[FanFic] Mobile Suit Gundam OO ข้ามมิติมาเป็นกันดั้มไมสเตอร์พระผู้ช่วย

ตอนที่ 6 : บทที่6:ภารกิจ(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    8 ก.พ. 63

   







 Mobile Suit Gundam OO 
ข้ามมิติมาเป็นกันดั้มไมสเตอร์พระผู้ช่วย

บทที่6:ภารกิจ(แผนการเยือนเมืองหิมะสีดำ)




 ภายในประชุมฐานคาตาลอน 

   "หาข่าวได้มากขนาดนี้เชียว"
   "เรื่องเล็กน้อยเอง พวกASมีความผิดอยู่มากแต่ไม่โดนยกเลิกองค์กรก็เพราะความสามารถโซลเดอร์ เกราฟที่เป็นคนเปิดโปงตัวจริงของA-laws เขาจึงได้รับสิทธิพิเศษกว่าคนอื่น"

  บนโต๊ะมีเอกสารหลายแผ่นวางทับกันหลายฉบับรวมทั้งหนังสือพิมพ์เป็นข่าวเกี่ยวกับแนวหน้ามนุษย์ชาติAccuracy Symbol

   "ทำไมถึงเรียกพวกเขาว่าASค่ะ? หรือมันเป็นชื่อตัวย่อจากอักษรองค์กร" สุเมรากิถาม มือเธอหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งมาเปิดอ่านดู หัวหน้าคาตาลอนเคล้าส์ กราโด้พยักหน้ารับ
   "เคียงแค่เปิดโปงความจริงก็สามารถสร้างองค์กรได้เเล้ว เขาเป็นใครกันแน่นะ"  

   "แต่ก่อนอื่นพวกเราก็ได้ข้อมูลของพวกนั้นแล้ว รายละเอียดเห็นได้ชัดเลยว่าพวกนั้นใช้อำนาจกดข่มประเทศต่างๆ" ไลล์พูด ตอนนี้กันดั้มไมสเตอร์ทุกคนก็มายืนฟังด้วย 
   "ถูกต้อง เท่าที่รู้คนที่เปิดเผยเรื่องระบบเทรนซั่มของพวกเธอ...ก็คือเขา" เคล้าส์เสริม แผนที่โลกถูกกางออกให้เห็นถึงสัญลักษณ์จุดอันตรายสีแดงทั่วโลก สุเมรากิเห็นแล้วก็ขมวดคิ้วคิด
   "จุดสีแดงพวกนี้คือกลุ่มย่อยที่กระจายทั่วโลก ทั้งในอวกาศก็ยังมีตอนนี้เรายังระบุได้ไม่หมด"
   "มีนับสิบแห่งเลย" อาเลลูย่าตะลึงกับจุดสีแดงบนแผนที่โลก ลิเลียหรี่ตาลงต่ำมองสีหน้าทุกคนที่เคร่งเครียด....แต่เธอรู้ดีว่าเขาเป็นใคร
   'อย่าได้ดูถูกพวกเขาเชียวล่ะ เพราะนี่คือการทดสอบพวกคุณแต่ฉันจะช่วยแน่นอน' เธอคิด
   "ขอบคุณมากสำหรับข้อมูลค่ะ พอจะคิดแผนการได้บ้างแล้ว" สุเมรากิพูด ทุกสายตาจ้องมาที่เธอเป็นทางเดียวกัน
   "แผนการเหรอ! สมกับเป็นมิสสุเมรากิ" ไลล์พูด ลิเลียแอบเห็นด้วยในใจ
   "ว่ามาสิสุเมรากิ" เซ็ทสึนะพูด
   "ฉันสงสัยตรงจุดหนึ่งในแผนที่....รัสเซีย...ในที่ที่คนปกติแม้แต่ทหารก็เข้าไม่ได้หากไม่มีคนอนุญาต" ดวงตาสีน้ำตาลเล็งไปพื้นที่ที่ใหญ่แทบเอเชีย ลิเลียสงสัยจึงเดินเข้ามาดูใกล้เท่านั้นเธอก็เข้าใจในทันที
   "เมืองหิมะสีดำ...คุณสุเมรากิคิดว่าที่นั่นทำไมเหรอค่ะ" ลิเลียถาม
   "เธอรู้จักรึ?" 
   "ค่ะ! ที่นั่นเป็นที่อุคสาหกรรมแน่นหนามากจนมีการปล่อยควันของเสียออกจากโรงงาน เขาบอกว่าของเสียที่ออกมามากขนาดมีมลพิษในอากาศจนหิมะกลายเป็นสีดำ คนปกติไม่สามารถเข้าไปได้เพราะมันอันตรายต่อระบบทางเดินหายใจและแถวนั้นก็ไม่มีคนอาศัยด้วย ถึงมีก็น้อยเพราะรัฐบาลต้องป้องกันไว้" ลิเลียบอก สุเมรากิหยิบปากกาสีดำมาขีดวงกลมพื้นที่ที่ลิเลียเพิ่งจะขยายความให้
   "จะไปรัสเซียสินะ เมือง
คาซัคสถาน" เคล้าส์พูดรู้ทันเพราะที่นั่นก็อยู่ในกลุ่มขององค์กรAccuracy Symbolเช่นกัน และดูน่าสงสัยที่สุด
   "เป็นไปได้ว่าที่นี่จะมีกำลังอาวุธของพวกเขาอยู่ อย่างน้อยก็ต้องแสดงให้ได้เห็นกันละนะ"
   "มันอันตรายอยู่นะคะเรื่องสารพิษจากหิมะสีดำ ถ้ามันละลายเพราะโดนความร้อนวัตถุก็จะถูกกัดกร่อนไปด้วย" ลิเลียพูด
   "ไม่ต้องห่วงเมื่อวันก่อนเอียนกับเซ็ทสึนะก็เหนื่อยกันมากในการปรับสภาพทั้งยานแล้วก็โมบิลสูทจนเสร็จ ฉันเชื่อว่ามันจะต้องทนได้ในสถานการณ์ที่เราจะไป"
   'อะไรนะ! งั้นที่วุ่นวายกันเมื่อตอนนั้นก็เพราะเตรียมการล่วงหน้า' ลิเลียคิด ถึงว่าสภาพของยานกับโมบิลสูทมันก็ไม่ได้เสียหายอะไรจนถึงขนาดต้องเช็คตรวจสอบ ที่แท้ก็ต้องเตรียมพร้อมในช่วงเวลาที่มีโอกาสสินะ
   "แล้วแผนการณ์คือยังไงค่ะ?" หญิงสาวผมสีขาวถาม
   "เราจะส่งคนไปสำรวจก่อนว่าที่นั่นใช่ที่ผลิตกำลังอาวุธแน่ชัดรึเปล่า เพราะASคือองค์กรในเกาหลีเหนือแถมเคยอยู่ภายใต้ของสหพันธ์ รัสเซียเองก็อยู่ภายใต้เช่นกัน" สุเมรากิอธิบาย
   "ส่งคนไป! ไม่ได้ให้ปโตเลไมออสไปหรือครับ" อาเลลูย่าถามเพิ่ม เพราะการจะส่งคนไปมันก็อันตรายพอสมควรถ้าไม่มีคนสนับสนุน
   "อย่าเพิ่งแตกตื่นกันสิ คนที่จะให้ไปน่ะเขากำลังเตรียมพร้อมอยู่บนอวกาศน่ะ....ถ้าลงมาจากข้างบนก็สะดวกกว่าเยอะแถมงานที่ต้องใช้ความอดทนก็เหมาะกับเขาที่สุดด้วย" สุเมรากิบอกพลางยิ้มมุมปาก ไลล์กับอาเลลูย่ามองหน้ากันทั้งสงสัยรวมทั้งคนของคาตาลอนด้วย
   "ทีเอเรีย...ออเด้" เซ็ทสึนะพูดขึ้น 
   "ทีเอเรีย?" ลิเลียมองหน้าเซ็ทสึนะสลับกับหน้าสุเมรากิที่ยังยิ้มอยู่ หญิงสาวเห็นถึงความมั่นใจของกัปตันกับสีหน้าที่นิ่งเฉยของชายหนุ่มผมดำ พวกเขาไว้ใจคนที่ว่าขนาดนั้นเลยรึ?เหมือนกำลังดูถูกมนุษย์ที่เธอสร้างขึ้นมาเลย
   'ถึงเวลาที่ทีเอเรียจะมาแล้วเหรอ ชักเป็นห่วงยังไงก็ไม่รู้'
   "จริงด้วย! ลืมทีเอเรียไปได้ยังไงนะพวกเราน่ะ" อาเลลูย่าพูด
   "อินโนเวเตอร์อย่างหมอนั่นก็อดทนอย่างที่พูดมาจริงๆ แล้วเวลานี้พวกเราต้องรออย่างเดียวเหรอ?" ไลล์มองสุเมรากิ ถึงสบายใจที่มีคนสังเกตุการณ์ให้แต่จะมานั่งกันเฉยๆคงจะเป็นชิวเกินไปนะ
   "ฟังจากน้ำเสียงแล้วดูอยากจะทำงานกันสิท่า ไม่ต้องห่วงน่าถ้ามันเป็นอย่างที่เราคาดการณ์พวกเราจะไปที่รัสเซียทันที เดินทางจากจุดนี้ไม่เกินสามชั่วโมงก็ถึง" สุเมรากิบอกเพื่อให้ทุกคนเข้าใจ
   "ไม่เชิงแบบนั้นครับ....แต่ถึงจะมีแผนผมว่าช่วงเวลาที่รอ เหมือนพวกเรากินแรงทีเอเรียมากกว่า" อาเลลูย่าพูด
   "แล้วอยากจะทำอะไรล่ะ? เราอย่าเพิ่งวู่วามเลยไว้ทีเอเรียติดต่อมาก่อนถึงตอนนั้นค่อยลงมือ" สุเมรากิพูด
 

_____________________________



  

 เมื่อประชุมเสร็จ เคล้าส์เดินแยกไปทางด้านหลังฐาน

  รถคันโปรดกับชีรินยืนรออยู่

     "อยากจะไปหาเจ้าหญิงมารีน่าขนาดต้องมารอเลย"

     "ก็ถึงเวลาแล้วนี่นา ถ้าไปไม่ตรงเวลาเดี๊ยวจะผิดสัญญากับเด็กๆอีก"

     "นั่นสิ นี่ก็หนึ่งเดือนแล้วที่เธอต้องกลับไปหาพวกเขา"

เคล้าส์เดินไปที่รถ ชีรินเดินเปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้างคนขับ

     "เราจะให้เซเลสเทียลบีอิ้งพักอยู่ที่นี่ก่อนจนกว่าพวกนั้นจะเคลื่อนไหวเหรอ"

     "ใช่! ถึงแม้สายสืบของคาตาลอนจะหาข่าวเรื่องที่พวกASใช้อำนาจบังคับผู้คน แต่สิ่งที่เราต้องทำก็คือการทำลายต้นตอไม่ใช่จัดการกับข่าวที่ได้มา" เคล้าส์พูดสีหน้าเคร่งเครียด เขาหยิบกุญแจมาสตาท์รถ

     "เพื่อไม่ให้พวกเขาใช้สื่อสร้างอิทธิพลปั่นป่วนกระแสของผู้คน เหมือนที่รายงานถึงเซเลสเทียลบีอิ้งตอนแรก...เคล้าส์เป็นไปได้ไหมที่ASจะควบคุมสื่อในการเผยแพ่ข้อมูล?" 

     "พูดได้ไม่เต็มปากหรอก เท่าที่รู้แน่ชัดตอนนี้การกระทำทั้งหมดที่เห็น...มันคือการประกาศสงครามกับเซเลสเทียลบีอิ้งให้โลกรับรู้!" ชีรินมองหน้าเขา เคล้าส์ถอนหายใจมือจับพวกมาลัยรถแน่น

     "พวกเราทำได้เพียงเเค่เฝ้าดูสังเกตุการณ์ และไม่ให้คนสำคัญของเราเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับASเด็ดขาด"

     "นั่นสินะ"

  

  รถคันสีน้ำตาลเคลื่อนที่ออกจากฐาน วิ่งไปบนทะเลทรายที่ร้อนระอุยามบ่ายจนผ้าที่คลุมปิดพัดตามสายลม ทรายสีส้มตลบเข้ามาข้างใน

     "ไปซะแล้ว จะว่าไปรถที่นี่ก็ยังเหลือเอาไปใช้ซักคันคงไม่เป็นไรมั้ง" มุมลับตาคน ชายหนุ่มผมวีน้ำตาลมองไปที่รถคันอื่นที่จอดเป็นระเบียบพร้อมใช้งาน หญิงสาวผมสีขาวก็มองตามเขาด้วย

     "จะเอาไปใช้ทำไมค่ะ? คุณไลล์มีธุระอะไรต้องไปทำเหรอ" ลิเลียถาม 

     "ไม่มีอะไรหรอก แค่เบื่อๆน่ะในเมื่อตอนนี้ไม่มีงานให้ทำก็เลยมีความคิดอยากจะไปอาซาดิสถานตามพวกเคล้าส์ไปก็ดี" ไลล์ตอบ ลิเลียอึ้งที่ชายหนุ่มบอก

     "ดูคุณทำตัวสบายๆจัง แต่จะไปเส้นทางก็ไกลอยู่นะค่ะ" ลิเลียพูดเสียงเหนื่อยๆ ไลล์ส่ายหน้าปฏิเสธ

     "เพราะเวลาทำตัวสบายๆของเรามันไม่ได้มีบ่อยไง โอกาสมีไว้ต้องคว้าแถมฉันก็อยากเห็นอาซาดิสถานที่ทุกคนเข้าใจซึ่งกันแล้วเหมือนกัน ลิเลียไม่อยากเห็นเหรอ" ไลล์ถามเสียงสูงมีเลห์นัย ลิเลียยิ้มแห้ง....อยากหาเพื่อนไปเที่ยวด้วยสิท่า ทั้งที่จริงไปคนเดียวก็ได้แท้ๆ

     "ก็ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ แต่ฉันกลัวตัวเองจะหลงทางมากกว่า...เพราะฉันไม่เคยไปที่นั่นเลย"

     "อะไรกันเรื่องแค่นี้เองฉันเป็นไกด์นำได้ ไม่ต้องกังวลเธอไม่หลงแน่นอน" ไลล์พูดอย่างมั่นใจเกินร้อย ลิเลียเหงื่อตกใบหน้าเริ่มเครียด

     'ฉันกลัวว่าคนที่อาซาดิสถานเขาจะมองเรายังไงมากกว่าค่ะ...การแต่งตัวของเรามันต่างออกจากพวกเขาชัดเจนเลยนะ จะโดนมองเหยียดๆไหมอีก'

     "ทั้งสองคนมาอยู่ที่นี่เอง! คุยอะไรกันอยู่ล่ะ" เสียงอาเลลูย่าทักขึ้น ไลล์กับลิเลียหันไปมองตามต้นเสียง

     "แค่ออกไปเที่ยวน่ะ พวกนายสนใจไปด้วยกันไหม?"

     "ไปเที่ยว?"

     "ใช่ ออกไปผ่อนคลายแถวๆบ้านเกิดใครบางคน" ไลล์พูดพลางมองเซ็ทสึนะกวนๆ คนถูกมองทำหน้าเฉยเหมือนเดิม
     "คอร์ดิสเหรอคะ?" ลิเลียพูด ทุกคนหันมามองเธอเป็นตาเดียวกันนึกสงสัยว่าทำไมเธอถึงรู้
     "ทำไมมองฉันแบบนั้นละคะ? ก็ใกล้กับอาซาดิสถานก็มีคอร์ดิสไม่ใช่เหรอ?....หรือ...ไม่ใช่;;;;" ลิเลียถามและฝืนยิ้มทำหน้าไม่รู้เรื่อง เธอเผลอพูดในสิ่งที่ทำให้คนอื่นไม่เข้าใจอีกแล้ว
     "เปล่า ถูกอย่างที่เธอพูด" เซ็ทสึนะบอก ลิเลียเลยโล่งใจ
     "พวกนายจะไปอาซาดิสถานกันเหรอ?" เสียงคนของคาตาลอนคนหนึ่งที่ได้ยินสิ่งที่พวกลิเลียคุยกันก็เดินเข้ามาถาม 
     "ไม่นึกว่าจะได้ยินนะ จะว่าอะไรไหมถ้าจะขอยืมรถไปใช้ซักคัน" ไลล์ถามและชี้นิ้วไปที่รถ
     "คุณไลล์เอาจริงสิคะ"
     "ก็จริงน่ะสิ จะล้อเล่นทำไม!" ไลล์ยืนยัน คนของคาตาลอนคนนั้นทำสีหน้าคิดซักพัก
     "ตามสบายเลย ยังไงเราก็เป็นพวกเดียวกันเเต่ช่วยใช้ถนอมๆหน่อยล่ะ" เมื่อได้รับอนุญาตก็ดูเหมือนจะเริ่มมีเรื่องให้ทำอย่างมีเป้าหมายเกิดขึ้น ไม่รอช้าไลล์ก็บอกให้ทุกคนไปเปลี่ยนชุดปกติเพื่อออกไปข้างนอก....ดูเหมือนเขาจะร่าเริงอยู่คนเดียวณเวลานี้
     "คุณเซ็ทสึนะก็จะไปเหรอค่ะ?" ลิเลียเดินมาถามเขา ชายหนุ่มมองหน้า เธอแอบตกใจบ้างเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขามองหน้าตรงๆ ไม่เหมือนทุกทีที่หญิงสาวต้องมีคำพูดอะไรมาช่วยเป็นตัวกระตุ้น
     "ถือโอกาสไปดูบ้านเกิดก็เท่านั้น" 
     "เข้าใจแล้วค่ะ^^;;;"
     






ห้องประจำยาน

    สุเมรากินั่งอ่านเอกสารที่ได้จากพวกเคล้าส์อีกทีให้ละเอียด ถึงปากจะบอกออกคำสั่งไปแล้วก็เถอะ แต่แผนมันจะต้องมีหลายๆอย่างเตรียมเอาไว้ ในช่วงเวลาที่ได้คำตอบจากทีเอเรียเราจะได้เริ่มแผนการใหม่ได้ทัน   

   "โซลเดอร์ เกราฟ อดีตรองผู้บัญชาการฐานลิฟต์วงโคจรเคยเป็นหัวหน้าพัฒนาโมบิลสูทของสหพันธ์กับควบคุมพลังงานแสงอาทิตย์ให้กับประเทศต่างๆ...." หญิงผมน้ำตาลเข้มนึกไม่เชื่อในสิ่งที่ตนอ่าน พอเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วว่าทำไมเขาถึงได้สร้างองค์กรกลางสหพันธ์ได้....ในเมื่อเป็นเพียงประเทศใต้อำนาจแต่ตอนนี้ไม่ใช่อย่างที่ว่าแล้ว

   "ชายคนนี้ต้องน่ากลัวมาก ถ้าการคาดการณ์ของเราถูกมันก็ช่วยยืนยันได้ว่ารัสเซียจะต้องมีส่วนจริงๆ...เฮ้อ!" 


   "ขออนุญาตค่ะ!" เสียงหญิงสาวผมสีขาวยาวเดินเข้ามา สุเมรากิหันมามอง
   "มีอะไรเหรอ?ลิเลีย"
    "...ฉันจะมาบอกว่าคุณสุเมรากิว่าจะเดินทางไปอาซาดิสถานกับพวกคุณไลล์ เลยมาบอกก่อนเผื่อหาพวกฉันไม่พบ" ลิเลียพูด สุเมรากิลดเอกสารในมือพลางอมยิ้มบางๆ มาขออนุญาตไปข้างนอกนี่เอง
   "อยู่นิ่งกันไม่ได้เลยนะ เธอก็จะไปด้วยงั้นสิ!ใครชวนล่ะ?"
   "ประมาณนั้นค่ะ...คุณไลล์เขาชวนว่าต้องพักผ่อนในเวลาที่มี ก็เลย..."
   "เข้าใจได้จ้ะ" สุเมรากิยิ้มอ่อนโยน ลิเลียยิ้มกลับแต่ไม่นานดวงตาของเธอก็ไปสะดุดกับเอกสารในมือของสุเมรากิ เอกสารในที่ประชุม
   "เอกสารพวกนั้น?"
   "ฉันยังอ่านไม่ละเอียดดีน่ะ เลยจะอ่านให้ละเอียดอีกครั้งนึง" กัปตันยานบอกก่อนละไปอ่านเอกสาต่อ หญิงสาวเห็นสีหน้าเธอดูเครียดก็เริ่มกังวล
   "ดูสีหน้าคุณดูเครียดนะคะ...มีอะไรรึเปล่า?" ลิเลียถามด้วยความเป็นห่วง 
   "ไม่มีอะไรหรอก ไปหาทุกคนเถอะป่านนี้รอเธอกันหมดแล้วมั้ง^^" สุเมรากิบอกไม่เป็นไรเพื่อไม่ให้ลิเลียกังวล งานแค่นี้สำหรับกัปตันมันเป็นเรื่องพื้นฐานที่ต้องเตรียมการณ์อย่างดี
   "....กัปตันเองก็ต้องพักผ่อนด้วยนะคะ เพราะคุณคือคนสำคัญของทุกคน" ลิเลียพูดทิ้งท้าย เธอหันหลังเดินออกไปทั้งใจที่เป็นห่วง
   "ขอบใจที่เป็นห่วง แต่ถ้าเป็นห่วงมากไปสิ่งนั้นจะมาฉุดความพยายามให้น้อยลงอย่างไม่ทันตั้งตัว" สุเมรากิแสดงสีหน้าจริงจังมากกว่าปกติ คนที่มีความสามารถโซลเดอร์ เกราฟยอมทิ้งตำแหน่งดีๆขนาดนี้จะให้เธอนิ่งนอนใจได้ยังไง
   "เมื่อทีเอเรียแน่ใจ พวกเราจะบุกไปจัดการที่นั่นทันที!"



  ลิเลียเดินกลับไปที่ห้องพักตัวเอง เธอเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกรมท่ากับกระโปงยาวสีดำสบายๆหญิงสาวยืนตรวจดูความเรียบร้อยของตัวเอง ผมสีขาวถูกมัดรวบเป็นหางม้ายาวเพื่อให้เรียบร้อย
 ก๊อกๆ!
   เสียงเคาะดังขึ้น หญิงสาวหันไปมองสงสัยเลยเดินไปกดรหัสห้องเพื่อดูว่าเป็นใคร
   "คุณอาเลลูย่า!" 
   "ห้องเราอยู่ใกล้กันไหนๆก็ไปพร้อมกันนะ" ชายหนุ่มผมสีเทาพูดเป็นมิตร ลิเลียชะโงกหน้าออกไปมองซ้ายขวา จนเพิ่งรู้ว่าเดินไปไม่ถึงสิบเก้าก็มีห้องพักเหมือนกันเมื่อรู้อย่างนั้นเธอก็ถึงกับหัวเราะเบาๆกับตัวเอง....ไม่เคยสังเกตุเลยตั้งแต่ขึ้นยานมา
   "ค่ะ" 
 ลิเลียเดินลงจากยานไปกับอาเลลูย่า ระหว่างที่เดินเธอก็ชวนเขาคุยไปด้วย
   "คุณมารีไม่ไปด้วยเหรอคะ?"
   "มารีบอกว่าอยากจะอยู่ที่นี่ช่วยงานทุกคนน่ะ เธอเลยให้ฉันออกไปผ่อนคลายเต็มที่"
   "อย่างนี้นี่เอง ฉันได้ยินจากทุกคนบนยาน...คุณอาเลลูย่ากับคุณมารีเดินทางไปรอบโลกสินะคะ! ช่วยเล่าสถานที่ที่ไปแล้วรู้สึกดีให้ฟังจะได้ไหมคะ?" ลิเลียเริ่มถามในสิ่งที่ตนเองไม่รู้ ซึ่งแน่นอนว่าคนต่างโลกอย่างเธอไม่รู้เเน่นอนว่าพวกเขาเดินทางไปที่ไหนบ้างเพราะเนื้อเรื่องมันไม่ได้ให้ความสำคัญฉากนี้ หรือปรากฏสถานที่ให้เห็น
   "นั่นสิ...ทุกที่ที่ฉันกับมารีไปก็ทำให้รู้สึกดีทุกที่เลย ได้เห็นวิวธรรมชาติกับบรรยากาศสงบๆช่วยให้ร่างกายสดชื่นมาก" อาเลลูย่าบอก ลิเลียเห็นสีหน้าเขาดูมีความสุขก็รู้ทันทีว่าทั้งหมดไม่ได้เป็นเรื่องโกหกแม้แต่น้อย
   "แล้วลิเลียล่ะ มีที่ที่ชอบแบบไหนเหรอ?" อาเลลูย่าเป็นฝ่ายถามบ้าง ลิเลียสะดุ้งเล็กน้อยก้มหน้าคิด
   "ชอบธรรมชาติเหมือนกันเลยล่ะค่ะ! เพียงแต่ฉันจะเล่นดนตรีผ่อนคลายให้ตัวเองเพิ่มเติม"
   "เธอเป็นคนชอบดนตรีด้วยสิ"
   "ค่ะ! แต่ชีวิตของฉันอย่างที่ว่าก็ไม่สามารถดำเนินไปได้ถ้าหากมีสงคราม" อาเลลูย่าขมวดคิ้วหันมามอง ลิเลียก็มองเขาอยู่แล้ว เขารู้สึกได้ว่าหญิงสาวต้องการจะพูดบางอย่างกับเขา
   "คุณอาเลลูย่าคิดเหมือนกับฉันไหมค่ะ?....ถ้าสิ่งที่ทำให้เรามันมีความสุข ทำไมถึงยังจะจากสิ่งนั้นมาละคะ? ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงเลือกทิ้งความสุขที่มีอยู่แล้วจับอาวุธทำสงครามกัน" 
   "...."
   "หรือเพราะว่าความสุขของคนจะต้องควบคู่กับอำนาจเงินทอง ประเทศต่างๆอย่างมหาอำนาจของโลกที่มีทุกอย่างพร้อม แต่พวกเขาไม่พอใจในสิ่งที่ตนมี ต้องเป็นที่หนึ่งเท่านั้นจะแพ้ไม่ได้เมื่อทางการเงินสูสีกัน...ก็ต้องใช้กำลังทหาร เมื่อมีทหารก็ต้องมีอาวุธต่อสู้จนเกิดสงครามที่ไม่มีวันจบ" 
   "เธอคิดว่านั่นคือสาเหตุของสงครามเหรอ?" อาเลลูย่าถามหลังจากฟังที่ลิเลียพูด หญิงสาวยิ้มมุมปากนิดๆ
   "การประกาศทางสื่อของ
แนวหน้ามนุษย์ชาติAccuracy Symbol เห็นแน่ชัดว่าพวกเขากำลังจะทำให้พวกเราเป็นต้นเหตุของสงครามโดยที่ไม่ได้มองปัจจัยแรกที่ฉันว่าเมื่อกี้เลยค่ะ"
   "ฉันเข้าใจ...แต่จะทำให้สิ่งเหล่านั้นหายไปมันก็เป็นไปได้ด้วย ตอนนี้พวกเราต้องสู้เพื่อเปิดโปงความจริงอีกครั้ง ฉันกับมารีถึงต้องทิ้งสถานที่สำคัญมาจับอาวุธยังไงละ" อาเลลูย่าพูดเสียงจริงจัง 
   "คุณ....คิดดีแล้วสินะ" ลิเลียถามทั้งใจที่สุด เธอยังไม่ทันได้เข้าประเด็นถามเลยแท้ๆแต่อาเลลูย่าชิงตอบก่อนแบบไม่ทันตั้งตัว หรือเป็นเพราะเขามีสิ่งสำคัญที่ต้องปกป้องกันนะ
   "คิดดีแล้วสิ เธอคิดว่าเราควรฝากชีวิตเอาไว้กับคนเห็นแก่ตัวเหรอ? พวกนั้นอาจจะทิ้งเราไปเมื่อไหร่ก็ได้ดังนั้นถ้าโลกจะถูกเปลี่ยนด้วยฝีมือคนที่ว่า....พวกเราขอเป็นศัตรูกับโลกเพื่อเปลี่ยนมันเองซะดีกว่า"
   "จริงด้วยค่ะ" 
 ทั้งสองคนเดินคุยกันจนมาถึงข้างล่าง ลิเลียยิ้มสบายใจที่สุดตั้งแต่ที่เธอเข้ามาเป็นสมาชิกเซเลสเทียลบีอิ้งอย่างน้อยก็มีอาเลลูย่าคนนึงที่ไม่น่าเป็นห่วง สำหรับเธอนี่ถือว่าเขาหายห่วงคนแรกเลยก็ว่าได้
   'ดีใจที่ได้คุยกับคุณนะคะ ถ้าเป็นคุณไม่ว่าต้องเจอสงครามแบบไหนเหตุผลการใช้ชีวิตของคุณก็ไม่มีวันหายไปไหนแน่นอนคะ'
 อาเลลูย่ากับลิเลียเดินไปหาไลล์ที่ยืนรออยู่แล้ว 
   "ช้าเหมือนกันนี่ พวกเราไปกันสามคนนะ" 
   "เเล้วเซ็ทสึนะล่ะ? อย่าบอกนะว่าเขาจะไม่ได้ไปด้วย" อาเลลูย่าถาม
   "หมอนั่นน่ะออกไปก่อนแล้ว นิสัยเสียจริงๆเลยไม่คิดจะเข้าสังคมกับเขาบ้างรึไง" ไลล์บ่น ลิเลียยิ้มแห้งๆ
   'ก็สมเป็นเซ็ทสึนะดีนะ'
    
   ---------------------------------------------------------------


    
 ณเมืองแห่งหนึ่งที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ แต่มันไม่ใช่หิมะธรรมดามันเป็นหิมะสีดำ! 

   "มีสารเคมีเกินขนาดจริงๆ สมกับเป็นเมืองหิมะสีดำ" ร่างชายหนุ่มผมสีม่วงในชุดนักบินโมบิลสูทกำลังวิเคราะห์ผลที่ได้จากการตรวจสอบสภาพพื้นดินบริเวณใกล้ๆกับเมืองคาซัคสถาน 
   "แต่มันก็เป็นพื้นฐานของเมืองนี้ สารเคมีที่เราตรวจได้มันไม่ใช่ของการแปรรูปหินหรืออย่างอื่น" ดวงตาสีแดงอมชมพูม่วงเงยหน้ามองโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่สีเทา ยิ่งบรรยากาศท้องฟ้าสีดำเทามันช่วยเพิ่มภาพลักษณ์ให้ที่นี่วังเวงและเต็มไปด้วยปริศนามากขึ้น
   "สารเคมีที่ใช่ผลิตโมบิลสูท,อาวุธรวมทั้งนิวเคลีย" ทีเอเรีย ออเด้ถอนหายใจดวงตาจับจ้องกลับมาดูผลที่ได้จากการตรวจสอบทั้งพื้นดินและอากาศ ถ้าคนปกติอาศัยใกล้ๆคงต้องตายเพราะสารพิษไปแล้ว
   "คงใกล้ถึงเวลาของภารกิจ"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #9 Rnozero (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 05:44

    Yes yes yes yes yes yes yes yes yes yes yes yes yes yes yes yes yes สุดยอดมากเลยครับสาวกgundam คนนี้ขอคารวะเลยครับ

    #9
    0