[FanFic] Mobile Suit Gundam OO ข้ามมิติมาเป็นกันดั้มไมสเตอร์พระผู้ช่วย

ตอนที่ 9 : บทที่9:ความรู้สึกของแต่ล่ะคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    27 เม.ย. 63


   
   
 Mobile Suit Gundam OO 
ข้ามมิติมาเป็นกันดั้มไมสเตอร์พระผู้ช่วย


บทที่9:ความรู้สึกของแต่ละคน


   

             "น่ากลัวกันจริงๆนะ...อินโนเวเตอร์" 

ประเทศเกาหลีเหนือ ประเทศฐานทัพขององค์กรแนวหน้ามนุษยชาติAS องค์กรอิสระที่ตั้งตนเองภายใต้การนำของโซลเดอร์ เกราฟ

          ภายในห้องทำงานหัวหน้า โซลเดอร์มองดูภาพความเสียหายที่คาซัคสถานด้วยสีหน้านิ่งเฉย ข้างหน้ามีนักบินทั้งสามคนยืนเรียงแถวอยู่

   "กลับมาได้ก็ดี..."
   "ขอโทษด้วยครับ พวกเราประมาทกันเอง" กิลเบิร์ตพูด ฮาร์ทกับเมย์ยืนเจ็บใจอยู่ลึกๆ
   "คิดไม่ถึงว่าพวกมันจะมีอาวุธร้ายแรงถึงขั้นนี้...อาวุธที่สร้างความเสียหายที่สามารถใช้สองครั้งติดต่อกัน" เสียงโซลเดอร์เย็นวาบเข้ากระดูกคนฟัง คาเลียผู้เป็นมือขวาเดินเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ
   "กัปตันค่ะ ทางกองกำลังAEUขอเข้าพบในวันพรุ่งนี้คะ"
   "เข้าพบ..." หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะมองไปยังนักบินสามคน
   "เรื่องที่คาซัคสถานนั่นล่ะค่ะ"
   "...ตกลง ติดต่อบอกพวกเขาไปได้เลยคาเลีย ตอนนี้ขอเวลาฉันคุยกับพวกเขาส่วนตัวซักหน่อย"
   "รับทราบ"

         คาเลียเดินออกจากห้องไป กิลเบิร์ตแอบสงสัยว่าทำไมถึงให้มือขวาตนเองออกไปโดยปกติมันไม่ใช่นิสัยหัวหน้าพวกเขาเลย ทุกครั้งที่พูดว่าเรื่องสำคัญหญิงสาวจะต้องอยู่ฟังด้วย

   "กิลเบิร์ตนายจะต้องไปเตรียมบนอวกาศกับกองกำลังเสริมบนลิฟต์วงโคจร"
   "!!!"
   "อะไรนะครับกัปตัน!?" ฮาร์ทถามเสียงหลง ไม่ต่างจากที่กิลเบิร์ตมีสีหน้าตกใจ
   "ตอนนี้พวกเซเลสเทียลบีอิ้งขึ้นอวกาศไปแล้ว เราจำเป็นต้องมีคนไปประจำการดูลาดราว"
   "แต่ว่ากองกำลังเสริมบนลิฟต์วงโคจรน่ะอยู่ภายใต้การควบคุมของUnionนะคะ ตอนนี้พวกเราที่นั่นโดนจับตามองตลอดเวลาถ้าให้กิลเบิร์ตไปจะยิ่งไม่น่าสงสัยมากเกินไปเหรอ?" เมย์พูด หญิงสาวไม่เห็นด้วยกับความคิดของกัปตัน โซลเดอร์ยิ้มมุมปากมั่นใจก่อนจะลุกขึ้นยืนและเปลี่ยนภาพความเสียหายที่คัซสถานเป็นภาพลิฟต์วงโคจร
   "นี่มัน..." กิลเบิร์ตพึมพำเบาๆ ภาพที่เห็นคือกล้องภายในจับภาพยานของเซเลสเทียลบีอิ้งในระยะไกลแต่ก็เห็นได้ชัด
   "นี่คือภาพที่คนของเราจับได้ เรื่องนี้ทางAEUรับทราบเรื่องแล้วคงคิดจะเรียกฉันไปคุย"
   "กัปตันครับ หรือว่านี่จะเป็นโอกาสให้พวกเราได้โต้กลับ?" ชายหนุ่มผมเงินถาม โซลเดอร์พยักหน้า
   "กิลเบิร์ต ไปครั้งนี้นายจะต้องคอยดูระวังทุกคนให้ดี....ถ้าถึงเวลาเมื่อไหร่เราจะขึ้นไปพร้อมตัวประกัน"
   "ตัวประกัน?!" นักบินทั้งสามแสดงสีหน้างุนงงไม่เข้าใจพร้อมกันโดยไม่ต้องนัด โซลเดอร์ยังคงยิ้มมุมปากราวกับยมทูติแห่งความตายที่กำลังสนุกกับการไล่ล่าวิญญาณ


--------------------------------


  บนอวกาศอันกว้างไกลไม่มีใครรู้จุดสิ้นสุดของมัน ที่ฐานกองกำลังเซเลสเทียลบีอิ้ง ลากราน3

ยานปโตเลไมออสจอดเทียบท่า ทุกคนในยานลงมาพบกับหญิงสาวสีทองยืนรอพวกเขาอยู่

   "ทุกคน!"
   "คุณลินดา" ลิเลียเอ่ยชื่อคนที่มารอ 
   "ลิเลีย" ลินดา วาสตี้เดินเข้ามาหา เอียนเองก็มีสีหน้าดีใจที่ได้พบภรรยา
   "คุณแม่!" มิเลน่าสวมกอดลินดาแน่ ลิเลียแอบยิ้มที่ได้เห็นบรรยากาศครอบครัว
   "ทุกคนค่ะของที่เตรียมไว้เสร็จเรียบร้อยแล้วนะ จะไปดูกันเลยไหม?" 
   "ของที่เตรียมไว้!" ลิเลียทวนคำพูด ทีเอเรียเดินนำหน้าทุกคนไปคุยกับลินดา แต่เหมือนจะเป็นการกระซิบมากกว่า
   "เอาไว้ก่อนก็ได้มั้ง ทุกคนเพิ่งจะเดินทางมาแถมไหนจะผ่านช่วงภารกิจมาหยกๆอีก" เอียนพูด 
   "ไม่เป็นไรคะเอียน ทุกเวลาของเรามีค่าหมด...โมบิลสูทที่เตรียมไว้ให้เซ็ทสึนะน่ะต้องทดสอบนานน่ะอย่าลืม" สุเมรากิเข้ามาเตือน ชายหนุ่มผมดำยืนสีหน้าเรียบเฉยตามเดิม
   "ก็จริง แต่ที่อยากให้พักน่ะเพราะฉันยังซ่อมฮารูทไม่เสร็จเลยนะ"
   "ยังซ่อมไม่เสร็จเหรอ?" ไลล์ถาม
   "เฮ้อ! พูดก็พูดไปเถอะฉันยังปรับระบบไม่เสร็จดีพอควรน่ะ"
   "จริงด้วย คุณเอียนเองก็ต้องก็ต้องไปดูการทำงานระบบหุ่นตัวใหม่สินะ" เฟลพูด เอียนยังถอนหายใจต่อ ลิเลียเห็นสีหน้าก็รู้ว่าอีกฝ่ายเหนื่อยแค่ไหนแถมเซ็ทสึนะเองก็คงอยากจะทดสอบหุ่นตัวใหม่ใจจะขาดแล้วมั้งนั่น
   "เรื่องซ่อมให้ฉันทำก็ได้ค่ะ คุณเอียนไปดูการทดสอบกับคุณลินดาเถอะ"
   "...ลิเลีย?" เอียนมองหน้าอีกฝ่าย
   "ระบบมันคงจะรุนแรงมากกว่าที่คาดคิด ให้ฉันดูเองนะเพราะมันมีฮารูทตัวเดียวที่ต้องซ่อมแซม" หญิงสาวเอ่ยหนักแน่น เอียนมองหน้าใครหลายๆคนดูว่าจะมีความเห็นกันยังไง
   "ฝากด้วยนะ คงต้องขอฝากเธอด้วย" เซ็ทสึนะพูด ลิเลียพยักหน้าเข้าใจ




      หลังจากนั้นลิเลียจึงเเยกตัวเองออกมาขึ้นไปบนยานเพื่อซ่อมแซมฮารูทตามที่บอก 

   "หว๊า...ส่วนระบบที่เชื่อมการใช้งานกับแทรนซั่มมันเสียหายนี่นา แบบนี้การเคลื่อนไหวโดยรอบของแขนมันก็ใช้งานไม่ได้น่ะสิ แบบนี้ถ้ายิ่งใช้แทรนซั่มมีหวังหุ่นรับไม่ไหวแน่" หญิงสาวผมขาวบ่นกับตัวเอง เธอมองไปยังพวกฮาโล่ที่ช่วยกันซ่อมแซมส่วนโลหะด้านนอก
   "ทุกคน! มานี่กันก่อน" ลิเลียตะโกนเรียก พวกฮาโล่เข้ามาตามที่เรียก
   "เดี๋ยวซ่อมแซมส่วนเหล็กด้านในด้วยนะ ต้องเอาให้ละเอียด" 
   "รับทราบๆๆ!!!" ฮาโล่ขานรับก่อนจะกลับไปทำงาน ส่วนลิเลียก็มาคีย์ระบบข้อมูลของเครื่องต่อ
   "คุณลิเลีย..." 
   "!...คุณเฟล?"

        ลิเลียอุทาน หญิงสาวผมสั้นสีชมพูเดินมาหาในมือมีขวดน้ำมาด้วย

   "เหนื่ยหน่อยนะคะ" เฟลยื่นขวดน้ำในมือให้ ลิเลียก้มมองสลับกับใบหน้าหญิงสาวตรงหน้า
   'จะว่าไปตั้งแต่มาที่นี่เราก็ไม่ค่อยคุยกับเฟลเลย รู้สึกไม่ชินจังแฮะที่เธอเข้ามาหาแบบนี้'
   "ขอบคุณค่ะ คุณเฟลมาที่นี่มีอะไรเหรอเปล่าคะ?" ลิเลียรับน้ำจากเฟลและถาม
   "....ทุกคนกำลังไปดูหุ่นรุ่นใหม่ของเซ็ทสึนะ ฉันเห็นว่าคุณไม่อยู่เลยมาตามน่ะคะ"

     ลิเลียมีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย ก็เธอบอกพวกสุเมรากิไปแล้วนี่นาว่าจะมาซ่อมแซมหุ่นของอาเลลูย่ากับมารีส่วนเรื่องนั้นจะไปดูทีหลังก็ได้ แล้วทำไมเฟลถึงมาตามล่ะ?...ไม่มีใครบอกเธอเหรอ

   'แปลกจัง มาตามเราให้ไปดูหุ่นของเซ็ทสึนะแต่รู้ว่าเราอยู่ไหน...แสดงว่าเฟลก็ต้องรู้สิว่าตอนนี้เรากำลังทำอะไร'
   "คุณลิเลีย" เฟลเรียกเมื่อเห็นลิเลียยืนนิ่ง
   "คุณเฟล...มาที่นี่ด้วยเรื่องอื่นรึเปล่าคะ?"
   "เอ๊ะ!"

      หญิงสาวผมขาวจ้องอีกฝ่ายเหมือนกำลังจะจับผิดเธอ หญิงสาวผมสั้นสีชมพูตกใจเล็กน้อยก่อนเธอจะมีสีหน้าเศร้าอย่างเห็นได้ชัด

   "จะมาถามเรื่องคุณเซ็ทสึนะกับฉันเหรอ?" ลิเลียลองถามจี้ใจดู ปรากฏว่าเฟลเเสดงสีหน้าตกใจกว่าเดิมพลางมองเธอตาขวาง สำหรับลเลียแล้วเธอรู้จักนิสัยทุกคนที่นี่ดี
   "คุณไลล์ชอบเเซวคุณกับคุณเซ็ทสึนะให้ฟังว่ามักจะคุยกันบ่อย...หรือเปล่าไม่แน่ใจ" ลิเลียพูด เฟลขมวดคิ้วเครียดก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่
   "ค่ะ...ถูกอย่างที่พูด"
   'หึ! เป็นคนที่คาดเดาง่ายอย่างที่คิด...แต่เป็นตอนเดอะมูฟวี่ฉันก็อยากจะรู้นะว่าความรักที่ยิ่งใหญ่ของเซ็ทสึนะที่เธอหมายถึงมันคืออะไรเหมือนกันนะ' หญิงสาวผมขาวยิ้มเหนื่อยๆ สิ่งที่คิดในหัวนั้นชวนให้ตัวเองรู้สึกอยากจะหัวเราะออกมาดังๆมากเลย ถึงอย่างนั้นก็ต้องเก็บอารมณ์ไว้ก่อน
   "คุณเฟลชอบคุณเซ็ทสึนะสินะ...แล้วทำไมไม่บอกเขาล่ะ? กลัวโดนปฏิเสธเหรอ" ลิเลียยิงคำถามรุนแรงจิตใจใส่เฟล แต่หญิงสาวผมสีชมพูมีสีหน้ายิ้มต่างจากที่เธอคิดไว้
   "ฮะๆ!! ไลล์เล่าให้ฟังหมดเเล้วสินะดังนั้นก็เลยอยากจะพูดกับคุณลิเลียยังไงล่ะ" เฟลหัวเราะเบาๆ เล่นลิเลียทำตัวไม่ถูก
   'ร้ายเหมือนกันแฮะ'
   "ไม่ตกใจเลยเหรอคะ...ที่ฉันทายได้ถูกขนาดนี้" 
   "ไม่เลย ถ้าบอกว่าไลล์เล่าให้ฟังมันก็ไม่แปลกคะ" เฟลบอก หญิงสาวผมชมพูมองไปยังหุ่นที่กำลังซ่อมแซมเหมือนจะกลบเกลื่อนใบหน้าตนเอง
   'โห้...ทุกคนที่นี่คิดว่าไลล์เป็นตัวแซบเลยสินะเนี่ย'
   "คุณลิเลีย...คิดว่าเซ็ทสึนะเป็นคนยังไงเหรอ? ในความคิดของคุณน่ะ" 
   "เป็นคนยังไง!....ก็..." ลิเลียลากเสียงยาวไม่รู้จะตอบยังไง จะบอกว่าเป็นคนเย็นชาตอนนี้มันก็ไม่เชิงว่าจะเป็นแบบนั้น บอกว่าโรคส่วนตัวก็ไม่ถูก เธอไม่รู้จะตอบเฟลด้วยคำพูดไหนถึงจะเป็นตัวเองจริงๆเลย
   'ให้ตายสิ เพราะเรารู้ว่าจริงๆแล้วเซ็ทสึนะเขาทำอะไรยังไงบ้าง ต่างจากคนที่นี่ที่เห็นด้านเดียวของเขา...จะบอกว่าต้องการความรักมันจะดีไหมนะ' ลิเลียคิดหนักพลางไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย
   "คำถามยากไปรึเปล่าคะ? ลืมไปว่าคุณเพิ่งจะเข้ามา" เฟลพูด
   "ประมาณนั้นนะ แต่มำไมคุณเฟลถึงชอบเขาล่ะคะ? ถึงจะเพิ่งเข้ามาแต่ฉันก็เห็นว่าคุณเซ็ทสึนะก็ออกจะไม่คุยกับคนอื่นเท่าไหร่...เหมือนกำลังหาบางสิ่งที่ขาดหายไปเลย" ลิเลียบอก เฟลมองในใจเธอดูอึ้งที่คนมาใหม่จับสังเกตุได้ขนาดนี้
   "คิดถูกที่มาถาม ความจริงคุณสุเมรากิชมคุณลิเลียนะคะ...ว่าคุณเป็นคนมองคนเป็นแถมยังให้คำปรึกษาได้" เฟลพูด ลิเลียสะดุ้งและยิ้มทั้งเหงื่อเริ่มตกไหลเป็นแม่น้ำ
   'เปล่านะ ฉันดูพวกเธอในเว็บไซต์ทุกวันนั่งวิเคราะห์นิสัยพวกเธอทุกคน เรื่องแค่นี้ทำไมจะไม่รู้...รวมทั้งทุกๆคนในโลกนู้นบางคนก็รู้ดีกว่าฉันอีก' หญิงสาวคิด กลายเป็นว่าถูกชมอย่างไม่เข้าเรื่องแบบนี้ก็ไปไม่เป็นแล้วสิ
   "ถามสินะว่าทำไมฉันถึงชอบเซ็ทสึนะ"
   "...คะ?" ลิเลียเกือบปรับอารมณ์ไม่ทัน อยู่ๆเฟลก็พูดถึงประเด็นแรกที่เธอถามแบบปุบปับ
   "คงเพราะ...เขาเป็นคนที่ทำเพื่อทุกคน"
   "ทำเพื่อทุกคน?" ลิเลียทวนคำพูดนั้นมาคิดกับหลักคงามเป็นจริงที่เธอหามาเกี่ยวกับเฟล
   "แต่ว่าถึงอย่างนั้นฉันก็ชอบเขาในแบบที่จะดูแลมากกว่า" เฟลพูดต่อ หญิงสาวเหมือนจะบอกว่าไม่ได้รักหรือความรู้สึกดีๆจากชายที่ตนชอบก็ไม่เป็นไร ลิเลียเบิกตากว้างในหัวเริ่มคิดอัตโนมัติทันที
   'ดูแลเหรอ? เดี๋ยวนะ...มันเหมือนกับ' ภาพในความทรงจำผุดขึ้นมาเรื่อยๆ คำพูดของเฟลมันเหมือนกับเนื้อเรื่องภาคเดอะมูฟวี่มาก ตอนที่เธอกลับมาประจำการที่ห้องควบคุมยานแต่ทุกคนก็บอกให้เธอไปอยู่เฝ้าเซ็ทสึนะก็ได้.....ผลที่ออกมาคือเฟลปฏิเสธ เธออยากจะดูแลเขาห่างๆมากกว่า
   "ที่คุณเฟลพูดแบบนี้...หมายความว่าคุณรู้ว่าคุณเซ็ทสึนะ...ไม่ได้คิดกับคุณแบบนั้นสินะ"
   "คุณลิเลีย..."
   "คุณรู้ว่าจิตใจของเขาคิดถึงใครบางคน การที่เขารับดอกไม้ของคุณในวันนั้นแสดงว่าต้องมีใครที่ทำให้คุณเซ็ทสึนะเปลี่ยนไป...ปกติเขาไม่ใช่คนที่จะยอมเปิดใจให้ใครง่ายๆ" ลิเลียพูดในสิ่งที่คิดออกมาทั้งหมด รวมทั้งเนื้อเรื่องของกันดั้ม 00ในภาคสองตอนเฟลเอาดอกไม้ที่ลินดาปลูกไปให้เซ็ทสึนะในศึกสุดท้าย เฟลผงะอึ้งกับคำพูดของเธอจนพูดไม่ออก
   "เอ๊ะ!...นี่ฉัน..." สีหน้าของเฟลทำให้ลิเลียได้สติกลับมา หญิงสาวผมขาวรู้ตัวแล้วว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ในใจนั้นสติแตกรีบสรรหาคำอธิบายอย่างไม่ต้องคิดอย่างอื่น
   "ค...คือว่า เรื่องเมื่อกี้...คือแบบ" ลิเลียลนลานจนปากสั่น สมองขาวโพลนอยากจะอธิบายสิ่งที่พูดแต่สมองมันสั่งการไม่ทันตามความคิดแล้วตอนนี้
   "...ใส่ใจคนอื่นขนาดนี้เลยเหรอ...ยิ่งฟังจากที่คุณพูด...ฉันก็รู้แล้วว่าตัวเองควรจะเชื่อมั่นความรู้สึกที่มีต่อเซ็ทสึนะมากขึ้น"
   "!!" 

      เฟลยิ้มให้ลิเลียอย่างอ่อนโยน หญิงสาวผมชมพูจับมือหญิงสาวผมขาวเบาๆ ดวงตาสีน้ำเงินเบิกกว้างงุนงงกับการกระทำของอีกฝ่าย

   "ตกใจมากเลยที่มีคนอื่นรู้ว่าฉันเอาดอกไม้ให้เซ็ทสึนะ"
   "อ..เอ่อ...แค่ฟังผ่านๆมาจากคุณลินดาน่ะคะ ที่เหลือก็...เดาดู" ลิเลียพูดแต่ไม่ซบตาอีกฝ่าย เฟลยังคงยิ้มเหมือนเดิม
   "คุณลิเลียรู้สินะ ว่าคนที่เซ็ทสึนะคิดถึงคือใคร" เฟลถาม 
   "ไม่รู้หรอกค่ะ ฉันมันก็แค่สังเกตุจากภาพรวม...ดูเหมือนจะยุ่งเรื่องชาวบ้านมากไปด้วย" ลิเลียพูด นี่เธอยอมด่าตัวเองว่าเป็นพวกกยุ่งเรื่องคนอื่นเอาหน้าเพราะตอนนี้คิดคำแก้ตัวที่ดูสมเหตุสมผลไม่ออก
   "คุณเฟล...คงไม่ได้คิดว่าฉันชอบคุณเซ็ทสึนะอยู่หรอกนะ"
   "...." หญิงสาวผมชมพูไม่พูด เธอเพียงหลับตาลงอย่างสงบ
   "ยอมรับตรงๆเลยนะว่าฉันคิดค่ะ แต่ตอนนี้ได้ฟังทุกอย่างแล้วก็ไม่รู้สึกแบบนั้นแล้ว" เฟลบอก ลิเลียหันหน้าไปมองทางอื่นพลางคิดว่าเพราะเธออยากรู้จักตัวตนของเซ็ทสึนะมากเกินไปจนนำความซวยมาเยือนสินะ
   "ฉันอยากจะดูแลเขาไปตลอด ดูแลอยู่ห่างๆในฐานะคนในครอบครัว" 
   "คุณเฟล..." ลิเลียพูดชื่ออีกฝ่าย เจ้าของชื่อปล่อยมือเธอเบาๆและมองหญิงสาวผมขาวด้วยสายตามุ่งมั่น
   "ดีแล้วเหรอคะ? ไม่เสียดายเลยจริงๆนะ" ลิเลียถามย้ำ
   "ฉันเชื่อว่าใครบางคนที่คุณลิเลียพูด ต้องเป็นคนใจดีและเชื่อมั่นในตัวเซ็ทสึนะไม่ต่างจากที่พวกเราเชื่อแน่นอน" 
   'พูดแบบนี้แสดงว่ากำลังสงสัยในตัวฉันอยู่งั้นสิ สงสัยแน่ๆเลยว่าทำไมเรารู้มากขนาดนี้T-T' ลิเลียร้องไห้ในใจ ที่คนมักบอกว่ารู้มากไปก็เป็นผลเสียก็เพิ่งจะเข้าใจวันนี้นี่เองแหละ
   "ฉันไม่รบกวนแล้วค่ะ ขอตัวก่อน" เฟลพูดและเดินออกไป ลิเลียแทบทรุดกับพื้นรู้สึกอึดอัดใจจนอยากจะกรีดร้อง
   "เฮ้อ! รอดไปที...แต่ใครบางคนที่เฟลพูดจะตรงกับที่เราคิดเหรอ?"


 
   "คุยมาแล้วเป็นไงบ้าง?"
   "เป็นคนอย่างที่คุณสุเมรากิบอกไม่มีผิดเลย...แถมดูลึกลับดีด้วย"
     ข้างล่างยาน ไลล์ที่ยืนรอเฟลก็เอ่ยถามหลังจากที่หญิงสาวไปคุยกับลิเลียมาเรียกว่าทั้งหมดนี้มันเกิดจากความร่วมมือของคนสองคนก็ว่าได้
   "ลึกลับแต่ก็เชื่อใจได้ใช่มั้ยล่ะ" ไลล์ถาม เฟลเดินนำหน้าไปเล็กน้อยเธอหันมาตอบเขาด้วยสีหน้าดูมีความสุข
   "พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ก็ต้องเชื่อใจกันสิ"

-------------------------------------------------------------------------


อาซาดิสสถาน ณพระราชวัง

จับตาดูการเคลื่อนไหวของพวกคาตาลอนเอาไว้ให้ดี พวกฉันจะใช้เซเลสเทียลบีอิ้งเป็นเหยื่อล่อ...อย่าลืมนะว่าถ้าถึงตอนนั้นนายต้องทำอะไร

โซลเดอร์ เกราฟ...


   "รับทราบกัปตัน" ภายในพระราชวัง ชอนยืนอ่านข้อความลับจากหัวหน้าที่ส่งมาหาเขา ในใจชายหนุ่มอดนึกถึงใบหน้ากันดั้ม ไมสเตอร์ที่อยู่กับเด็กๆไม่ได้เลย
   "ใจดีจนรู้สึกขยะแขยงเลยแฮะ...เป็นแค่ผู้ก่อการร้ายแท้ๆ" 
     ชอนเดินไปยังห้องทำงานของมารีน่า อิสมาอิล วันนี้เจ้าหญิงก็ทำงานจนอยู่ดึกเหมือนอย่างเคย

   "เจ้าหญิงมารีน่า ขออนุญาตนะครับ" ชอนพูด หญิงสาวเรือนผมสีดำหยุดมือที่เขียนหนังสือลงและมองไปหาต้นเสียง
   "คุณชอน ยังไม่พักผ่อนอีกเหรอคะ?" มารีน่าถาม 
   "เจ้าหญิงยังทำงานเหนื่อยๆอยู่เลย ผมเป็นบอดี้การ์ดจะมาพักผ่อนได้ยังไงล่ะครับ" ชอนตอบ ชายหนุ่มเดินมาอยู่ใกล้ๆจึงเห็นว่าที่หญิงสาวผมดำเขียนมันไม่ใช่งานทางราชการแต่เป็น...
   "เขียนจดหมายอยู่รึเปล่าครับ?" 
   "...เขียนส่งถึงใครบางคนน่ะคะ" มารีน่าพูด ชอนสงสัยว่าทำไมเธอดูไม่ตกใจหรือปกปิดสิ่งที่เขียนไม่ให้เขารู้ไปมากกว่านี้ล่ะ
   "คนที่ว่าคงจะสำคัญกับเจ้าหญิงมากสินะครับ ว่าแต่อยู่ห่างไกลกัน...คนคนนั้นนี่นิสัยแย่จังที่ทิ้งคนดีๆแบบเจ้าหญิงมารีน่าไป" ชายหนุ่มพูดพลางกอดอกบวกสีหน้าไม่พอใจเหมือนเด็กๆ มารีน่าแอบหัวเราะในลำคอก่อนจะทับกระดาษจดหมายใส่ซองอย่างเรียบร้อย
   "ไม่รู้ว่าเขาจะคิดอย่างที่คุณชอนพูดรึเปล่านะ ฉันหวังว่าจดหมายนี่จะถึงมือ" มารีน่าพูดกับตัวเอง ดวงสีฟ้าดูสั่นไหวมองจดหมายในมือ ชอนเห็นก็เผยยิ้มมุมปากอย่างมีเลห์นัย
   "ไม่ต้องเป็นห่วงครับเจ้าหญิง...คนที่ท่านอยากจะส่งจดหมายน่ะ ก็แค่พวกไม่ตรงกับใจ" ชายหนุ่มเข้ามากระซิบข้างหู มารีน่าตกใจรีบหันมามองจังหวะเดียวกับที่ชอนถอยหลังเว้นระยะห่าง
   "ผมว่าไม่ใช่แค่ปากไม่ตรงกับใจนะ คงจะปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองที่ตีปะปนกันไปด้วยละมั้ง"
   "..."
  หญิงสาวผมดำขมวดคิ้วสงสัยคำพูดของบอดี้การ์ดตัวเอง ไม่ว่าจะฟังแบบไหนเขาก็พูดเหมือนรู้จักคนที่เธอจะส่งจดหมายไปให้ ใบหน้าที่ยิ้มมีความสุขโค้งตัวให้เกียรติเธอในเวลาต่อมา
   "ราตรีสวัสดิ์ครับเจ้าหญิงมารีน่า" ชอนพูด ชายหนุ่มหันหลังเดินจากไปทั้งรอยยิ้มมีชัยที่มารีน่าไม่เห็น
   "...เซ็ทสึนะ"

----------------------------------------------------------------------



ฐานกองกำลังเซเลสเทียลบีอิ้ง ลากราน3(กลับมาปิดท้าย)

 เวลานี้ลิเลียซ่อมแซมหุ่นเสร็จแล้ว เธอเลยมาที่ห้องใช้ทดสอบระบบที่ๆทุกคนอยู่ดูผลกันอยู่
   "ลิเลีย" เสียงเอียนเรียก 
   "คุณเอียน!" ลิเลียเข้าไปหา เอียนถือแผ่นกระดาษใบหนึ่งในมือ
   "มาไม่ทันเลยอดเห็นนะ ฉันก็เลยเอาเจ้านี่มาให้" 
   "ข้อมูลประสิทธิภาพของดับเบิ้ลโอ ควาต้าสินะค่ะ" ลิเลียรับกระดาษที่เอียนถือมาดู ชายผมดำตกใจเล็กน้อยที่หญิงสาวรู้เร็วกว่าที่คิด
   "ใช่ ขอบใจที่ซ่อมแซมฮารูทในส่วนของฉันนะไปพักผ่อนเถอะ" ชายผมดำจับไหล่หญิงสาวเป็นเชิงขอบคุณ ลิเลียยิ้มดีใจที่มีคนเป็นห่วง
   "ไม่เป็นไรค่ะ ช่วยๆกันได้ก็ต้องทำนะ"
   "บางครั้งก็นึกถึงตัวเองบ้างก็ดี อย่าลืมว่าหน้าที่ของเธอคือกันดั้มไมสเตอร์นะ" เอียนบอก ลิเลียยิ้มแห้งพลางพยักหน้า
   "แล้วคุณเซ็ทสึนะล่ะคะ? กลับไปพักที่ห้องเหรอ?" 
   "...อืม ช่วงนี้ดูหมอนั่นจะคิดอะไรในสิ่งที่ฉันเองก็ตอบไม่ได้"
   "คิด?"
      ลิเลียละความสนใจจากกระดาษผลทดสอบ ก่อนเอียนจะพูดต่อ
   "เฮ้อ...นานๆทีก็ต้องปล่อยให้คนเราค้นหาตัวเองบ้างเป็นธรรมดา" ลิเลียฟังที่เอียนพูด เธอในตอนนี้ก็เดาไม่ได้ว่าเซ็ทสึนะคิดอะไร จิตใจของเขานั้นเข้าถึงยากเกินกว่าที่คิด
   "นั่นสินะคะ"






ห้องพักของเซ็ทสึนะบนยานปโตเลไมออส 
   ชายหนุ่มผมดำทิ้งตัวลงนอนตั้งแต่เข้ามา ห้องที่เปิดไฟสลัวๆเพียงแค่ให้มองเห็นลางๆทั้งโถแก้วที่บรรจุดอกไม้สีเหลืองก็วางไว้บนโต๊ะ
   "....." เซ็ทสึนะนอนฟังเพลังที่เปิดจากเครื่องอัดเสียง เป็นเพลงเดียวที่ตนรู้จักและเก็บเอามาฟังผ่อนคลายหลังการทำงาน


 ย้อนที่มาของเพลง

  ตอนที่อยู่ฐานคาตาลอนนั่นเอง ลิเลียได้ยืนเครื่องบันทุกเสียงขนาดพกพาเท่ากำมือให้เซ็ทสึนะ
   "คุณเซ็ทสึนะเอาไปฟังไหมคะ เห็นหัวหน้าคาตาลอนเขาเก็บบันทึกเสียงเอาไว้...เป็นเพลงที่ฉันเคยเล่นให้คุณฟังตอนที่เรามาคุยกันครั้งแรก"
   "เพลง?" ชายหนุ่มผมดำดูแปลกใจจากน้ำเสียง หญิงสาวผมขาวพยักหน้าก่อนจะเปิดเล่นเพลง
   "ฉันว่าฟังจากต้นฉบับดีกว่านะคะ เหมือนว่าคนร้องต้องการจะสื่อถึงคนแบบคุณก็ได้"
   "สื่อถึงฉัน...ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้น? ฟังใครพูดมากันล่ะ" เซ็ทสึนะถาม ลิเลียยิ้มแก้มปริ เธอหันหลังให้เขาก่อนจะพูด
   "ปล่าวนี่คะ ฉันว่าคุณนั่นแหละที่รู้ดีที่สุดว่ามันคืออะไรนะ"

จบการย้อน



   "เพลงของเธอ..." เซ็ทสึนะพึมพำกับตัวเอง พอรู้ตัวเพลงมันก็เล่นจบแล้วชายหนุ่มจึงกดปุ่นให้มันเล่นวนซ้ำกันต่ออีกครั้ง ในหัวก็นึกถึงกลุ่มเด็กๆในอาซาดิสสถานที่เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่จะได้พบกันอีก
   "ตอนนี้คงสบายกันสินะ รวมทั้งเธอด้วย" 
 ดวงตาสีส้มแดงราวกับอาทิตย์อัสดงค์ปิดลงในไม่ช้า ความเหนื่อยล้าทางจิตใจเข้าครอบงำให้เจ้าของร่างพักผ่อนอยู่เงียบๆ ใบหน้าทั้งเด็กๆที่ตนต้องการปกป้องกับผู้หญิงที่ถามถึงความสุขของเขา

มันกำลังวนเวียนอยู่ไม่มีคำว่าจะเลือนลางหายไปไหน




-----------------------------------------
   ไม่มีอะไรมาก แค่ให้รู้ถึงความรู้สึกของทุกคนกับแผนการปริศนาฝ่ายศัตรู
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

41 ความคิดเห็น

  1. #29 faza205317 (@faza205317) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 07:13
    เซ็ตซึเธอคงไม่ดูคู่กับน้องเราสินะ มารีน่าเราก็ชอบนางนะ แต่น้องเราอ่าาา
    #29
    0
  2. #16 polytome (@polytome) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 18:28
    น้องคู่กับใครอ่าาา อยากให้คู่กับเซ็ตสึนะจัง จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #16
    0
  3. #15 Pattamawan (@fanlovelove) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 09:17
    ง่าาพระเอกเรื่องนี้คือใครหนาา อ่านมาหลานตอนละ ลุ้นๆๆรึว่าจะเป็นเซตซึ
    #15
    0