[FanFic] Mobile Suit Gundam OO ข้ามมิติมาเป็นกันดั้มไมสเตอร์พระผู้ช่วย

ตอนที่ 7 : ตอนที่7ภารกิจ(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    25 มี.ค. 63

 





 Mobile Suit Gundam OO 
ข้ามมิติมาเป็นกันดั้มไมสเตอร์พระผู้ช่วย

บทที่7:ภารกิจ(ใบหน้าชายหนุ่มที่คุ้นเคย)



   
   ผ่านไปสามวันกับการอยู่ที่ฐานคาตาลอนซึ่งก็ได้รับข่าวดีจากทีเอเรียถึงการสืบความลับในประเทศรัสเซีย สุเมรากิได้รับข้อความในเวลาต่อมาก็รีบเรียกทุกคนมาประชุมกัน

   เซ็ทสึนะยังคงอยู่ในอาซาดิสสถาน เขาไปเยี่ยมเด็กๆกลุ่มหนึ่งในช่วงเวลาสองปีที่หายไปแม้จะมีภารกิจบนอวกาศแต่เขาก็มีเวลาลงมาที่โลกจนได้มาสนิทกับเด็กๆกลุ่มหนึ่งในหมู่บ้าน เด็กๆเหล่านั้นเองก็รักเขาและดีใจทุกครั้งที่ตนมาหา

   "พี่ชายหนูให้ค่ะ" เด็กสาวผมสีน้ำตาลแดงยื่นมงกุฏดอกไม้สีเหลืองให้
   "ทำให้ฉันเหรอ?"
   "ค่ะ! ก็พี่ชายไม่ค่อยจะได้มาที่นี่บ่อยๆ หนูกลัวว่าจะไม่ได้ทำให้เพราะทุกคนได้หมดแล้ว" 
   "ขอบใจ เซซิล" ชายหนุ่มลูบหัวเด็กสาวเบาๆพร้อมเรียกชื่อเธอ เด็กสาวอมยิ้มแก้มแดงมีความสุขและรับมงกุฏดอกไม้ช่อเล็กมา
   "พี่ชายครับ เล่าเรื่องการเดินทางให้ฟังอีกสิครับ พวกผมอยากฟัง" เด็กชายสองสามคนวิ่งเข้ามาหาเขา เซ็ทสึนะคลี่ยิ้มน้อยๆ
   "อยากฟังเรื่องอะไรล่ะ"
   "เรื่องในเมืองก็ได้ครับ ผมอยากรู้ว่าคนในเมืองเขาทำอะไรกัน" 
   "เมือง...ก็ใช้ชีวิตแบบพวกเธอ มีเพื่อนให้สนุกแบบนี้เหมือนกัน" เซ็ทสึนะเริ่มเล่า เด็กๆมานั่งล้อมเขาอย่างสนอกสนใจ
   "แล้วมีดอกไม้สวยๆรึเปล่าค่ะ?" เซซิลถาม
   "มีสิ ทุกทีก็มีดอกไม้แบ่งบานได้เสมอ" 
 
 ใบหน้าพวกเด็กๆยิ้มแย้มเบิกบาน คำพูดของเซ็ทสึนะช่วยให้พวกเขามีความหวังที่อยากจะเป็นผู้ใหญ่ที่ดีแม้จะอยู่ท่ามกลางทะเลทรายก็ตาม
   "...!" ดวงตาสีส้มแดงตกใจเล็กน้อย เมื่อรู้สึกว่าเครื่องส่งสัญญาณในกระเป๋ามันสั่น

   'ถึงเวลาแล้วสินะ'
   "พี่ชาย ถ้าพวกผมอยากเป็นทหารจะทำได้ไหม?"
   "เอ๊ะ!" เซ็ทสึนะมองตาเบิกกว้าง
   "พวกเราอยากปกป้องประเทศนี้น่ะครับ คุณพ่อคุณแม่บอกว่าทุกคนทำสงคราม ถ้าอยากหยุดสงครามก็ต้องเป็นทหาร" เด็กชายคนหนึ่งเสริม เซ็ทสึนะก้มหน้านิ่งในหัวไม่รู้จะตอบยังไง
   "...มันอันตรายเกินไป ลีด,ชเนย์ถ้าพวกเธอบาดเจ็บก็ต้องมีคนเสียใจ" ชายหนุ่มก้มตัวลูบหัวเด็กชายสองคนแรกที่ถามเขา
   "งั้นเมื่อไหร่สงครามจะจบลงล่ะครับ พ่อกับแม่มักจะพูดว่าเห็นแสงระเบิด...ผมอยากให้มันจบลง" ชเนย์พูด ความรู้สึกของเด็กคนหนึ่งที่อยากให้สงครามหายไปเพื่อครอบครัวยิ่งทำให้เซ็ทสึนะร้อนใจ
   "เป็นทหารใช่ว่าสงครามจะจบลง การปกป้องประเทศนี้มันมีอยู่มากทายโดยไม่ต้องเป็นทหาร"
   "แล้วต้องทำยังไงล่ะครับ?"
   "...พวกเธอเปิดใจคุยซึ่งกันและกัน คอยช่วยเหลือไม่ทะเลาะกันก็จะสร้างความสงบสุขและเป็นปราการปกป้องตัวเองได้แล้ว" เซ็ทสึนะบอก ชายหนุ่มดึงตัวเด็กๆเข้ามากอดหลวมๆ
   "ฉันต้องไปแล้ว เป็นเด็กดีกันนะ"
   "พี่ชายจะไปแล้วเหรอ? แล้วจะกลับมาเมิ่อไหร่ค่ะ?" เซซิลถามเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้
   "ไม่รู้สิ แต่ได้เจอกันอีกแน่นอน" 
   "สัญญานะครับ/ค่ะ" 
   "สัญญา"

 เซ็ทสึนะเกี่ยวก้อยสัญญากับเด็กๆทุกคน ก่อนจะรีบกลับไปฐานคาตาลอนด้วยความเร่งรีบ


   "เห...อ่อนโยนกว่าที่คิดแฮะ" 

 เงาเลือนลางของผู้ชายคนหนึ่งเฝ้ามองเหตุผลทั้งหมดอย่างเงียบเชียบเผยรอยยิ้มบางๆ แต่แสยะอย่างสนุกสนาน

   "จัดเซอร์ไพร์เบาๆให้ดีกว่า...เซ็ทสึนะ เอฟ เซเอย์" 


-------------------------------------


  

  


   "ลิเลียส่งไขควงมาให้ที"
   "ค่ะ..."

 บนยาน เอียนกำลังซ่อมแซมส่วนหนึ่งของตัวระบบป้องกันของยานเผื่อส่วนสารเคมีที่จะทำให้ตัวยานเสื่อสภาพได้

   "สุเมรากิบอกว่าอะไรบ้าง?"
   "...ถ้าคุณเซ็ทสึนะขึ้นยานเราก็จะออกจากคาตาลอนทันทีค่ะ สภาพความแข็งแรงเกินสามร้อยเปอร์เซ็นแล้วนะ" ลิเลียในชุดนักบินบอกผลรายละเอียดจากโน้ตบุ๊คที่ปรากฏให้ตนเห็น เอียนยืนขึ้นและเก็บของเข้าที่
   "ไม่รู้ว่าจะพอไหมนะ ถ้าไปเจอสารเคมีแล้วถูกบุกมากๆโลหะได้เสื่อมสภาพแน่ ต่อให้ใช้แทนซั่มก็เพียงแค่ช่วงหลบหนี...บุกแล้วก็ต้องหลบเร็วด้วย"
   "เข้าใจค่ะ คุณเซ็ทสึนะเนี่ยหายไปไหนก็ไม่รู้ปกติเขาเก็บตัวเงียบแบบนี้อยู่แล้วเหรอค่ะ?"
   "...ก็ประมาณนั้น เป็นอินโนเวเตอร์ก็มีเรื่องที่เราไม่เข้าใจเขาบ้างเรื่องธรรมดา" เอียนตอบส่งๆไป ลิเลียวางโน้ตบุ๊คลงก่อนจะมองไปที่ดับเบิ้ลโอ เซเว่นซอดเครื่องของเซ็ทสึนะ
   'เปล่าเลย เซ็ทสึนะเขาต้องการทำความรักกว่าที่คิด...เขาโหยหาคำว่าแม่'


   "แย่แล้ว!" ไลล์ร้องเสียหลงรีบวิ่งไปที่โมบิลสูท 
   "เกิดอะไรขึ้น?" เอียนถาม
   "มีโมบิลสูทลึกลับโจมตีอาซาดิสสถานน่ะ ไม่รู้จะเป็นพวกASรึเปล่านะครับ" อาเลลูย่าตอบ ลิเลียใจหายรีบเข้าไปประจำการที่โมบิลสูทของตน
   "โจมตีแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน?" หญิงสาวผมขาวรีบเซ็ทระบบตัวเครื่อง ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้
   "เอียน! ทุกอย่างพร้อมใช่ไหม?" เซ็ทสึนะในชุดนักบินวิ่งไปที่หุ่นพลางถามเสียงร้อนรน เอียนเห็นก็แอบตกใจ
   "ไปไหนมา! คนอื่นเขารู้แผนการกันหมดแล้วเหลือนายคนเดียว!"
   "เรื่องนั้นฉันรู้หมดแล้ว! เตรียมตัวด้วยล่ะยานจะไปช่วยอาฅาดิสสถานพร้อมกับไปรัสเซียเลย" ชายหนุ่มบอกและเข้าไปในหุ่น
   "ว่าไงนะ! เข้าใจแล้วเป็นไงเป็นกันล่ะ"



  ห้องบัญชาการ

    

  สุเมรากิสั่งลูกเรือออกยาน ปโตเลไมออสเคลื่อนตัวด้วยความเร็วออกจากฐานคาตาลอนมุ่งไปที่อาซาดิสสถาน

   "เป็นเรื่องบ้าบิ่นที่สุดเท่าที่เคยเจอมาเลยก็ว่าได้นะ โมบิลสูทไปโจมตีประเทศที่สงบแบบนั้น" ลาสเซ่ว่าอย่างหัวเสีย
   "เหตุผลมันคืออะไรกันนะ?....ลาสเซ่บินขึ้นที่สูงในระยะหกร้อยเมตรขึ้นไปนะ เราจะไม่ให้โมบิลสูทเหล่านั้นเห็นยาน ส่วนเฟลแจ้งกันดั้มทั้งสามเครื่องให้ออกตัวทันทีและฮารูทคอยอยู่เพื่อใช้พลังงานแทรนซั่มนะ ในกรณีที่กำจัดศัตรูเสร็จให้ใช้ม่านGN หลบกลับมา!" สุเมรากิสั่ง 


  สัญญาณออกตัวถูกส่งออกไป ตามด้วยซาวี่กันดั้ม

   "หรือว่า!...พวกASตั้งใจจะขู่อาซาดิสสถานที่ไม่ยอมร่วมมือแน่เลย" 
   "นี่! ออกตัวได้แล้วมั้งคนอื่นเขาไปกันแล้วนะ" เอียนเตือน ลิเลียสะดุ้งรีบเหันมาสนใจกับหนาที่ของตน
   "ค่ะ!...ลิเลีย วีเลต้า...ซาวี่กันดั้ม ออกตัวได้!"



   บึ้ม! โครม! 
   
  เสียงระเบิดดังขึ้นเป็นระยะ กันดั้มทั้งสามที่อยู่เหนือเมืองเห็นแสงสีส้มเป็นทาง
   
   "ระบุได้ว่าน่าจะมีโมบิลสูทประมาณห้าเครื่องค่ะ เราจะลงไปพร้อมกันเลยไหม" ลิเลียถามคนอื่นๆ 
   "ฉันคนเดียวก็พอ"
   "หา!!!!"
 ดับเบิ้ลโอ เซเว่นซอดลงดิ่งตรงไปขางล่างด้วยความเร็ว ทิ้งให้อีกสามเครื่องงุนงง
   "จะบ้าตาย พุ่งไปแบบนั้นจะถูกเห็นไหมนะ" ไลล์พูด
   "คุณไลล์ ไหนๆเราก็มีอาวุธโจมตีอย่างชิลด์บิทกับฟันเนล ตอนนี้เราสนับสนุนคุณเซ็ทสึนะจากบนนี้กันดีกว่าดีไหมค่ะ" 
   "นั่นสิ เอาตามที่เธอว่าก็ดี"
   "ปล่อยฟันเนล!" แท่งโลหะแปดชิ้น กระจายตัวลงไปข้างล่างตามการควบคุม และชิลด์บิทของเซบันย่าก็ช่วยในเรื่องการโจมตีสนับสนุน

   "เกิดอะไรขึ้น! โมบิลสูทพวกนั้นถึงได้มาโจมตีอาซาดิสสถาน" มารีน่าวิ่งยืนดูภาพที่เมืองถูกย้อมไปด้วยควันสีดำ แม้จะไม่ได้มากแต่ก็เป็นภาพที่ไม่น่าดูเลย
   "เจ้าหญิงอันตรายนะครับ รีบหลบเข้ามาก่อน" เบอร์นาร์ดพูด 
   "นั่นมัน!..." มารีน่าตกใจ ดวงตาของเธอสบไปที่โมบิลสูทสีน้ำเงิน-ขาว มันกำลังทำลายโมบิลสูทไม่ทราบสังกัดไปที่ละตัว
  ฟันเนลของซาวี่กันดั้มสร้างม่านป้องกันบ้านเมืองที่จะถูกลูกหลงจากชิ้นส่วนที่ถูกทำลาย 
   "กันดั้ม...กันดั้มงั้นเหรอ?" 

ไลล์ส่งสัญาณเข้าไปในตัวเครื่องของเซ็ทสึนะ
   "เซ็ทสึนะ รีบกลับมาเร็ว!มิสสุเมรากิจะใช้แทรนซั่มแล้วนะ ไม่งั้นนายตามความเร็วยานไม่ทันแน่"
  เซ็ทสึนะมองดูไปรอบๆมอง เขาเห็นเด็กๆที่เขาเพิ่งจะแยกตัวออกมาปลอดภัยทุกคนก็โล่งใจก่อนจะทำตามที่ไลล์บอกมา
  มารีน่ามองไปที่โมบิลสูทสีน้ำเงิน-ขาว มันกไลังออกห่างจากเธอไปทุกๆที
   "หุ่นตัวนั้น...เซ็ทสึนะ"

 หลังจากนั้นไม่นานเหตุการณ์ก็สงบลงอย่างปลอดภัย แม้ไม่มีใครบาดเจ็บแต่ก็ขวัญเสียกับเรื่องที่เกิดขึ้นกันไปหมด
   "เจ้าหญิงครับ ตอนนี้เราส่งหน่วยเเพทย์กับช่างเทคนิคไปเรียบร้อยแล้วครับ" เบอร์นาร์ดแจ้ง มารีน่าพยักหน้า
   "เพราะอะไรกันนะ? ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้" เจ้าหญิงลำดับที่หนึ่งกุมมือตัวเองแก้ความกลัวไว้ ในใจนั้นไม่สงบเลยเมื่อรู้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
   "ใจเย็นๆก่อนนะครับ ตอนนี้เราควรสนใจความปลอดภัยกับสถานการณ์บ้านเมืองก่อนดีกว่านะครับเจ้าหญิงมารีน่า" ชอนเดินเข้ามา เบอร์นาร์ดหลบทางให้
   "คุณชอน..."
   "บางทีถ้าให้ผมคิดว่าทำไมเราถึงโดนโจมตี...อาจจะเกี่ยวกับการไม่เข้าร่วมองค์กร----"
   "อะแฮม! เจ้าหญิงมารีน่าผมขอตัวก่อนนะครับ มีอะไรเรียกได้ตลอดนะ" เบอร์นาร์ดรู้ว่าชอนจะพูดอะไร เขารีบหยุดไว้ก่อนเพราะไม่อยากให้มารีน่าดูว่าเขานั้นมีความรู้เยอะเกินไป
   "ไม่เป็นไรค่ะคุณเบอร์นาร์ด งานที่เหลือฉันจัดการเองได้...คุณไปพักผ่อนเถอะ"
   "...ครับ"
 เบอร์นาร์ดเดินออกมาเงียบๆ จนถึงมุมลับตาคนชายในชุดสูทหยิบมือถือเข้ามาส่งข้อความถึงใคนบางคน
   "ต้องแจ้งท่านเกราฟ...ทำให้เราต้องเสียโมบิลสูทไปฟรีๆ" 

--------------------------------

 ปโตเลไมออส

   "เฮ้อ...มันก็น่าแปลกจริงๆ"
   "ค่ะ แม้แต่ฉันเองก็คาดการณ์ไม่ถูกว่าทั่งหมดนี้มันจะเชื่อมโยงไปถึงสิ่งไหนและมีเป้าหมายอะไร" มารี่นั่งกอดอกคิด นักบินทุกคนมารวมตัวกันคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น 
   "แบบนี้ยิ่งน่าเป็นห่วงว่าจะมีเกิดขึ้นอีกไหม ทางอาซาดิสสถานเองก็ไม่มีกำลังอาวุธมากพอจะต่อต้านได้...แถมโมบิลสูทที่เห็น มันไม่คล้ายของประเทศไหนซักประเทศ" ไลล์พูดเสียงหงุดหงิด ลิเลียเห็นด้วยแต่ไม่ได้เเสดงความเห็น
   "มีพวกเดียวที่เป็นไปได้...ไม่สิ...มีแค่พวกนั้นแค่คนเดียว" เซ็ทสึนะพูดขึ้นกลางวงสนทนา ทุกคนพร้อมใจมองมาที่เขา
   "องค์กรแนวหน้ามนุษย์ชาติAccuracy Symbol มีแค่พวกนั้น" เซ็ทสึนะกำหมัดแน่น สีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์แต่น้ำเสียงกับมือนั้นเเสดงออกชัดเจน
   "มีความเป็นไปได้ไหมค่ะว่าพวกเขาโจมตีประเทศที่ไม่เห็นด้วยกับองค์พวกเขา" มารีเอ่ยขึ้น
   "ก็อาจจะ แต่ต่อให้เป็นแบบนั้น..." อาเลลูย่าก้มหน้า
   "เราก็เข้าไปยุ่งไม่ได้ เพราะพวกเราเองก็ต้องไปทำลายฐานที่ผลิตอาวุธของพวกมันก่อน" เซ็ทสึนะพูด หญิงสาวผมขาวถอนหายใจมองไปที่โมบิลสูทผ่านกระจกใส
   'สปาย...ต้องมีสปายแฝงตัวอยู่ในอาซาดิสสถานแน่ๆ แต่เราในตอนนี้' ลิเลียคิด เธอมองไปยังสมาชิกกันดั้มไมสเตอร์ด้วยกันก็รู้สึกผิดที่ไม่สามารถบอกสิ่งที่คิดไว้ได้
   'เราก็ไม่สามารถแยกตัวออกไปได้ ถึงออกไปก็ใช่ว่าจะช่วยได้...เพราะเราคือกันดั้มไมสเตอร์ของเซเลสเทียลบีอิ้งไม่ควรไปยุ่งกับปัญหาของผู้อื่นหากไม่ใช่คำสั่ง'




   "ให้ตายสิ เอาจนได้สินะชอน" โซลเดอร์ เกราฟนั่งอ่านข้อความที่ถูกส่งมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม 
   "นั่นมันเป็นแค่รุ่นทดลองที่ขับอัตโนมัติ อย่าบอกนะว่าไม่รู้ถึงได้รีบส่งข้อความมาแบบนี้" คาเลียยกกาแฟมาให้
   "หมอนั่นมันก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่เชื่อใจคนที่ฉันให้สิทธิพิเศษทำอะไรก็ได้เลย" โซลเดอร์หัวเราะเบาๆพลางหยิบกาแฟขึ้นมาดื่ม
   "กัปตันค่ะ มีข้อความจากคาซัคสถานว่าผลิตอาวุธกับโมบิลสูทรุ่นใหม่เสร็จแล้วจะให้ส่งมาเลยไหม"
   "...เสร็จเร็วดีนี่นา บอกทางนั้นไปว่าเราจพส่งนักผิดของเราไปแทน" คาเลียขมวดคิ้วสงสัย 
   "หมายความว่ายังไงค่ะ? กัปตันจะให้นักบินยอดฝีมือของเราทดสอบใช้เลยงั้นเหรอคะ"
   "ใช่..." โซลเดอร์ตอบสั่นๆ ชายผู้นำองค์กรยืนขึ้นพลางเปิดภาพฉายขึ้นหน้าจอหลังห้องทำงาน
   ภาพแผนที่โลกและมีจุดสีแดงจุดหนึ่งกำลังเคลื่อนที่อยู่จุดเดียวทั้งภาพ
   "นี่มัน..."
   "คิดว่าชอนมันทำไปเพื่อสนุกงั้นเหรอ...ผิดแล้วล่ะ" โซลเดอร์ยิ้มมองไปที่จุดสีแดงราวกับจะกินให้ได้
   "อย่าบอกนะว่ามันคือเครื่องติดตาม!" คาเลียพูด
   "ถูกต้อง โมบิลสูทอัตโนมัตินั่นฉันสั่งให้มันติดเครื่องติดตามขนาดเท่าเหรียญตรงส่วนไหนก็ได้ของโมบิลสูทพวกนั้น"  คาเลียยืนอึ้ง เมื่อมองดูก็เห็นว่าจุดสีแดงเคลื่อนไปที่รัสเซียช้าๆ
   "...พวกมันจะไปรัสเซีย ต้องขอบคุณที่จะเป็นคู่ซ้อมให้นักบินของทางเราจริงๆ"
   "อย่างงี้นี่เอง ถ้าเป็นแบบนี้เราก็จะได้เปรียบเรื่องสภาพแวดล้อมทางสภาพอากาศสินะค่ะ"
  หญิงสาวผู้เป็นมือขวาเผยรอยยิ้มปีศาจ เธอรู้แผนการทั้งหมดของหัวหน้าตนเองแล้วว่าเขาจะจัดการกับพวกหนูที่กำลังจะติดจันทร์ยังไง
   "คงอีกสิบชั่วโมงเลยกว่าจะถึง แถมช่วงนี้หิมะก็แรงสะด้วย...สนุกแน่ๆ" โซลเดอร์พูด คาเลียรีบส่งข้อความแผนการให้นักบินที่จะเตรียมตัวไปที่คาซัคสถาน ประเทศรัสเซียทันที



   "ทุกคน ภารกิจใหม่มาแล้ว"
   "คืออะไรเหรอ?"

  ในห้องสีดำอันว่างเปล่ามีไฟสลัวๆ กลุ่มคนจำนวนสามคนนั่งจับกลุ่มอยู่ด้วยกัน
   ชายหนุ่มผมสีเงินเปิดดูข้อความที่ส่งมาแล้วอ่านให้ทุกคนฟัง
   "ให้ไปคาซัคสถานตอนนี้เหรอ?" ชายหนุ่มผมสีแดงดำพูดเสียงเบื่อๆ ขณะที่ข้างๆมีหญิงสาวผมสั้นสีน้ำตาลมองหน้า
   "เห็นบอกว่าโมบิลสูทสำหรับพวกเราเสร็จเรียบร้อยแล้วน่ะ แถมมีโอกาสจะต้องปะทะกับเซเลสเทียลบีอิ้งด้วย"
   "เซเลสเทียลบีอิ้ง...รู้ตัวเร็วจังว่าฐานทัพอาวุธพวกเราอยู่ที่ไหน" หญิงสาวผมสั้นสีน้ำตาลพูด
   "รีบไปเตรียมตัวกัน เราจะต้องไปถึงก่อนพวกเขา...ฮาร์ท,เมย์"
    "รับทราบ กิลเบิร์ต"
 
   คนทั้งสามเดินออกจากห้องสีดำพร้อมกัน แววตาของพวกเขาต่างเย็นชาและไร้แววแห่งชีวิตที่พร้อมในการปฏิบัติภารกิจ

----------------------
 ขอโทษที่หายไปนานค่ะ 25/03/63
   
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 เมษายน 2563 / 23:40

    สนุกมากเลยครับ เนื้อเรื่องดีมาก

    #12
    0
  2. #11 Rnozero (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 01:58

    Yes ขอบคุณมากครับที่อัพเดทตอนล่าสุดขอให้มีสุขภาพแข็งแรงนะครับ

    #11
    0
  3. #10 -Luna- (@AkiSoras) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 15:29

    มาเเล้วๆ
    #10
    0