอเป็นคนแรกเลยที่คิดแบบนั้น  

“ เสียใจด้วยนะที่ไม่เป็นไปตามแผนน่ะ ”

 “ แผนที่ล่มแบบนี้น่ะเหรอ ฉันไม่เอาอีกแล้วล่ะ  เจ้าบับเบิ้ลส์ฉีกเสื้อปราด้าฉันขาดเป็นชิ้น ๆ เลยนะ  

“ บับเบิ้ลส์?

“ หัวข้างซ้ายน่ะ  ส่วนข้างขวาชื่อบัตเตอร์คัพ หัวกลางชื่อบลอสซั่ม   

“ เธอตั้งชื่อปีศาจสามหัวตามชื่อการ์ตูนพาวเวอร์พัฟเกิร์ลเหรอ ” วิชั่นถามทันที

“ ใช่  แปลกนะที่นายก็รู้จัก ”  ลูซินดาตอบพร้อมมองวิชั่น  ไม่คิดว่าเขาจะดูการ์ตูนด้วย

“ ฉันรู้จักทุกอย่างแหล่ะซิน ” 

วิชั่นบอกแล้วชี้ที่มณีกลางหน้าผากตัวเอง

“ ตอนนี้ก็เข้าใจแล้วนะ  ว่าจะพิสูจน์อะไรมันต้องใช้เวลา  และต้องใช้ความจริงใจ    วันด้าพูด  ถือโอกาสสอนไปด้วย 

“ จ้าาาา แม่คนเจ้าหลักการ ต่อไปฉันจะเชื่อฟังเธอแล้วกันนะ ”

“ ว่าแต่  ถ้าหมาสามหัวนั่นรู้จักพี่ซิน  ทำไมมันถึงทำร้ายพี่ล่ะครับ    ปีเตอร์ถามขึ้น

“ เป็นคำถามที่ดีมากเลยพีท  ฉันเองก็คิดอยู่  ” ลูซินดาตอบพลางคิดหนัก

“ ฉันว่าไว้คราวหลังเถอะ ตอนนี้ควรให้ซินพักผ่อนดีกว่านะ ” วิชั่นออกความเห็น

“ ขอบใจมากนะวิชั่น  แต่ฉันไม่เป็นไรหรอก  

“ ไม่เป็นอะไรได้ไง  เธอไม่เคยเป็นแผลนานเท่านี้นะ พักเถอะ ”

“ โธ่  วันด้า  ถ้านี่ไม่ใช่ฝีมือของสามเกลอเซอร์บี้  ฉันก็ไม่เป็นไรหรอก บนโลกนี้ไม่มีอาวุธไหนทำร้ายฉันได้นอกจากจะเป็นของที่มากจากนรถ  อาจจะรวมสวรรค์ด้วย  อันนั้นฉันไม่แน่ใจ  แต่ถ้าเป็นของที่มาจากโลกมนุษย์ที่แสนจะธรรมดานี้ล่ะก็  บอกเลยว่าหายห่วง ฉันจะทำให้ดูเพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย ”

ลูซินดาพูดแล้วคว้าเอามีดผ่าตัดที่หมอโชเผลอเอามาวางไว้ข้างเตียงมาปาดเข้าที่แขนตัวเองจนเลือดไหลซิบ  วันด้าและคนอื่นๆ พยายามจะห้ามแต่ไม่ทัน

“ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า  เดี๋ยวก็หาย   ” ลูซินดาบอกด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

....

“ จะว่าไปก็เจ็บอยู่นะเนี่ย  เลือดไหลเยอะด้วย ”

....

“ ซิน  ฉันว่ามันไม่หายแล้วนะ ” วันด้าพูดขึ้น

“ ชู่ววว  ไม่เอาน่า  หายสิ  คอยดูเถอะ ”

...

“ พี่ซินครับ  ผมว่าท่าไม่ดีแล้วนะครับ ”

...

“ ไม่  ต้องหายสิ....ต้องหาย.. ”

“ ซิน.. มันไม่หายหรอก ” วิชั่นพูดอีก

“ เกิดอะไรขึ้น  ทำไมมันไม่หาย!  

“ บ้าไปใหญ่แล้ว  ห้ามเลือดเร็วเข้า!

“ เจ็บว้อยยยย  หมอโชขา!  ช่วยหนูด้วยยยยยย ”



###

เป็นยังไงกันบ้างกับแผนพิสูจน์ตัวเองของซิน  เผื่อใครสงสัยว่ายัยซินสำนึกผิดมั๊ย นางก็สำนึกอยู่นะ  (แต่นิดนึง)  แต่จะไปว่านางไม่ได้เพราะนางก็ต้องแลกกับเสื้อ PRADA  ของนาง   ส่วนใครที่ติดใจสงสัยเรื่องสตีเว่น สเตรนจ์(เขียนผิดขออภัยเด้อ) ว่ามาทำไม  ตอนหน้าเราคอยว่ากัน  ส่วนใครที่อ่านตอนนี้จบแล้ว ส่งกำลังใจไปช่วยยัยซินด้วยนะคะ  นางบ้าไแล้ว  นางเอามีดกรีดแขนตัวเอง 55555  (ถ้าไม่เป็นอมตะอย่างลอกเลียนแบบเด็ดขาด)



อ่ะ ๆ  แปะรูป  กราบขออภัยกับฝีมือการตัดต่อค่ะ 555  




" แผนก็ไม่สำเร็จ  เสื้อก็ยังมาขาด!  PRADA  เชียวนะยะ "



" อันนี้เรียก พาวเวอร์พัฟ เกิร์ลส์ "



" ส่วนอันนี้เรียก.. เซอร์เบอรัส "



" รูมเมทหนูเป็นบ้าค่ะ "



" วิชั่นผู้รอบรู้ "



" ฉันชื่อ สตีเว่น สเตรนจ์  และฉันไม่ได้เป็นญาติกับแฮร์รี่  พอตเตอร์ "




" เมื่อรุ่นพี่หนีเที่ยว " 

(ในส่วนของป๋านั้น ยังไม่รู้เรื่องรูปปั้นของพ่อที่หักครึ่งค่ะ  )



แล้วเจอกันตอนหน้า   

บรั๊ยยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #12 GINA ^-^ (@Jeeranuu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 14:05
    ชอบความบ้าบิ่นของนาง5555
    #12
    1
    • #12-1 Fica7814 (@Tinn1990) (จากตอนที่ 4)
      30 กรกฎาคม 2562 / 14:08
      บ้าจนเจ็บตัวเลย 555
      #12-1