[FanFic] Mobile Suit Gundam OO ข้ามมิติมาเป็นกันดั้มไมสเตอร์พระผู้ช่วย

ตอนที่ 13 : บทที่13:บาดแผลแสนปวดร้าว(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 190
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    26 พ.ค. 63

  



Mobile Suit Gundam OO 

ข้ามมิติมาเป็นกันดั้มไมสเตอร์พระผู้ช่วย


บทที่13:บาดแผลแสนปวดร้าว



   "มาเครื่องเดียวรึ..."

       กิลเบิร์ตดูสถานการณ์ในฐาน มือแกร่งจับคันเร่งเครื่องเเน่นมองภาพบนจอ

       ตอนนี้เริ่มเกิดการปะทะกับกันดั้มแล้ว

   "เซ็ทสึนะเข้าปะทะกับโมบิลสูทศัตรูแล้วค่ะ"
   "เราไม่รู้ว่าแร็กนาร็อกใช้เวลาชาร์จพลังงานเท่าไหร่ ต้องรีบให้เร็วที่สุด ลาสเซ่รักษาระยะทางให้มั่นคงนะ" 
   "รับทราบ"

  

    ทางด้านลิเลียกับทีเอเรียได้มาอยู่ข้างล่างของการต่อสู่ในระยะห่างพอสมควร ซาวี่กันดั้มตั้งฉากตัวแนวนอนแล้วเล็งปืนขึ้นข้างบน

   "เหลืออีกกี่นาทีถึงจะชาร์จเสร็จลิเลีย?"
   "ซักสี่สิบนาทีค่ะ ช่วยรออีกซักพักนะคะ" 

    ลิเลียคีย์ระบบเร่งการทำงานของเครื่อง สายตากว้างมองข้อความนับร้อยที่ขึ้นมาให้ดู แทบล่ะไปไม่ได้

   "สังหรใจไม่ดีเลย" ทีเอเรียพึมพำพลางมองขึ้นไปข้างบนที่เห็นเพียงแสงระเบิดเม็ดเล็กๆเต็มไปหมด
   "...." ลิเลียได้ยินที่ทีเอเรียพูด น้อยครั้งจะได้เห็นสีหน้าอีกฝ่ายเป็นกังวล



   ติ๊ดๆๆๆ!!!!!


     

   "อะไร!?"
   "!!??"

     ทีเอเรียกับลิเลียตกใจเมื่อมีสัญญาณเตือนสีแดงปรากฏบนจอห้องนักบินพร้อมกัน

      ยังไม่ทันที่ทั้งสองคนจะเข้าใจ มิสไซล์นับสิบก็พุ่งเข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย 

   "มาจากไหนกัน!" ทีเอเรียรีบปล่อยมิสไซล์สกัดไว้ แสงระเบิดเป็นวงกว้าง
   "ถึงว่าทำไมมาแค่เครื่องเดียว แผนสูงใช่เล่นนะ" เสียงผู้หญิงพึมพำเบาๆ

    โมบิลสูทกาเดซซ่าสีเขียวอ่อนพุ่งมาที่ชายหนุ่มผมม่วง

   "คุณทีเอเรีย!"
   "ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน อย่าวอกแวกกับภารกิจ" ทีเอเรียบอก ลิเลียกลืนน้ำลายลงคอ
   "ไม่ใช่นะค่ะ ถ้าอีกฝ่ายรู้ว่าเราอยู่ตรงนี้...มันจะส่งพวกมาเพิ่มไหมน่ะสิ" หญิงสาวเริ่มกังวลพลางมองซ้ายขวาดูรอบข้าง ตอนนี้พลังงานชาร์จได้เกือบแปดสิบเปอร์เซ็นแล้ว
   "พวกแกรู้งั้นเรอะ" ทีเอเรียถาม เขารีบใช้อุปกรณ์ปกปิดใบหน้าตนเอาไว้อีกฝ่ายจะได้ไม่เห็น

    กาเดซซายิงบีมแคนน่อนมาติดๆกัน ราฟาเอลก็หลบทันและเข้าโจมตีไม่หยุด

   "แผนแบบเดิมเหมือนเมื่อสองปีก่อนมันใช้ไม่ได้ผลหรอก กัปตันก็แค่ให้ฉันมาสำรวจพื้นที่โดยรอบ...ไม่นึกว่าจะโชคดีเจอพวกลอบกัดแบบนี้" เสียงนั้นคือคาเลียซึ่งมาตามคำสั่งของโซลเดอร์ เกราฟ ทีเอเรียชักบีมไรเฟิลสู้กลับ
   "พวกแกดูออกหมดเลยสินะ แต่ว่าพวกเราก็ไม่ยอมรับวิธีการกดข่มเหงนั่นเหมือนกัน"
   "ข่ม? ถามตัวเองก่อนดีไหมว่ามันเริ่มจากใคร!" คาเลียตะโกนกลับ
     กาเดซซาผละจากราฟาเอลด้วยความเร็วสูง ปืนใหญ่อนุภาคสูงยิงทันทีหลังจากนั้น
   "คุณทีเอเรีย!" ลิเลียร้องเสียหลง ลำแสงปืนของกาเดซซามีพลังสามารถเจาะGN Fieldได้ เธอเห็นว่าในความเร็วขนาดนี้ทีเอเรียจะหลบไม่ทัน
   "เป็นนักบินฝีมือดี รู้แล้วล่ะว่าสู้กับพวกแกถ้าไม่เอาจริงก็ไม่ชนะ" ทีเอเรียพูด
      เมื่อลำแสงการยิงข้ามาใกล้ที่สุด แบ็คแพ็คขนาดใหญ่ของราฟาเอลก็ถอดออกจากตัวแยกเป็นสองส่วนหลบการโจมตีไปได้ คาเลียอึ้งกับภาพที่เห็น
   "แบ็คแพ็คแยกออกจากตัว!"
   "GN-008RE เซราวีกันดั้มทูว์ เปลี่ยนโหมดเป็นGNบิ๊กแคนน่อน!" ชายหนุ่มผมม่วงสั่ง เซราวีกันดั้มทูว์เป็นโมบิลสูทไร้คนขับโดยทีเอเรียะบังคับเซราวีกันดั้มทูว์ด้วยคลื่นควอนตัมจากราฟาเอลกันดั้ม
   แบ็คแพ็คนั่นก็ถือว่าเป็นปืนใหญ่อีกอย่าง ลิเลียมองดูพลังงานที่ต้องใช้
   "เรียบร้อย! คุณทีเอเรียช่วยถอยห่างจากรัศมีตรงนี้ด้วยค่ะ"
   "เสร็จแล้วสินะ...รับทราบ" ทีเอเรียพยักหน้า ชายหนุ่มต้อนกาเดซซาให้ไกลออกไปตามที่ลิเลียบอก คาเลียเริ่มแปลกใจว่าทำไมรูปแบบการโจมตีมันเปลี่ยน
   "จะทำอะไร? แล้วทำไมหน่วยเสริมถึงไม่มาจุดนี้ซักที" หญิงสาวบ่นกับตัวเอง ความจริงหล่อนส่งสัญญาณบอกพิกัดให้ทางลิฟต์วงโคจรตั้งแต่จับกันดั้มทั้งสองได้แล้วแท้ๆ
   "มันไม่มีทางมาได้อยู่แล้ว"
   "ว่าไงนะ!?" คาเลียสงสัย ทันใดนั้นสายตาของเธอก็เห็นอาวุธขนาดเล็กหลายชิ้นสีเขียวโจมตีใส่เเขนซ้ายและขาขวากาเดซซาจนระเบิด
   "อึก!"
   "อย่ามาประเมินพวกเราต่ำเกินไป" ทีเอเรียบอกเสียงต่ำ อาวุธเหล่านั้นคือฟันเนลของซาวี่กันดั้มนั่นเอง
   "ตอนไหนกัน!?" คาเลียตกใจ เธอไม่เห็นเลยว่าอาวุธนั่นปล่อยไปตอนไหน
   "ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้น พร้อมกำจัดเป้าหมาย!" 

  ลิเลียเหลือบมองดูทางทีเอเรียเพื่อความสบายใจส่วนตัว เห็นว่าทางนั้นคงไม่เป็นไร
   "ล็อคเป้าหมาย...!" อยู่ๆหญิงสาวก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นกระทันหันเพราะว่าในรัศมีที่จะยิงนั้นมันตรงกับ....




ด้านบนการต่อสู้...

   "พวกแกทำให้ฉันต้องถอยกลับมา คราวนี้ไม่ให้หนีเด็ดขาด"
   "..."
 
  เอ็กซ์ตรีมกันดั้มเข้าปะทะกับดับเบิ้ลโอควอนต้า ช่วงเวลานี้เซ็ทสึนะกำจัดโมบิลสูทเกินครึ่งขององค์กรASได้หมด เหลือยานรบอยู่สองลำที่สนับหนุนกิลเบิร์ต
   "กิลเบิร์ต" โซลเดอร์ติดต่อมาในห้องนักบิน ชาหนุ่มเหลือบสายตามอง
   "แร็กนาร็อกพร้อมยิงแล้ว ลากเจ้ากันดั้มนั่นมาในรัศมีการยิงซะ" 

      กิลเบิร์ตขมวดคิ้วเครียดเมื่อได้ยินคำสั่ง สายตาหันไปสนใจดับเบิ้ลโอควอนต้า ชายหนุ่มรู้ดีว่าคำสั่งนี้ตัวเองมีโอกาสจะโดนลูกหลงไปด้วย


   อีกทาง ยานปโตเลไมออสก็มาถึงจุดการรบ

   "ทำไมตอนนี้ลิเลียถึงไม่ยิงซะทีนะ พลังงานยังชาร์จไม่เสร็จรึไง" ไลล์พูด เขากำลังจะติดต่อไปหาลิเลียเพื่อถามความคืบหน้า

    แต่ยังไม่ทันได้ทำอย่างที่ต้องการ ทีเอเรียก็ติดต่อเข้ามาพร้อมน้ำเสียงเป็นกังวล

   "แย่แล้ว! รีบไปช่วยเซ็ทสึนะที" 
   "เกิดอะไรขึ้นทีเอเรีย?" อาเลลูย่าถาม
   "เซ็ทสึนะถูกโมบิลสูทอีกฝ่ายกักตัวไว้ บางทีมันคงตั้งใจจะล่อให้เข้าอยู่รัศมีการยิงก็ได้"
   "ว่าไงนะ!" ไลล์กับอาเลลูย่าอุทานพร้อมกัน

   ซึ่งทางห้องประจำการยาน สุเมรากิก็ได้ยินสิ่งที่ทีเอเรียพูดเช่นกัน

   "คุณสุเมรากิเอายังไงดีค่ะ?" เฟลถามขึ้น 
   "....ไลล์ออกไปแล้วโจมตีทำลายยานฝ่ายศัตรูกับโมบิลสูทศัตรูนะ ปโตเลไมออสจะเสริมอยู่แนวหลัง" 
   "แต่ว่าแบบนั้นจะถูกเห็นตัวเอานะ"
   "มันไม่มีทางเลือก เราจะกระหน่ำโจมตีไม่ให้อีกฝ่ายมีช่องว่างหนีได้ โมบิลสูทอีกฝ่ายเพียงต้องการถ่วงเวลาเท่านั้น" สุเมรากิสั่งเด็ดขาด ชายหนุ่มผมสั้นสีน้ำตาลพยักหน้าก่อนจะออกไปสนามรบแนวหน้าตามคำสั่ง
   "แต่เเค่ถ่วงเวลาเซ็ทสึนะก็น่าจะหนีหรือกำจัดออกมาได้นะ" ลาสเซ่พูด สุเมรากิกัดฟันเก็บอารมณ์
   "ก็ถ้าเป็นนักบินทั่วไปล่ะก็นะ"



      

   "หลบได้หมดเลย นักบินฝ่ายนั้นอ่านการโจมตีออกได้ถึงขนาดนี้เชียว" เซ็ทสึนะพูด คลื่อนควอนตัมในสมองเขารู้ดีว่าอีกฝ่ายพยายามจะล่อตนไปแนวการยิง จึงใช้GNซอร์ดบิทหกเล่มโจมตีในระยะที่ห่างกัน
   "แกจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น! ไม่ยอมแค่ให้โจมตีระยะไกลหรอก!" กิลเบิร์ตบอกเสียงดัง 

    คลื่อนควอนตัมสีแดงแผ่ออกจากเอ็กซ์ตรีมกันดั้ม พลังนั่นควบคุมการเคลื่อนไหวของยานรบสองลำ

   "ทำต่อไปกิลเบิร์ต ตอนนี้ทุกคนออกมาแล้ว" โซลเดอร์ย้ำ ชายหนุ่มดวงตาแข็งกร้าวจ้องศัตรูเบื้องหน้า
   "อึก! คลื่นควอนตัมรุนแรงนี่มัน" ทีเอเรียเอามือกุมศีรษะเล็กน้อย คลื่นของกิลเบิร์ตรบกวนคลื่นในสมองของเขาจากระยะไกล
   "...ยิงให้หมด!" 

    

 กระสุนมิสไซล์ทั้งหมดในยานสองลำกับตัวเอ็กซ์เตรียมกันดั้มยิงทำลายศัตรู มิสไซล์เกินหนึ่งร้อยลูกพาคนข้างหลังตกใจสุดขีด

   "แสงนั่นอะไร...หรือว่า!" ลิเลียเบิกตากว้าง แสงนับร้อยมุ่งไปในทิศทางของปโตเลไมออส

       ส่วนทีเอเรียก็ยังสู้กับคาเลียแบบไม่รู้ผลว่าใครจะชนะ

   "ถ้ารออยู่แบบนี้ มันได้ยิงก่อนแน่เลย...เราจะทำยังไงดีนะ...จะทำยังไง" ลิเลียมองดูค่าพลังงานที่พร้อมเกินสองร้อยเปอร์เซ็นไปแล้ว สถานการณ์ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอะไรที่จะเหมาะสมเลย
   "จะยิง...ถ้าคนอื่นโดนลูกหลงขึ้นมา" หญิงสาวพยายามคิดวิธีที่เหมาะสมมากที่สุดในยามนี้ จะทำยังไงให้ทุกคนรอดและกลับยานปลอดภัย
   "ดูเหมือนแผนพวกแกจะใช้ไม่ได้ผลนะ" คาเลียพึมพำเบาๆ หญิงสาวเห็นซาวี่กันดั้มนิ่งไม่ขยับเลยพอเดาได้
   "อึก! เราเองก็จะมามัวเสียเวลาตรงนี้ไม่ได้" ทีเอเรียว่า 

         ทางลิเลียได้กดระบบดูเหตุการณ์ข้างบน ซึ่งเกิดการปะทะอย่างดุเดือด หญิงสาวพยายามสังเกตุหาทางที่จะเข้าไปแทรกได้

   "ถ้าเกิดเราเลือกยิงจุดเดียวกันกับปากกระบอกปืนของแร็กนาร็อก แรงอัดมหาศาลจะต้องทำลายได้สิน่า...ดีล่ะ!" ลิเลียเร่งเครื่องขึ้นไปข้างบน ทีเอเรียเห็นแสงเตาพลังงานออกห่างจากจุดเดิมดวงตาสีแดงตกใจและงุนงงมาก
   "จะทำอะไร? ทำไมถึงออกจากแผนที่วางไว้" 
   "ถ้ายังอยู่เราจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบสิค่ะ ฝ่ายศัตรูมันต้องการให้กันดั้มซักเครื่องไปอยู่ในรัศมีการยิงอย่างที่คุณบอกนั่นล่ะ"
   "....อย่าบอกนะว่าเธอจะไปเป็นเหยื่อเอง! ไม่ได้นะ!"
     ชายหนุ่มผมม่วงรู้จุดประสงค์ของหญิงสาวแล้วว่าเธอคิดจะทำอะไร แต่เขาก็ไม่สามารถผละออกจากศัตรูอย่างกาเดซซาตรงนี้ได้
   "หาที่ตายชัดๆ คิดว่ากำลังโมบิลสูทตัวเดียวจะหยุดแร็กนาร็อกได้งั้นเหรอ" คาเลียพูด เธอยอมปล่อยลิเลียไปโดยรั้งทีเอเรียไว้





   "กัปตันครับ มีกันดั้มหนึ่งเครื่องเข้ามาอยู่ในรัศมีการยิงแล้วครับ" นายทหารแจ้ง โซลเดอร์ยืนมองตาไม่กระพริบผ่านจอ
   "มันแปลกๆนะ กันดั้มเครื่องนั้นมันเล็งปืนมาทางเเร็กนาร็อกด้วยครับ!" นายทหารอีกคนเห็นท่าผิดปกติ หัวหน้าองค์กรASยิ้มมุมปากแสยะ
   "เตรียมยิงในอีกสิบวินาที! หันกระบอกปืนตั้งฉากกับกันดั้มตัวนั้น...ใช้พลังงานทั้งหมดยิงมันให้ร่วงไปพร้อมกับฐานคาตาลอนซะ"
    เสียงมัจจุราชสั่งไร้ความปราณี กระบอกปืนเเร็กนาร็อกเริ่มเปล่งแสงรวบรวมพลังงานงานเล็งทิศทางเดียวกับซาวี่กันดั้ม
   "นั่นอะไรน่ะ?" ไลล์ร้องทัก ขณะที่โจมตียานกับเอ็กซ์ตรีมกันดั้มอยู่ก็เห็นแสงจากแร็กนาร็อกปรากฏอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
   "จะยิงแร็กนาร็อกตอนนี้เนี่ยนะ? แต่กันดั้มยังไม่ได้อยู่ตามแผนของมันเลยไม่ใช่เหรอ" ลาสเซ่ว่า สุเมรากิขมวดคิ้วสงสัยเหมือนกัน เธอไม่น่าจะคาดการณ์ผิดไปได้เลย
   "เฟลทดูสิว่าบริเวณนั้นมีอะไรหรือเปล่า? ถ้าฉันคาดการณ์ผิดอีกฝ่ายก็น่าจะยิงไปตั้งนานแล้ว"
     สุเมรากิบอก เฟลทพยักหน้ารีบทำตาม ในใจกัปตันสาวยังคงสงสัยไม่หายจนกว่าความจริงจะปรากฏถึงะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
   "...คุณสุเมรากิค่ะ!" เฟลทร้องเสียงหลง ทุกคนในยานรีบมองภาพบนจอ
   "เฮ้ย! ไปอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?" ลาสเซ่ทัก สายตาของทุกคนเห็นเหมือนกันว่าซาวี่กันดั้มอยู่ในรัศมีการยิงของอาวุธปืนนั่น
   "คุณวีเลตต้า!"
   "รีบบอกเซ็ทสึนะกับไลล์ให้ไปช่วยเร็ว! ปืนใหญ่นั่นจะต้องเริ่มยิงในเวลาที่ไม่เกินสิบห้าวินาที" สุเมรากิบอกเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ทั้งปากทั้งใจมันสั่นด้วยความกังวล...ความรู้สึกนี้เธอไม่ได้สัมผัสมันมานานมากแล้ว

  
 สัญญาณข้อความส่งถึงกันดั้มไมสเตอร์สองคน เซ็ทสึนะกับไลล์อ่านแล้วก็หันมามองหน้ากันฉับพลัน
   "ลิเลีย!เธอจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ เซ็ทสึนะไปช่วยเร็วเข้าฉันจะจัดการเจ้านี่ให้เอง มันใช้คลื่นควอนตัมแทรกแซงคลื่นสมองของนาสินะ ถ้าเป็นฉันล่ะก็ไม่เป็นไร"
   "เข้าใจแล้ว ขอฝากด้วย" เซ็ทสึนะพยักหน้า ชายหนุ่มบังคับดับเบิ้ลโอควอนต้าไปทางซ้ายมือหลบหลีกคลื่นแทรกแซงเพื่อจะไปช่วยลิเลียให้เร็วที่สุด
   "จะไปไหน!" 

โครม!!

  ซาบันย่ากันดั้มพุ่งกระแทกเอ็กซ์ตรีมกันดั้มในช่วงที่อีกฝ่ายเผลอไปชนกับยานลำขวา นั่นจึงเป็นผลให้กิลเบิร์ตเสียการควบคุมคลื่นควอนตัมในสมองไปตามสถานภาพ
   "คู่ต่อสู้ของนายคือฉัน! โทษทีนะที่ไม่ได้เป็นเหมือนเซ็ทสึนะคลื่นควอนตัมเลยใช้ไม่ได้ผล" ไลล์พูด 
   "แก!"

  
 กึก!


   ลิเลียจับแท่นบังคับปล่อยลำแสงปืนแน่น เธอติดช่องสื่อสารทั้งหมดเพื่อไม่ให้ใครมารบกวนกะรอจังหวะอีกฝ่ายยิงมาก็จะยิงให้พร้อมกัน
   "ยิงได้!
   "GN-Blas Modeกำจัดเป้าหมาย!"


   เสียงคนสองคนร้องประสานพร้อมกันขณะที่ตัวอยู่ห่างกัน
  แสงสีแดงอนุภาคอันเเรงสูงของแร็กนาร็อกและแสงอนุภาคGN-Blas Mode0kdซาวี่กันดั้มปะทะชนกัน แสงสีแดงแจ้งเตือนในห้องนักบินกระพริบเสียงดังถี่หลายครั้ง หญิงสาวรับรู้ได้ถึงแรงดันมหาศาลที่เกือบทำให้เธอปล่อยแท่นบังคับไปแล้ว

    แรงปืนใหญ่เกิดเป็นคลื่นลมมหาศาลพัดกระทบวัตถุโดยรอบไม่ให้เข้าใกล้ แม้แต่ดับเบิ้ลโอควอนต้ายังเกือบจะกระเด็นกลับไปหากเซ็ทสึนะไม่ใช่GNฟิลด์กันไว้ได้ทัน
   "ลิเลีย!" เซ็ทสึนะตะโกนเรียกหญิงสาว ชายหนุ่มผมดำรีบใช้ระบบอย่างหนึ่งที่มีเฉพาะควอนต้าเท่านั้น เพราะแรงอัดขนาดนี้ถ้าเข้าไปความเสียหายสูงเกิดกว่าจะรอด

เกร็ง!


  เสียงร้าวดังขึ้น ลิเลียสังเกตุเห็นปลายกระบอกปืนกับข้อมือซาวี่กันดั้มเริ่มมีรอยร้าว ใจหญิงสาวสั่นไหวเล็กน้อย
   "ร...แรงมหาศาล...ถ้าช้ากว่านี้เราคงระเบิดไปด้วย...แทนที่จะทำลายมัน" ลิเลียสูดหายใจเข้าเต็มปอด ลำแสงศัตรูยังไม่มีที่ท่าว่าจะลดลง
   "ซาวี่เร่งพลังถึงขีดสุด!" 
     ลิเลียรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีดันแท่นบังคับถึงที่สุด ลำแสงสีเขียวเพิ่มพลังอนุภาคมากขึ้นบวกกับเครื่องหุ่นเป็นสีแดง หญิงสาวใช้แทรนซั่นในช่วงเวลาเฮือกสุดท้ายนี้เร่งพลังให้เกินคำว่าขีดจำกัด
   "กัปตันครับ! ลำแสงแร็กนาร็อกมันย้อนศรกลับมาทางเครื่องกำเนิดพลังครับ"
   "ว่าไงนะ!" โซลเดอร์เบิกตากว้าง นายทหารเอาภาพขึ้นจอปรากฏแสงสีเขียวดันแสงสีเเดงกลับไปหาเครื่องกำเนิดพลังเรื่อยๆ
   "ถ้าเป็นแบบนี้แร็กนาร็อกจะทนแรงต้านไม่ไหวและระเบิดครับ"
   "...."
   "เกิดความเสียหายบริเวณปากกระบอกปืน! มีกันดั้มตัวสีน้ำเงินอยู่จุดนั้นครับ"
     โซลเดอร์ยังหายใจไม่ทั่วท้อง เสียงนายทหารต่างบอกสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกันโกลาหล ใบหน้าที่มั่นใจและสงบนิ่งแปรเปลี่ยนเป็นสั่นและชักสีหน้าแทน 

    เซ็ทสึนะใช้GNซอร์ดบิทโจมตีปากกระบอกปืนแร็กนาร็อกที่เริ่มสูญเสียพลังงาน เมื่อกี้เขาใช้GNซอร์ดบิทสร้างGNฟิลด์อนุภาคสูงสุดจนเกิดเป็นประตูมิติสำหรับเทเลพอร์ทเดินทางไปที่ไกลๆได้ ถ้าไม่ใช้วิธีนี้ก็ไม่มีทางจะช่วยลิเลียได้ทัน
   "ลาสเซ่! ปล่อยGNมิสไซล์ชุดแรกออกไปโจมตีทั้งหมด" สุเมรากิสั่ง ลาสเซ่กดปุ่มปล่อยมิสไซล์ชุดแรกออกไป การไปเตรียมเสบียงที่ลากร้าน3ครั้งนี้ช่วยเสริมแนวบุกได้ระดับนึง

      ไลล์เห็นมิสไซล์จึงรีบหลบ กิลเบิร์ตจ้องตาขวางใช้ชิลด์หุ่นป้องกันและถอนห่างจากเขตนี้



 เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ซาวี่กันดั้มเกิดรอยร้าวทั่วทั้งตัวหุ่น แต่ผลที่ออกมาก็เหมือนว่าจะสามารถสะท้อนการโจมตีของแร็กนาร็อกกลับไปได้
   "หายไปซะ...อาวุธที่ใช้ฆ่าคนที่ไม่มีความผิด มันไม่มีวันเป็นความถูกต้องได้!" ลิเลียตะโกนสุดเสียง เกราะภายนอกแตกละเอียดเพราะต้านแรงกดดันได้เพียงเท่านี้ แสงสีเขียวโต้กลับผลักแสงสีแดงย้อนทะลุตัวเครื่องเเร็กนาร็อกเกิดความเสียหายขนาดกว้าง
   "สำเร็จ...สินะ...ค่ะ" ลิเลียพูดอย่างดีใจ ดวงตาสีน้ำเงินค่อยๆปิดลงด้วยความเพลีย เรี่ยวแรงเหือดหายไปหมดไม่เหลือแม้แต่จะบังคับกลับไปหายานแม่

     


  บึ้ม! ตู้ม!



    แร็กนาร็อกกับซาวี่กันดั้มระเบิดพร้อมกัน อาวุธสงครามทั้งสองเเลกหมัดถึงวินาทีสุดท้ายเศษชิ้นส่วนปืนใหญ่ถูกเผาไหม้บริเวณชั้นบรรยากาศ แสงสว่างสีแดงสลับเขียวกระจายท่ามกลางสายตาทุกคนที่เห็นมัน

    "ลิเลีย!!!!!!!!!!!!"


20/05/63...70%





  "ไม่....จริง" คาเลียเบิกตากว้างกับภาพตรงหน้า อาวุธที่ทุ่มเทสร้างพังพินาศเพราะกันดั้มตัวเดียว


 ฉั้ว!


     จังหวะนั้นทีเอเรียรีบโจมตี ตัวเครื่องกาเดซซาถูกทำลาย คาเลียรู้แล้วว่าตัวเองเป็นฝ่ายพ่ายแพ้รีบปลดตัวออกจาหุ่นหนีกลับไปที่ฐาน

   "ปล่อยไปก่อน ตอนนี้ผมไม่มีเวลามาสนใจพวกคุณ" ชายหนุ่มผมม่วงว่า เขารีบไปหาลิเงียอีกคน


   ทางด้านกิลเบิร์ต เอ็กซ์ตรีมกันดั้มเสียหายแขนซ้ายกับขวาถูกทำลายจากแรงระเบิดมิสไซล์ ตังเครื่องภายในเสียหายเกินห้าสิบเปอร์เซ็น

   "กิลเบิร์ต" คาเลียติดต่อเข้ามา
   "ครับ...."
   "กลับฐานลิฟต์วงโคจร! พวกเราแพ้ศึกกวาดล้างคาตาลอนแล้ว" 
   "...."

  ชายหนุ่มผมสีเทาขาวไม่พูดเพียงก้มหน้ากัดริมฝีปากตัวเองกลับฐานทัพพร้อมหญิงสาว เวลานี้พวกเขาไม่สามารถสู้ต่อได้อีกแล้ว

   "ศัตรูถอยห่างไปแล้วค่ะ"
   "ดีมากหักซ้ายสามสิบองศา รีบไปรับกันดั้มไมสเตอร์เร็ว! เราจะลงไปตั้งหลักที่โลกอีกครั้ง"
   "รับทราบ"



  

     เหนือชั้นบรรยากาศโลกไม่ห่างจากลิฟต์วงโคจรมากนัก เศษซากสิ้นส่วนโลหะล่องลอยปะปนกันไป ซาวี่กันดั้มอยู่ในสภาพเสียหายยับเยินทุกส่วนร่างกายแตกหัก พังไม่มีจุดไหนเหลือเป็นภาพให้น่ามอง



  ซ่า~~~



   เสียงคลื่นสื่อสารในห้องนักบินดังติดๆดับๆ ลิเลียนอนหมดสติอยู่ข้างใน น้ำสีแดงไหลตรงขมับขวาเป็นทางยาว

     ในที้สุดทีเอเรียก็เชื่อมการติดต่อได้สำเร็จ

   "ลิเลีย! ลิเลีย วีเลตต้า! ได้ยินแล้วตอบด้วย....0●0!!!!"  

     ดวงตาสีแดงเบิกโพลง ภาพเลือนลางเพราะสัญญาณไม่ชัดนั้นกลับเห็นของเหลวสีแดงลอยอยู่ข้างในชัดเจนยิ่งกว่าคน เสียงของทีเอเรียกลืนหายไปในลำคอด้วยความตกใจ

   "รีบเข้ามาเร็ว ก่อนศัตรูจะตั้งหลักได้" สุเมรากิบอกกันดั้มไมสเตอร์ด้วยความรีบร้อน เธอไม่เห็นว่าสีหน้าพวกเขาเป็นยังไง 
   "....รับทราบ" เซ็ทสึนะขานรับ ดับเบิ้ลโอควอนต้ากับราฟาเอลช่วยกันประคองซาวี่กลับเข้ายานโดยมีไลล์ระวังภัยให้



   "ปิดคอนเทนเนอร์ปล่อยตัว หลังจากนี้จะเข้าสู่ชั้นบรรยากาศไปฐานที่มั่นคาตาลอนฝั่งยุโรป" เฟลทแจ้งทุกคนให้ทราบ 

    ปโตเลไมออสใช้ม่านGNฟิลด์บดบังสายตาศัตรู ใช้เส้นทางที่อีกฝ่ายจะจับไม่ได้ลงโลกอย่างระวังที่สุด


   "เฮ้ย! ท...ทำไมถึง..." เอียนช็อก ชายผมดำเห็นสภาพหุ่นของหญิงสาวคนสนิทถึงกับเข่าแทบทรุด ต่างจากกันดั้มเครื่องอื่นที่ยังดูดีอยู่
   "เกิดอะไรขึ้น! บาดเจ็บกันรึเปล่า!?" 
   "เซ็ทสึนะ ทุกคน!" อาเลลูย่ารีบออกมาจากฮารูทรีบเข้าไปหาเพื่อนๆ เหล่าไมสเตอร์มารออยู่หน้าค็อทพิทหญิงสาวผมขาว
   "เปิดได้ไหม?"
   "ไม่! มันคงตั้งรหัสเอาไว้...คงต้องพังแล้วล่ะ" ทีเอเรียบอกเสียงจนปัญญา เซ็ทสึนะกำหมัดแน่นเป็นห่วงคนข้างใน ไมสเตอร์คนอื่นก็ด้วย
   "ถ้าผม...อ่านแผนให้ดีกว่านี้มันก็คง..." 
   "ไม่ต้องโทษตัวเอง เวลานี้เราควรห่วงลิเลียก่อนถึงจะถูก" ไลล์บอก มารีกุมมือใจสั่นไม่หยุด


 กึก!



   "!!!"

   เสียงโลหะกระทบกันดังใกล้ๆ ดวงตาทุกคนเบิกกว้าง มองค็อทพิทที่เหมือนจะเป็นสาเหตุเสียงเมื่อครู่

   "ช่วย...หลบที...ค่ะ" เสียงแหบแห้งเอ่ยบอก ลิเลียได้สติขึ้นมาเพราะทีเอเรียพยายามจะเปิดค็อทพิทหุ่นของเธอ แต่เอาเข้าจริงประโยคที่พูดเมื่อกี้ก็ไม่มีใครได้ยินหรอกเนื่องจากเสียงมันเบามาก


   ค็อทพิทเปิดออกในที่สุด ทุกคนเกือบหลบไม่ทันเนื่องจากเหล็กมันเสื่อมสภาพไม่สามารถยึดกันได้ พอถูกกระแทกแรงๆก็หักหลุดออกมา

   "ขอบคุณ...ที่ปลุกค่ะ...^-^" ร่างหญิงสาวผมขาวยันตัวเองเดินออกมา กระจกหมวกนักบินแตกฝั่งขวา เลือดสีแดงยังคงไหลออกเป็นทางไม่หยุด ชุดนักบินบางส่วนมีรอยขาดจากแรงระเบิดด้านใน



ฟรึ่บ!



   "คุณ...เซ็ทสึนะ" ลิเลียเรียกชื่อคนที่เข้ามาประคองร่างเธอไว้ ดวงตาพล่ามัวยังมองไม่ค่อยชัดแต่ก็ยังเห็นว่าใคร
   "คุณลิเลียไปทำแผลก่อนเถอะค่ะ!" มารีบอก เอียนเห็นว่ายังงไม่ออกกันมาตรงนั้นซักทีเลยมาดูด้วย
   "!!!! รีบพาไปหาลินดาเร็ว! ไม่รู้ว่าร่างกายส่วนไหนได้รับบาดเจ็บอีกรึเปล่า"
   "ฉันจะพาไปเอง เจ็บตรงไหนบอกนะ" เซ็ทสึนะพูด ลิเลียส่ายหน้าช้าๆ
   "แค่มึนหัวนิดหน่อยค่ะ พวกคุณก็เหนื่อยกันไม่ใช่เหรอ?...ไปพักกันเถอะ ทางนี้ไปเองได้"
   "ไม่ได้หรอก อย่าฝืนสิ...สัญญากันไว้แล้วว่าจะไม่ฝืนไม่ใช่เหรอ!" ทีเอเรียดุเสียงดัง ถึงจะดุแต่ก็ทำเพราะเป็นห่วง
   "ฉันจะซ่อมซาวี่กันดั้มของเธอให้ จะทำให้มันกลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิม"
   "คุณทีเอเรีย" หญิงสาวมองหน้าอีกฝ่าย เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะยอมพูดแบบนี้ด้วย

              'ขอบใจที่ช่วยนะทีเอเรีย' ลิเลียคลี่ยิ้มมุมปากระบายความรู้สึกที่คิด

   "เอาไว้คุยกันทีหลัง ไปกันก่อนเถอะ" 

  ชายหนุ่มผมดำประคองร่างหญิงสาวเบาๆพอไปได้ ก่อนร่างทั้งสองจะหายไปทางเดินเข้าตัวยาน

   "เยินไม่เหลือสภาพ....เจ้านี่เเข็งแรงมากเลยนะ" ไลล์พูด เพราะรับแรงปืนใหญ่ได้ทั้งที่ไม่ระเบิดไปด้วย
   "จริงค่ะ ฉันไม่ได้พูดเห็นแก่ตัวนะ...มันต้องถูกสร้างจากชิ้นส่วนโลหะแข็งแรงมากถึงได้ทนแรงระเบิดปืนใหญ่ได้โดยที่นักบินบาดเจ็บเพียงแค่ที่เราเห็น"  
   "มันแน่อยู่แล้ว" ทีเอเรียพูดขึ้น มานีหันมามอง
   "พอเห็นศักยภาพของมัน ผมถึงได้เข้าใจ....ทั้งปืนใหญ่,โครงสร้างและโลหะที่ใช้มีตนแบบจากกรัมกันดั้มทั้งหมด" 
   "กันดั้มที่ลิเลียใช้ไปต้านศัตรูก่อนหน้านี้สินะ" อาเลลูย่าถาม ทีเอเรียพยักหน้า
   "ใช่ ถึงแม้รูปร่างจะไม่เหมือน...แต่กรัมกันดั้มน่ะมีGNเมก้าลันเชอร์ ปืนใหญ่พลังสูงกว่ายานรบหลายเท่า โครงสร้างของมันเลยต้องออกแบบให้ทนทานแรงดันจากอาวุธ"  
   "แสดงว่าผลออกมาว่ามันเสียหายแค่นี้ก็นับว่าน่าพอใจสำหรับนายสินะทีเอเรีย"
   "ไม่ใช่น่านับพอใจหรอก แต่เรียกว่าเยี่ยมดีกว่า" เอียนเข้ามาเสริม
   "อาวุธดาวเทียวนั่นพวกเราก็เคยเห็นกันแล้วว่ามันร้ายแรงแค่ไหน การที่โมบิลสูทจะทนแรงโจมตีและส่งพลังกลับคืนไปทำลายมันไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นทั่วไป....แสดงให้เห็นว่าลิเลียมีพรสวรรค์ทางวิศกรสูงมากเอาเรื่อง"
   "ครับ ตัวนักบินเองก็เเข็งแรงที่ต้านไว้ได้...เป็นผู้หญิงที่น่าเคารพจริงๆ" ทีเอเรียเอ่ยชม ไลล์เลิกคิ้วอมยิ้มบางๆ ได้ยินเพื่อนพูดแบบนี้...คงจะยอมรับในตัวไมสเตอร์คนใหม่จริงๆแล้วสินะ
   "ยืมแรงหน่อยนะที่เอเรีย"
   "ครับ คุณเอียน"


-----------------------------------


  ทางฐานลิฟต์วงโคจร


   "เราทราบว่าแร็กนาร็อกถูกทำลาย เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ทำให้ทางเราตกใจเช่นกันค่ะ"

    ห้องผู้บัญชาการบนฐาน โซลเดอร์กำลังพูดคุยกับเคธี่ มาเนคินที่ติดต่อมาหลังจากได้รู้เรื่องไม่นาน เนื่องจากเธอคอยติดตามการเคลื่อนไหวตลอด

   "เท่าที่ดิฉันวิเคราะห์เซเลสเทียลบีอิ้งคงจะอยู่ฝั่งเเถบยุโรป ถ้ายังไงทางเราจะส่งโมบิลสูทไปสกัดพวกเขา...คุณมีความเห็นว่ายังไง?"
   "...เรื่องนั้นเชิญพวกคุณทำตามแล้วแต่สมควรเลยครับ...ผมจะขอเคลียเรื่องนี้ก่อน" 
   "รับทราบค่ะ"


   เคธี่วางสายไป โซลเดอร์ก้มหน้านิ่งเปิดดูความเสียหายที่ได้รับต่อ

   "คาเลีย" 
   "ค่ะ...กัปตัน"
   "กิลเบิร์ตไปไหน?"
   "เขาใช้คลื่นควอนตัมปะทะกับเซเลสเทียลบีอิ้งมากเกินไปค่ะ ตอนนี้ทางแพทย์ให้พักผ่อนฟื้นฟูร่างกายไปซักสองสัปดาห์" หญิงสาวผู้เป็นมือขวาตอบเสียงเรียบ
   "พวกมันมีอาวุธร้ายกาจมาก...55555" โซลเดอร์หัวเราะลั่น คาเลียมองอย่างงุนงง
   "เชื่อไหมคาเลีย ฉันเคยเตือนลีวองส์ครั้งนึงเรื่องนี้"
   "เรื่องอะไรงั้นเหรอคะ?"
   "เซเลสเทียลมีระบบทวินไดร์ฟซิสเต็ม ระบบที่ใช้เตาพลังงานแสงอาทิตย์ได้มีประสิทธิภาพ...ตอนนั้นหมอนั่นมันไม่รู้จักว่าคืออะไร ฉันก็เตือนให้ระวัง"
   "...แล้วสุดท้ายผลก็ออกมาเป็นอย่างที่กัปตันเป็นตอนนี้...คือประมาทสินะคะ" หญิงสาวว่า โซลเดอร์พยักหน้าพลางหัวเราะอีกครั้ง
   "โลกใบนี้มันยังมีเรื่องที่แม้แต่อินโนเวเตอร์ก็คาดการณ์ไม่ได้หมดหรอก ไม่ใช่พระเจ้าซะหน่อยถึงจะทำได้" หัวหน้าองค์กรASลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะมองมือขวาตนด้วยสีหน้ายิ้มแสยะ คาเลียเห็นก็ยิ้มรับเพราะรู้ว่าต่อจากนี้เธอจะได้รับภารกิจใหม่แล้ว
   "ลงไปที่โลกคาเลีย ไปช่วยชอนทำภารกิจกำจัดพวกคาตาลอนที่หนีรอดไปได้" 
   "....คาตาลอนที่หนีรอด?" คาเลียทวนคำสั่ง
   "ใช่! ฉันคิดว่าพวกมันจะต้องมีกลุ่มที่เหลือรอดไปได้ แล้วมันก็ต้องไปพึ่งพาราชินีแห่งอาซาดิสสถานเป็นแน่" โซลเดอร์อธิบายเพิ่มเติม เขาเปิดเเผนที่ตะวันออกกลางในโน๊ตบุ้คให้เธอด้วย ภาพขยายพระราชวังอันสวยงามและดูสงบสุข
   "ถ้าทำภารกิจนี้เสร็จก็ไปสถาบันซูปเปอร์โซเจอร์ต่อ...แล้วฉันจะไปลองเล่นเพื่อวิเคราะห์ฝีมือพวกมันที่นั่น"
   "กัปตัน....จะให้ปลามาติดเบ็ดเองหรือ?"

    คาเลียถามย้ำภารกิจ โซลเดอร์พยักหน้า เขายื่นกระดาษแผ่นเล็กๆแผ่นนึงให้เธอ

   "เบอร์เพื่อนฉันที่ทำงานศูนย์ซูปเปอร์โซเจอร์ ถ้าถึงโลกเมื่อไหร่ติดต่อไปได้เลย เดี๊ยวหมอนั่นมารับ" 
   "ค่ะ..." 

   คาเลียรับกระดาษแผ่นนั้นมา หญิงสาวเดินออกไปจากห้องเพื่อเตรียมตัวลงไปที่โลก

   "ยอมรับว่าครั้งนี้ประมาท ไว้เราไปล้างตากันบนโลกแล้วกัน"



26/05/63....100%
   -----------------------
   
    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

41 ความคิดเห็น

  1. #35 Pattamawan (@fanlovelove) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 19:10

    โล่งงอกก เมื่อไหร่จะมีโมเมนต์หวานๆกัยเซตซึสักทีนร้าา
    #35
    0
  2. #34 polytome (@polytome) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 11:16
    เฮ้อออ โล่งอกน้องรอดดดเก่งมากลูกกกกก
    #34
    0
  3. วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 10:13

    กะแล้วว่าจะลงเอยแบบนี้ แต่อย่าตายจริงๆล่ะกัน

    #33
    0
  4. #32 polytome (@polytome) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 14:29
    ม่ายยยยน้าาาา อย่าตายยยน้าาาาา จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #32
    0
  5. #31 faza205317 (@faza205317) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 12:47
    น้องงงงงงง ไม่น้าาาาา
    #31
    0
  6. #30 Pattamawan (@fanlovelove) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 08:07

    ไรท์ขาาาอย่าทำให้ค้างอย่างนี้ไม่นร้าาลิเลียนางเอกต้องไม่ตายย
    #30
    2
    • #30-1 TimeReture (@TimeReture) (จากตอนที่ 13)
      19 พฤษภาคม 2563 / 10:48
      อาจจะ....
      รอติดตามเอานะค่ะ หุๆๆ~~~ไม่เฉลย
      #30-1