คัดลอกลิงก์เเล้ว

Twice fic : Michaeng~Butterfly​

โดย Tigerchaeng

ฟิคสั้นเรื่องแรกสำหรับแอคนี้ ขอประเดิมที่มิแชงละกันเนาะ ฝากติดตามเรื่องอื่นๆด้วยนะคะ ข้อความใดไม่เหมาะสมหรือพิมพ์​ผิดตกหล่นยังไง ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

ยอดวิวรวม

308

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


308

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


10
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ส.ค. 61 / 22:11 น.
นิยาย Twice fic : Michaeng~Butterfly​ Twice fic : Michaeng~Butterfly​ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
... ผีเสื้อตัวหนึ่งกำลังดูดดื่มกับน้ำหวานจากดอกไม้สีสวย เพียงแค่เราเข้าไปใกล้เพียงนิด มันก็บินหนีไปในทันที..ซึ่งมันคงไม่ต่างอะไรกับใครคนนั้นที่เรากำลังแอบหลงรักเฝ้ามองเค้าอยู่ตลอด ถ้าวันนึงเราเข้าไปใกล้เค้ามากกว่านี้หรือเผลอบอกความในใจไป เค้าอาจจะหนีเราไปเหมือนเช่นผีเสื้อตัวนั้นก็ได้.... 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ส.ค. 61 / 22:11


"ยังไม่ออกจากห้องอีกเหรอเนี่ย"ซานะมองดูประตูห้องรูมเมทที่อยู่ตรงข้ามกับห้องตัวเอง เสียงเพลงเศร้าลอดออกมาจากด้านใน

"เศร้าซะให้พอละออกมากินข้าวกินปลาบ้างนะ ชั้นจะออกไปข้างนอกนะ" ซานะเอาหูแนบประตูเพื่อฟังเสียงตอบกลับแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซานะถอนหายใจอย่างจนปัญญาก่อนจะเอากระเป๋าที่ถือมาสะพายไว้ แล้วจึงออกจากห้องไป


 ภายในห้องกว้าง ข้าวของต่างๆถูกจัดวางเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน เว้นเสียแต่บนโต๊ะที่ทั้งหนังสือเรียน การ์ตูน​วางอยู่เต็มพื้นที่จนไม่มีที่ว่าง บนสุดของกองหนังสือถูกวางทับด้วยโน๊ตบุ้คต้นตอของเสียงเพลงเศร้าๆที่เจ้าของห้องเปิดไว้

 มินะนั่งอยู่บนเตียงนิ่งๆโดยที่ไม่ขยับตัวไปไหนนานหลายชั่วโมงตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นจนถึงเช้าของวันนี้หรือความจริงมินะไม่ได้นอนเลยทั้งคืน เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานทำให้มินะแทบไม่อยากจะเคลื่อนไหวร่างกายไปไหน

"เราสองคนเป็นเพื่อนสนิทกัน เราจะคบกันมากเกินเพื่อนไม่ได้หรอกนะ" เสียงของนายอนดังก้องอยู่ในหัวของมินะตลอดเวลา ถ้าย้อนเวลาได้มินะคงจะเก็บความในใจของตัวเองเอาไว้ เพื่อนรักที่รู้จักกันมาหลายปีต้องมามองหน้ากันไม่ติดเพราะความอ่อนไหวของตัวเอง มินะมองหน้าจอมือถือไม่ต่ำกว่าร้อยสายที่มินะโทรหานายอนโดยที่อีกฝ่ายไม่รับเลยแม้ซักครั้งเดียว


1เดือนผ่านไปหลังจากเหตุการณ์​วันนั้น

 หลังจากเลิกเรียนมินะรีบออกจากมหาวิทยาลัย เพื่อเลี่ยงที่จะเจอหน้านายอนเพื่อนร่วมคณะ เป็นเวลา1เดือนเต็มที่มินะต้องหลบซ่อนทั้งในเวลาเรียนและนอกเวลา ซึ่งกว่าจะปิดเทอมมินะก็ต้องอดทนอีกนาน ระหว่างรอรถเพื่อกลับที่พักมินะก็ก้มหน้าก้มตาเล่นเกมส์​จนรถผ่านไปคันแล้วคันเล่า มินะก็ไม่ทันขึ้นเพราะมัวจดจ่อกับเกมส์

"นายอนทางนี้"เสียงคนข้างๆดังขึ้น มินะสะดุ้งจนนิ้วมือกระด้าง ค่อยๆเงยหน้ามองไปทางซ้าย 
นายอนกำลังเดินมาทางนี้ตามเสียงเรียกของหญิงสาวที่อยู่ข้างมินะ

"ซวยละ!" มินะรีบลุกขึ้นแล้วเดินก้มหน้าไปอีกทางอย่าวเร็ว เพื่อให้พ้นจากตรงนั้น

 พอออกมาจากตรงนั้นได้มินะก็รีบวิ่งโดยที่ไม่รู้ว่าทางไหนเป็นทางไหน เพียงแค่ขอให้หนีนายอนให้พ้น มินะวิ่งมาจนถึงสะพานข้ามแม่น้ำเล็กๆที่มินะเองก็ไม่เคยผ่านมา เพราะปกติมินะไม่ออกไปไหนอยู่แล้ว เลยไม่ค่อยรู้ทางเหมือนซานะแม้จะอยู่เกาหลีมาหลายปีก็ตาม

"หยุดนะ แกจะไปไหน!!!" เสียงเอะอะโวยวายดังใกล้เข้ามาที่มินะเรื่อยๆระหว่างที่กำลังเดินงงๆขึ้นมาที่สะพาน

"อะ.. อะไรเนี่ย" มินะตกใจเมื่ออยู่ๆก็มีเด็กนักเรียนคนนึงมาแอบอยู่ข้างหลัง พร้อมกับกอดเอวมินะแน่น

"เลิกทำให้ชั้นเหนื่อยซะทีเถอะ เอาของมา!" เด็กนักเรียนอีกของพร้อมกับพวกอีกสองคน ชี้มาที่มินะ 

"นี่มันของๆชั้นนะ" เด็กสาวกอดเอวมินะแน่น ตอบโต้กลับ

"เอามาเดี๋ยวนี้!" เด็กหญิงสี่คนกรูเข้ามาจนมินะต้องถอยหลังไปหลายก้าว

"ไปขโมยของเค้ามารึเปล่า" มินะหันไปถามคนข้างหลัง

"ชั้นไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอก นี่มันของๆชั้น พวกนั้นต่างหากจะขโมยมัน"แชยองเด็กนักเรียนม.ปลายตัวน้อยตอบคำถามมินะ 

"นี่พวกเธอ ถ้ายังไม่หยุดพี่จะโทรเรียกตำรวจมาคุยนะ จะได้รู้ เรื่องมันเป็นยังไง" มินะบอกกับ
แก๊งค์​เด็กที่ยืนจ้องหน้าอยู่ และเหมือนจะเป็นผล เพราะเด็กๆพวกนั้นไม่ตอบโต้ และค่อยๆเดินถอยกลับไป

"อย่าให้เจออีกนะ"เด็กคนนึงในกลุ่มพูดเสียงดังก่อนจะพากันเดินลงไปจากสะพาน

"แต๊งกิ้ว​พี่สาว"แชยองบอก

"ปล่อยมือออกก่อนก็ได้"มินะบอก เพราะเริ่มรู้สึกแปลกๆที่ถูกกอด

"อ่อ โทษที ขอบคุณที่ช่วยไล่พวกนั้นนะ ไม่งั้นชั้นต้องเสียกล้องถ่ายรูปอันนี้ไปแน่ๆ" แชยองเอาชายเสื้อนักเรียนเช็ดกล้องถ่ายรูปอย่างเบามือ

"ทะเลาะกันเรื่องนี้เหรอ" มินะถาม

"ใช่ อยากรู้ใช่เหรอ" แชยองถามกลับ

"ไม่"มินะตอบเสียงนิ่มๆ

"ไม่อยากรู้แต่จะเล่าให้ฟัง... กล้องเนี้ยชั้นได้มาจากร้านของมือสอง มันสวยมากเลยนะและแพงมากถ้าเป็นของใหม่แกะกล่องอ่ะ แต่อยู่ๆก็มีขายในร้านแล้วราคาก็ไม่แพงด้วยสภาพก็ดี ชั้นเลยสอยมา แต่พวกนั้นบอกอยากได้เหมือนกัน แต่ชั้นจ่ายเงินก่อน พวกนั้นเลยตามมาตั้งแต่ร้านจนถึงนี่"แชยองเล่าอย่างจริงจัง

"อื้ม" มินะพยักหน้า

"แค่นี้เหรอ ไม่ตกใจหน่อยเหรอ"แชยองเบ้ปากใส่มินะ ที่ไม่ตอบสนองอะไรเลย

"กลับบ้านซะไป"มินะไม่สนใจที่แชยองบอก

"แล้วบ้านพี่อยู่ไหนอ่ะ กลับด้วยกันมั้ยเดี๋ยวไปส่งก็ได้อ่ะ"แชยองเดินตามมินะ

"จะไปส่งยังไง บ้านพี่ไม่ได้อยู่แถวนี้หรอก"มินะเดินต่อไปช้าๆก่อนจะควักมือถือขึ้นมาส่งข้อความถามทางกลับบ้านจากรูมเมท

"เดินไปส่งไง เดินเป็นเพื่อน พี่จะได้ไม่เหงา นะๆ" แชยองดึงเสื้อมินะให้หยุดเดิน

"ไม่เป็นไร กลับบ้านตัวเองไปเถอะ ดูแลของให้ดีๆเดี๋ยวใครจะมาแย่งอีก"มินะหันมาบอกอีกครั้ง

"ก็ได้ๆ... อ้ะ... เดี๋ยวสิ... พี่ชื่ออะไร ชั้นชื่อแชยองนะ" แชยองแนะนำตัว

"มินะ"เสียงที่สุดแสนจะเบาของมินะ ทำให้แชยองต้องเอียงหูหา

"อีกทีสิ พี่พูดดังๆหน่อยก็ได้" แชยองเขย่ง​เท้าเข้าใกล้มินะ

"มินะๆๆๆๆ"จำเอาไว้นะ ไปละ ไม่ต้องตามมาล่ะ กลับบ้านไป" มินะพูดใส่หูแชยอง ก่อนจะเดินจากไป

"แล้วเจอกันอีกนะ" แชยองโบกมือตามหลัง โดยที่มินะไม่ได้หันมามอง

"อะไรของเค้า"มินะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว นี่ถือเป็นยิ้มแรกในรอบ1เดือนของมินะเลยทีเดียว

บ้านมินะ-ซานะ

"นึกว่าจะหากลับบ้านไม่ถูกแล้วซะอีก"ซานะออกมาเปิดประตูให้เพื่อน

"แค่นี้เอง" มินะบอก

"ดีแล้วล่ะ ออกไปเดินเล่นซะบ้างไม่ใช่ขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง" ซานะรู้สึกสบายใจ

"กินอะไรรึยัง สั่งอะไรมากินมั้ย" มินะยิ้ม ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาด้วยความสบายตัวหลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการเดิน

"เมื่อกี้เธอยิ้มเหรอ ตั้งแต่เธอเฮิร์ท​จากนายอนนี่เป็นครั้งแรก​เลยที่เธอยิ้ม"อาจจะด้วยความตื่นเต้นทำให้ซานะพูดคำต้องห้ามออกมา บรรยากาศที่กำลังสดชื่นกลับมาหม่นหมองอีกครั้ง

"มินะ คือ... ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะพูดถึงนายอนนะ" ซานะรีบแก้สถานการณ์​

"ไม่ต้องสั่งเผื่อนะ ชั้นไม่หิว"มินะทำหน้าเศร้าลุกออกจากโซฟาเดินเข้าห้องนอนไป โดยไม่สนใจเสียงเรียกจากซานะ

"ปากนะปาก" ซานะตบปากตัวเอง


หลายวันต่อมา

"เรามาที่นี่ทำไมนะ" มินะยืนอยู่บนสะพาน ที่เมื่อหลายวันก่อนได้ช่วยเด็กที่ชื่อแชยองไว้ อากาศในตอนสายๆของวันหยุดทำให้มินะรู้สึกผ่อนคลาย

" แช๊ะ!! "เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นจากด้านหลังมินะ

"ในที่สุดก็มา รอเจอตั้งนาน"แชยองค่อยๆเอากล้องลงหลังจากถ่ายรูปมินะ

"บ้านอยู่บนสะพานนี่เหรอ"มินะทำท่าเมินเฉย ทั้งๆที่แอบรู้สึกดีใจ

"อยู่ไกลอยู่นะ แต่ก็มาที่นี่ทุกวัน เผื่อจะได้เจอพี่อีกไง" แชยองเดินเข้ามาใกล้ๆมินะ

"วันหยุดไม่ไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนรึไง" มินะถามพร้อมกับก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

"แล้วพี่ล่ะ วันหยุดไม่ไปเที่ยวกับเพื่อนเหรอ" แชยองถามกลับแล้วก็เขยิบไปใกล้มินะอีก

"ทำไมต้องถามกลับด้วย"มินะส่ายหัวกับความกวนของแชยอง

"ไหนๆก็มาแล้วไปถ่ายรูปเล่นกัน ช่วงนี้ชั้นกำลังฝึกถ่ายรูป ไปเป็นนางแบบให้หน่อยสิ"แชยองชวน

"ไม่อ่ะ พอดีจะกลับแล้ว" มินะปฏิเสธ​

"โธ่ อุตส่าห์​รอเจอตั้งหลายวัน ให้เจอกันแค่นี้เหรอ ใจร้ายจัง"แชยองทำเป็นแกล้งน้อยใจ

".... แล้ว.... จะให้ไปที่ไหนล่ะ" มินะกอดอก แชยองยิ้มร่าทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

"เดี๋ยวพาไป" แชยองคล้องแขนมินะแน่น โดยที่อีกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว แม้จะตกใจอยู่บ้างแต่มินะก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

 แชยองพามินะข้ามมาอีกฝั่งหนึ่งของสะพานที่ตอนนี้ถนนหนทางเต็มไปด้วยดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานสวยงาม มินะรู้สึกตื่นตาตื่นใจ​เพราะปกติมินะจะไม่ออกจากบ้านเลย เว้นแต่มาเรียนเท่านั้น แชยองพามินะมาที่แถวบ้านของตัวเอง พามินะเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้แบบไม่มีหยุดพักกันเลย

"ขอนั่งแป๊บ​นะ อ้า..." มินะนั่งลงกับพื้นฟุตบาท​ทุบขาตัวเองด้วยความเมื่อย โดยที่แชยองยังถ่ายรูปไม่หยุด ไม่ว่ามินะจะทำอะไรก็ถูกบะนทึกไว้ในกล้องนี้

"ดูมุมไหนก็สวย" แชยองเลื่อนดูรูปที่ตัวเองถ่าย ชื่นชมความสวยของมินะ

"เลิกถ่ายซักแป๊บ​เถอะ อายคนอื่นเค้า" มินะดึงแชยองให้นั่งลงข้างๆ

"ชอบมั้ย ที่นี่ไม่ค่อยมีใครมาหรอก คนไม่เยอะสงบดี" แชยองหันไปถามมินะ

"ก็ดีนะ รู้สึกเวลาผ่านไปเร็วดี ไม่เหมือนอยู่บ้าน" มินะยิ้ม

"ถ้ารู้สึกดี มาบ่อยๆก็ได้นะ"แชยองจ้องหน้ามินะอยู่ตลอดเวลาที่พูด

"ว่างพาพี่มาเที่ยวตลอดเหรอ" มินะตอบ พอหันไปสบตาแชยองเข้าก็รีบเบือนหน้าหนี

"ถ้าเป็นพี่ ได้เสมอแหละ"แชยองยิ้มหวาน สายตาที่ดูอ่อนโยนของแชยองทำให้มินะรู้สึกใจสั่นทุกครั้งที่หันไปมอง

"ดี"มินะพูดสั้นๆก่อนจะหลบตาเพราะเขินอีกครั้ง

"ขอเบอร์​ไว้หน่อยสิ อย่างน้อย ยินเสียงบ้างถ้าไม่ได้เจอ"แชยองยื่นโทรศัพท์​ตัวเองให้มินะ

"อ่อ... เอ่อ... อื้ม" มินะรู้สึกหน้าร้อนๆ ระหว่างกดเบอร์ให้แชยอง 

"ทีนี้ก็หนีไม่รอดแล้วนะ ฮ่าๆ" แชยองหัวเราะ ในขณะที่มินะพยายามกลั้นยิ้มเอาไว้..... 


  เวลาล่วงเลยไปสองเดือนแล้ว ที่ทั้งสองได้รู้จักกัน ความสนิทสนมที่เพิ่มมากขึ้น ทำให้ตอนนี้มีแชยองที่ไหนต้องมินะที่นั่นหรือถ้าเห็นมินะอยู่ไหนก็จะเห็นแชยองอยู่ด้วยเสมอ จากคนติดบ้านติดเกมส์อย่างมินะ กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ทุกเย็นหลังเลิกเรียนหรือทุกๆวันหยุด มินะจะตระเวนไปถ่ายรูปกับแชยองด้วยเสมอ

"จะนั่งมองมันอีกนานมั้ย" แชยองถามมินะที่นั่งยองๆมองผีเสื้อดูดน้ำหวานจากดอกไม้สีสวยอยู่

"จุ๊ๆเบาๆสิ เดี๋ยวมันก็บินหนีหรอก" มินะพูดเสียงค่อย ทั้งที่ปกติก็พูดเบาอยู่แล้ว

"มันบินไปเดี๋ยวมันก็บินกลับมา" แชยองนั่งลงข้างมินะ กระซิบที่ข้างหู

"รู้มั้ยครั้งนึง พี่เคยทำให้ผีเสื้อที่พี่คอยมองทุกๆวันเป็นเวลาหลายปีบินหนีไป... เพราะพี่เข้าไปใกล้ผีเสื้อตัวนั้นมากเกินไป"มินะพูดอย่างเหม่อลอย

"อยากให้มันกลับมามั้ยล่ะ" แชยองถาม

"ไม่รู้สิ แต่บางทีบางอย่างเราก็ควรมองดูห่างๆมากกว่าจะเอามาครอบครอง" มินะถอนหายใจ

"แต่ถ้าชั้นเป็นผีเสื้อแล้วพี่เป็นดอกไม้ ต่อให้น้ำหวานจะหมดไม่เหลือให้กิน ชั้นก็จะไม่หนีไปไหนนะ เพราะดอกไม้อย่างพี่ คงหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว" คำพูดของแชยองทำให้มินะถึงกับนิ่งเงียบไปชั่วขณะ

"คิดแบบนี้จริงๆเหรอ"มินะถาม

"ทำไม ไม่เชื่อรึไง"แชยองลุกขึ้นยืนพร้อมกับดึงมินะให้ลุกด้วย

"ช่างเถอะ... กลับบ้านกันดีกว่า"มินะเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะเดินนำไป แต่แชยองดึงเสื้อมินะให้หยุด

"พี่จะหนีชั้นไปมั้ย...." แชยองพูดขึ้น มินะหันมามองด้วยความสงสัย

"ทำไมต้องหนีด้วยล่ะ"มินะถาม

"ก็ถ้าชั้น... เข้าใกล้พี่มากกว่านี้..." แชยองเอากล้องคล้องคอให้มินะ มือจับที่สายคล้องแน่นแล้วแชยองก็ค่อยดึงลงมาจนจมูกชนกับมินะ แชยองเขย่งเท้ายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากทั้งสองแตะกัน แต่ขณะนั้นเองมินะกลับดึงมืแชยองออกและถอยหนีจนแชยองรู้สึกเสียหน้า

"คือ... "มินะไม่สบตาแชยอง

"ชั้นว่า... พี่คงคิดถึงผีเสื้อตัวนั้นอยู่ใช่มั้ย" แชยองยิ้มทั้งน้ำตาทั้งรู้สึกอาย เสียใจ และผิดหวัง หลังจากที่ไม่มีการตอบกลับอะไรจากมินะ แชยองก็หันหลังกลับแล้วเดินจากตรงนั้นไปอย่างช้าๆ มินะเงยหน้ามองแชยองที่เดินจากไปด้วยความสับสนในใจ มินะไม่อยากทำร้ายแชยองหากตัวเองยังคงตัดใจจากนายอนไม่ได้จริงๆ นั่นเป็นเพราะนายอนได้กลับเข้ามาในชีวิตของมินะอีกครั้ง หลังจากที่นายอนมาหามินะที่บ้านเมื่อหลายวันก่อน และมินะเองก็ไม่คิดว่าแชยองจะสารภาพความในใจแบบนี้


บ้านมินะ-ซานะ

"ทำไมกลับมาซึมอีกละ เป็นไรอีก" ซานะถามเพื่อนที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นห้อง

"ผีเสื้อ" มินะพูด

"ไหน อยู่ไหน ไม่เห็นมี" ซานะมองซ้ายมองขวา

"อยู่นี่"มินะเอามือทาบที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง

"ผีเสื้ออะไรไปอยู่ตรงนั้น" ซานะนั่งลงข้างๆพร้อมจะรับฟัง

"มีผีเสื้ออยู่ในใจชั้น2ตัว"มินะมองเพดานพูดเสียงแผ่วเบา

"แล้วชอบตัวไหนมากกว่าล่ะ" ซานะถาม

"นั่นสิ ถ้ารู้คงไม่มานอนคิดแบบนี้หรอก"มินะตอบ

"อยู่กับใครแล้วมีความสุขก็เลือกคนนั้น ตรงไหนที่สบายใจกว่า คิดได้ก็จัดการซะ อย่าให้มันค้างคา ไม่งั้นก็จะเจ็บกันทุกฝ่าย นอนคิดไปนะ ช่วยได้แค่นี้แหละ" พูดจบซานะก็ลูบหัวมินะเบาๆก่อนจะลุกกลับไปที่ห้องของตัวเอง มินะมองดูนาฬิกาที่ผนังห้องก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วลุกออกไปจากห้อง

"อ้าว จะออกไปไหนอีก"ซานะได้ยินเสียงประตูบ้านปิด รีบวิ่งออกมาดูและตะโกนถามแต่ก็ไม่ทัน

 มินะออกมาจากห้องโดยสวมรองเท้าแตะเสื้อยืดกางเกงวอร์ม กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามถนน ในมือกำโทรศัพท์​ไว้แน่น  ก่อนจะกดเบอร์และโทรหาใครบางคน ในระหว่างที่คุยมินะก็โบกแท็กซี่​แล้วรีบขึ้นไปอย่างเร่งรีบ

"มาซะค่ำเลยมีอะไรรึเปล่า" นายอนรีบวิ่งออกมาจากบ้านเพราะเสียงกริ่งที่มินะกดรัวๆ

"นายอนรบกวนอะไรหน่อยสิ" มินะดึงนายอนเข้ามาใกล้ 

"มีอะไร" นายอนเองก็พลอยตกใจไปด้วย

"ขอโทษนะ" พูดจบ มินะก็ดึงนายอนเข้ามาจูบทันที นายอนถึงกับช๊อคที่โดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว

"นี่เธอ... "นายอนผลักมินะออกมา

"เธอรู้สึกยังไง" มินะถาม

"เธอเป็นบ้ารึไง" นายอนตะคอกใส่

"ขอโทษนะ ชั้นแค่อยากแน่ใจ" มินะบอก

"แน่ใจอะไร"นายอนถามกลับ

"แน่ใจว่าเรา...จะเป็นเพื่อนกันได้"พูดจบมินะยิ้มให้นายอนแล้วก็เดินกลับไป

"ห้ะ! ย่า!!! ห้ะ! เธอ.. เธอกล้าดียังไงมาโทรเรียกชั้นให้ออกมา แล้วก็มาจูบชั้นแล้วก็ไปเนี่ยนะ... ถ้าไม่เห็นว่าเป็นเพื่อนนะ... ไอ้... ไอ้.... "นายอนที่ยังตกใจไม่หาย ทำได้แค่ตะโกนด่าไล่หลังมินะไปเท่านั้น


"ดึกแล้วคงไม่อยู่แถวนี้แล้วล่ะมั้ง โทรหาก็ไม่รับ" มินะวิ่งขึ้นวิ่งลงไปๆมาๆหลายรอบทั้งสองฝั่งของสะพาน จุดที่มินะได้เจอกับแชยองครั้งแรก เพราะหวังว่าแชยองยังคงอยู่แถวนี้ แต่จนแล้วจนรอดมินะก็ยังไม่เห็นวี่แววของแชยอง

"รับสายหน่อยเถอะ" มินะร้อนใจอย่างมาก ถ้าตัดสินใจได้เร็วกว่านี้ คงไม่ต้องตามหากันจนแทบจะเป็นบ้าแบบนี้ มินะนั่งลงพิงขอบสะพาน ด้วยเหงื่อที่ไหลท่วมตัว

"ไหนบอกจะไม่หนีไปไหนไง" มินะรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้

"เหนื่อยมั้ย" เสียงคุ้นหูดังขึ้น หัวใจมินะเต้นแรงทันที

"แชยอง"มินะรีบลุกขึ้นเมื่อเห็นคนที่กำลังตามหาเดินมาใกล้

"ชั้นแค่หวังไว้ว่าพี่อาจจะมา แล้วก็มาจริงๆ" แชยองบอกเสียงสั่น

"ทำไมไม่รับโทรศัพท์​ล่ะ" มินะถาม

"ทิ้งไว้ที่บ้าน... แร่ไม่อยากรับรู้อะไร" แชยองบอก

"ขอโทษนะ"มินะดึงแชยองเข้ามากอดแน่น

"ขอโทษทำไม" แชยองทำเป็นขัดขืนนิดๆ ดิ้นยุกยิกๆในอ้อมกอดมินะ

"คิดว่า... จะหนีพี่ไปซะแล้วน่ะสิ"มินะคลายกอดแชยอง

"บอกแล้วไง ว่ายังไงก็จะไม่ไปไหน"แชยองเอื้อมแขนจับแก้มมินะ ทั้งสองมองหน้ากันซึ้ง แต่จู่ๆก็พากันเขินหลบตากัน

"เอ่อ... "มินะกระพริบตาถี่ๆ

"รู้นะว่าคิดอะไรอยู่ ไม่เอาแล้วของดีมีครั้งเดียว" แชยองผลักมินะออกไปไกลๆเมื่อฉุกคิดถึงเรื่องเมื่อตอนบ่าย

"งั้นพี่ทำเองก็ได้"มินะก้มลงจูบหน้าผากแชยองแล้วค่อยๆเลื่อนลงมาที่ริมฝีปาก คราวนี้ไม่มีใครหนี มีแต่ความรู้สึกดีๆที่ทั้งสองต่างมีให้แก่กัน ภาพทั้งคนตอนนี้เหมือนผีเสื้อกำลังดูดดื่มกับเกสรดอกไม้อย่างมีความสุข




#The end

#ฝากติดตามด้วยนะคะ แล้วจะพยายามลงคู่อื่นๆให้ได้อ่านกันบ่อยๆค่ะ ขอบคุณค่ะ






  

ผลงานทั้งหมด ของ Tigerchaeng

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 คริคริคริ
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 23:59

    เขียนดีนะคะเนี่ยยย บรรยายได้ดีมากๆค่ะ สนใจจะเขียนเรื่องอื่นอีกมั้ยคะ

    #4
    1
    • 26 เมษายน 2562 / 00:56
      กำลังจะลงเรื่องใหม่ค่ะ^^
      #4-1
  2. #3 MindMindMind_ (@mind_mind_mimd) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 12:24
    น่ารักมากเลยค่ะ ในที่สุดพี่มินะก็รู้ใจตัวเองซักที ขอบคุณสำหรับฟิคมิแชงน่ารักๆนะคะ
    #3
    0
  3. #2 besoice (@besoice) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 22:11
    น่ารักมากก อบอุ่นหัวใจค่ะไรท์
    #2
    0
  4. วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 18:21

    น่ารัก

    #1
    0