ปราบนายตัวร้ายด้วยรัก [Yaoi][ระบบ]

ตอนที่ 5 : โลกละครหลังข่าว ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 224 ครั้ง
    27 เม.ย. 63

 

หลังจากนั้นไม่รู้ทำไมเขาจึงไม่เคยเห็นมณีอีกเลย ส่วนความสัมพันธ์ของเขากับคณิณนั้นก็ดีวันดีคืน เจมี่รู้สึกว่าเขาเข้าใจความเจ็บปวดของคณิณมากขึ้นเรื่อยๆ จนรู้สึกเห็นใจในจุดจบที่เขาเลือกเดินจริงๆ

ในที่สุดก็ถึงวันที่ชาวีกลับมาจากต่างประเทศ บ้านอัครเดชเดชากรณ์วรกุลแห่ไปรับกันทั้งครอบครัว เพื่ออะไรก็ไม่รู้ อาจยกเว้นคณิณ (ซึ่งเจมี่คิดว่าเขาคงดีใจจะแย่แล้ว) และตัวเขาเองที่หาข้ออ้างสารพัดเพื่อจะไม่ไป ถึงกลับงัดคาแรคเตอร์กล่อมกมลคนเดิมออกมาทำตัวเอาแต่ใจ สะบัดสะบิ้งงอแงไปเรื่อย จนในที่สุดคุณหญิงย่าก็ยอมให้เขาอยู่บ้าน

สาเหตุที่เจมี่ไม่ไปจริงๆ นั้นสำคัญมาก เขาต้องการหาบางสิ่งที่ระบบได้แจ้งเอาไว้ว่าเป็นสิ่งสำคัญซึ่งอาจเปลี่ยนแปลงความโกรธแค้นของคณิณให้เป็นไปในทางดีได้ นั่นก็คือ 'พินัยกรรมของคุณพ่อ'

อย่างที่บอกไว้ว่าตระกูลอัครเดชเดชากรณ์วรกุล นั้นมีทรัพย์สินมากมาย แม้ทรัพย์สินบางส่วนจะยังเป็นชื่อของคุณหญิงย่า แต่เฉพาะทรัพย์สมบัติของคุณพ่อเองนั้นก็มากมายมหาศาล ใช้สักร้อยชาติก็คงไม่หมด

แต่ปัญหาก็คือแม้ว่าคุณพ่อได้เขียนพินัยกรรมไว้ก่อนตาย แต่ไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ที่ไหนแม้ว่าจะหากันแทบพลิกแผ่นดินแล้วก็ตาม ดังนั้นถ้าหาไม่เจอคุณย่าก็จะเป็นผู้จัดการทรัพย์สินทั้งหมด แล้วคณิณที่เป็นลูกนอกสมรสก็จะไม่ได้อะไรเลย จนคั่งแค้นในที่สุด

เจมี่มั่นใจว่าพินัยกรรมต้องอยู่หลังกรอบรูปที่ไหนสักแห่งในบ้านหลังนี้แน่นอนตามที่เคยดูมาในละคร ดังนั้นเขาจึงวางแผนจะใช้เวลาที่ทุกคนในบ้านแห่กันไปรับชาวี พลิกกรอบรูปทุกกรอบในบ้านลงมาดู บวกกับวันนี้คณิณเองก็ไม่อยู่บ้านเช่นกัน การที่ไม่มีใครอยู่พร้อมกันจึงนับว่าเป็นโอกาสทองที่หาได้ยากมาก

เจมี่เฝ้ามองรถลีมูซีนสีดำที่พาคุณหญิงแม่ คุณหญิงย่า และฟ้าลดาค่อยๆ เคลื่อนออกไปจากประตูรั้วแล้วจึงเริ่มภารกิจทันที

ด้วยความที่คฤหาสน์หลังนี้มีขนาดใหญ่มาก การจะค้นทั้งบ้านนั้น แม้มีเวลาทั้งวันก็คงไม่พอ เจมี่จึงคิดว่าจะเริ่มจากห้องที่สำคัญและมีความเป็นไปได้มากที่สุด นั่นก็คือห้องนอนและห้องทำงานของคุณพ่อ เขารีบวิ่งตรงไปยังห้องนอนของคุณพ่อในความทรงจำ แต่เมื่อขยับลูกบิดก็พบว่าประตูล็อกอยู่

เจมี่รีบล้วงกิ๊บติดผมเล็กๆ ที่เตรียมไว้ออกมา แล้วรีบลงมือสะเดาะกุญแจทันที ก่อนจะค้นพบว่าเขาทำไม่ได้....

"...."

มันไม่ใช่แค่แหย่แล้วขยับไปขยับมาประตูก็เปิดเหมือนในละครเลย เขาครางเสียงอ่อย ในเมื่อเป็นโลกละครหลังข่าวก็ควรจะง่ายไม่ใช่เหรอ?!

สุดท้ายเขาจึงต้องเคาะถามระบบว่ากุญแจห้องอยู่ที่ไหน ระบบอิดออดสักพักก่อนบอกว่าอยู่ที่ห้องนอนคุณหญิงย่า พอเขาไปถึงห้องคุณหญิงย่าก็ปรากฏว่าล็อคอีก เจมี่เริ่มใจคอไม่ดีแล้ว การวิ่งไปวิ่งมานั้นเป็นเรื่องเสียเวลามากเนื่องจากห้องพวกนี้อยู่คนละฝั่งกัน

โชคดีที่เขาจำได้ว่าบ้านนี้มีกุญแจสำรองของทุกห้องอยู่ที่แจ่ม แม่บ้านที่เก่าแก่ที่สุดในบ้านหลังนี้ เขาคิดแผนขึ้นมาอย่างเร่งด่วนระหว่างวิ่งถลาไปยังห้องครัวด้วยความร้อนรน

"แจ่ม แจ่มอยู่ไหน" เขามองแม่บ้านหลายคนที่กำลังเตรียมอาหารอยู่ในห้อง

"แจ่มอยู่นี่ค่ะคุณชายเล็ก" หญิงสูงวัยรูปร่างใหญ่ก้าวออกมาจากตู้เก็บของ เจมี่ถลาไปคว้ามือแจ่มทันทีแล้วกล่าวคำพูดที่ได้ซักซ้อมมาตอนวิ่งมาที่นี่

"แจ่ม ผมเผลอล็อกห้องตัวเองน่ะ กุญแจก็อยู่ในนั้น มีกุญแจสำรองไหม?"

แจ่มยิ้มอย่างใจดีพลางตอบว่า "คุณชายเล็กรอเดี๋ยวนะคะ เดี๋ยวแจ่มไปหยิบมาให้ค่ะ"

"ผมไปด้วย ผมรีบมาก" เจมี่รีบเดินตามไปด้วย ได้แต่ภาวนาอย่างให้เขาต้องฟาดหัวแจ่มให้สลบเพื่อเอากุญแจเลย

พวกเขาเดินกันไปจนถึงเรือนด้านหลังของพวกแม่บ้านที่เป็นห้องแถวเรียงติดกันเหมือนหอพัก แจ่มหยุดยืนหน้าห้องห้องหนึ่งที่ใหญ่กว่าห้องอื่นค่อนข้างมาก แล้วหยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมาไขเข้าห้องอย่างเชื่องช้า จากนั้นก็ไขกุญแจอีกดอกหนึ่งบนลิ้นชักบนหัวเตียง (กุญแจจะเยอะไปไหนเนี่ย เจมี่คิด) จากนั้นแจ่มเลื่อนลิ้นชักออกแล้วหยิบกุญแจพวงใหญ่มากหน้าตาเหมือนพวงมาลัยไหว้พระออกมา เจมี่เดาว่าน่าจะมีครบทุกห้องในบ้านแน่นอน แต่ละดอกมีสติ๊กเกอร์แปะอธิบายอย่างรอบคอบ ระหว่างที่แจ่มกำลังหากุญเจห้องให้เขาอยู่นั้น เจมี่ก็เข้าไปคว้ามาทั้งพวงแล้วรีบวิ่งออกจากห้องพลางตะโกนไล่หลังไปว่า "ผมรีบมาก เดี๋ยวเอามาคืนนะ"

"คุณชายเล็ก ..." แจ่มตะโกนได้ครึ่งคำคุณชายเล็กของเธอก็หายลับไปเสียแล้ว ช่างใจร้อนเสียจริงเด็กคนนี้

เมื่อเจมี่ได้กุญแจแล้วก็ออกวิ่งสุดชีวิตไปยังห้องนอนของคุณพ่อซึ่งเป็นห้องแรกทีเขาเล็งไว้ เขาไขกุญแจเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้วก็เริ่มสำรวจทันที

ห้องนี้ดูเหมือนไม่มีใครเข้ามานานแล้ว เครื่องเรือนหลายชิ้นมีผ้าขาวคลุมไว้และมีร่องรอยของฝุ่นชัดเจน ในห้องนี้มีรูปภาพหลายรูป ทั้งภาพทิวทัศน์ ภาพปลาคาร์ฟ มีรูปในวัยเด็กของคณิณที่กำลังโอบกอดเขาไว้จากด้านหลังและหัวเราะอย่างมีความสุข กล่อมกมลในภาพนั้นดูเหมือนจะยังเด็กเกินกว่าจะเกลียดชังอะไร ในภาพนั้นยังมีฟ้าลดาที่ยืนอยู่ด้านข้างและมีสีหน้าบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่เต็มใจยืนร่วมเฟรมกับคณิณ เจมี่ดูแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้

แต่เมื่อค้นห้องนั้นอย่างละเอียดแล้วก็ไม่เจออะไร เขาจึงรีบเก็บกรอบรูปทั้งหลายที่รื้อลงมากลับไปแขวนอย่างเดิมด้วยความระมัดระวัง

คงเหลือแต่ห้องทำงานของคุณพ่อ หากไม่เจออะไรอีกคงต้องไปค้นห้องคุณย่าต่อละมั้ง

เจมี่รีบวิ่งไปยังห้องทำงานของคุณพ่อซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องนอนเท่าไหร่ แต่เมื่อเปิดออกเขาก็รู้สึกตกใจมาก

เหมือนเคยมีใครทะเลาะกันอย่างรุนแรงในห้องนี้ เศษแก้วกระจายไปทั่ว ข้าวของบนโต๊ะทำงานเหมือนถูกกวาดลงมากองอยู่ที่พื้น ตู้หนังสือล้มระเนระนาด หนังสือมากมายทั้งภาษาอังกฤษและภาษาไทยถูกฉีกจนกระจุยจนแทบเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

หลังจากเดินสำรวจด้วยความตกตะลึงแล้ว เขาก็เห็นรูปวาดขนาดใหญ่มากรูปหนึ่ง แน่นอนว่าถูกกรีดจนเศษผ้าใบห้อยร่องแร่งจนดูแทบไม่ออกว่าเป็นรูปอะไร เจมี่เดินไปที่รูปนั้นเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่าง เขาค่อยๆหยิบเศษผ้ารุ่งริ่งพวกนั้นขึ้นมาประกอบกันพลางพิจารณา ดูเหมือนจะเป็นรูปวาดของผู้หญิงคนหนึ่ง ผมยาวของเธอเป็นสีดำสนิท ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนสวยโดดเด่นอะไร แต่เธอมีรอยยิ้มอ่อนโยนที่บ่งบอกว่าเป็นคนใจดี นี่คงจะเป็นมารดาของคณิณ.... ใช่ สัญชาติญาณบอกเขาว่ามันต้องใช่แน่ๆ

เจมี่พยายามปลดกรอบรูปนั้นลงมา แต่กรอบทองสลักลวดลายแมกไม้นั้นหนาและหนักมากจริงๆ เขาจะทำหล่นไม่ได้ด้วย เพราะเสียงดังอาจจะดึงดูดใครมา

เจมี่พยายามสุดกำลัง แทบจะต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดในชีวิตเลยทีเดียวกับการยกภาพออกมาจากตะขอที่แขวนรูปอยู่ เขาค่อยๆ ประคองรูปลงมาคว่ำกับพื้น ก่อนเริ่มแกะกรอบรูปออกมาจากแผ่นไม้ด้านหลังที่ดามรูปไว้

หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมาจากอก ในชีวิตเจมี่ตั้งแต่เกิดจนตายเมื่อชาติที่แล้ว เขาไม่เคยต้องทำอะไรหลบๆ ซ่อนๆ อย่างนี้เลย ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงรถ.... เขารีบวิ่งไปดูที่หน้าต่างด้วยความตื่นตระหนก แย่แล้ว.. ทำไมพวกคุณหญิงแม่กลับมาเร็วขนาดนี้

เจมี่รีบวิ่งกลับมาจัดการกรอบรูปนั้นด้วยใจที่เต้นแรงจนแทบระเบิด ในที่สุดเขาก็แกะหมุดไม้เล็กๆที่ยึดไว้ได้สำเร็จ เขายกแผ่นไม้ออก แล้วก็พบซองเอกสารสีน้ำตาลขนาดใหญ่ซองหนึ่งอยู่ด้านใน เจมี่หยิบมันขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา เจอแล้ว

ระบบประกาศทันที [ขอแสดงความยินดีด้วย คุณพบไอเทมสำคัญ พินัยกรรมของคุณพ่อ]

หลังจากความตื่นเต้นทั้งหมดเริ่มจางหายเขาก็รู้สึกได้ว่ามีคนๆ หนึ่งยืนอยู่ที่ประตู ไม่รู้คณิณยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร แต่ที่แน่ๆ ก็คือ คณิณเห็นทุกอย่างแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 224 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #5 campus_dm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:28
    สนุกกกกก มาต่อไวๆน้าา
    #5
    0
  2. #3 NightHeart (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 08:03
    หืออออ ชอบพี่คณิณอ่าาาา รอตอนต่อไปครับ
    #3
    0
  3. #2 สิริกุน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 21:08

    รออยู่นะค่ะ

    #2
    0
  4. #1 sir_chad (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 12:43

    รอตอนต่อไปค่ะ

    #1
    0