[FanFic] Mobile Suit Gundam OO ข้ามมิติมาเป็นกันดั้มไมสเตอร์พระผู้ช่วย

ตอนที่ 1 : บทที่1:สู่โลกที่รอคอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    12 ม.ค. 63

   


 Mobile Suit Gundam OO 
ข้ามมิติมาเป็นกันดั้มไมสเตอร์พระผู้ช่วย

บทที่1:สู่โลกที่รอคอย

"เฮ้อดูจบแล้ว! ก็สนุกดีนะ" ร่างหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ดูวิดีโออนิเมชั่นเรื่องหนึ่งจบไป

"จากตอนแรกที่ไม่เคยคิดจะดู พอมาดูจริงๆสนุกกว่าที่คิดอีก" เด็กสาววัยสิบหกปีนามยูกิชิโระ จิยุนั่งมองชื่ออนิเมชั่นที่เธอเพิ่งจะดูจบไป'Mobile Suit Gundam 00' 

  ดวงตาสีน้ำเงินหยืบดินสอกับกระดาษมาเขียนหลังจากการที่ดูอนิเมะชั่นจบ

"แต่...ตอนจบของเดอะมูฟวี่มันก็ดูดีอยู่หนอกนะแต่บทเซ็ทสึนะมันน้อยไป แถมเรื่องนี้ก็ดูไม่ออกด้วยว่าใครนางเอกกันแน่" จิยุเท้าคางบ่น เธอเขียนระบายลงในกระดาษไปเรื่อยๆ

"ถ้าเป็นฉันก็ยังสงสัยอยู่ว่าประเทศต่างๆที่อยู่ภายใต้มหาอำนาจของUnion,HRL,AEUไม่มีบทเด่นเลยนอกจากอเมริกาที่เยอะสุด...งั้นแต่งนิยายเรื่องนี้ดีกว่าเลือกหนึ่งในประเทศจากเรื่องมามีบทบาทก่อนเกิดThe Movie หรือพูดง่ายๆก็คือนิยายของเราจะไม่มีเดอะมูฟวี่และจะกำหนดนางเอกให้ชัดเจนไปเลยโดยใช้เหตุผลให้ถึงที่สุด" จิยุพูดกับตัวเองยาวเยียด เธอค่อยๆเขียนวิธีการต่างๆลงไปเพื่อเป็นโครงเรื่องจะเเต่งนิยายเรื่องนี้ 

"นึกออกแล้ว! เอาเกาหลีเหนือนี่ละมาเป็นกองทัพเด่นศัตรูคนต่อไปของเซเลสเทียลบีอิ้งต่อจากนั้นเราจะสร้างตัวละครใหม่เข้าไปเป็นกันดั้มไมสเตอร์คนที่ห้าของเรื่องนี้ แต่ว่านะ!จะให้อาเลลูย่ากลับมาร่วมทางด้วยดีไหมเนี่ยเพราะจบภาคสองเขาก็ออกเดินทางกับมารีเพื่อคนหาชีวิตของตัวเอง...ทีเอเรียเองก็ต้องเข้ามาเป็นส่วนร่วมอยู่แล้วแต่อาจจะไม่ได้โผล่ตอนแรกๆ" จิยุพิงเก้าอี้กอดอกขมวดคิ้วคิดหาความสมดุลของเรื่อง 

"งั้นให้อาเลลูย่ากับมารีกลับมาช่วงที่เกิดวิกฤตแล้วกัน ส่วนนางเอก....จะให้มารีน่าหรือเฟลท์ดีนะ" หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ เธอเริ่มเขียนเนื่อเรื่องเริ่มต้น แต่ไปๆมาๆนึกเรื่องมาได้เกือบครบมาตัดสินใจอยากก็ตรงนี้นี่ละว่าจะให้ใครเป็นเพราะดูเนื่อเรื่องจบจิยุก็ไปหาความคิดของคนที่ดูเรื่องนี้หลายคนเพื่อเปรียบเทียบความคิดของทุกคนมาคิด ด้านนางเองส่วนใหญ่ทุกคนจะอวย'เฟลท์'กันซะเยอะ.....แต่สำหรับเธอแล้ว....

"ค่อยคิดแล้วกัน...ไปอ่านความเห็นใหม่อีกรอบแล้วจะตัดสิน" จิยุพูด ก่อนที่จะเอาหน้าฟุบโต๊ะทำงานแล้วเผลอหลับไปโดยไม่ได้ปิดคอมพิวเตอร์ที่ขึ้นภาพ กันดั้มEls Qtaที่มีดอกไม้ปกคลุมรอบตัวกับวิวที่สวยงามเต็มไปด้วยธรรมชาติ

  แต่ก่อนจะหลับสนิทจิยุก็ได้บ่นงึมงำกับตัวเองขึ้นมาเสียก่อนว่า

"เซ็ทสึนะทำไมนายถึงกลับมาหามารีน่านะ...เพราะอะไรคะ"




"ตื่นได้แล้วนะแม่หนู" เสียงใครบางคนเรียกหญิงสาวที่กำลังนอนหลับไปได้ไม่นานด้วยเสียงอ่อนโยน

"อยากรู้ไหมละว่าเซ็ทสึนะคนนั้นเขาคิดยังไง"

"เสียงใครคะ!" จิยุลืมตาขึ้น เบื้องหน้าของเธอปรากฏเป็นผู้ชายสวมชุดขาวเดินเข้ามาหาในที่ที่เธอไม่รู้จัก

"เราชื่ออดัม"

"อดัม" จิยุทวนชื่อ อดัมยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

"ทำไมคุณอดัมถึงรู้ว่าฉันคิดอะไรละคะ อย่างกับพระเจ้าทีอ่านใจคนได้เลย" จิยุพูด อดัมหัวเราะในลำคอ

"ก็เป็นพระเจ้าละมั้ง เราเห็นเจ้าทำท่าอมทุกข์เลยอยสกช่วยให้หายทุกข์" อดัมบอก จิยุยิ้มแหย่ๆ...นี่คนตรงหน้าเธอกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่นะ

"คุณอดัมกำลังจะบอกอะไรกับฉันงั้นเหรอคะ ฉันไม่เข้าใจเลยค่ะ" 

"เจ้ารู้จักแล้วว่าข้าชื่ออดัม แล้วรู้จักอีฟไหม?" ชายชุดขาวถาม จิยุทำหน้านึก

"หรือว่าคุณคืออดัมมนุษย์ผู้ชายคนแรกของโลกคะ!" หญิงสาวถามอย่างตกใจ อดัมพยักหน้าแถมมีความพอใจมากที่จิยุรู้เข้าใจเสียทีแต่เธอดูจะไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย

"เธออยากจะไปพิสูจน์ด้วยตัวเองไหม? โลกที่มีแต่สงครามของมนุษย์ที่เข้าใจกันไม่ได้น่ะ"

"ค..คุณทำได้จริงๆเหรอคะ" 

"ได้สิ! ข้าเฝ้ามองผู้คนมาตลอดดังนั้นจึงรู้ว่าพวกเขาทำอะไรเราทั้งแม่หนูด้วย ความคิดของเธอที่เขียนอธิบายลงกระดาษเมื่อครู่น่าสนใจนะ ข้าอยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อ...หากเจ้าได้ไปทำด้วยตัวเองน่ะ" อดัมพูดอย่างตื่นเต้น จิยุยิ้มแห้งๆก่อนจะแย้งว่า

"แต่ฉันยังแต่งไม่จบนะคะ เนื้อเรื่องก็ยังไม่ดีไปซะทีเดียว..."

"ไม่ต้องห่วง ข้าให้พรในสิ่งที่เจ้าต้องการได้สามข้อนะ...เจ้าอยากไปเกิดใหม่ที่โลกยุคA.D2,314ดูสิ แต่อยากจะไปแบบไหนก็บอกข้าคนนี้นะ" อดัมพูด จิยุร้องโอโห้ในใจพลางนึกว่าจะเป็นอย่างนั้นได้ก็คงสุดยอดเกินกว่าจะหาอะไรมาเปรียบเทียบได้มาก

"ถ้าคุณอดัมทำได้ก็ช่วยฟังที่ฉันขอด้วยนะคะ...ในเมื่อA.D2,314มันสิ้นสุดสงครามของA-lawsดังนั้นการต่อสู้ครั้งใหม่ของเซเลสเทียลบีอิ้งคือการแยกตัวของอเมริกาเหนือคะ! แถมอดัมก็บอกว่ารู้เรื่องที่ฉันเขียนก็เอาตามนี้นะคะ" จิยึพูดพลางมีสีหน้าอมยิ้ม อดัมรับฟังอย่างสงบ

"นั่นคือข้อแรกสินะ ข้อที่สองละ?"

"ฉันขอให้ตัวเองได้เป็นกันดั้มไมสเตอร์ของเซเลสเทียลบีอิ้งที่ช่วยทุกคนจากสถานการณ์เลวร้ายได้ และมีโมบิลสูทเป็นของตัวเอง" 

"ฟังดูน่าสนใจดี ข้อสุดท้ายเธอจะไม่เอาให้ตัวเองรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าเหรอ?ข้าว่ามันเหมาะดีนะ" อดัมเสนอความเห็น จิยุได้ยินก็ส่ายหน้ารัวๆทำชายชุดขาวแปลกใจ

"ข้อที่สามของฉันคือการที่เนื้อเรื่องดำเนินไปอย่างสมเหตุสมผล ฉันเพิ่งจะเขียนได้นิดเดียวเพราะฉะนั้นมันจะเป็นยังไงต่อก็ให้มันเป็นไป แต่ขอให้ทุกคนในโลกกันดั้ม00มีความสุขด้วยนะคะ" 

"เห๊...นี่ใส่ใจความรู้สึกของพวกเขาดีนะ คิดดีแล้วใช่ไหม" อดัมถามทวนความแน่ใจ จิยุพยักหน้า

"เพราะที่ฉันเขียนเรื่องนี้เกราะอยากให้พวกเขามีความสุขโดยที่มันไม่เวอร์ไปน่ะ" 

"ย่อมได้! ขอให้เจ้ามีความสุขด้วยละกับเรื่องที่เจ้าต้องการจะทำ" อดัมอวยพรให้ ไม่นานจิยุก็รู้ง่วงนอนและสลบลงไปอีกครั้ง

"อดัมทำอะไรอยู่น่ะ?" มีหญิงชุดขาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาชายชุดขาว อดัมยิ้มให้เธอ

"ไม่มีอะไร แค่ช่วยคนที่น่าสนใจน่ะ"

"ช่วยคนน่าสนใจ?" อีฟสงสัย

"อย่าไปสนใจเลย พวกเรามารอดีกว่าเด็กคนนี้จะทำได้อย่างที่เขาบอกหรือเปล่า"


ในสติของจิยุเธอลืมบอกกับอดัมไปว่าชื่อของเธอในโลกแห่งใหม่ที่ตนจะไปเกิดนั้นคืออะไร

















"นี่ๆ!! เธอน่ะตื่นได้แล้ว!มานอนหลับตรงนี้มันลำบากคนจะทำงานนะ" เสียงชายมีอายุปลุกคนคนหนึ่งเสียงดัง 

"อ...อืม...หื้ม!" คนถูกปลุกขยี้ตาเพื่อปรับภาพตรงหน้าให้ชัด ดวงตาสีน้ำเงินลืมขึ้นมองภาพเบื้องหน้าก็ต้องร้องในลำคอเสียงหลงเมื่อภาพเบื้องหน้ามันต่างไปจากปกติ

"ท..ที่นี่!" หญิงสาวดวงตาสีน้ำเงินรีบลุกขึ้นยืนมองซ้ายขวาด้วยท่าทางตื่นตะหนก ชายมีอายุที่ปลุกเธอมองอย่างสงสัยในท่าทางของเธอ

"เป็นอะไรหรือเปล่า? ถ้าเหนื่อยก็ไปพักผ่อนเถอะเธอมีงานที่ต้องทำในวันพรุ่งนี้ที่โลกนะ" 

"งานเหรอคะ?" หญิงสาวหันมาถาม ชายมีอายุผมสีดำเข้มมีสีหน้าแปลกใจมองมาที่เธอแต่หญิงสาวเองก็แสดงสีหน้าตกใจที่เห็นเขาเช่นกัน

"คุณเอียน!" เธอตะโกนเสียงหลง ชายมีอายุที่เธอเคยเห็นหน้าแต่ไม่คิดว่าจะได้มาเจอตัวจริงกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอในเวลานี้แล้ว

"จ..จะตะโกนทำไม แล้วเธอรู้จักชื่อฉันได้ยังไงน่ะ?ทางนี้ยังไม่ได้แนะนำตัวเลยนะ" ชายนามเอียน วาสตี้ถาม หญิงสาวดวงตาสีน้ำเงินเบิกตากว้างตกใจตอนนี้เธอคิดอยู่สิ่งหนึ่งได้อย่างเดียวหลังจากเห็นสถานการณ์และสภาพแวดล้อมที่ยืนอยู่ 

'อวกาศ...ข้างหลังนี่ก็...โมบิลสูท!' เธอคิด พอสังเกตุชัดๆกลายเป็นว่าเธอยืนอยู่บนสะพานเดินเรือที่เคยเห็นในอนิเมชั่นเรื่องชอบ

'ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่คะเนี่ย? แถมคนที่เรียกฉันก็เป็นคุณเอียนจากกันดั้ม00 มันหมายความว่ายังไงกันนะ' หญิงสาวเริ่มสับสนเหมือนคนบ้า ดีที่เธอยังมีสติค่อยๆเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"ไปพักเถอะ เห็นเธอมานอนตรงนี้กลัวจะได้รับบาดเจ็บเพราะฉันจะมาปรับระบบและซ่อมส่วนด้านนอกมันนิดหน่อย" เอียนบอก หญิงสาวนาม'ยูกิชิโระ จิยุ'ที่หลงเข้ามายู่ในโลกของกันดั้ม00อย่างไม่ทราบสาเหตุรีบหลบทางให้เขาทันที

"โมบิลสูทตัวนี้คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน" จิยุพูดพึมพำกับตัวเอง เธอเพ่งมองอย่างสงสัยก่อนใบหน้าจะเปลี่ยนมาร้องเข้าใจ

'เจ้านี่มันคือกันดั้มที่เราวาดออกแบบเอาไว้นี่นา! วาดจะใช้ลงนิยายเรื่องกันดั้ม00ที่เราจะเขียนนี่ละ...แสดงว่า' จิยุคิดในใจ ไม่ว่าจะมองยังไงรวมทั้งมองดูตัวเองที่แต่งตัวชุดของเซเลสเทียลบีอิ้งนี่อีกยิ่งชัดเจนจนไม่ต้องหา อะไรมาเปรียบอีกแล้ว

"ที่นี่คือโลกของกันดั้ม00จริงๆ แล้วตัวเราที่เป็นตัวละครในนิยายของตัวเอง...อยางที่คุณอดัมบอก" 

"หื้ม! เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ" เอียนตะโกนถามจากไหล่โมบิลสูทตัวนั้น จิยุหันไปมอง

"ม...ไม่มีอะไรคะ!" หญิงสาวถอนหายใจ นี่ได้ยินที่เธอพูดด้วยเหรอ

'ก็แปลว่าเราเข้ามาอยู่ในนิยายที่เราต้องการจะแต่งอย่างนั้นรึเนี่ย! ถ้าเป็นอย่างที่คิดทุกๆอย่างฉันก็รู้หมดแล้วสิ....น่าสนุกจังถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไม แต่จะทำให้คนที่นี่ตกใจให้หมดเลยคะ' จิยุยิ้มอย่างชั่วร้ายก่อนจะเดินเข้าไปดูโมบิลสูทใกล้ 

"จริงสิ! ฉันก็ว่าทำไมคุ้นๆหน้าเธอ....แม่หนูเป็นเจ้าของโมบิลสูทเครื่องนี้นี่จากที่ลินดาบอก" เอียนพูดด้วยสีหน้าเพิ่งนึกอะไรได้ จิยุยิ้มมุมปากคิดถึงเนื้อหานิยายที่ตนเขียนเอาไว้

'ตอนนี้เราเขียนไว้ว่าตัวละครนี้จะเข้ามาเช็คสภาพความพร้อมของโมบิลสูทตนเอง รวมทั้งมันจะส่งผลถึงภารกิจต่อจากนี้อีกด้วย'

"ลินดาแนะนำเธอมาให้เป็นกันดั้มไมสเตอร์ เจ้านี่น่ะมีโครงสร้างดีไม่น้อยเลยนะเธอสร้างมันขึ้นมาเองเลยเหรอ" เอียนเอ่ยชมพลางถามจิยุ

"ค่ะ! จะว่าไปตั้งแต่กันดั้มไมสเตอร์รุ่นที่สองแล้วก็ไม่มีผู้หญิงขับโมบิลสูทแล้วด้วยนี่คะ" จิยุพูดเพราะเธอรู้เนื้อเรื่องเป็นอย่างดีอยู่แล้ว เอียนขมวดคิ้วมอง

"เธอรู้ด้วยเหรอ" ชายผมดำถามเสียงสั่นๆ ถึงเธอจะตื่นเต้นที่ได้มาอยู่ในโลกอนิเมะที่ชอบหญิงสาวก็อดที่จะพูดแกล้งให้ตัวละครตกใจเล่นไม่ได้ ก่อนที่เธอจะยิ้มเป็นมิตรพลางคิดว่าเล่นมากไปเดี๊ยวเขาจะสงสัยขึ้นมาละแย่เลย

"ขอบคุณคุณเอียนมากคะที่ช่วยมาตรวจสอบให้อีกครั้งคะ ทางฉันเองก็ยังไม่ได้ส่งข้อมูลรายละเอียดอะไรให้พวกคุณเลย"

"เรื่องนั้นเธอต้องไปให้สุเมรากิเขามากกว่านะ ฉันถามได้ไหมว่าทำไมเธอถึงเข้าเป็นสมาชิกเซเลสเทียลบีอิ้ง" เอียนพูด 

"ก็...อยากเห็นเป้าหมายของทุกคนที่นี่น่ะคะ แล้วก็อยากช่วยคนที่กำลังเดือดร้อน"

"เป้าหมาย!" เอียนทวนคำพูด

"...การขจัดสงครามฉันทราบว่ามันคือเหตุผลของที่นี่ แต่ถ้าสงครามจบลงน่ะสิจะทำอะไรต่อละ คุณเอียนเคยคิดบ้างไหมคะ" จิยุถามบ้าง เอียนฟังไปก็หันไปสนใจงานโดยมีฮาโล่เป็นลูกมือ

"ก็อยากใช้ชีวิตกับครอบครัวน่ะ เป็นไปได้ก็จะทำงานเกี่ยวกับช่างซ่อมไปด้วยนี่แหละ" เอียนบอก สมกับเป็นคำตอบของคนที่มีครอบครัวจริงๆ

'เอาเข้าจริงๆ นิยายเรื่องนี้เราก็ยังแต่งไม่จบ...ก็ไม่รู้ว่าเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป' 

"แล้วเธอละถ้าสงครามจบจะทำอะไรต่อ"

"หึ! ไม่ต้องรอสงครามจบเลยคะเพราะถ้าได้ต่อสู้กับพวกคุณฉันก็ได้ทำแล้วนะ" จิยุมองเข้าไปในแววตาโมบิลสูทที่เธอเป็นคนออกแบบพร้อมยิ้มให้มัน

"ขอแนะนำตัวคะ CodeNameของฉันก็คือลิเลีย วีเลต้าเรียกลิเลียก็ได้นะคะ"

"อ๋อ! ฉันเอียน วาสตี้ฝากตัวด้วยแล้วกัน" เอียนพูดและยิ้มให้ 

"ปกติคุณเอียนทำงานการซ่อมบำรุงคนเดียวเลยนี่คะ ฉันเองก็พอมีประสบการณ์มีอะไรให้ช่วยได้นะคะ"

"อ้าว! มาอยู่ที่นี่เองตามหาซะทั่วเลยนะ" เสียงหญิงสาวผมยาวสีเหลืองเดินเข้ามาหาลิเลีย เอียนมองมาที่เธอแล้วยิ้ม

"มีอะไรเหรอลินดา" เอียนถาม

"ฉันจะมาบอกเรื่องภารกิจใหม่ของเรากับคุณแล้วก็...."

"ลิเลียค่ะ! ลิเลีย วีเลต้าค่ะ" ลิเลียบอก ลินดาทำหน้ายิ้มแย้มเข้าใจทันที

"ชื่อไพเราะดีนะ เรามาฟังแผนการร่วมกันเถอะนะเพราะลิเลียจะต้องลงมือทำก่อนคนเเรกด้วย" ลินด่พูด ลิเลียแอบตกใจที่เธอได้ทำงานรวดเร็วขนาดนี้แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ลองนึกดูว่าช่วงนี้เธอเขียนแต่งเนื้อหาไว้ว่าอะไรบ้าง

ช่วงเนื้อหาที่ลิเลีย(จิยุ)เขียนไว้

  ลิเลียได้รับภารกิจลงไปบนโลกเพื่อตรวจสอบข้อมูลของ'แนวหน้ามนุษย์ชาติAccuracy Symbol''โดยที่ทุกคนของยานปโตเลไมออสจะไปรวมตัวกันที่เกาะ....

'นึกออกแล้ว! ตอนนี้เราจะต้องลงไปที่โลกก่อนทุกคนนี่นา' หญิงสาวเมื่อนึกได้ดังนั้นก็หันไปมองเอียนกับลินดาที่ยังคุยเรื่องภารกิจนี้กันอยู่ ความจริงเธอก็เข้าไปฟังได้นะแต่เพราะรู้อยู่เเล้วก็เลยไม่จำเป็นตรงรู้ในส่วนนี้

'ขอบคุณคะคุณอดัม เท่านี้ฉันก็ทำสิ่งที่ต้องการให้เป็นจริงให้ได้...รอก่อนนะเราจะได้พบกันแล้วเซ็ทสึนะและทุกคนๆ'

 ลิเลีย วีเลต้าคิดในใจ ชื่อใหม่ของยูกิชิโระ จิยุหญิงสาวธรรมดาผู้มีจิตใจอยากเห็นมีความสุขแม้ว่ามันจะยากลำบากยังไงก็ตามและการทดสอบที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้กำลังจะเกิดขึ้นตามมาในไม่ช้านี้


ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยไว้ณที่นี้ค่ะ








 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

41 ความคิดเห็น

  1. #39 PasTic (@suppat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 21:06
    ขอ 00F หุ่นภาคสปินออฟ ที่มีเฉพาะมังงะ
    #39
    0
  2. #3 Goddogsama (@noellekoshi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 08:34
    น่าสนใจครับผมสาวกกันดั้มอยากให้มีตัวละครหญิงดำเนินเรื่องนานแล้วขอบคุณที่สนองความต้องกรของผม
    #3
    0
  3. #1 Rnozero (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 12:01

    ขอบคุณครับผมเนื้อเรื่องน่าสนใจมากเลยครับสาวกกันดั้มชุปเปอร์โรบอทคนนี้จะขอติดตามต่อไปครับผม

    #1
    1
    • #1-1 TimeReture (@TimeReture) (จากตอนที่ 1)
      13 มกราคม 2563 / 22:06
      ขอบคุณมากค่ะ
      #1-1