คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Identity V : eil x reader : Can i touch your heart? Identity V : eil x reader : Can i touch your heart? | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
B
E
R
L
I
N



You are like the flowers I planted in the garden.
 あなたは私が庭に植えた花のようです。


Will no one can hurt you again.
誰も二度とあなたを傷つけることはできないでしょう

- - - - - - - - - - -




EIL

" ใครกันช่างกล้าเอาเด็กสาวไร้เดียงสาคนนี้มาทิ้งไว้ที่นี่.."

" ไม่เอาน่าเธอต้องยิ้มบ้างสิ..ไม่ยิ้มแล้วพี่ปวดใจนะครับ "

" ไม่ต้องร้องนะ..พี่อยู่ตรงนี้..พี่อยู่นี่ โอ๋ๆเงียบนะครับ "


YOU

" พี่ชาย! พี่ชายดูนี่สิคุณนกฮูกยอมคุยกับหนูแล้ว ! "


" วันเกิดของหนูเหรอ ? พี่จำได้ด้วยเหรอคะเนี่ย ? "


" หนูเคยคิดว่าหนูโชคร้ายนะคะ..
แต่พอได้เจอพี่..ทุกๆอย่างมันเปลี่ยนไปเลย "


- - - - - - - - - - - 
update page  : 20/1/62
เกิดความผิดพลาดกับหน้าเพจเก่าค่ะแง..
- - - - - - - - - - - 

Talk with writer 

สวัสดีค่านักอ่านทุกๆท่านกลับมาเจอกับไรต์อีกแล้วนะคะตามข้างบนเลยค่ะหน้าเพจแนะนำเรื่องของอันที่แล้วเกิดปัญหาค่ะมันแบบหายไปหมดเลยไรต์จึงต้องมาเขียนคำโปรยแนะนำใหม่หมดเลยค่ะแงส่วนเนื้อเรื่องพึ่งอัพเดตไปเมื่อวานไม่มีปัญหาใดๆคาะเพราะถ้ามีไรต์คงต้องมาเขียนใหม่หมดเลย /ร้อง

ก็ขอภัยสำหรับการหายตัวไปของไรต์นะคะแต่จริงๆไรต์ก็ไม่ได้หายไปไหนหรอกค่ะอยู่วนๆเวีบนๆในเว็บนี้แหละ เป็นผีเลย ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

ไรต์จะพยายามมาอัพเดตเนื้อเรื่องเรื่อยๆนะคะขอบคุณสำหรับการรอคอยที่ยาวนานนี้ด้วยนะคะ !

ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ :)
(ティミー)



ขอบคุณธีมสวยๆจาก
B E R L I N ❀ T H E M E {V.2}

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 มี.ค. 62 / 12:16


B
E
R
L
I
N
>
 

Note : ธีมนิยายเป็นแนวพี่ชายแสนดีกับน้องสาวร่าเริงค่ะ ไม่ใช่เชิงแนวโรแมนซ์ติกนะคะไรต์ไม่ค่อยถนัดในเรื่องของการจูบอะไรมากๆแต่ถนัดเรื่องการกอดกับหอมแก้มมากกว่าแกร๊งๆ ขอให้สนุกนะคะ! ♥ 

สถานที่หลักในตอนนี้คือจะเป็นในหมู่บ้านเล็กๆที่อิไลจะคอยเดินทางไปเปิดร้านพวกทำนายอนาคตในเมืองใหญ่ไกลจากชนบทค่ะ ! ก็คือจะอิไลและเราจะอยู่ในบ้านหลังเล็กๆในหมู่บ้านค่า 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

.....
 : 25/12/XXXX

ฉันเคยคิดว่าฉันนั้นโชคร้าย..และโชคร้ายไปหมด
ฉันไม่เคยได้สัมผัสความโชคดีเลยสักครั้ง 
มันดีไหม ? มัน..มีความสุขมากๆเลยใช่ไหม ? 
....

ฉันไม่เคยอยากเชื่อเลยว่าฉันจะมีโชคดีกับเขาบ้าง
ฉันทำได้แค่นั่งกัดฟันและกอดขาตัวเองไว้ทำได้แค่ปลอบหัวใจตัวเอง
แต่เมื่อเขามา..

ฉันก็รู้ทันทีว่าชีวิตของฉันก็ไม่ได้โชคร้ายเสมอไป

 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 


แสงแดดบางเบาที่ส่องแสงลงมาตามรูม่านของหน้าต่างใบหน้าบางเบาของ..คุณที่กำลังใช้แก้มนั้นซุกกับหมอนข้างแสนนุ่มนวลถึงแม้มันจะเป็นเวลาบามเช้าที่แสงอาทิยต์เริ่มขึ้นและเริ่มปลุกให้เราตื่นจากนิทราแต่มันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับร่างของเธอเลย

' ฮูก....ฮูก.... '

เสียงแง้มของประตูดังขึ้นคุณไม่ได้มีถ้าทีตกใจอะไรกับเสียงนี้ราวกับว่าคุ้นเคยและชินกับสิ่งนี้มานานแล้วและแน่นอนในเมื่อคุณอยู่มานานแสนนานนานจนแทบจะสามารถสิงบ้านนี่ได้เรื่องที่มักจะเกิดขึ้นอย่างซ้ำๆเดิมๆก็ไม่ใช่สิ่งน่าตกใจ 

เสียงของนกฮูกขนสีน้ำตาลนกฮูกแสนรู้ค่อยๆเริ่มใช้จะจงอยปากน้อยๆของมันได้การงับผ้าห่มที่ห่มกายของคุณ..คุณค่อยๆเริ่มสะลึมละลือตื่นขึ้นมาจากแดนความฝันคุณค่อยๆเริ่มบิดไม้บิดมือและเมื่อยามลืมตาขึ้นสิ่งแรกที่คุณเห็นคือนกฮูกขนสีน้ำตาลสวยงามที่กำลังกระพือปีกของมันอย่างช้าๆ..

" ปลุกฉันแต่เช้าอีกแล้วล่ะสิ " 
" นกฮูกหรือนาฬิกาปลุกล่ะเนี่ย ? "

เจ้านกฮูกน้อยทำได้แค่เอียงคอและบินสูงขึ้นเหนือผ้าห่มของคุณอย่างช้าๆร่างของคุณก็ค่อยๆลุกขึ้นตอนนี้คุณไม่ต่างอะไรจากคนที่พึ่งตื่นนอนทรงผมยุ่งเหยิงไปหมดฟูกันเป็นกลุ่มก้อนส่องกระจกที่นึกว่านี่คนละคน..

" เอ๊อะ..ขอบคุณจ้ะ " 

คุณกล่าวขึ้นเมื่อเจ้านกฮูกน้อยบินไปหยิบหวีของคุณมามอบให้ถึงที่ยังไงก็รู้สึกโชคดีที่มีนกฮูกแสนรู้อยู่ใกล้ตัวและแน่นอนเจ้านกฮูกตัวนี้ไม่ใช่ของคุณหรอกแต่เป็น
ของพี่ชาย..ไม่สิพี่ชายบุญธรรมของคุณต่างหาก..กี่ปีแล้วนะที่เขาดูแลคุณมา
ได้ขนาดนี้?

 คุณพลางคิดแล้วค่อยๆเกาหัวของตัวเองเบาๆก่อนที่จะเริ่มลงมือหวีผมของคุณปลายผมสี ( ..สีผม..) ของคุณนั้นเรียวงามจากทรงผมยุ่งเหยิงก็กลายเป็นทรงผมทรงปกติเหมือนที่คุณไว้ทุกวันวันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่พี่ชายของคุณนั้นจะต้องไปเปิดร้านพยากรณ์อีกครั้ง..

คุณเดินออกจากห้องพร้อมกับมีนกฮูกที่บินนำหน้าคุณไปก่อนกลิ่นหอมของอาหารลอยโชยมาจมูกเล็กๆของคุณค่อยๆดมมันเข้าไปได้รับกลิ่นหอมเต็มที่..คิดแล้วก็ท้องร้องคุณคิดแล้วก็รีบสาวเท้าก้าวเดินลงบันไดเสียงดังปานกลางลงไปด้วยความหิวโหย 

" อรุณสวัสดิ์! พี่ชาย! วันนี้ทำอะไรกินอีกเหรอคะ ? กลิ่นหอมมาแต่ตั้งแต่ยังไม่ถึงห้องครัวเลยแหน่ะ " 

คุณเอ่ยด้วยเสียงร่าเริงพร้อมกับรอยยิ้ม

" ก็เหมือนเดิมนั่นแหละพี่ทำข้าวไข่เจียวให้..
อาหารเดิมๆก็อย่างงี้แหละเธอคงจะไม่เบื่อใช่ไหม ? น้องสาวของพี่ ? "

" ไม่เบื่อหร๊อก กินเป็นพันรอบก็ได้ได้ข่าวว่าฟิโอน่าเขาเคยบอกว่าพี่ทำไข่เจียวอร่อยมากและหนูก็เชื่อด้วย ~ " 

" (ชื่อคุณ)..ก็พูดไปน่า..บางทีพี่ก็ไม่ได้ทำอร่อยหรอก "

อิไล คาร์ก
คือพี่ชายบุญธรรมของคุณเองเขาไม่เคยบอกหรอกว่าเขาเจอคุณที่ไหนแต่เขาบอกอย่างเดียวว่าเขาเจอคุณในสถานที่ที่เปลี่ยวแต่ไม่เคยบอกจุดของคุณว่าคุณอยู่ที่ใด
ถังขยะ ? ไม่อิไลไม่เคยพูดให้คุณเสียใจเลยและคุณก็คิดว่ามันดี..

คุณจะบอกว่าคุณโชคดีก็ได้เพราะคุณมีโอกาสที่จะได้เห็นตอนที่เขาถอดผ้าคลุมที่คลุมหัวของเขาและได้เห็นสีตาของเขาเมื่อตอนที่เขาถอดผ้าปิดตาออกดวงตาของเขาเป็นสีน้ำเงินครามซึ่งคุณคิดว่ามันสวยมากๆในขนาดที่เขานั้นก็เคยชมถึงสีตาของคุณ..

คุณยิ้มแบบกวนๆก่อนที่คุณนั้นจะรับประทานอาหารฝีมือของพี่ชายคุณเองมันยังคงอร่อยเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน..

" วันนี้พี่ไม่ได้ไปในเมืองล่ะ.."

" เอ๊อะจริงเหรอ !? " 
" พี่พูดเล่นหรือพูดจริงคะเนี่ย ? หรือพูดให้ฉันดีใจไปงั้นๆ บอกมาบัดนี้ "

" ทำไมพี่ถึงต้องโกหกน้องรักด้วยล่ะ ? หืมมม "

คุณกล่าวแบบตื่นเต้นและก็ได้ถูกสายตาที่งุนงงส่งกลับมามันเป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นสำหรับคุณเพราะตลอดเวลานี้นานครั้งนักที่เขาจะมีเวลาเล่นกับคุณเพราะส่วนใหญ่ช่วงเช้ามาคุณมีโอกาสแค่กอดเขาและทักทายเขาแค่นั้นหลังจากเช้าเป็นต้นไปคุณก็ต้องคอยอยู่บ้านเฝ้าบ้านหรือเวลาดีๆก็อาจจะมีฟิโอน่าเพื่อนของพี่อิไลที่เปรียบเหมือนพี่สาวมาเยี่ยมคุณบ้าง..

มันจึงเป็นโอกาสดีที่คุณจะได้สนุกสนานกับพี่ชายบุญธรรมของคุณเสมือนพี่น้องร่วมสายเลือดกันจริงๆซักที..

" ดีใช่มั้ยล่ะ? พี่ว่าเราควรจะไปเดินเล่นกันซักหน่อยก็ดีนะ "

" ดีแน่นอนค่ะพี่ชาย ! "

คุณกล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้างพี่ชายของคุณลุกขึ้นมาขยี้ผมคุณจนมันเกือบยุ่งอีกครั้งที่คุณหยุดทันก่อนที่เขานั้นจะเดินไปล้างจานเลยทีเดียวแล้วคุณก็ตามไปด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยอดใจรอไม่ไหวแล้วที่จะได้ไปเล่นสนุกแบบพี่น้องกับพี่อิไลเสียที..นกฮูกน้อยที่คอยเป็นนาฬิกาปลุกของคุณบินมาเกาะที่ไหล่และซุกหน้าคุณอย่างอ้อนๆ

ลืมไปเลยว่ายังไม่ได้ให้อาหารมันคุณหัวเราะพรัอมกับรีบวิ่งไปยังกรงของมัน

Pov for eil
(Point of view for eil)
--------------

ผมแอบยิ้มในใจอย่างเบาๆไม่ใช่แค่เธอหรอกที่ดีใจแต่ผมก็ดีใจเช่นกันที่จะได้ใช้ช่วงเวลาที่แสนยาวของวันนี้ไปกับเธอเพราะในเวลาเกือบทุกวันผมไม่เคยมีเวลาให้เธอเลย

เธอดูเปลี่ยนไปจากเดิมจริงๆครั้งแรกที่ผมอุปการะรับเธอมาเลี้ยงในอ้อมอกครั้งแรกเธอดูเป็นคนซึมๆดูไม่สนุกและไม่ค่อยยิ้มเลยแต่พอเวลาที่ค่อยๆผ่านไปนับวันนับวันจากรอยยิ้มที่หุบนิ่งกลายเป็นรอยยิ้มที่เบ่งบานต่างจากตอนที่ผมเจอเธอครั้งแรก..

ผมหวังว่าเธอจะมีรอยยิ้มแบบนี้ไปนานๆเพราะตอนที่ผมเจอเธอครั้งแรกในดวงตาของเธอนั้นมีแต่ความขุ่นหมองและความไร้เดียงสาที่ผมมองแล้วมันน่าปวดใจจริงๆ..ผมหวังว่าวันนี้ผมจะได้เป็นพี่ชายที่ดีเหมือนที่เธอชอบพูดเอาไว้ในทุกๆวัน

Pov for you

------

" นี่กินซะนะ "
" ขอโทษทีน่า~
 ตื่นเต้นจนเผลอไปเลยน่ะ ถ้าไม่มาอ้อนปาณนี้แกคงจะอดกินไปนานแล้ว "

เมื่อคุณเอ่ยจบเจ้านกฮูกมองคุณด้วยออร่าของนกฮูกมองแรงแต่คุณก็ต้องยิ้มแห้งไปยังไม่ค่อยชินกับการมองแรงของนกฮูกเท่าไหร่แต่ก็พอทนได้เพราะพี่ชายของเธอก็คอยบอกเธอบ่อยๆว่าถ้าทำอะไรที่ไม่ค่อยถูกใจนกฮูกนี่ก็จะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยคิดไม่ผิดเลยจริงๆ (...) 

คุณยิ้มแห้งก่อนที่คุณจะเดินไปยังหน้าบ้านเพื่อรับลมอากาศรอพี่ชายที่ชอบแต่งตัวมิดชิดตลอดเวลาที่ไปไหนและเขาก็มักจะชอบปิดตาอีกด้วย...อยากรู้ว่าเขามองเห็นจากทางไหนแต่คุณก็ไม่เคยถามเขาหรอกเพราะอะไรก็ไม่รู้แม้กระทั่งคนสนิทของเขาอย่างเช่นพี่ฟิโอน่าเธอก็ยังไม่เคยรู้เลย.. อย่าว่าแต่พี่ชายเธอเลยพี่ฟิโอน่าก็ชอบสวมเขาไว้ตลอดเวลาเพื่ออะไรเธอก็ไม่เคยถามแฮะ (?)

ไม่นานนักเสียงของอิไลก็ดังขึ้น


" วันนี้พี่ควรที่จะใส่ผ้าปิดตาดีไหม ? หรือไม่ดี ? "



" หนูก็ตัดสินไม่ได้ด้วยสิ แล้วแต่พี่เลยล่ะกันค่ะว่าจะใส่หรือไม่ใส่ "


" อืม.. " 

เสียงเบาๆของเขาดังขึ้นยังไม่มีคำตอบเพราะคุณก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะใส่หรือไม่ใส่แต่ถ้าเขาอยากปิดบังดวงตาสีครามแสนสวยของเขามากนักก็ห้ามไม่ได้เพราะปกติเขาคงจะใส่มันมาตลอดชั่วชีวิตของเขาแล้วระหว่างรอคุณก็พลางนึกถึงสมัยตอน
ที่คุณถูกอิไลอุปการะมาเลี้ยงใหม่ๆคุณแทบจะจำได้เลยว่าตอนนั้นคุณเป็นคนหน้าบึ้งสุดๆ..

" อยากได้อันนี้เป็นของขวัญวันเกิดไหม ? " 

" หรือจะเอาอันนี้ดี ? "

" อันไหนดีล่ะ ? "

" หรือ อยากได้อ้อมกอดใหญ่ๆจากพี่ชายคนนี้ล่ะ ฮ่าๆ ! "


สมัยเด็กที่คุณนั้นโดนอิไลขโมยอ้อมกอดไปอ้อมกอดอุ่นจากชายหนุ่มในตอนนั้นมันเป็นครั้งแรกที่ได้รับไออุ่นจากความรักที่แท้จริงคุณแทบจะไม่รู้จักความรักเลยด้วยซ้ำไปว่าความรักคงามอบอุ่นจากอีกฝ่ายคืออะไรเพราะการที่คุณถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวท่ามกลางสายฝน..

แต่พออิไลเข้ามาในชีวิตคุณราวกับสร้างสีสันใหม่ให้คุณมีชีวิตชีวาขึ้นทำให้ตอนนั้นจากเด็กสาวที่หน้าบึ้งดวงตาที่อมทุกข์อย่างน่าเวทนากลายเป็นเด็กสาวรอยยิ้มสดใสและในดวงตาทั้งสองนี้เติมเต็มไปด้วยความสุขคุณจึงคิดขึ้นมาลอยๆว่าคุณนี่ช่างโชคดีจริงๆ..



" กำลังนั่งคิดอะไรอยู่ล่ะ ? " 
" หืม ? "



" มาแบบไม่ให้เสียงเลยนะคะ ! "


" ก็ให้เสียงอยู่นี่ไงล่ะ ฮ่าๆ ~ "

คุณที่กำลังเหม่อลอยกับความทรงจำที่แสนสวยงามนั้นก็ถูกทักขึ้นก่อนด้วยเสียงทุ้มเย็นของพี่ชายของคุณเขาพลางจับไหล่คุณด้วยฝ่ามือบางๆพร้อมรอยยื้มแต่แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสงสัยหรอกนะแต่ที่น่าตกใจคือเขาไม่ได้ใส่ผ้าปิดตาเผยให้เห็นดวงตาสีครามสดใสนั่น..

" มีความผิดปกตินะคะเนี่ย? พี่ไม่ได้ใส่ผ้าปิดตางั้นเหรอ ~ " 

คุณทักขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหวานที่มุมปากพี่ชายของคุณดันตัวเองขึ้นพร้อมกับจับมือของคุณไว้ข้างหนึ่งราวกับเจ้าหญิงคุณหัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทางของพี่ชายบุญธรรมของคุณ

" แน่นอนพี่คิดว่าไหนๆ..วันนี้ก็เป็นวันสำหรับพี่น้องแล้ว "

" พี่ก็ไม่ควรจะปกปิดตัวเองสิ จริงมั้ย ? " 

เขากล่าวขึ้นพร้อมกับใช้นิ้วของเขานั้นเสยเส้นผมที่ร่วงโรยมาปิดบังดวงตาของคุณพร้อมกับยิ้มอ่อนเป็นรอยยิ้มอ่อนที่ไม่ว่าจะยิ่งมองเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้หัวใจที่เคยไร้สีสันนี้มีสีสันยิ่งขึ้นคุณเผยยิ้มร่าออกมาก่อนที่จะเรียกนกฮูกคู่ใจของพี่ชายคุณให้ตามมาด้วย..

" อยากจะไปไหนก่อนดีล่ะ ? " 

เขาเอ่ยถามคุณทำให้คุณพลางสะดุ้งเล็กน้อย..

" ไม่รู้สิ..ไม่ได้เข้าเมืองนานแล้ว .. "

" อย่าทำหน้าหงอยแบบนั้นสินะครับ น้องสาว "

เขาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนที่ใช้ฝ่ามืออันบางเบาของเขานั้นลูบหัวของคุณด้วยความรักและความอ่อนโยนในความเป็นจริงเขาไม่อยากเห็นคุณเศร้าเลยด้วยซ้ำไปเพราะมันเหมือนกับหนามพิษที่ค่อยทิ่มแทงเขาตลอดเวลาเลยล่ะ


" ไม่ใช่เด็กแล้วนา! จริงๆนะคะฉันไม่รู้จะไปไหนดี "


" .. อืม "

" ร้านขายดอกไม้เอาไหม ? พี่ว่าน้องน่าจะชอบกลิ่นดอกไม้นะ "


" หมายความว่าอย่างไงคะ ? ที่ว่าน่าจะ "


เสียงหัวเราะเบาๆของอีกฝ่ายดังขึ้น


" จำไม่ได้จริงๆงั้นเหรอ ? เมื่อก่อนเธออกจะชอบการดมกลิ่นดอกไม้นะ " 


รอยยิ้มของเขาเผยออกมาพร้อมกับเดินนำหน้าไปก่อนส่วนตัวคุณที่พยายามรื้อฟื้นความทรงจำก็ยืนนิ่งไปซักพักจนรู้ตัวอีกทีก็พี่ชายสุดที่รักก็ดันเดินนำไปไกลแล้วดังนั้นจึงทำให้คุณรีบติดเกียร์วิ่งตามไปทันทีทันใดไหงถึงถึงท้ายให้คุณต้องมาครุ่นคิด
อีกล่ะเนี่ย

ใช้เวลาในการเดินทางไม่นานนักเพราะทุกๆวันพี่ชายของคุณก็มักจะเดินเท้าเปล่ามาในเมืองนี้อยู่เกือบทุกวันและไม่ต้องแปลกใจหรอกว่าคุณจะเหนื่อยเร็วเพราะคุณไม่เคยไปไหนไกลจากบ้านมาก่อนไกลสุดแค่สวนดอกไม้ก่อนถึงเมืองนี่เอง (?)


" เมื่อไหร่..จะถึง..เหรอคะ..แฮ่---- "

คุณแทบจะล้มทั้งยืนเนื่องจากใช้แรงไปกับการก้าวขาส่วนพี่ชายของคุณที่มีเจ้านกฮูกคู่ใจเกาะอยู่ตรงไหล่กลับไม่บ่นอะไรออกมาซักคำหมายถึงพี่ชายของเธออ่ะนะเพราะนกฮูกตัวนั้นคงทำได้แค่เกาะไหล่กับหุบปีกดูไม่เหนื่อยเลย..


" อย่าบ่นไปหน่อยเลย (ชื่อคุณ) "

" ร้านดอกไม้อยู่ข้างหน้าเรานี่เอง ไปกันเถอะ ~ " 


" สดใสทุกเวลาเลยพี่ชายคนนี้ "

คุณพูดแบบลอยๆก่อนที่พี่ชายของคุณจะเดินเร็วไปไม่กี่ก้าวเมื่อถึงหน้าร้านขายดอกไม้มันต้องทำให้คุณตะลึงกับสีสันความงามของดอกไม้แต่ละชนิดแต่ละอันมีสีสันที่สวยงามและหลากสีมากบางต้นก็ส่งกลิ่นหอมที่หอมชวนหลงไหล..ที่คงเป็นคำตอบที่คุณยังสงสัยที่แท้คุณก็เป็นคนที่หลงรักในกลิ่นของดอกไม้นี่เอง 


" เอ๋ ? นี่น่ะเหรอคะน้องสาวที่คุณอิไลพูดถึง ? น่ารักจังเลยน้า ~ "

เสียงหวานนุ่มของใครบางคนดังขึ้นเมื่อคุณเปิดประตูร้านเดินตามพี่ชายไปสิ่งที่คุณเห็นคือเขากำลังพูดคุยตรงจุดซื้อกับผู้หญิงอีกคนพวกเขาคงจะเป็นเพื่อนกันสินะเนี่ยคุณคิดไปว่าพี่ชายของคุณนั้นคงจะเป็นคนที่จิตใจดีมากถึงได้มีเพื่อนเป็นหญิงสาวร่าเริงและมีรอยยิ้มที่หวานนุ่มเช่นนี้


คำพูดของเธอต้องทำให้คุณรู้สึกถึงความเขินอายเบาๆนอกจากจะพี่ชายของเธอที่ชมเธอแล้วยังโดนเพื่อนของพี่ชายชมอีก..


" ฉันชื่อ เอมม่า วูสด์ จ้ะแล้วเธอชื่ออะไรเหรอ ? พี่อิไลไม่เคยบอกฉันเลยน่ะมีแต่จะพูดถึงนิสัยของเธอทั้งนั้น "


" ชื่อ (ชื่อคุณ) น่ะค่ะ ! "


" เป็นชื่อที่เพราะมากเลยล่ะจ้ะ ฮ่าๆ ฉันได้ยินมาว่าเธอชอบดอกไม้งั้นเหรอ ? มีดอกไหนชอบเป็นพิเศษหรือเปล่าเอ่ย ถ้ามีเดี๋ยวฉันจะคัดสรรมาให้เป็นอย่างดีเลย ~ "


" ใจดีจริงเลยนะ กับฉันนี่แตกต่างกันดีจริงๆ "


" นายไม่น่าเอ็นดูไง ไปฝึกตัวเองมาใหม่ไป๊ - "

รอยยิ้มของคุณคลีออกพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆก่อนที่ฉันนั้นจะเดินไปยังตรงที่มีจุดดอกไม้วางเรียงกันไว้..มีหลายสีสันมากๆความจริงคุณเคยมีความตั้งใจในการค้นหาความหมายของดอกไม้เพื่อที่จะซื้อมันให้เป็นของขวัญให้พี่ขายแต่คุณก็ไม่เคยทำเพราะหนังสือที่บ้านของคุณนั้นมันไม่ได้มีหนังสือเกี่ยวกับการทำสวน(...)


" ขอดอกเยอบีร่าดอกนี้นะคะ  "
" หนูขอสีดอกสีเหลืองตรงนั้นน่ะค่ะ ! "

คุณพลางสังเกตและก็ต้องเอะใจให้ดอกไม้ดอกหนึ่งที่หลบอยู่แถวหลังสุดก่อนที่คุณจะคิดคำถึงก่อนที่สมองจะประมวลผลและตัดสินใจซื้อดอกนี้แต่..


" อ้าว .. ซื้อเหมือนพี่เลยนะ ? "


" ห๊ะ!? พี่ก็ซื้อดอกเยอบีร่าเหรอคะ ? "


" ..เป็นพี่น้องที่ใจตรงกันจริงๆเลยนะ ขนาดคนละสายเลือด..(ชื่อคุณ) อยากเปลี่ยนดอกไม้มั้ย ? จะได้ไม่เหมือนกับพี่ชายของเธอน่ะ "


คุณคิดและก็พลางยิ้มแห้งไปด้วยแต่ยังไงคุณก็ตอบตกลงเพราะว่าถ้ามันเหมือนกันมันก็คงจะไม่ค่อยลุ้นและตื่นเต้นซักเท่าไหร่และคุณก็พลางพยายามหาดอกอื่นๆอีกครั้งหนึ่งเพื่อมอบให้ในวาระที่พี่ชายของคุณหยุดทำงาน

คุณมองไปรอบๆพร้อมกับครุ่นคิดดอกกุหลาบงั้นเหรอไม่สิคุณกับเขาเป็นแค่พี่ชายกันดอกกุหลาบน่ะมันมีความหมายไปมากกว่านั้นอีกคุณคิดแล้วคิดอีกพร้อมกับกุมขมับสุดท้ายคุณก็เลือกที่จะไม่เลือกดอกอะไรเลยเนื่องจากคุณคิดไม่ออกและไม่รู้ความหมายของมันด้วย


" ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่เป็นไร "

" ฉันเข้าใจดีนะไม่โกรธหรอกน่ารักแบบนี้ใครจะโกรธลงล่ะ ? จริงมั้ย "


ร่างของหญิงสาวผมสีน้ำตายิ้มอ่อนให้คุณก่อนที่จะเนียนหยิกแก้มของคุณนิดหน่อยจนทำใหคุณหน้าแดงเป็นสีชมพูอ่อนดูน่ารักจริงๆสมคำที่พี่ชายของเธอชอบพูดโอ้อวดให้กับเพื่อนๆของเขาจริงๆ(?)

ซักพักคุณและพี่ชายก็เดินออกมาจากร้านมองหาเป้าหมายต่อไปในการเดินทางแต่ด้วยความล้าในการคิดไตร่ตรองและการเดินจากบ้านมันก็ทำคุณเหนื่อยไปทั้งวันจึงขอนั่งพักใต้ร่มไม้ต้นหนึ่งที่มีม้านั่งหินเหมาะสำหรับสองคน


" ..พี่ซื้อมาให้เธอนะ "


พี่ชายของคุณเมื่อนั่งลงแล้วก็หันควับมาทางคุณพร้อมกับยื่นดอกไม้ที่เขาซื้อมาให้ดอกเยอบีร่าคุณได้แต่เค้นคำถามและสงสัยว่ามันหมายถึงอะไร เจ้านกฮูกที่เกาะไหล่ของเขาก็ค่อยๆมาบินเกาะบนขอบม้าหินที่มีช่องว่างให้มันเกาะขนฟูๆของมันฟูขึ้นเบาๆน่ารักอะไรเช่นนี้(.. )


" ให้หนูนี่มีความหมายโดยเฉพาะหรือเปล่า~ "


" ฮ่าๆ ทำเสียงแบบนั้นไม่น่าตอบเลย "


" ที่พี่ซื้อมาให้เพราะความหมายของมันก็คือ.." 
" ความบริสุทธิ์ที่ไร้เดียงสา..แต่ในอีกความหมายคือความเข้มแข็งเมื่อลองเอามาแปลเป็นใจความเดียวกันก็จะหมายถึง "

" ความบริสุทธิ์ที่ไร้เดียงสาแต่แฝงไปด้วยเข้มเเข็ง "

" เมื่อก่อนเธอเป็นคนไร้เดียงสาจริงๆ ดวงตาบริสุทธิ์ที่พี่มองเข้าไปนั้นมีแต่ความโศกเศร้าแต่หลายปีที่ผ่านมาเธอก็อดทนเข้มแข็งที่จะลบล้างสิ่งเหล่านั้นออกไป "

" และเธอทำได้ดูตัวเธอในตอนนี้สิ.. (ชื่อคุณ) "

คุณได้อมยิ้มแบบอัติโนมัติไม่นึกไม่ฝันว่าความหมายของมันจะลึกซึ้งเช่นนี้และที่คุณปลื้มปิติที่สุดคือความหมายของมันช่างตรงกับตัวเธอจริงๆเสียดายที่คุณไม่ได้ซื้อดอกไม้สวยๆงามๆมาให้เขาบ้างเลยแต่คุณก็ไม่ได้คิดอะไรเดาว่าเขาคงจะดีใจแค่ได้เห็นคุณยิ้มก็คงจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขาแล้วล่ะ

รอยยิ้มของเขาเปล่งออกเช่นกันคุณทั้งสองที่นั่งแกว่งขาไปมาจนเริ่มอ่อนแรงก็เริ่มมีเสียงประท้วงจากท้องคุณเป็นระยะยาวจนคุณต้องกุมหน้าท้องตัวเองโดยเร็ว..


" หิวแล้วล่ะสิ "


" มากๆด้วยค่ะ-- "


พี่ชายของคุณยิ้มร้ายออกมาก่อนที่จะลุกขึ้นเขาไม่ได้บอกอะไรแต่คุณน่าจะเดาทางเขาได้ว่าถึงเวลาอาหารเที่ยงสำหรับพวกเขาทั้งสองคนแล้วในเมืองเล็กๆแห่งนี้มีร้านอาหารลองท้องไม่กี่ร้านแต่มันก็สามารถประทังความหิวของคุณและพี่ชายได้ดี

" แซนด์วิซสลัดนี่มันอร่อยจริงๆเลย 
ไม่ลองชิมหน่อยเหรอ ซิส ? "

ใช่ซิสคือชื่อที่เขาตั้งให้คุณไว้เผื่อขี้เกียจเรียกชื่อจริงๆของคุณ

" ไม่เป็นไรค่ พี่ก็รู้ว่าหนูไม่ชอบกินเท่าไหร่ (?) "
" หนูชอบ (อาหารที่คุณชอบ) มากกว่า "

คุณพูดขึ้นพร้อมกับทำท่าทางปัดๆไปนิดหน่อยสลัดแน่นอนคุณอาจจะคิดว่ามันมีแค่ผักกับสารพัดอาหารมีประโยนช์แค่นั้นนึกถึงรสชาติ่ขมปนจืดไม่ได้เลยจริงๆคุณคิดในใจก่อนที่จะรับประทานอาหารโปรดของคุณที่คุณซื้อมาให้หมด

" แล้วแต่พี่ว่าถ้าเธอลองชิมอาจจะคิดผิดก็ได้ ~ "
" กินเสร็จแล้วจะไปไหนต่อกันดี ? "


" ยังไม่อยากกลับบ้านเลยจริงๆนะ (...) "

คุณเท้าคางพร้อมกับบ่นออกมาด้วยสีหน้าตายของคุณพร้อมกับคิดว่าคงจะมีอะไรสนุกๆรออยู่มากกว่านี้และคุณก็ยังไม่อยากกลับไปนอนฟุบหน้าอยู้บนเตียงในขนาดเดียวกันที่พี่ชายและนกฮูกน้อยจะช่วยคุณคิดไปด้วยคงจะมีความคิดเหมือนๆกันหมดว่าโอกาาในการใช้ชีวิตกับคนรักแบบนี้สำหรับพวกเราคงไม่ได้หากันง่ายๆเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ชายของคุณก็ต้องกลับไปใช้ชีวิตตามเดิมแล้ว..


" หนูว่าพี่ต้องรู้จักสวนดอกไม้ดีๆซักที่แน่นอนค่ะ "


" หืม ? ทำไมเธอถึงคิดอย่างนั้นล่ะ ? "

รอยยิ้มเล่ห์กลของพี่ชายของคุณนั้นเผยออกมามันเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความน่าหมั่นไส้ซึ่งแน่นอนถ้าเขารู้ว่าเธอเป็นคนชอบกลิ่นดอกไม้ก็จะต้องมีสถานที่หนึ่งสถานที่ที่มีแต่ดอกไม้สีสวยกลิ่นหอมโชยพัดมาตามสายลม


" แน่นอนพี่มีสถานที่หนึ่งที่เธออยากจะรู้จักแน่นอน เอ้า ! ลุกได้แล้ว "

นัยน์ตาของพี่ชายมองมาที่คุณด้วยความเอ็นดูเขาจึงลุกขึ้นและชวนคุณไปในตอนนี้หัวของคุณมีแต่ความตื่นเต้นนับร้อยที่ร่วมกันกดดันสร้างขึ้นมาอย่างกระทันหันถึงแม้มันก็แค่สวนดอกไม้แต่ในความทรงจำนะคุณไม่เคยไปที่สวนดอกไม้กับคนที่คุณผูกพันธ์มาก่อน..

ใช้เวลาเดินทางไม่นานมากภาพที่คุณเห็นคือสวนดอกไม้ทุ่งใหญ่ที่มีแต่กลิ่นหอมของดอกไม้นานาชนิดที่มีสีสันสดใสมากมายมันทำให้คุณต้องอ้าปากค้างและนึกไม่ถึงว่าจะมีสวนดอกไม้กว้างใหญ่ซ่อนเร้นอยู่ใกล้ๆกับเมือง

" มันสวยมากเลยค่ะ ! " 


" พี่ว่าแล้วว่าเธอต้องชอบน่ะ ~ " 

รอยยิ้มหวานของพี่ชายของคุณปรากฏขึ้นหลังจากคำพูดที่แสนพึงพอใจของคุณเขารู้สึกล้นเปี่ยมไปด้วยความสุขที่ได้เห็นคุณที่มีแต่ความสุขล้นรอยยิ้มที่แสนร่าเริงของคุณนั้นผลิบานออกอีกครั้งราวกับดอกไม้ที่ตื่นจากการหลับไหลเขาคิดไม่ผิดเลยว่าสถานที่ที่เหมาะกับคุณอย่างที่สุด..

" เฮ้ออ อยากให้เป็นแบบนี้ไปนาน ๆ จัง "

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้พี่ชายของเธอต้องชะงักกับคำพูดของเธอซึ่งแน่นอนความตายคือสิ่งเดียวที่เราไม่สามารถหนีมันได้ไม่ว่าจะทุรนทุรายแค่ไหนก็ตามถึงคุณจะพูดงั้นก็เถอะนะแต่คุณก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอก

คุณขอแค่ทั้งชีวิตของคุณให้มีพี่ชายอยู่จนกว่าชีวิตจะหาไม่เพราะเขาเป็นสิ่งสุดท้ายที่ช่วยเหยียวยาหัวใจของคุณคุณคิดสภาพของตัวเองไม่ออกเลยว่าหากไม่เจอพี่ชายคนนี้คุณคงจะต้องนอนกลายเป็นร่างไร้วิญญาณในกองขยะแน่นอน


" (..ชื่อคุณ ) "

หลังจากเสียงเรียกของพี่ชายดังขึ้นคุณก็หันไปทางพี่ชายทันทีนัยน์ตาของคุณมองไปที่พี่ชายด้วยอารมณ์ที่งุนงงก่อนที่จะมีเสียงลมหายใจที่ถอนออกมาพร้อมน้ำเสียงที่ดูสั่นเครือเหมือนคนที่กำลังเศร้าแต่ก็พยายามทำเหมือนว่าเขาไม่ได้เศร้า

" สัญญากับพี่นะว่าถ้าพี่เป็นอะไรไป "
" เธอจะไม่ท้อแท้และจะเดินไปข้างไปเรื่อย ๆ "
" โอเคนะ ? เธอทำได้หรือเปล่า ? "

นัยน์ตาสี(สีตาของคุณ..)มองไปที่นัยน์ตาของพี่ชายว่าทำไมเขาถึงต้องพูดแบบนี้แล้วเขาจะเป็นอะไรไปเธอไม่รู้หรอกแต่เธอจะไม่ให้เขาเป็นอะไรเด็ดขาดไม่ว่าจะอะไรเธอจะปกป้องเขาและจะคอยเป็นเหมือนมือขวาของเขาอยู่เสมอในยามที่เขาไม่มีใครเธอสัญญา

" ไม่มีทางที่พี่จะจากหนูไปง่าย ๆ หรอกนะคะ ! "

คุณลุกขึ้นพร้อมกับดอกไม้สีสวยที่เหน็บไว้ข้างหูเผยให้เห็นความงับที่ประดับใบหน้าของคุณคุณวิ่งไปทางพี่ชายที่ยืนมองคุณอยู่คุณไม่รีรอล้าที่จะโอบกอดพี่ชายบุญธรรมของคุณที่ทำให้มีชีวิตรอดจนมาถึงตอนนี้

" หนูสัญญาก็ได้นะคะ แต่หนูจะไม่ให้พี่เป็นอะไรหรอก ! "

รอยยิ้มบางบนใบหน้าของพี่ชายสุดที่รักนั้นแผ่กว้างออกมาด้วยความเอ็นดูเขาพลางใช้ฝ่ามือลูบเรือนผม (สีผมของคุณ) ด้วยความรักเขาดีใจมาก ๆ ที่ได้น้องสาวคนละสายเลือดกับคุณมาที่รักเขาดั่งพี่น้องรวมท้องกันนี่คงเป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งที่น่าจดจำในท่ามกลางทุ่งดอกไม้บริสุทธอ์เป็นพยานให้ดวงวิญญาณของคนที่รัก

..

เมื่อเวลาผ่านไปทุกอย่างย่อมต้องผ่านไปตามกาลเวลาเหมือนกับดอกไม้ที่ร่วงโรยไปโดยไม่มีวันหวนกลับนอกเสียจากเราจะปลูกมันขึ้นใหม่กำหนดชะตาชีวิตใหม่ทุกสิ่งใหม่ ๆ คือการปลูกดอกไม้

เมื่อเวลาผ่านไปยิ่งนานยิ่งปวดใจตอนนี้พี่ชายของคุณได้คบรักกับหญิงสาวคนหนึ่งและมีแผนจะแต่งงานแต่ด้วยงบประมาณของครอบครัวที่ไม่ค่อยมีเงินทองมากมายที่จะเอามาสมทบในงานแต่งนี้ทำให้อิไลที่เริ่มเหนื่อยอ่อนต้องเดินทางไปยังคฤหาสน์เพื่อเล่นเกมอะไรบางอย่างที่เขาบอกกันว่าต้องแลกมาด้วยชีวิต

ตอนแรกคุณก็รั้งเขาไม่ให้ไปหรอกเพราะคุณมีทางแก้ไขคุณมีทางออกที่จะทำให้พี่ชายของคุณมีเงินพอที่จะสามารถแต่งงานกับคนรักของเขาได้ซึ่งหลังจากช่วงเวลาในทุ่งดอกไม้บริสุทธิ์นั่นนับมาประมาณสองสามปีพี่ชายบุญธรรมของคุณก็ได้มีรักแรกและมีแผนตามที่บอกไว้ว่าจะแต่งงานแต่ด้วยปัญหาที่เกิดขึ้นนั้นทำให้เป็นจุดชนวนของการแตกแยก

ย้อนกลับไปก่อนที่พี่ชายของคุณจะเดินทางไปยังคฤหาสน์


" พี่นี่พี่จะไปจริง ๆ เหรอ ? พวกเรายังพอมีทางออกอื่นตั้งเยอะนะ "



ตัวคุณในตอนนี้เริ่มโตขึ้นกว่าครั้งก่อน ๆ คุณไม่ใช่เด็กสาวที่คอยวิ่งไล่จับผีเสื้ออีกแล้วความภาคภูมิใจของคุณก็คือตอนนี้คุณได้ทำงานเป็นพนักงานขายดอกไม้อยู่ในเมืองและคุณก็ต้องคอยเดินออกจากบ้านเดินออกจาเมืองวันละรอบเหมือยพี่ขายของคุณไม่มีผิด


" เงินของพี่กับเธอมันไม่พอใช้ในการจัดงานแต่งของพี่หรอกนะ (ชื่อคุณ).."
" เพราะงั้นพี่ถึงต้องไปยังไงล่ะ พี่สัญญาพี่จะกลับมาหาเธอ "


" ทำไมกันล่ะคะ ? ทำไมต้องไปที่นั่นนี่พี่เห็นแก่เงินจนลืมน้องสาวของพี่เองไปแล้วเหรอ ? "

" ทางออกของพี่คือสิ่งนี้และพี่จะไปเธอรั้งพี่ไม่ได้นะ ทางใครทางมันแล้วล่ะตอนนี้ "

" พี่เสียใจ (ชื่อคุณ..) เอาล่ะตอนนี้พี่ไม่มีเวลาแล้วไม่งั้นพี่ไปสายแน่ ๆ เกมนี้ไมได้มีแค่พี่คนเดียวและพี่ไม่อยากจะต้องทำให้ใครรำคาญพี่หรอกนะ "


" ... "


คุณคิดทวนแล้วทวนอีกกับคำพูดพวกนั้นมันไม่ใช่พี่ขายของคุณเลยพี่ชายที่เคยพูดวาจานุ่มนวลนั้นหายไปหมดแล้วเหลือแต่คราบของความต้องการกิเลสตัณหาที่มาปกคลุมพี่ชายของคุณนัยน์ตาของคุณสั่นเครือเมื่อคำลาสุดท้ายเป็นสิ่งที่ปวดใจสำหรับน้องสาวคนนี้ 

เป็นการจากลาที่ไม่ได้จากลาเลยเชิงเป็นแนวพูดตอกย้ำมากกว่าคุณยืนตัวสั่นขาแข้งไม่ยอมขยับตอนนี้บ้านของคุณที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเสียงพูดคุยที่แสนสดใสกลายเป็นบ้านที่มีแต่ความเงียบสภาพบรรยากาศในบ้านดูไร้ชีวิตชีวาเพราะเพียงแค่ขาดพี่ชายของคุณไป 

แต่คุณก็ยังจำได้ว่าถึงไม่มีพี่ชายชีวิตก็ต้องเดินต่อไปเรื่อย ๆ  จะหยุดเดินไม่ได้อย่างน้อยพี่ขายของคุณก็ถึงคำพูดพวกนี้ไว้เมื่อประมาณหลายปีก่อน

นกฮูกที่เคยปลุกคุณทุกเช้าก็ไปด้วย พี่ขายที่เคยทำอาหารให้คุณก็ไปด้วย คุณรู้สึกถึงการขาดหายไปของวัตถุดิบที่ไม่ลงตัวคุณคิดแต่ตอนนี้ร้านขายดอกไม้ก็ได้ถูกปิดไปแล้วเหมือนกันกลังจากที่มีใบปลิวของคฤหาสน์หลังหนึ่งที่ถูกนำมาแปะไว้ตามบ้านต่าง ๆ 

จากนั้นคุณไม่มีงานทำชีวืตที่ตกอับไร้งานนี้ทำให้คุณเริ่มเศร้าหมองจนตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะโฟกัสไปที่คุณแทนแล้วล่ะโชคดีที่ยังพอมีดวงคุณยังมีงานสำรองคือการปลูกดอกไม้แล้วนำส่งขายไปยังที่ไกลยังพอมีเงินเดือนเล็กน้อยที่คุณได้รับ 

.......
2 ปีผ่านไป
.......

ถ้าไม่ได้บอกไว้ก็ขอโทษจริง ๆ จริง ๆ แล้ว คุณก็เขียนจดหมายหลายฉบับส่งไปให้พี่ชายของคุณที่คฤหาสน์โดยไร้วี่แววของการตอบกลับเลยแม้แต่น้อยสัญญาณของการตอบรับก็ไม่มีเหมือนคุณส่งจดหมายไปให้บ้านร้างและถ้าเดาไม่ผิดปาณนี้จดหมานที่คุณส่งไปคงจะเต็มตู้ไปรษณีย์ไปแล้วล่ะ

สองปีระยะยเวลาสองปีคุณยิ่งเติบโตเป็นผู้ใหญ่ส่วนพี่ชายก็ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไรคุณกังวลและเริ่มกลับมารู้สึกแบบนั้นอีกครั้ง


" อะไรกัน..ส่งจดหมายไปหลายฉบับแล้วไม่มีคำตอบส่งกลับมาเลย "
" นี่มันเกมบ้าบออะไรกัน ? ... "

คุณบ่นอุบอิบ ๆ เรือนผม (สีผมของคุณ..) ที่มีเศษปอย ๆ ลงมาปิดบังดวงตาคุณก็ค่อย ๆใช้นิ้วปัดมันขึ้นไปเพื่อเขียนจดหม่ยอีกฉบับส่งไปให้เขาแม้ว่าเปอร์เซ็นในการตอบจดหมายจะมีศูนย์ก็ตามและดูท่ามันจะไม่มีทางเป็นหนึ่งเป็นสองเลย


" ขอร้องเถอะค่ะ..ตอบจดหมายหนูทีเถอะ "

คุณพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาสีใสที่ไหลรินมาจากดวงตาทั้งสองข้างหยาดน้ำตารินลงบนกระดาษที่เขียนจดหมายจนทำเอากระดาษเปียกเพราะคราบน้ำตาที่หล่นระยะเวลาหลังจากที่เขาไปสองปีเป็นเวลาที่นานพอสมควรนานมาก ๆ นานมากจนกสถานที่ตรงนี้กำลังจะกลายเป็นโปราณสถาน

........

' ก๊อก ก๊อก ' 


น่าสงสัยที่เวลาใกล้จะมืดค่ำแบบนี้ดันมีคนมาเคาะประตูเรียกหวังว่าจะไม่ใช่พวกรีดเงินแล้วอ้างเป็นรัฐบาลหรือคงไม่ใช่เจ้านายที่ตามสั่งงานรายงานถึงบ้านหรือจะเป็นพวกเพื่อนที่ว่างจัดจนต้องมาชวนคุณไปสังสรรค์ความสุขที่ร้านค้า..คุณถอนหายใจพร้อมกับลากสังขารและเช็ดคราบน้ำตาออกไปใหหมด 

ฝ่ามือของคุณจับที่กลอนประตูพร้อมบิดออกมา 

" สวัสดีค่ะมีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าค.. " 
.....

" ...ไม่ทราบว่า..น้องสาวที่น่ารัก
..ของผมอยู่บ้านมั้ยครับ ? "

คุณแทบจะล้มทั้งยืนดวงตาแทบจะผลิตน้ำตาไม่ทันนับน์ตาทั้งสองของคุณแทบจะเลือนหายไปเมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าผิดขาดที่กับสิ่งที่คิดภาพที่เหฌนคือชุดคลุมขาสีดำตัวเดิมหมวกที่คลุมหัวและผ้าปิดตาเที่เป็นเอกลักษณ์พร้อมกับฮูกขนสีนน้ำตาลอ่อนสวนงามรอยยิ้มบางที่แผ่ประดับใบหน้านั้นทำคุณแทบจะตะโกนออกมา


"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ "
" สวัสดีน้องสาวที่รัก..โตขึ้นเยอะเลยนะครับ .. "

⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤ 
UPDATE : 28/2
GOOD ENDING 100% ⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤⏤ 

note 

สวัสดีค่ะ! และยินดีด้วยอีกรอบนะคะทุกคนเดินทางมาสู่ตอนจบที่น่าจะเป็นตอนจบแบบซ้ำ ๆ หวังว่าทุกคนจะรอคอยกันนะคะขออภัยจริง ๆค่าที่ทำให้รอนานเห็นว่าช่วงนี้หลาย ๆคนอาจจะยังไม่ได้สอบซึ่งไรต์ก็ยังไม่ได้สอบหรือใครที่ปิดเทอมแล้วก็ดีใจด้วยนะคะส่วนคนที่ยังไม่ปิดก็มาเป็นกำลังใจให้นะคะสู้ ๆ 

แฮร่หวังว่าทุกคนจะชอบคาร์ของอิไลในเวอร์ชั่นของเรานะคะฮ่า ๆมีข้อผิดพลาดประการใดในเรื่องต้องขออภัยจริง ๆ นัคะดันมาอัพเสร็จตอนเที่ยงคืนครึ่งซะได้แย่จริง ๆ สำหรับใครที่เห็นนิยายเรื่องใหม่ของเราแล้วยก็ขอฝากด้วยนะคะเป็นนิยายกึ่งแฟนตาซีเรื่องแรกเลย

มานักตรงนี้แล้วเราขอขอบคุณทุก ๆ คนมาก ๆ นะคะ
ขอบคุณที่รอคอยและรออ่านกันค่ะ ! 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ TimmyPheeTimmy จากทั้งหมด 12 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 23:24

    งุ้ยยยย!!!เก่งง่ะ ภาษาสวยนะ แต่ตกอับ บ ใบไม้นะคะ

    #5
    1
  2. #4 Kganokporn1234 (@Kganokporn1234) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:45
    ทำอีกนะคะชอบอ่า
    #4
    0
  3. วันที่ 24 มกราคม 2562 / 19:14

    เราก็สอบดหมือนกันค่าาไรท์ (ตกแน่เลยตูววว)

    #3
    1
    • 25 มกราคม 2562 / 16:34
      หว๊ากกกงั้นสู้ๆนะคะ ! ไรต์เป็นกำลังใจให้นะคะ ♡
      #3-1
  4. วันที่ 20 มกราคม 2562 / 18:01

    รอต่อไปค่าาา! ขอให้สอบ O-net ได้นะคะ~
    #2
    1
    • 20 มกราคม 2562 / 22:50
      มีกำลังใจขึ้นมาเลยค่ะ ! ขอบคุณนะคะ ! ♡♡
      #2-1
  5. #1 あかれ (@mc_acare) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 22:53
    สนุกมากค่าา!! รออยู่นะคะ!!
    #1
    1