[FanFic] Mobile Suit Gundam OO ข้ามมิติมาเป็นกันดั้มไมสเตอร์พระผู้ช่วย

ตอนที่ 5 : บทที่5:ใจนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    1 ก.พ. 63

   






 Mobile Suit Gundam OO 
ข้ามมิติมาเป็นกันดั้มไมสเตอร์พระผู้ช่วย


บทที่5:ใจนั้น











 ห้องผู้บัญชาการกองกำลังAEU


   "ผู้การครับ! ทำไมถึงไม่สั่งบทลงโทษกับโซลเดอร์ เกราฟละครับ ทั้งที่มัน---"
   "เงียบเดี๊ยวนี้! อีกอย่างฉันได้เลื่อนยศเป็นพลจัตวาแล้วหัดจำซะบ้างสิ" หญิงผมสีม่วงเข้มวัยสามสิบกว่าปีตะโกนใส่สามี?ที่ถามคำถามเธอไม่หยุดตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน
   "ค..ครับ" แพททริค คอลาซอร์รีบวันทหัตย์เข้าใจ เคธี่ถอนหายใจเหนื่อยความจริงเธอก็ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจความหมายที่เขาต้องการจะบอก......แต่มัน
   "พวกเราต้องยอมรับตัวเองก่อนสิว่าประมาท การแถลงข่าวครั้งนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าอะไร...ทั้งที่เราต้องเตรียมการป้องกันให้ทางลูกเรือที่จะมาประจำการแต่แรก" เคธี่บอกเสียงกลุ้ม


ครืน!

 

   "ขออนุญาตครับพลจัตวาเคธี่ มาเนคิน!" อังเดร สเมอร์นอฟเดินเข้ามาข้างใน หญิงผมม่วงเงยหน้าขึ้นมอง
   "ผมจะมาเเจ้งว่าตอนนี้จำนวนประเทศที่เข้าร่วมกับทางเรามีเกิน80%แล้วครับ ทางสหพันธ์เรียกให้ผู้บัญชาการที่เกี่ยวข้องเข้าร่วมประชุมด้วยครับ"
   "ประชุม!...เเล้วที่ไหน" เคธี่ถามจริงจัง อังเดรย์ส่งเอกสารสองสามแผ่นให้ เธอรับมาอ่านคร่าวๆ
   "ประเทศอเมริกาครับ หัวข้อก็คงจะเป็นการปราบปรามเซเลสเทียลบีอิ้ง"
   "เฮ้อ..." ผู้บัญชาการกองทัพถึงกับถอนหายใจเหนื่อย อังเดรย์เห็นก็แปลกใจไม่เคยเห็นสีหน้าที่ไม่ดีของเคธี่มาก่อน
   "เป็นอะไรไปครับพลจัตวา? ดูคุณกังวล"
   "...เปล่าค่ะ ขอบคุณที่มาแจ้งการประชุม"
   "ครับ!"


   'คุโจ...พวกเธอเองก็คงกำลัง'

-----------------------------------------------------











 ฐานคาตาลอน...ตะวันออกกลาง

   ยานปโตเลไมออสลงจอดในพื้นที่เหมาะสมท่ามกลางทะเลทราย 

  ร่างหญิงสาวผมสีขาวเดินเข้ามาสำรวจภายใน เธอเดินมาจนสะดุดกับห้องๆหนึ่งที่แตกต่างและไม่เข้ากับที่นี่เอาเสียเลย

   "ห้องนี้มัน?" ลิเลียมองรอบห้องที่ตกแต่งน่ารัก พื้นผนังสีฟ้าอ่อนทำให้รู้สึกสบายตาเมื่อมองและทางซ้ายมือก็มีเปียโนไม้สีน้ำตาลตั้งอยู่มุมห้อง
   "เห็นแล้วทำไมมันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมากัน? หรือเพราะห้องนี้มันมีความอ่อนโยนของคุณ...มารีน่า อิสมาอิล" ลิเลียอมยิ้มบางๆ เธอก้าวขาเข้าไปดูเปียโนไม้ด้วงแววตาตื่นเต้น
   "นี่เธอ! เข้ามาทำไมเหรอ?" 
   "!!!"

 เสียงผู้หญิงคนหนึ่งทัก ลิเลียตกใจหันควับไปมอง

   "ชีลิน บากห์ติย่าร์!" หญิงสาวพูดชื่อคนที่เข้ามาทักเธอเสียงหลง หญิงผมน้ำตาลในชุดเสื้อสีดำขมวดคิ้วงุนงง...ทำไมถึงรู้ชื่อของเธอ
   "...ชุดนี่ เธอเป็นคนของเซเลสเทียลบีอิ้งสินะแล้วเข้ามาในห้องนี้ทำไม?" ชีลินถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ลิเลียเหล์สายตามองไปทางอื่นก่อนจะตอบ
   "ฉันแค่เห็นห้องนี้มันแปลกตาดีน่ะค่ะ ต้องขอโทษด้วยที่เข้ามาโดยไม่ได้อนุญาต" ลิเลียรีบพูดขอโทษ ชีลินมองด้วยสายตาแปลกใจแต่ก็ไม่อยากจะต่อว่าเพราะมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่และอันตรายเลย
   "เปียโนนี้ของใครเหรอคะ? ถ้าไม่รบกวนขอลองเล่นหน่อยจะได้ไหม" ลิเลียเอ่ยถามพลางชี้ไปที่เปียโนดังกล่าว ชีลินมีสีหน้าสับสนมากกว่าตอนแรก 

   "ค...คือฉันชอบเครื่องดนตรีคะ แถมตอนนี้ก็เป็นเวลาพักของฉันด้วย..."

  ชีลินรับฟังอย่างสงบ ในใจนั้นไม่เข้าใจสิ่งที่ลิเลียต้องการจะบอกเท่าไหร่และก็ไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน....เลยรู้สึกระแวงนิดๆ

   "...ได้สิ เธอเล่นเป็นด้วยเหรอ?" 
   "ก็พอได้ค่ะ...ขอบคุณที่อนุญาตนะ" ลิเลียเดินไปนั่ง นิ้วเรียวเริ่มสัมผัสเปียโนและลองเล่นทีละโน้ตช้าๆ ชีลินยังไม่ไปไหนเพราะอยากลองฟังหญิงสาวผมขาวเล่นเปียโน
   "I love you...I trust you...อยากให้เธอแบ่งเบาความเดียวดายนี้" เสียงใสเริ่มร้องเพลงพร้อมกันมือก็เล่นเปียโนไปประกอบ ชีลินมองเห็นเพียงหลังที่ถูกปกปิดด้วยเส้นผมยาวสีขาวเธอเลยไม่รู้ว่าสีหน้าของลิเลียตอนนี้เป็นยังไง

   ไม่นานชีลินก็เดินออกห่างไปโดยปล่อยให้ลิเลียนั่งอยู่คนเดียว หญิงสาวจึงได้เป็นส่วนตัวนั่งเล่นเปียโนอยู่อย่างนั้น

   "อย่าจากฉันไปอีก...เลย"


ติ๋ง!


  เสียงเพลงจบ ลิเลียลองกดแป้นเล่นดู...เนื้อหาเพลงนี้ต้องการจะสื่อถึงความเข้าใจซึ่งกันละกันรวมทั้งความรักและความเชื่อใจ แต่สำหรับเธอมันยังมีอยู่หนึ่งคนที่ไม่ได้เป็นอย่างที่ควรจะเป็น

   "ลิเลีย!" 
   "คุณล็อกออน" ลิเลียหันไปมอง ชายผมสีน้ำตาลยาวประบ่าเดินเข้ามาในชุดยูนิฟร์อม
   "ได้ยินเสียงเปียโนเลยเข้ามาดู" ไลล์บอก 
   "งั้นเหรอคะ"
   "ดูท่าเธอคงจะชอบเล่นดนตรีมากสินะ ตั้งแต่ที่เกาะบาเรนแล้วนี่นา"
   "ใครบอกคุณค่ะ? ว่าฉันชอบเล่นดนตรี" 
   "ไม่มีใครบอกเลย สังเกตุเอาอย่างเดียว"
   "แต่มิเลน่าบอกมาว่าเล่นโอคาริน่าๆๆๆ"

 ฮาโล่ทั้งสอง(สีส้ม,สีม่วง)เอ่ยเสริมๆพร้อมเพรียง ลิเลียฟังก็เข้าใจทันที...ก็มีมิเลร่ากับเซ็ตสึนะสองคนนี่นาที่เห็นเธอเล่นดนตรีก่อนใคร

   "คุณล็อกออน...รู้จักเจ้าหญิงแห่งอาซาอิสถานไหมค่ะ?" หญิงสาวถาม ไลล์เบิกตากว้างงุนงง เรื่องที่เอ่ยจากปากลิเลียมันต่างจากบทสนทนาตอนแรก
   "เจ้าหญิงอาซาดิสถาน! ก็รู้มานิดหน่อย...ว่าแต่ทำไมถึงถามล่ะ" 
   "ฉันได้ยินมาน่ะคะว่าเธอเป็นคนเล่นดนตรีเก่ง และรู้มาว่าห้องนี้รวมทั้งเปียโนนี้...เจ้าหญิงคนนั้นก็เคยเล่น" ลิเลียเอามือลูบเปียโนเบามือ ในใจเธอแค่ถามเพื่อที่จะได้ออกห่างจากไลล์และเชื่อประเด็นไปคุยกับเซ็นตสึนะได้ง่ายขึ้นเท่านั้น เพราะไลล์เคยแซวเซ็ตสึนะมาก่อนในเรื่อง
   "สายเดียวกันงั้นสิ...ต้องไปถามเซ็ตสึนะเอา หมอนั่นเขารู้จักกับเจ้าหญิงคนนี้ดีที่สุด" ไลล์บอก ลิเลียหรี่ตาลงต่ำ
   'ว่าแล้วเชียว'
   "ขอบคุณนะคะ....คุณล็อกออนทำไมถึงยังเป็นเซเลสเทียลบีอิ้งค่ะ!ทั้งที่มันทำให้คุณสูญเสียคนที่รักไป แม้ว่าจะได้พบเจอกันก็ตาม" 
   "...เธอ.." ไลล์อึ้ง ลิเลียยิ้มมุมปากนิดๆ นั่นสิอยู่ๆมาพูดเรื่องที่ตัวเองไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์...เป็นใครก็อึ้ง
   "อานิว รีเทิร์นเนอร์...อินโนเวเตอร์ที่เข้ามาเป็นสปายและเป็นคนรักของคุณ คนที่ต้องปกป้องก็ไม่มีแล้วทำไมถึงยังสู้อยู่ล่ะ?...หรืออยากเห็นโลกนี้เข้าใจซึ่งกันและกันอย่างที่อานิวต้องการก่อนจะตาย"

  แววตาของลิเลียนิ่งเฉยมองเขา สิ่งที่เธอพูดออกมาเป็นความจริงหมดและไม่มีทางที่คนอื่นจะเชื่อด้วย แต่ในเมื่อมาถึงจุดนี้แล้วไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องถามความคิดของพวกเขาด้วยตัวเองให้ถึงที่สุด

   "...นี่เธอ!"
   "ทำไมถึงรู้ๆๆๆๆๆๆๆ??????" ฮาโล่ร้องเสียงถามอีก 
   "ฉันเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังการทำงานของเซเลสเทียลบีอิ้ง ย่อมรู้การกระทำของพวกคุณแน่นอน...อีกอย่างคุณก็น่าจะทราบจากคุณเอียนว่าฉันทำงานกับคุณลินดามาก่อนแล้วเธอก็เป็นคนแนะนำคุณอานิวให้มาทำงานกับพวกคุณ ก่อนที่เขาจะไป...คิดว่าฉันจะไม่ได้พูดอะไรกันบ้างเลยเหรอคะ" ลิเลียพูดเสียงนิ่ง ไลล์กระพริบตาถี่ๆมอง
   "...5555!!! ให้ตายสิเธอเนี่ย...บุคคลิกคุณหนูหายไปไหนซะแล้วละหรือว่านี่คือตัวจริงของเธอ" เขาหัวเราะเก็บอารมณ์ตกใจกับความจริงจังของเธอ ลิเลียยิ้มเข้าใจ
   "ฉันเป็นคนจริงจังกับงานค่ะ และก็รู้เรื่องราวอดีตของพวกคุณดี...ก่อนจะมาที่นี่เลยถามคุณลินดามาละเอียดแล้ว"
   "งี้นี่เอง น่ากลัวเหมือนกันนะคุณหนู"
   "ถึงจะน่ากลัวแต่ฉันนับถือพวกคุณค่ะ" ลิเลียบอกพลางอมยิ้ม ไลล์ถอนหายใจอุ้มฮาโล่สีส้มมาโยนเล่นแก้เบื่อ
   "ใช่! เรื่องของฉันก็จริงอย่างที่เธอพูด...อานิวตอนที่เธอเจอครั้งแรกเขาเป็นคนยังไงเหรอ? เหมือนก่อนมาเจอฉันไหม" ชายหนุ่มถามบ้างแต่น้ำเสียงแฝงความเศร้า
   "ตอนแรกมาแบบลึกลับดีค่ะ ไม่ค่อยพูดคุยเท่าไหร่นอกจากเราต้องไปคุยเองเขาถึงจะยอมคุยกับเราโต้ตอบ" ลิเลียพูด
   "...ลิเลีย! เป้าหมายในการเข้าเซเลสเทียลบีอิ้งของเธอคืออะไรบอกทีสิ" ลิเลียยิ้มมั่นใจ เธอรอเวลาที่ทุกคนจะถามคำถามนี้เธอมาตั้งนาน 
   "การช่วยคนค่ะ"
   "?" ไลล์มองเธอด้วยสีหน้างุนงง....ช่วยคน?
   "ฉันขอไปหาคุณเซ็ทสึนะก่อนนะ...ถ้าหากได้คุยกับเขามันอาจจะทำให้เป้าหมายของฉันพัฒนาขึ้นก็ได้" ลิเลียลุกขึ้นเดินผ่านหน้าไลล์ออกไปข้างนอก ฮาโล่ทั้งสองกระโดดเรียกร้องความสนใจจากชายผมน้ำตาล
   "ไลล์ๆๆๆๆ!!!!!"
   "ถ้าเป็นเธอก็คงสามารถดึงความรู้สึกของหมอนั่นออกมาได้"











  


 บนยานปโตเลไมออส

   "เซ็ทสึนะนายไปพักผ่อนบ้างเถอะ ดับเบิ้ลโอเดี๊ยวฉันดูแลต่อเอง" ตรงสะพานเรือ เอียนตะโกนบอกชายหนุ่มผมสีดำที่นั่งตรวจสอบระบบการทำงานของโมบิลสูททั้งวันแล้ว 
   "ฉันไม่เป็นอะไรเอียน ยังทำต่อได้" เซ็ทสึนะบอกกลับเสียงนิ่ง เอียนเอามือกุมขมับปวดหัว...ไม่เป็นห่วงตัวเองเลย

  จังหวะเดียวกันที่ลิเลียเดินมาพอดี เธอเดินเข้าไปหาชายผมดำ

   "ยังมีงานเหลือเหรอคะคุณเอียน" 
   "ไม่มีแล้วล่ะ เหลือดับเบิ้ลโอที่ต้องรอระบบมันอัพเกรดให้เสร็จที่จริงเซ็ทสึนะเขาก็ช่วยฉันถึงได้เร็ว" เอียนบอก ลิเลียหันไปบอกยังตัวต้นการ
   "อย่าบอกนะคะว่าดับเบิ้ลโออัพระบบสุดท้าย" ลิเลียถาม
   "ใช่! ลืมคิดไปว่าเจ้านี่มันช้าสุด"
   "แล้วก็ลืมคิดไปอีกว่านักบินของเราคนนี้ก็ดื้อใช่มั้ยค่ะ" ลิเลียเเซวเล่น 
   "ยังไงฉันขอไปพักก่อนละ ส่วนเซ็ทสึนะก็คงจะตามมาเองแหละ" เอียนพูดจบก็เดินทำท่าง่วงนอนเดินออกไป ลิเลียตัดสินใจเดินไปหาเขา
   "คุณเซ็ทสึนะ"
   "....ลิเลีย วีเลต้า"
   "ให้ฉันช่วยนะคะ"

 ลิเลียคว้าโน้ตบุ๊คในมือเซ็ทสึนะไปคีย์ระบบข้อมูลให้ ทำเอาคนข้างๆตกใจ

   "เท่านี้ก็เสร็จ ระบบมันจะทำงานเองและอัพเกรดภายในเวลาไม่นาน....คืนค่ะ" หญิงสาวยื่นของคืน ชายหนุ่มรับมาอย่างงงๆ
   "ขอบใจนะ" เซ็ทสึนะขอบคุณ ตอนนี้บริเวณนี้เป็นใจให้หญิงสาวผมขาวมากที่จะได้พูดคุยกับเขา
   "คุณเซ็ทสึนค่ะ ความสุขของคุณคืออะไรเหรอ...คุณมีไหม" ลิเลียถาม
   "...." เซ็ทสึนะเงียบ 
   "ถ้างั้นช่วยฟังเรื่องที่ฉันจะเล่าให้ฟังทีนะ" ลิเลียหันหน้ามองเขาด้วยแววตาอ่อนโยน เธออยากจะพูดกับเซ็ทสึนะตรงๆถึงความหมายของชีวิต
   "เรื่องอะไรเหรอ?"
   "ในอดีตมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเติบโตมาท่ามกลางสงคราม พระเจ้าคือผู้ที่ยิ่งใหญ่เขาถูกผู้ชายคนหนึ่งหลอกให้สังหารบุพการี...เพื่อจะได้เข้าสู่สงครามเพื่อพระเจ้า" ลิเลียเล่าให้ฟัง ชายหนุ่มผมดำสะดุ้งในใจสีหน้าเปลี่ยนมามองหน้าหญิงสาวแต่เธอไม่ได้มองเขา
   "คุณเซ็ทสึนะคิดว่าเด็กคนนั้นจะเสียใจไหมคะที่สังหารพ่อกับแม่ตัวเอง"
   "เสียใจไปก็แก้ไขอะไรไม่ได้"
   "!!!!"

 เซ็ทสึนะตอบทันควัน ลิเลียหันขวับมามองเขา ดวงตาสีส้มแดงมองดวงตาสีน้ำเงินนิ่งเฉย หญิงสาวแอบเห็นว่าแววตาของเขาสั่นเครือ

   "ถ้าฉันเป็นเด็กคนนั้นก็จะต่อสู้ สู้เพื่อเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตัวเอง...พระเจ้าไม่ใช่คนผิดแต่ที่ผิดคือคนเรา...มันถึงต้องเปลี่ยนแปลง" เซ็ทสึนะพูด 
   "ถ้าหากโลกมันเปลี่ยนแปลง แล้วความสุขของคุณมันคืออะไรค่ะ?ถ้าไม่มีสงครามคุณจะเลิกขับโมบิลสูทหรือเปล่า?" เลียถามต่อ
   "การใช้กำลังอาวุธ...มันคือสิ่งที่ฉันทำได้" หญิงสาวผมขาวอึ้งหนัก มือบางเริ่มสั่นเทา...ชายตรงหน้าเธอคิดอย่างอื่นที่ปกติเป็นไหมนะ
   "น่าสงสาร"
   "ว่าไงนะ!?"

  ลิเลียยิ้มมุมปาก ในใจคิดอยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้

   "ถ้างั้นเปลี่ยนคำถาม...คุณเคยรักใครซักคนบ้างไหม?"

   "......"

  ความเงียบบังเกิด...ปกติก็ไม่พูดอยู่แล้ว มาเจอคำถามเกี่ยวกับความรักยิ่งเงียบกว่าเดิม

   "ไม่ต้องคิดลึกค่ะ! แค่หมายถึงใครซักคนที่อยู่ด้วยแล้วทำให้คุณสบายใจเฉยๆ=•=;;;" ลิเลียขยายความเพิ่มเติม

   "....."

  เงียบอีกรอบ หญิงสาวเริ่มหัวเสียในใจ...จะคิดมากอะไรขนาดนั้นกัน? ยอมรับความรู้สึกของตัวเองไม่ได้หรือไง ทุกคนเขารู้กันกันหมดแล้วนะ

   "มารีน่า...อิสมาอิล"

   "หื้ม!?"

   "นี่คือคำตอบของฉัน"

   "....."

  ลิเลียเงียบบ้าง พอบอกก็เป็นคำตอบที่ทำเธอตั้งตัวไม่ทันแต่ถึงอย่างนั้นก็ดีใจ ในที่สุดก็ยอมเปิดใจพูดเสียที

   "เจ้าหญิงแห่งราชอาณาจักรอาซาดิสถานนี่เอง ได้ข่าวว่าคุณเป็นคนช่วยเธอจากการจำกุมของA-laws...สำหรับคุณแล้วคนที่รู้จักและปกป้องได้ก็อยากปกป้องสินะคะ"

   "มันเป็นสิ่งที่ฉันทำได้ ชีวิตของเธอคนนั้นจำเป็นต่ออาซาดิสถานเพื่อไม่ให้เกิดความขัดแย้งและบาดหมางกันในวันข้างหน้า" เซ็ทสึนะพูดเสียงแผ่วเบา ลิเลียกอดอกหันไปมองดับเบิ้ลโอข้างหลังคสามจริงจังของเขาสำหรับเธอมันก็พอฟังได้อยู่นะ แต่เธอก็ยังไม่เห็นเส้นทางของชายคนนี้เลย ขนาดถามคำถามมาตั้งเยอะ

   "มีสงครามจะไม่มีคนตายก็เป็นไม่ได้ แต่เท่าที่ฟังคุณเองก็มีเหตุผลที่อยากจะสู้เพื่อปกป้องเหมือนกัน อย่าทิ้งความรู้สึกนี้นะ" 

   "....." ดวงตาชายหนุ่มเบิกกว้าง ลิเลียมองหุ่นสีน้ำเงินสลับกับเซ็ทสึนะ ถ้าไม่ได้มาคุยกับเขาจริงๆเธอคงจะคเห็นว่าเขาเป็นคนปิดกั้นความรู้สึกของตัวเอง,ไม่ยอมรับความรู้สึกห่วงใยที่มีต่อผู้อื่น 

   "ความรู้สึกที่อยากปกป้องน่ะไม่จำเป็นต้องมีความรู้สึกรักก็ได้ค่ะ เพียงแค่เราทำแล้วรู้สึกดีมันก็คุ้มค่า...ฉันใความฝันอยากเห็นคนเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง อยากช่วยเหลือเท่าที่จะทำได้"

   "ลิเลีย"

   "ขอบคุณที่บอกความรู้สึกของคุณให้ฟัง ถ้ามีอะไรไม่สบายใจก็มาปรึกษาฉันได้เสมอค่ะ เพราะการช่วยเหลือคนกำลังกลุ้มใจคือความสุขของฉัน^^" 

 ลิเลียยิ้มร่าเริง เธอเดินสวนเซ็ทสึนะไปที่ทางลงจากยานเพื่อไปคุยเรื่องนี้กับไลล์ เซ็ทสึนะมองเธอจนลับตา

   'ความสุขของเธอมันคืออะไรอย่างนั้นเหรอ?เธอเคยคิดถึงความสุขของตัวเองบ้างรึเปล่าว่าอยากจะทำอะไรในชีวิตหลังจากนี้'

  คำพูดที่ไม่เคยได้ยินดังก้องในหัว ชวนให้เซ็ทสึนะรู้สึกแปลกใจที่มีคนพูดกับเขา....พูดเหมือนรู้เรื่องราวชีวิตของตนมาก่อน

   "เธอ....เป็นใครกันแน่"


______________________________



   


  ท่ามกลางทะเลทรายร้อนระอุ สายลมอ่อนๆพัดผ่านทำให้รู้สึกเย็นสบายทาง ความสงบนี้พัดผ่านไปยังด้านทิศตะวันออกห่างไกล

  ราชอาณาจักรอาซาดิสถาน

    เสียงดนตรีบรรเลงพร้อมกับเสียงร้องใสของเด็กๆลูกบุญธรรมของเธอเอง

   "ท่านมารีน่าขออนุญาตครับ" เบอร์นาร์ด เดลซีลเดินเข้ามาข้างใน มารีน่าที่กำลังเล่นเปียโนก็หยุดเล่นทันที เธอเดินไปหาเลขาด้วยรอยยิ้ม
   "มีเรื่องอะไรอย่างนั้นเหรอค่ะคุณเบอร์นาร์ด" 
   "คือ...เรื่องเอกสารสำหรับการประชุมเรื่องพันธมิตรสมาชิกของสามมหาอำนาจโลก ทางนั้นเขาเร่งรัดให้ไม่เกินสองวันนี้แล้วครับ"
   "...งั้นเหรอค่ะ นั่นสิทางเราเองก็ควรจะตัดสินใจให้แน่นอนเป็นผลดีต่อทั้งสองฝ่าย"

  ภายใต้เสียงที่เข้มเเข็งแต่จิตใจนั้นกังวลมาก เบอร์นาร์ดมองหน้าเจ้าหญิงรอคำตอบ

   "คิดนานแบบนี้แสดงว่าเจ้าหญิงไม่เห็นด้วยกับการเป็นฝ่ายพันธมิตรสินะครับ!"

  เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ร่างของเขาเผยออกจากหลังบานประตูใหญ่ ทำทุกคนที่เห็นตกใจมากโดยเฉพาะเบอร์นาร์ด

   "คุณคือ?"
   "ขออภัยที่ทำให้ทุกคนตกใจ ผมจะมาทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดของเจ้าหญิงมารีน่า อิสมาอิลครับชื่อชอน ลีครับ...เป็นเกียรติที่ได้พบ" ชายหนุ่มแนะนำเสียงเป็นกันเอง มารีน่ายิ่งสับสนกว่าเดิมจนเบอร์นาร์ดต้องอธิบายเพิ่ม
   "ชอน ลีเป็นคนรู้จักของผมครับทางสภาเห็นว่าท่านมารีน่าควรจะมีคนคุ้มกัน"
   "อะไรกัน! ไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้ค่ะ...เรื่องเล็ก--"
   "เจ้าหญิง...ไม่พอพระทัยเหรอครับ" ชอนถามขัด แววตาขายหนุ่มไร้อารมณ์ดูน่ากลัว เด็กๆเห็นก็แอบกลัวบ้าง
   "ม..ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ แค่แปลกใจ" มารีน่าตอบ
   "แล้วไปครับ แต่ผมว่าเรื่องเป็นพันธมิตรถ้าจะปล่อยให้นานขนาดนี้ก็ควรจะบอกตรงๆว่าไม่เข้าร่วมเลยดีกว่านะ...ถึงไม่ได้เป็นสมาชิกก็ใช่ว่าจะเกิดปัญหานี่นา"
   "!!!" หญิงผมสีดำลองนำคำพูดของชอนมาคิดดู ชายหนุ่มส่องยิ้มให้เด็กๆ เด็กน้อยเองก็ยิ้มตอบกลับเขาอย่างไร้เดียงสานัก.....แต่เบอร์นาร์ดกับมีสีหน้าที่ร้อนรนผิดปกติ
   "ค...คือผมขอคุยอะไรกับบอดี้การ์ดส่วนตัวซักครู่นะครับ ขออนุญาตด้วย" เบอร์นาร์ดพูด เขาส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ชอนเดินตามออกไป ชายหนุ่มเห็นแล้วก็ถอนหายใจเซ็ง
   "ไว้พบกันนะครับ...เพลงที่เจ้าหญิงเล่นเมื่อกี้ไพเราะมากเลย" ชอนบอกก่อนจะเดินออกไป มารีน่าแอบงุนงงกับนิสัยสนุกสนามเป็นกันเองจนเกินเหตของชอน ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากกับเขา
   "เป็นคนมองโลกดีจัง"
   "คุณแม่ค่ะ! มาร้องเพลงกันต่อนะคะ"
   "จ้ะ...มาต่อกันเถอะ"





   "ทำอะไรของคุณน่ะ! เข้าไปโดยพลการแบบนี้ได้ยังไงมันไม่มีมารยาทเลยครับ!" เบอร์นาร์ดถามอย่างหัวเสีย ชอนทำหน้าเซ็งตอบ
   "ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยครับ ผมจะทำหน้าที่บอดี้การ์ดตามที่ผมคิดไว้เอง...ผมได้รับอนุญาตแล้วด้วย"

   "อนุญาต!...พูดจริงเหรอครับ"

   "จริงสิ ผมน่ะไม่อยากให้อาซาดิสถานเข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับสามมหาอำนาจ...แต่ให้ปฏิเสธน่ะเหมาะสมที่สุด"

  ชอนพูด เบอร์นาร์ดมองอย่างไม่ไว้ใจ

   "ถ้าคุณอยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็รอฟังถ่ายทอดสดเอาละกันครับ....คนฉลาดน่ะฟังยังไงก็รู้ว่ามีเรื่องสนุกๆในแผนการสันติภาพนี้"

   "ถ้าเป็นอย่างที่พูด...ผมก็ไม่มีอะไรจะคัดค้านครับแต่ขอว่าอย่างทำอะไรมีพิรุธมากเกินไปก็จะดีมาก"


  ชายหนุ่มหัวเราะในคำเตือน ถึงอย่างนั้นก็ฟังไปเรื่อยเพราะความสนุกกำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

 

   -------------------------------
เดาใจเซ็ทสึนะไม่ถูกค่ะ5555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

41 ความคิดเห็น

  1. #8 Rnozero (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 05:18

    สุดยอดมากเลยครับราวกับว่าพวกเราคนอ่านได้เข้าไปมีส่วนร่วมกับเรื่องราวภายในนี้จริงๆนะครับผมสุดยอดมากเลยครับขอบคุณสำหรับนิยายตอนนี้ครับแล้วมาต่อเร็วๆนะครับผม

    #8
    0