[Fic Marvel]Daughter of The Devil

ตอนที่ 3 : อย่ามาเรียกฉันว่าปลอม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    24 ก.ค. 62


ตึ้ดดดดดดดดดดดด  ตื้ดดดดดดด

เสียงนั้นแหล่ะที่ปลุกให้ลูซินดาตื่นขึ้น  เธอยื่นมือออกไปควานหาโทรศัพท์ที่โต๊ะข้างเตียงด้วยอาการงัวเงีย  แต่โทรศัพท์มันไม่ได้อยู่ที่โต๊ะนี่นา  แล้วอยู่ไหนนะ

ลูซินดาเอื้อมไปขวานหาข้างเตียง เจอโทรศัพท์ของตัวเองตกอยู่บนพื้นพอดี  เธอรีบกดปิดนาฬิกาปลุกที่ตั้งทิ้งไว้ ก่อนจะหันมามองโทนี่ที่ยังนอนหลับสนิท   ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะหลับลึกถึงขั้นไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกของเธอ  บางทีอาจจะเป็นเพราะเมื่อคืน เขาเจอทั้งแซ่  ทั้งโซ่ ทั้งกุญแจมือล่ะมั้ง 

เด็กสาวย้ายร่างบางของเธอมาที่ห้องน้ำ พร้อมคว้าเอาเสื้อผ้ามาสวมใส่ เธอยังมีเวลาล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นก่อนจะออกจากห้องพักระดับเพ้นท์เฮาส์ของโทนี่มา  เขามีห้องนอนส่วนตัวของเขาอยู่ชั้นบนสุดของโซนวีไอพี  เขาโม้ว่าเป็นโซนที่เขาสร้างเอาไว้เป็นบ้านหลังที่สอง

ลูซินดารีบเดินเร็ว ๆ ลงมาจากโซนวีไอพีเพราะไม่อยากเป็นเป้าสายตา เธอลงทุนถอดรองเท้าส้นสูงของเธอเดินเท้าเปล่าเพื่อไม่ให้มีเสียง  แต่ก็ไม่รอดเจอเข้ากับสตีฟที่ดูเหมือนจะกลับมาจากออกกำลังกาย   เขาหยุดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาของคนที่รู้ทัน

“ มีไม่กี่คนหรอกนะที่หนีออกมาก่อนโทนี่จะตื่นได้ ”

ลูซินดาต้องใช้เวลาประมวลผลคำพูดอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะเข้าใจ   ฟัง ๆ แล้วก็น่าจะเป็นคำชมนะ

“ โทนี่ไม่ได้บอกเหรอว่าให้ใช้ทางหนีไฟ  ขืนมาทางนี้ก็ได้เจอพวกผู้ใหญ่หรอก ”

เขาถามอีก

“ ไม่  เขาไม่ได้บอกอะไรเลย ”

 “ ตามมา  อย่าให้ใครเห็นล่ะ ” เขาพูดแล้วเดินนำออกมาทางขวา  ที่สุดทางนั้นเป็นทางหนีไฟ

“ รีบไป  ทางนี้จะไม่มีใครมาเจอ คราวหลังก็ระวังหน่อย พวกอาจารย์ไม่ชอบให้มีเรื่องแบบนี้ในโรงเรียน ”

“ ทำไมพวกเขาต้องห้ามคนเป็นแฟนกันล่ะ ”  ลูซินดาถาม

“ ไม่ได้ห้ามเรื่องนั้น  แต่ห้ามเรื่องที่เธอมานอนห้องผู้ชายนี่แหล่ะ  มันไม่ดี ”

..ความเป็นลุงนี่มันแก้ไม่หายเลยสินะ... คุณลุงสตีฟ..

“ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า  ฉันกับโทนี่  เราตกลงกันแล้วว่าจะไม่มีครั้งที่สอง    ลูซินดาบอก

อีกฝ่ายได้ยินก็อดถอนหายใจไม่ได้  ขอให้มันจริงเถอะ

“ รีบไปเถอะ  คนอื่นจะตื่นกันหมดแล้ว   

  ก็ได้ ๆ  ไม่เห็นต้องไล่เลย ”

“ แล้วอย่าไปสายล่ะ  วันนี้มีชั่วโมงฝึกนะ 

“ ขอบใจนะกัปตัน  นายนี่สมฉายาจริง ๆ เลย ”  ลูซินดายิ้มทิ้งท้ายแล้วรีบเดินออกประตูหนีไฟมา

 

  วันนี้เป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องคุมการฝึกแทนโคลสัน  เนื่องจากเขาติดภารกิจ  ฉันคือมาเรีย  ฮิลล์  เรียกฉันว่าครูฮิลล์ก็ได้  สำหรับเด็กรุ่นเก่าจะรู้จักฉันดี 

เด็กทุกคนกำลังยืนล้อมวงกันในห้องฝึกที่กว้างขวางพอ ๆ กับสถานีแกรนด์เซ็นทรัล  ในนี้มีเด็กประมาณ 10 คน ถ้านับไม่ผิด  จากคำบอกเล่าของโทนี่ เหล่าคุณครูจะต้องแบ่งจำนวนนักเรียนออกเป็นสอง ถึงสามกลุ่ม  เนื่องจากไม่สามารถฝึกในชั่วโมงเดียวกันได้ทั้งหมด  และโชคดีของเธอที่ได้ลงฝึกวันแรกตั้งแต่มาถึง  แต่เธอก็ไม่ได้ฝึกกับคนที่รู้จักเลย  คนที่เห็นจะคุ้น ๆ ก็มีโลกิ   และกัปตันสตีฟ   แล้วก็นาตาชา  แถมมาด้วยฮัลค์ที่ดูเหมือนจะกลับมาเป็นบรูซได้ในที่สุด  ยังมีคนอื่น ๆ อีกสองสามคนที่เธอจำชื่อไม่ได้

“ หวัดดี  เธอเด็กใหม่ล่ะสิ ”  เสียงทักทายดังมาจากข้างหลัง  ลูซินดาหันไปเจอกับเด็กสาวผมสีดำ ท่าทางเป็นมิตรคนหนึ่ง

“ หวัดดี.. เธอ..ชื่ออะไรนะ ”

“ ฉันชื่อโฮป เธอล่ะ ”

“ ซิน ”

“ ตื่นเต้นเหรอ หน้าซีดเชียว ”

“ ก็นิดหน่อย ฉันไม่เคยฝึกอะไรแบบนี้มาก่อน แบบห้องกว้าง ๆ แบบนี้น่ะ ” 

“ แล้วเธอเคยฝึกมาบ้างไหม ”

“ ก็เคยอยู่หรอก พี่เลี้ยงของฉันฝึกให้ ”

เมื่อพูดถึงพี่เลี้ยง เธอก็คิดถึงเมซขึ้นมา ป่านนี้จะรู้หรือยังเนี่ยว่าเธอมาอยู่ที่นี่แล้ว

“ ก็ดีแล้ว  ส่วนใหญ่เด็กใหม่ที่มาเจอห้องฝึกครั้งแรกก็น่วมกันไปเป็นแถว แต่ไม่นานก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง ”

“ เธอคงอยู่ที่นี่มานานแล้วสิ ”

“ ฉันอยู่ตั้งแต่ที่นี่ยังเป็นแค่ตึกเก่าๆ  น่ะ  แต่ฉันไม่ได้มาเรียนเป็นรุ่นแรก ฉันพึ่งกลับมาปีที่แล้ว 

โฮปพูดจบก็หันไปมองยังครูฮิลล์ที่ตอนนี้เริ่มพูดอีกครั้ง   วันนี้เธอเริ่มชั่วโมงแรกด้วยการจับทุกคนเป็นคู่ ๆ แล้วให้ฝึกต่อสู้มือเปล่า  ไม่ใช้พลังวิเศษ หรืออะไรทั้งนั้น  และถือเป็นโชคร้ายมาก ๆ ของลูซินดา ที่เธอได้คู่กับนาตาชา

....เห็นทีจะต้องเอาความโกรธออกมาใช้อย่างธอร์ว่าแล้วสิ..

คนอื่น ๆ เริ่มทำการเตะต่อยกันอย่างเมามันส์  แต่ละคู่ก็ล้วนฝีมือสูสี  แต่คู่เธอนี่แหล่ะ  ที่ยังคงยืนมองหน้ากันอยู่

“ ฉันช่วยสอนให้ได้นะ ถ้าเธอต่อยไม่เป็น ”   นาตาชาพูดพร้อมยิ้มเยาะ

ลูซินดาหมดความอดทนกับรอยยิ้มดูถูกนั้น  เธอเรียกเอาความโกรธทั้งหมดมารวมไว้ที่เดียวและพุ่งหมัดใส่นาตาชาแบบรัว ๆ ไม่น่าเชื่อว่าอีกฝ่ายหลบทันทุกหมัด

“ ไม่เลวนี่  แต่เธอต้องไวกว่านี้  

“ เธอมีปัญหาอะไรกับฉันนักหนา 

ลูซินดาถามขึ้น มือไม้ยังคงยื้อกันไปมากับนาตาชา

“ ฉันแค่ไม่ชอบขี้หน้าเธอ 

อีกฝ่ายตอบพร้อมจับเธอทุ่มลงพื้น  ลูซินดาจุกทันที

 “ เธอมาก็เพื่อมาเรียน  ไม่ใช่มาส่งสายตายั่วผู้ชายทุกคนที่มาทัก   

ลูซินดาลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง  ก่อนจะตั้งท่าสู้ต่อ

“ แล้วยังไง  เธอก็ทำแบบเดียวกับฉันได้นี่  ใคร ๆ ก็ทำได้แต่ไม่ทำกัน  จะมาหมั่นไส้ฉันทำไมกัน  ฉันไปส่งสายตายั่วแฟนเธอหรือไง ”  

ลูซินดาพยายามจะอ่านสีหน้าของนาตาชาว่าเธอรู้สึกอะไรอยู่ตอนที่เธอพูดไปแบบนั้น  แต่สีหน้านั้นบอกอะไรไม่ได้เลย

“ เธอรู้อะไรมั๊ย  บางทีฉันก็คิดว่าฟิวรี่ก็ไม่ได้ถูกเสมอไปหรอก  เขาชอบเอาคนที่เขาคิดว่ามีพรสวรรค์เข้ามา  แต่ที่แท้ก็เอาตัวปัญหาเพิ่มมาคนหนึ่งเท่านั้น ”

“ งั้นฉันจะบอกอะไรให้นะ  นาตาชา  โรมานอฟ  ฉันชินกับการเป็นตัวปัญหา เพราะฉะนั้นไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ฉันไม่ไปไหนหรอก ”

“ ก็แหงล่ะสิ  เป็นถึงลูกสาวยมทูต  เกิดมาก็คงไม่ง่ายสินะ  พ่อของเธอเลี้ยงเธอในนรกเหรอ ”

“ อย่าเอาพ่อฉันมาเกี่ยว ”

“ ฉันก็แค่ถาม เธอบอกเองว่าเป็นลูกสาวยมทูต  ฉันเลยอยากรู้ว่ายมทูตน่ะจะรับมือยังไงถ้ารู้ว่ามีลูกกับมนุษย์  เท่าที่รู้มันก็ผิดอยู่นะ  แน่ใจเหรอว่าเขารับเธอเป็นลูกน่ะ ”

ลูซินดารู้สึกหน้าชาขึ้นมา  เกิดมาเธอไม่เคยเจอใครพูดอะไรแบบนี้กับเธอมาก่อน   เธอกำหมัดจนแน่นแล้วซัดมันเข้าที่กลางหน้าท้องของนาตาชา  ร่างของเด็กสาวลอยละลิ่วข้ามห้องไปตกอยู่ใกล้กับที่เก็บอาวุธสำหรับฝึก 

นาตาชาลุกขึ้นยืนในสภาพระบม เลือดกำเดาไหลออกมา  เธอดูโกรธมากขึ้นหลายเท่า นั่นทำให้เธอคว้าเอากระบองโลหะที่อยู่ใกล้มือมากำเอาไว้ พร้อมเดินดุ่ม ๆ กลับเข้ามาหาลูซินดา

“ นาตาชา  ครูบอกไม่ให้ใช้อาวุธไงล่ะ!  ครูฮิลล์เริ่มเห็นท่าไม่ดีแล้ว

ลูซินดาไม่ยอมโดนเอาเปรียบฝ่ายเดียวแน่ เธอคว้าเอาโซ่เหล็กออกมาเตรียมไว้เหมือนกัน

“ ยัยปีศาจจอมปลอม!  นาตาชาตะโกนพร้อมฟาดกระบองใส่เธอ

ลูซินดาหลบได้จึงเหวี่ยงเอาโซ่รัดข้อเท้าอีกฝ่ายล้ม

การต่อสู้ของสองสาวตกเป็นเป้าสนใจของนักเรียนในห้องทั้งหมด  ทุกคนเข้ามาล้อมวงกันเป็นกลุ่มใหญ่  ลูซินดาที่ไม่ได้ด้อยเรื่องการใช้อาวุธหลากหลายชนิดสามารถต่อกรกับนาตาชาได้สบาย ๆ เธอรู้ว่าถ้าอีกฝ่ายไม่โกรธเธอจนหน้ามืดตามัว ก็อาจจะสู้ได้ดีกว่านี้แน่

นาตาชาเสียท่าในที่สุด ถูกลูซินดาใช้โซ่รัดคอเอาไว้   พร้อมใช้เข่ายันชิดกับกำแพง  คนที่ดูอยู่พากันปรบมือเสียงดัง 

“ อย่าเรียกฉันว่าปีศาจจอมปลอมอีก  

“ ก็เธอมันปลอม!

“ ได้  งั้นอย่าหาว่าฉันใจร้ายกับเธอ  นาตาชา  โรมานอฟ  บอกฉันมาสิ  บาปที่ดำมืดที่สุดของเธอคืออะไร ”

เกิดความนิ่งแบบไม่มีสาเหตุจากนาตาชา  ดวงตาที่จ้องมองเธอเริ่มมีความสับสน

“ ฉะ ..  ฉัน..  ฉันฆ่า... ฉันฆ่าคนที่เลี้ยงฉันมา  ฉันทิ้งเพื่อนของฉันให้ตายในกองไฟ.. ”

นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอคิดเลย  นอกจากเรื่องราวนี้มันจะหดหู่สำหรับเธอแล้ว   สาวผมแดงตรงหน้าเธอยังน้ำตาคลออีกด้วย   ลูซินดามัวแต่ช็อกกับเรื่องที่ได้ยิน  คนในห้องทุกคนต่างงงที่จู่ ๆ เธอก็ปล่อยมือจากนาตาชา แน่นอนว่าคนพวกนั้นไม่ได้ยินสิ่งที่นาตาชาพูดชัดเจนนัก

“ เธอ... เธอทำอะไร ” นาตาชาถามเสียงเบา  น้ำตาไหลออกมา

“ ปีศาจจอมปลอมทำไม่ได้นี่  จริงไหม ”

กว่าลูซินดาจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  ความเจ็บแปลก ๆ ก็แล่นเข้ามาที่หน้าท้องด้านซ้ายของเธอ และกระจายไปทั่วร่าง  ไม่รู้ว่านาตาชาคว้ามีดมาได้จากไหน  แต่ที่แน่ ๆ เธอใช้มันแทงใส่ลูซินดาจนมีดด้าม

“ แนท!  เธอบ้าไปแล้วเหรอ!    ครูฮิลล์  เดินเข้ามาดันนาตาชาให้ออกห่างลูซินดาให้มากที่สุด  นาตาชาเองก็รู้สึกตกใจที่เห็นว่าตัวเองทำอะไรลงไป

หลายคนพยายามวิ่งเข้ามาหาลูซินดา  แต่คนที่ถึงก่อนคือสตีฟ  เขาพยายามใช้มือกดแผลไว้ไม่ให้เลือดไหล

“ พาเธอไปห้องพยาบาล  ไปเร็ว ”

สตีฟได้ยินแบบนั้นก็รับช้อนตัวลูซินดาขึ้นมาจากพื้น ก่อนจะเริ่มออกวิ่ง  ปากพยายามพูดกับเธอตลอดทาง

“ อดทนไว้นะ   ใจแข็งเอาไว้ ”

ลูซินดาได้ยินทุกอย่าง และรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในทุกจังหวะที่เขาวิ่ง   เธอเห็นมีอีกสองสามคนวิ่งตามมา โฮปกับเด็กหนุ่มอีกคนท่าทางเซ่อ ๆ

สตีฟพาเธอมาถึงห้องพยาบาลในที่สุด   เขาวางเธอลงบนเตียงพร้อมกับตะโกนเรียกชื่อหมอไปด้วย 

“ หมอโช !  หมอครับ!

ลูซินดาเห็นสาวเอเชียหน้าตาสะสวยคนหนึ่งรีบร้อนวิ่งเข้ามา

“ เกิดอะไรขึ้น 

เธอถามพร้อมเหลือบมามองลูซินดาที่มีเลือดอาบ   เธอรีบร้อนเข้ามาเปิดเสื้อขึ้น แล้วสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

“ ทำไมแผลเล็กแต่เลือดออกเยอะขนาดนี้ล่ะ ”  เธอหันไปถาม  คนอื่น ๆ ต่างก็งุนงงกับคำถามของเธอ ลูซินดาเองก็เหมือนกัน  จนเมื่อเธอมองดูแผลที่หน้าท้องตัวเอง  มันกำลังจะหายไป

“ เธอรักษาตัวเองได้เหรอ ”  สตีฟถามขึ้น สีหน้างุนงงเป็นที่สุด

“ ฉันไม่รู้ว่ามันจะหายเร็วแบบนี้  เมื่อก่อนมันใช้เวลานานอยู่นะ ” ลูซินดาตอบไป

“ แล้วทำไมเธอถึงไม่บอก  จะให้ฉันพาเธอมาถึงนี่ทำไม  วิ่งข้ามตึกมันเหนื่อยนะ ”

“ ก็ถ้าฉันไม่แกล้งเจ็บขนาดนั้น  ทุกคนก็จะไม่เห็นใจฉันน่ะสิ  แถมนาตาชาก็อาจจะไม่รู้สึกผิดก็ได้ ”

สตีฟได้ยินแบบนั้นก็พยายามจะหาคำพูดว่าต่อว่าเธอ  ที่แกล้งทำให้เขาต้องอุ้มมาถึงห้องพยาบาลแบบนี้

 “ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว   ฉันนึกว่าเธอจะไม่รอดแล้วซะอีก ” โฮปพูดขึ้น

“ แต่ฉันว่ายังไงก็ตรวจเลือดไว้ก่อนก็ดีนะ  เธอเสียเลือดมาก แถมหน้ายังซีดอยู่ด้วย  แล้วรอยช้ำนั้นไปได้ไหนมาล่ะ     หมอโชหันมาพูด

“ เราฝึกกันอยู่ค่ะ แล้วก็เลยเถิดนิดหน่อย ”  โฮปรีบตอบ

“ แปลกดีนะ แผลฟกช้ำอยู่ได้นานกว่าแผลฉกรรจ์แบบนี้ ”

“ ว้าว  มีคนเป็นอมตะในโรงเรียนเราแล้วสิ ”  เด็กหนุ่มอีกคนบอกทึ่ง ๆ โฮปหันไปค้อนใส่เขา

“ พูดมากจริงเลยสก๊อต แล้วนี่ตามมาทำไมเนี่ย ”

“ ก็ฉันอยากอยู่ในเหตุการณ์อ่ะ 

  ออกมาเลย จุ้นไม่เข้าเรื่อง  ฝากด้วยนะกัปตัน ”

โฮปบอกแล้วลากสก๊อตออกไปจากห้องพยาบาล ทิ้งให้กัปตันยืนเท้าสะเอวมองเธออยู่

“ แล้วแน่ใจนะว่าไม่เจ็บตรงไหนอีก  หน้ายังช้ำอยู่เลย ”

“ ที่จริงก็ยังเจ็บอยู่เลยนะ  เพื่อนนายซัดฉันจนน่วมเลย ”   ลูซินดาแกล้งทำเสียงอ่อย พร้อมยื่นรอยช้ำที่แขนให้กัปตันดู

..ขอฟ้องนะคะลุง..

“ เธอไปทำอะไรแนท  ปกติแนทไม่มีทางลงไม้ลงมือแบบนี้แน่ ” 

“ โธ่ ทำไมถามแบบนั้นล่ะ  นี่ฉันโดนแทงนะ  ยังจะเข้าข้างเพื่อนนายอีก 

“ ฉันรู้จักเพื่อนฉันดี  แต่เธอน่ะสิ ฉันไม่รู้ ”

“ อยากรู้ป่ะละ  เดี๋ยวบอกให้หมดเปลือกเลย ”

“ เลิกอ่อยแล้วพูดแบบจริงจังได้มั๊ย   

อั่ก!  เหมือนโดนต่อย  จุกมากคำนี้

“ นาตาชาว่าฉันปลอม  ทั้ง ๆ ที่เธอไม่รู้จักฉันสักนิด  ฉันไม่เคยปลอม  ฉันคิดยังไงฉันก็พูด  ฉันไม่โกหกหรอก..ถ้าไม่จำเป็น  

 ลูซินดาตัดพ้อ  หวังว่าจะทำให้สตีฟเห็นใจขึ้นมา แต่

“ ในเมื่อเขาไม่รู้จัก  ก็ทำให้เขารู้จักดี ๆ สิ  ไม่ใช่ทำแบบนี้  ทุกคนมาที่นี่เพราะมาทำหน้าที่  ใช้ความสามารถให้เป็นประโยชน์  เป็นฮีโร่   ถ้าเธอไม่ได้มีจุดประสงค์เดียวกับคนอื่นเขา.. เธอก็ไม่เหมาะกับที่นี่ เธอก็จะปลอมแบบที่แนท ว่าจริง ๆ 

..  โโโโโโโโฮ..... ตบหน้าฉันเถอะถ้าจะพูดแบบนี้.. ทำไมปากร้ายจังฟะ!  ผู้ชายบ้าอะไร

“ ถ้าเธอไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูด ก็พิสูจน์ให้ได้ว่าแนทคิดผิด ”  

เมื่อพูดจบก็หันหลังออกไปเลย  ไม่สนใจคนเจ็บอีกต่อไป  กัปตันใจร้าย.. คุณลุงใจร้าย!

 

ข้อเสียของการเป็นลูกครึ่งเทพ ก็คือแข็งแกร่งเกินไป  เจ็บยาก ป่วยยาก ไม่ได้มีข้ออ้างไปสำออยกับเขา  นั่นแหล่ะคือสิ่งที่เธอเป็นอยู่  บางทีก็อยากจะนอนเจ็บอยู่ห้องพยาบาลสักสามคืน จะได้มีคนไปเยี่ยม  หน้าตาที่มีรอยฟกช้ำ  ก็ใช้เป็นข้ออ้างนอนไม่ได้  แถมเลือดก็ยังปกติ ไม่ต้องนอนเติมให้เสียของ  

ปัดโธ่!  จะแข็งแรงไปไหน!

ลูซินดาเดินกลับมาถึงห้องตัวเองโดยมีวันด้ารออยู่  เธอดูโล่งใจที่เห็นรูมเมทกลับมาในสภาพครบ 32

“ เธอไม่เป็นอะไรนะ ” วันด้าถาม

“ ฉันสบายดี  รอยช้ำพวกนี้ไม่มีความหมายหรอก ฉันไม่ได้แม้กระทั่งยาแก้ปวดด้วยซ้ำ ”

“ หมอโชก็แบบนี้แหล่ะ  เธอไม่ค่อยให้เรากินยาอะไรถ้าไม่จำเป็น 

ลูซินดาทิ้งตัวนั่งลงที่เตียง ก่อนจะถอนหายใจอีกครั้ง  ไม่รู้ว่าตัวเองหงุดหงิดเรื่องอะไร ในเมื่อทุกอย่างก็น่าหงุดหงิดไปหมด

“ หิวหรือยังล่ะ  ไปหาอะไรกินมะ ”

“ ที่ไหนอ่ะ  นอกโรงเรียนเหรอ ”

“ ไม่ได้หรอก แต่เรามีโรงอาหารอร่อยนะ ปิดตั้งสองทุ่ม 

“ ไม่น่าเชื่อเหมือนกัน ตอนนี้ฉันเริ่มหิวแล้ว 

“ งั้นก็ลุกสิจ๊ะ  มาเร็ว ”

วันด้าบอกแล้วรีบคว้าแขนเธอลุก  เมื่อทั้งคู่เปิดประตูออกไป ก็ต้องนิ่งไปตาม  ๆกันเพราะนาตาชายืนอยู่หน้าห้อง

“ แนท..... ไปไงมาไงเหรอ ”

“ ฉันขอคุยกับซินก่อนสิ ”

วันด้าได้ยินแบบนั้นก็เงียบ หันมามองเธอหนึ่งที

“ เธอไปก่อน  เดี๋ยวฉันตามไป ”

“ โอเค..  งั้นฉันไปรอข้างล่างนะ ”

เมื่อวันด้าออกไปแล้ว  ลูซินดาจึงหันมามองนาตาชาตรง ๆ

“ ฉันมาเพื่อขอโทษ  ที่ฉันแทงเธอ  และฉันขอโทษแค่เรื่องนั้น ”

ลูซินดาได้ฟังก็นิ่งคิด  นี่มันคำขอโทษเวอร์ชั่นใหม่หรือไง

“ ฉันรู้ว่าต่อให้เธอเป็นอมตะ  ฉันก็ไม่ควรทำ ฉันผิดเอง  จู่ ๆ ความยับยั้งชั่งใจมันก็หายไป ”

“ เธอควรจะถอนคำพูดด้วย  ที่บอกว่าฉันเป็นปีศาจจอมปลอม ” ลูซินดาบอก

“ เรื่องนั้นฉันไม่ยอมรับ  แต่คำว่าปลอมของฉัน  หมายถึงการที่เธอมาที่นี่โดยไม่ได้มาเพื่อคนอื่น แต่เพื่อตัวเธอเอง  นั่นต่างหากถึงเรียกว่าปลอม ”

  เจ็บ...เจ็บจี้ดถึงทรวง... คนที่นี่กินมีดเป็นอาหารหรือไงนะ!  คำพูดแต่ละคำมันถึงได้เจ็บแสบแบบนี้

“ งั้นฉันจะพิสูจน์ ว่าฉันไม่ได้ปลอม ”  ลูซินดาพูดขึ้น  นาตาชาได้ฟังก็เลิกคิ้วสูง

“ งั้นเหรอ ”

“ ใช่  เธอคอยดูแล้วกัน ”

ลูซินดาบอกพร้อมเชิดหน้าเดินออกมา  เอาเถอะลูซินดา  พูดไปก่อน  ทำได้ไม่ได้ก็อีกเรื่องนึงนะ



###

จี้ดดดดด  ตอนนี้มันจี้ดดดด   ไม่รู้ทำไมคนถึงโกรธยัยซิน   ทั้งกัปตัน  ทั้งแนท เป็นอารายยยย    แถมจะสำออยอ้อนซะหน่อยก็ไม่ได้อีก  เวรกรรมของนางจริง ๆ  ไม่รู้นางจะภูมิใจดีมั๊ย   แต่ไม่ว่ายังไง  ยัยซินก็ยังสู้อยู่นะ  อย่าลืมให้กำลังใจยัยซินด้วย 

ให้กำลังใจไรท์ด้วย  จะได้ผลิตตอนใหม่ออกมาเร็ว ๆ 555 


อ่ะ  เอารุปมาฝากอีกละ   รอบนี้ขออนุญาตเป็นเวอร์ชั่นปัจจุบันสำหรับตัวละครบางคนนะคะ  



" เธอมันจอมปลอม! "



" ฉันไม่ได้ปลอม  เข้าใจนะ "




" รุ้มั๊ย ว่าวิ่งข้ามตึกมันเหนื่อย "

 

 


 " ฉันชื่อโฮปนะ "




" ก็อยากอยู่ในเหตุการณ์อ่ะ "



" ไม่อยู่แป๊ปเดียว ไม่เห็นต้องตบกันแย่งป๋าเลย "

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #11 Red_Queen121 (@Stamp26842) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 10:39

    เกลียดมีมคำพูดของป๋านี่ได้มั้ยคะ5555

    #11
    0
  2. #10 sem-pai (@paNG_WArisara) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 09:28
    ชอบเรื่องนี้ และส่วนตัวไม่ค่อยจะอะไรกับนาตาชาค่ะ อะไรของชีไม่รู้เราไม่เข้าใจชี
    #10
    0
  3. #9 Dark normol (@0908953549) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 15:53
    ชอบบบบบบบบบรอนะคะสนุกมากๆ
    #9
    0
  4. #8 GINA ^-^ (@Jeeranuu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 15:41
    ชอบๆๆๆๆๆๆมาต่อไวๆนะคะ
    #8
    0