ปราบนายตัวร้ายด้วยรัก [Yaoi][ระบบ]

ตอนที่ 37 : โลกของชื่นชีวา ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    1 พ.ย. 63

 

 

ที่ตึกคณะมัณฑนศิลป์ เจมี่กำลังรอตรวจโพรเจกต์สุดท้ายก่อนปิดเทอม นักศึกษาต่างยืนพรีเซนต์ผลงานของตัวเองกับอาจารย์ในภาควิชา เจมี่เลือกทำโพรเจกต์ออกแบบล็อบบี้โรงพยาบาลเด็ก เขากวาดเอตัวใหญ่ๆ มาได้อย่างเป็นเอกฉันท์ หลังจากเก็บงานที่ตรวจเสร็จลงกระบอกใส่แบบเรียบร้อยแล้วจึงเดินไปร่วมลุ้นเกรดงานเพื่อนๆ ต่อ ประมาณบ่ายสี่โมงจึงนั่งรถสามล้อไปยังไนต์คลับของชุนเพื่อฉลองสอบเสร็จ

"ไงตัวเล็ก ส่งงานเป็นไงบ้าง" ชุนที่กำลังตรวจตราความเรียบร้อยในร้านเอ่ยทักทันทีที่เห็นหน้าเขา

"ก็พอได้ฮะ" เจมี่ตอบ

"พอได้อะไรล่ะ อย่ามาถ่อมตัวดีกว่า" พี่ชายขยี้ผมเขาเบาๆ "เดี๋ยวคืนนี้เพื่อนๆ จะมากันใช่ไหม พี่จองห้องวีไอพีไว้ให้แล้ว กินดื่มอะไรกันให้เต็มที่ฉลองปิดเทอม ว่าแต่จะมากันกี่คน"

"ประมาณห้าหกคนฮะ" เจมี่ตอบ "อาจจะมีเพื่อนต่างคณะมาเพิ่มอีกนิดหน่อย"

ระหว่างที่ชุนแยกไปดูแลเรื่องสต๊อกเครื่องดื่ม เจมี่จึงเอากระเป๋าไปเก็บก่อนเข้าไปช่วยงานจิปาถะอยู่ในครัว 

ประมาณสามทุ่มเขาจึงไปอาบน้ำแต่งตัวที่ห้องแต่งตัวของร้าน เขาแวะทักทายกับเหล่าสาวๆ พาร์ทเนอร์ที่มีอาชีพคล้ายเป็นเพื่อนเต้นรำอย่างเป็นกันเอง พวกนี้ส่วนใหญ่คุยสนุกและร่าเริงกันทั้งนั้น จากนั้นจึงมาร่วมซ้อมกับพวกพี่ๆ นักดนตรีและนักร้องที่หน้าเวที

สี่ทุ่มครึ่ง เสียงเพลงจังหวะดิสโก้ดังกระหึ่ม เหล่าชายหญิงจับคู่เต้นรำกันอย่างสนุกสนาน เจมี่นั่งดื่มกินกับเพื่อนๆ ในคณะที่มาเลี้ยงฉลองปิดเทอมกันอยู่ครู่หนึ่ง สักพักจึงขอตัวไปขึ้นเวทีในฐานะนักร้อง ค่ำคืนนี้ของเขาเริ่มต้นด้วยเพลง Wonderful tonight ในจังหวะบัลลาดสบายๆ ให้เหล่านักเต้นเท้าไฟได้เริ่มอุ่นเครื่องกันก่อน ต่อด้วย September ของ Earth, Wind & Fire ซึ่งกำลังฮิตทั่วบ้านทั่วเมืองในขณะนี้

เมื่อเสียงเพลงจบลง เสียงปรบมือดังก้อง เจมี่หันไปโบกมือทักทายคุณหญิงสายใจ แขกประจำของเขา เธออายุราวๆ ห้าสิบปี ผมสั้นดัดเป็นทรงอย่างงดงาม ริมฝีปากแดงแปร๊ด คุณหญิงสายใจควงคู่มากับพาร์ทเนอร์หนุ่มหล่อส่วนตัวซึ่งเป็นครูสอนเทนนิส

สำหรับเจมี่ สุภาพสตรีผู้นี้เป็นผู้หญิงที่เจ๋งมากอันดับต้นๆ ที่เขาเคยพบมา เธอเป็นอดีตภริยาทูต ตั้งแต่สามีตายก็ใช้ชีวิตสนุกสนานไม่แคร์สื่อมาตลอด ความสดใสเป็นตัวของตัวเองในยุคที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ยังคงถูกบังคับให้นั่งพับเพียบปักผ้าอยู่ในบ้านทำให้เจมี่ทึ่งมากจริงๆ

"วันนี้แต่งหน้าสวยมากเลยครับคุณหญิง" เจมี่ทักทายอย่างอารมณ์ดี

"ตายแล้ว" หญิงวัยกลางคนยกมือทาบอก "ฉันนึกว่าเธอเห็นฉันสวยทุกวันซะอีก"

"คุณสวยทุกวันอยู่แล้วครับ แต่ไม่รู้ทำไม เจอคุณทีไรก็ยิ่งรู้สึกว่าสวยขึ้นเรื่อยๆ"

คุณหญิงสายใจเดินเข้ามาหยิกแก้มเขาเบาๆ พร้อมกับยัดแบงก์ใบใหญ่ใส่กระเป๋าเสื้อเขา "เธอนี่ช่างรู้จักเอาใจคนแก่จริงๆ "

"วันนี้อยากฟังเพลงอะไรเป็นพิเศษไหมครับ"

"เดาใจฉันให้ถูกสิ หนุ่มน้อย" สาวใหญ่ทรงเสน่ห์ขยิบตาให้เขาก่อนหมุนตัวเต้นรำกับพาร์ทเนอร์หนุ่มหล่ออย่างมีความสุข

เจมี่กำลังจะหันไปหานักดนตรีเพื่อบอกเพลงโปรดของคุณหญิง แต่ทันใดนั้นหางตาเขากลับเห็นผู้หญิงอีกคนเดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าถมึงทึง เธอสาดเหล้าใส่หน้าเขาอย่างแรง เจมี่เปียกชุ่มไปหมดทั้งตัว กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้ง เขารีบยกมือปาดเหล้าออกจากใบหน้าอย่างมึนงงพลางพิจารณาคู่กรณีตรงหน้า

เธออายุราวสามสิบกว่าๆ แต่งตัวดีเหมือนแขกทั่วไป เขาจำไม่ได้เลยว่าเคยเห็นหรือรู้จักเธอมาก่อน เสียงพูดคุยในร้านเริ่มเงียบลง กลายเป็นเสียงซุบซิบเบาๆ เจมี่รู้สึกราวกับกำลังมีสปอตไลต์พันดวงสาดใส่เขา

"ทุกคน มาดูคนชอบแย่งผัวชาวบ้านเร็ว!!" จู่ๆ เธอก็ตะโกนลั่น "ไอ้นักร้องหน้าตัวเมียนี่มันเป็นกะเทย ดูหน้ามันไว้ให้ดี หน้าตาก็ดีไม่น่าเป็นกะเทย แถมยังชอบแย่งผัวชาวบ้านอีก" ด่าจบทำท่าจะปีนขึ้นเวทีมากระชากเขา เจมี่ถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่ชุนรีบพุ่งเข้ามาขวางหน้าไว้ก่อน

"คุณผู้หญิงครับ ผมว่าคุณกำลังจำคนผิดแล้ว การ์ดอยู่ไหน" ชุนตะโกนพลางยึดแขนผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ระหว่างที่การ์ดของร้านรีบวิ่งเข้ามา

"ดูหน้ามันไว้ให้ดี อีตุ๊ดนี่มันแย่งผัวชาวบ้าน มันแย่งผัวชาวบ้านเขา ทำครอบครัวเขาแตกแยก อีกะเทยจัญไร ผิดเพศ หน้าด้าน!! แกจะต้องตกนรก ตกนรก!!" เสียงด่ายังคงดังก้องร้านแม้ว่าเจ้าตัวจะถูกลากออกไปแล้ว เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในหูเจมี่ เขารู้สึกเหมือนหน้าชาไปหมด ทำอะไรไม่ถูกจนชุนต้องเดินเข้ามาพาเขาลงจากเวที ท่ามกลางแสงไฟหลากสีสันและผู้คนมากมายที่มองมาอย่างสนใจ เขาคิดว่าเห็นคุณหญิงสอางค์กับคุณทิพย์เกสรยืนอยู่ด้วยกัน ใบหน้ามีรอยยิ้มประดับ

พี่ชายของเขาโบกมือเบาๆ ไปบนเวที นักร้องคนหนึ่งที่ดูมีสติรีบวิ่งขึ้นมาบนเวทีรับช่วงแทนพร้อมทั้งปล่อยมุกนิดหน่อยพอให้บรรยากาศไหลลื่นขึ้น

"ตัวเล็ก" ชุนพาเขาเข้าไปนั่งในห้องทำงาน "เป็นไรหรือเปล่า"

"ผม…ผมขอโทษ" 

"ขอโทษอะไร" ชุนหัวเราะ "นี่ไนต์คลับนะ มีคนมาตามหาผัวเมียทุกคืนแหละ แถมยังด่าผิดคนประจำ ไม่ต้องกังวลน่า" 

ไม่ ไม่ผิดคนหรอก เจมี่คิดเงียบๆ เมื่อนึกถึงคุณหญิงสอางค์กับคุณทิพย์เกสรที่ยืนอยู่ด้วยกัน

"พี่ไม่ถามหน่อยเหรอว่าผมทำอย่างที่เขาพูดหรือเปล่า" เจมี่กระซิบ เงยหน้าสบตากับผู้เป็นพี่ชาย

"จริงแล้วไงไม่จริงแล้วไง ชุนไม่สนคนอื่นหรอกนะ สำหรับชุนครอบครัวสำคัญที่สุด" มันเป็นประโยคเรียบง่ายที่ทำให้เจมี่ร้องไห้โฮ เขาคิดว่าเข้มแข็งแล้ว แต่ไม่ใช่เลย มันเหมือนจู่ๆ หน้ากากที่ชื่อว่าความเข้มแข็งก็พังทลายลง มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่มันคือความเหนื่อย เจมี่เหนื่อยมากจริงๆ ชุนยังคงตบหลังเขาเบาๆ อยู่พักใหญ่จนเจมี่ต้องขอร้องให้เขาออกไปจัดการเรื่องในร้านหลายครั้ง ในที่สุดผู้เป็นพี่ชายของเขาจึงลุกขึ้นอย่างลังเล

"เดี๋ยวพี่ให้คนเอาของกินมาให้" ชุนว่า "จำที่ซิสเตอร์แดงชอบพูดสมัยอยู่โรงเรียนได้ไหม…"

"แค่กินอะไรอร่อยๆ กับนอนเต็มอิ่มสักตื่นแล้วทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง" เจมี่กับชุนพูดขึ้นพร้อมกัน พี่ชายของเขาส่งยิ้มบางๆ ให้ก่อนเดินออกจากห้องไป

เจมี่นั่งนิ่งๆ อยู่พักหนึ่งจึงเดินไปเปลี่ยนชุดที่หลังร้าน เขาไม่กล้าสบตาใครเลยแม้หลายคนจะทักทายเขาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาตัดสินใจจะกลับไปนอนหลับที่บ้านสักตื่นตามคำแนะนำของซิสเตอร์แดง แต่เมื่อสะพายเป้ออกมาจากประตูด้านหลัง กลับเห็นคุณรถของคุณชัชจอดอยู่ในตรอกมืดๆ เมื่ออีกฝ่ายมองเห็นเขาจึงเปิดประตูรถออกมาทันที

"คุณชัช" เจมี่ทักเบาๆ ก่อนเดินเลี่ยงไปอีกทาง ทว่าคุณชัชกลับมาขวางหน้าไว้

"กลับด้วยกันสิ"

"ไม่จำเป็นหรอกฮะ ผมกลับเองได้"

"ฉันอยากไปทำปริญญาเอกที่อเมริกา สนใจไปด้วยกันไหม" คุณชัชกล่าวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เจมี่เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ดวงตาสีเข้มหลังแว่นหนายังคงอ่านออกยากเช่นเคย เพียงแต่เจมี่ไม่นึกอยากจะค้นหาความหมายอะไรอีกต่อไปแล้ว

"ไม่ไปฮะ ผมต้องเรียนหนังสือ ทำงานทำการ"

"นายเคยอยากเป็นศิลปินวาดรูปมาตลอดไม่ใช่เหรอ ฉันผิดเองที่บังคับให้นายเรียนสิ่งที่ไม่ชอบ ลาออกแล้วไปเริ่มต้นใหม่กันไหม? ที่อเมริกามีมหาวิทยาลัยศิลปะดีๆ เยอะเลยนะ ขอร้องล่ะ ไปด้วยกันเถอะ"

"คุณชัช" เจมี่ถามเสียงสูงอย่างแปลกใจ "คุณเป็นอะไรของคุณเนี่ย"

"ฉัน…ฉันกำลังจะหย่ากับทิพย์เกสร" เขายอมตอบตามตรงในที่สุด "ฉันแค่อยากรู้ว่า ฉันยังมีโอกาสนั้นอยู่ไหม ฉันขอโอกาสอีกครั้งได้ไหม"

เจมี่ได้แต่นิ่งเงียบ กลับเป็นระบบที่เอ่ยขึ้น

[กรุณาตอบตกลงเพื่อจบภารกิจ]

"ไม่ฮะ" เจมี่ตอบอย่างมั่นใจ "ผมไม่ชอบที่เป็นแค่ตัวเลือกหนึ่งของใคร น่าสมเพชสุดๆ "

[กรุณาตอบตกลงเพื่อจบภารกิจ] ระบบย้ำ เจมี่เดินตรงไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ คุณชัชเดินเข้ามาขวางหน้าเขาอีกครั้ง

"ฉันไม่เคยมีอะไรกับทิพย์เกษรเลยนะ เราแค่แต่งงานกันในนาม…ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อปกป้องแกนะชื่นชีวา…"

"คุณชัช ผมไม่สนแล้วว่าเบื้องหลังการตัดสินใจของคุณมันคืออะไร ผมต้องการแค่ความจริงใจ" เจมี่กลืนน้ำตาอย่างยากลำบาก "ผมเกลียดโรงเรียนประจำ คุณบอกให้ผมไป ผมก็ไป ผมเรียนคณะที่คุณอยากให้เรียน ใส่เสื้อตัวที่คุณชอบ ทำผมแบบที่คุณชอบ อะไรที่คุณไม่ชอบผมก็ไม่ทำ ผมทนได้ ไม่เป็นไรเลย เพราะผมรักคุณ ถึงคุณจะเปลี่ยนไปผมก็รักคุณ ผมจำได้ทุกอย่าง ทุกนาทีที่เราอยู่ด้วยกัน ทุกความเจ็บปวด จนถึงตอนนี้ก็ยังรัก"

เจมี่ร้องไห้ออกมาในที่สุด "แต่คุณเคยถามความเห็นผมบ้างไหม คุณคิดว่าผมเป็นเด็ก จัดแจงทุกอย่างที่คิดว่าดีที่สุด คุณทิ้งผมไปแต่งงานกับคนอื่นง่ายๆ แล้วมาบอกว่าทำทุกอย่างเพื่อผม ไม่คิดเหรอว่าใครก็ทำให้ผมเจ็บปวดไม่ได้เท่าคุณ"

"ที่รัก…ฉันขอโทษ" ชัชวาลกระซิบเสียงแผ่วอย่างเจ็บปวด พยายามดึงเด็กหนุ่มเข้าสู่อ้อมอก แต่เจมี่ใช้แขนดันเขาออกเต็มกำลัง

"มาวันนี้ที่ทุกอย่างมันพังหมด คุณก็ยังมาบอกให้ผมลาออกไปไหนก็ไม่รู้อีก รู้ไหมทำไมผมถึงเกลียดเวลาคุณบอกว่าทำเพื่อผม เพราะผมรู้สึกว่าคุณกำลังทำทั้งหมดนี่เพื่อตัวเองมากกว่า"

ชัชวาลมองน้ำตาที่ไหลอาบหน้าเด็กหนุ่มอย่างทำอะไรไม่ถูก เขาไม่เคยเห็นชื่นชีวาร้องไห้มาก่อนเลย…

"จนถึงตอนนี้ วินาทีนี้ คุณยืนอยู่ต่อหน้าผม ตอนที่ทุกอย่างมันถล่มลงมา คุณก็ยังไม่เคยให้ความจริงใจกับผมเลย คุณปล่อยให้ผมยืนดูคุณเข้าหอกับคนอื่น คุณคิดว่าใจผมทำจากอะไร" เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ "คนรักกันเขาไม่ทำแบบนี้หรอก"

พูดจบเจมี่ก็เดินหันหลังจากไป ครั้งนี้อีกฝ่ายไม่ได้พยายามรั้งเขาไว้อีก ระหว่างพวกเขาราวกับมีบางอย่างแตกสลาย...

ชัชวาลยังคงยืนอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่ห่างไปเรื่อยๆ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกคุ้นๆ ราวกับเคยเจอกับเหตุการณ์นี้มาก่อน เขาจำความรู้สึกเจ็บปวดยามอีกฝ่ายเดินจากไปได้ ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมใจตัวเอง ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกนี้คืออะไร ตลอดชีวิตไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลย...

ประตูด้านหลังร้านก็พลันเปิดออกอีกครั้ง "ตัวเล็กกกก" เป็นชุนที่ออกมาพลางส่งเสียงเรียกไปด้วย

"อ่าว คุณชัช เห็นน้องผมไหม"

"เขา เขากลับบ้านแล้ว" ชัชวาลตอบ จริงสิ เด็กนั่นคงกลับบ้าน ไม่ได้ไปไหนไกล ชัชวาลถอนหายใจอย่างโล่งอก อาการคล้ายหัวใจถูกบีบรัดคล้ายคลายออกเบาๆ

"ฝากคุณชัชดูๆ เขาด้วยนะฮะ วันนี้เขาเจอเรื่องแย่นิดหน่อย"

"เรื่องอะไร" ชัชวาลที่กำลังพุ่งไปเปิดประตูรถเงยหน้าถามอย่างเป็นกังวล

"ก็ยัยป้าสติแตกบุกมาด่าเขา หาว่าเป็นกะเทยแย่งผัวชาวบ้านอะไรก็ไม่รู้ ประสาทฉิบหาย" ชุนสบถพลางถุยน้ำลายลงพื้นอย่างหัวเสีย เด็กหนุ่มเงยหน้ามองชัชวาล สีหน้ายิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม "ที่บ้านคุณมีใครรังแกเขาหรือเปล่า"

"ไม่" ชัชวาลตอบ "เขาเล่าอะไรให้เธอฟังบ้างหรือเปล่า"

ชุนมีสีหน้าครุ่นคิด "ก็ไม่" เขาส่ายหัว

"เพียงแต่เมื่อก่อนเขาดูสดใสร่าเริง ตอนนี้ก็ยังสดใสร่าเริงอยู่ เพียงแต่มันดู...พยายาม เหมือนเขาพยายามมาก คุณเข้าใจใช่ไหม"

"ฉัน...ฉันต้องรีบกลับบ้านแล้ว" ชายหนุ่มเปิดประตูรถก่อนขับออกไปอย่างรวดเร็ว

 

ชัชวาลพยายามขับรถตามหาเด็กคนนั้นด้วยความเป็นห่วง แต่ไม่พบ คงจะขึ้นรถแท็กซี่กลับไปก่อนแล้ว เขาเร่งเครื่องยนต์ เร็วเท่าที่จะเร็วได้บนท้องถนนที่การจราจรติดขัด ทว่าเมื่อถึงบ้านและเปิดประตูลงมา กลับพบคุณหญิงสอางค์ผู้เป็นมารดายืนกอดอกรออยู่

"คุณแม่..." 

"ว่าไง ตกใจมากเหรอที่เห็นแม่" คุณหญิงสอางค์กระซิบเสียงแผ่วเบาอย่างน่ากลัว "แกทำอะไรไว้ตาชัช" หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาใกล้ ก่อนตบหน้าลูกชายเต็มแรง

รอยแดงรูปฝ่ามือปรากฏที่ข้างแก้มของชายหนุ่ม แว่นตาเอียงกระเท่เร่ สีหน้าเขาไม่เปลี่ยน เพียงแต่ขยับแว่นให้เข้าที่เท่านั้น

"แกลืมแล้วเหรอ ตอนนั้นที่เราสามแม่ลูกนั่งร้องไห้กอดกันเพราะพ่อแกหนีไปกกอยู่กับไอ้เด็กเวรนั่น แกเคยพูดไว้ยังไง!! " คุณหญิงสอางค์ตวาดลั่น น้ำตาไหลพราก

"แกบอกว่า ต่อให้ใครไม่รักแม่แกก็จะรัก ใครไม่ดูแลแม่ ไม่สนใจแม่ แต่ก็จะดูแลแม่เอง แล้วดูสิ่งที่แกทำตอนนี้สิ" มือเล็กๆ ทุบลงไปบนร่างชายหนุ่มอย่างไม่ปรานี "แล้ววันนี้เป็นยังไง แกทำเหมือนที่พ่อแกทำไม่มีผิด ทำลายครอบครัวตัวเองเพื่อเด็กผู้ชายไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนเดียว แกอยากเห็นแม่ตายเหรอ ชัชวาล แกอยากเห็นแม่ตายนักเหรอ!!"

คุณหญิงสอางค์ร้องไห้ราวกับจะขาดใจ ชายหนุ่มกอดผู้เป็นมารดาไว้แน่น แววตาว่างเปล่า เอาแต่พึมพำว่า "ขอโทษครับ ขอโทษ ขอโทษ" ซ้ำไปซ้ำมา

"คุณแม่คะ มันคงเป็นความผิดทิพย์เอง ในเมื่อคุณชัชไม่ได้รักทิพย์ ทิพย์ก็จะเป็นฝ่ายไปเองค่ะ" หญิงสาวที่ยืนเงียบมาตลอดใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาเบาๆ

"ไม่ต้อง!! " คุณหญิงทิพย์เกสรประกาศลั่นก่อนผลักลูกชายออก "ไอ้ตัวการมันอยู่ไหน แม่จะไปลากคอมันมาประจานให้ชาวบ้านเขาได้รู้ไปเลย ไอ้เด็กอัปรีย์!! เลี้ยงเสียข้าวสุกแท้ๆ!! "

พูดจบก็สาวเท้าไปสู่เรือนเล็กทันที

"คุณแม่ครับ" ชัขวาลพยายามห้าม แต่ไม่เป็นผล

 

เจมี่ที่นั่งแท็กซี่กลับมาถึงบ้านก็นอนขดอยู่บนพื้น พยายามหลับสักตื่นเพื่อหวังจะให้ทุกอย่างดีขึ้นเหมือนที่ผ่านมา ป้านวลเปิดประตูเข้ามาแผ่วเบา "ชื่น เป็นอะไรไหมลูก สีหน้าดูไม่ดีเลย"

เจมี่รีบเข้าไปออเซาะหนุนตักป้านวลเหมือนลูกแมวทันที

"ป้านวลร้องเพลงให้ชื่นฟังหน่อยได้ไหมฮะ"

"ร้องเพลง? " หญิงวัยกลางคนหัวเราะเมื่อได้ยินคำขอ "อยากฟังเพลงอะไรล่ะ"

"เพลงอะไรก็ได้ฮะ" เจมี่ตอบ ป้านวลนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มร้องเพลงเสียงแหบพร่า มือเหี่ยวย่นลูบเส้นผมเขาไปด้วย

เจ้านกกาเหว่าเอย ไข่ไว้ให้แม่กาฟัก

แม่กาก็หลงรัก นึกว่าลูกในอุทร

คาบเอาข้าวมาเผื่อ ไปคาบเอาเหยื่อมาป้อน

ถนอมไว้ในรังนอน…

"เป็นอะไร ร้องไห้ทำไมลูก" ป้านวลถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยน้ำตา

"ผมอยากกลับบ้าน ผมเหนื่อยมาก…" เจมี่ตอบ "ผมคิดถึงคุณยาย…"

หญิงวัยกลางคนสุดจะเข้าใจว่ายายที่เด็กหนุ่มหมายถึงคือใคร แต่กระนั้นก็ลูบผมปลอบประโลม "ไม่ร้องนะ เป็นผู้ชายตัวโตขนาดนี้แท้ๆ "

เสียงโวยวายของใครบางคนดังขึ้นแว่วๆ ท่ามกลางความเงียบในยามราตรี ป้านวลชะเง้อชะแง้ไปทางหน้าต่าง

"เอ่อ ได้ยินไหมเจ้าชื่น หน้าเรือนใหญ่เหมือนมีใครเอะอะโวยวายอะไรกัน"

เจมี่ชะงักนิดหนึ่ง เขาเองก็ได้ยินมาสักพักแล้ว รู้สึกใจคอไม่ได้ยังไงชอบกล "คงจะเป็นป้าศรีทะเลาะกับผัวมั้งฮะ" เขาพูดถึงเพื่อนบ้านสองคนผัวเมียที่ชอบทะเลาะกันลั่นซอย

พูดยังไม่ทันขาดคำก็มีเสียงเดินตึงตังขึ้นบันไดมา จากนั้นประตูก็เปิดออก คุณหญิงสอางค์พรวดพราดเข้ามาในห้องพลางชี้หน้าด่าเขาไปด้วย "ไอ้ชื่น ไอ้เด็กเวร"

เจมี่ถูกกระชากหัวไปข้างหลังจนหัวคลอน ป้านวลตกใจจนยกมือทาบอก รีบยกมือห้าม "คุณหญิงสอางค์ คุณชัช!! อะไรกันคะ"

"คุณแม่ พอเถอะครับ มันไม่เกี่ยวอะไรกับไอ้ชื่นเลย มันเป็นความผิดผมคนเดียว"

"แกไสหัวออกไปจากบ้านลูกชายฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างงั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปที่มหาลัยแก ป่าวประกาศให้คนเขารู้กันทั่วเลยว่า แกมันเป็นกะเทยที่ชอบแย่งผัวชาวบ้าน!! "

เจมี่ได้แต่นิ่งอึ้ง หนังหัวเจ็บแปลบไปหมด

"นี่มันอะไรกันคะ นวลว่าคุณหญิงเข้าใจผิดแล้ว" ป้านวลยังคงพยายามเข้ามาขวางหน้า

"นังนวล แกเองก็รู้เห็นเป็นใจด้วยใช่ไหม" คุณหญิงสอางค์ชี้หน้าป้านวลก่อนมองเจมี่ด้วยแววตาดุดัน

"ชื่น...นี่มันอะไรกันลูก" ป้านวลเขย่าแขนเขาเบาๆ "ไม่จริงใช่ไหมลูก"

แต่การนิ่งเงียบของเจมี่เป็นคำตอบสำหรับทุกคำถามแล้ว

"โถ่เอ๊ย เวรกรรมแท้ๆ" หญิงวัยกลางคนพึมพำ สีหน้าเศร้าสลด ในวันอันเลวร้ายสุดๆ นี้ ไม่มีอะไรทำให้เจมี่เจ็บปวดได้เท่าสีหน้าป้านวลอีกแล้ว

"ฉันให้เวลาแกเก็บข้าวของคืนหนึ่ง ถ้าพรุ่งนี้ฉันมาแล้วยังเห็นแกอยู่ในบ้าน ฉันจะเอาตำรวจมาลากแกเข้าตาราง" พูดจบเธอก็หันหลังเดินฉับๆ ออกไปทันที

เจมี่ได้สติแล้วในที่สุด เขาถอนหายใจอย่างปลงๆ ก่อนเดินไปเอื้อมหยิบกระเป๋าเป้หลังตู้เสื้อผ้าแล้วเริ่มเก็บของทันที

[โฮสต์ คุณอยู่ห่างจากตัวเอกไม่ได้] ระบบเตือน

"เขาไล่ผมออกจากบ้านแล้ว จะให้ทำยังไง" เจมี่ตอบกลับในใจอย่างทำอะไรไม่ถูก

"ชื่น แกอยู่ที่นี่ไม่ต้องไปไหน ฉันจะไปคุยกับคุณแม่เอง" คุณชัชพูดก่อนรีบเดินออกจากห้องไป

"อย่าไปเลยนะชื่น" ป้านวลจับกระเป๋าเป้เขาไว้ "กลางค่ำกลางคืนมันอันตราย คุณหญิงแกก็เป็นแบบนี้แหละ ตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว ไม่พอใจก็ไล่ออกจากบ้าน ประเดี๋ยวพอเย็นลงก็ลืมหมดแล้ว"

"ความจริงพี่ชุนชวนผมไปอยู่ด้วยมาพักใหญ่แล้ว ห้องข้างบนร้านก็ออกกว้างขวาง เอาไว้ให้เรื่องสงบผมจะกลับมานะฮะ ป้านวล" เจมี่ฝืนยิ้มอย่างยากลำบาก

"เฮ้อ…" ป้านวลมองหน้าเขาอย่างหนักใจ "บางทีไปอยู่ที่อื่นสักพักก็ดีเหมือนกัน ไฟกำลังแรง ไว้คุณหญิงแกใจเย็นแล้วค่อยกลับมานะลูกนะ"

เจมี่บีบมือป้านวลเบาๆ ก่อนเดินออกจากห้องไป

 

เที่ยงคืนกว่าแล้ว เจมี่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเดินไปที่ไหนเหมือนกัน เขาแค่เดินไปเรื่อยๆ สองข้างทางในเมืองกรุงไม่เคยเงียบเหงาว้าเหว่ มีคนตั้งวงดื่มเหล้ากันบ้างประปราย แต่ป่านนี้รถเมล์คงหมดแล้ว คงต้องโบกแท็กซี่ไปร้านชุน

ระหว่างที่เดินๆ อยู่ก็มีรถคันสวยแล่นเลียบเคียงอยู่ข้างๆ ก่อนชะลอความเร็วแล้วเปิดกระจกลง

เขาเหลือบมองเล็กน้อย ใบหน้าคนขับซ่อนอยู่ในเงามืด

"ขายไหม" ชายบนรถถามเสียงแผ่วๆ

เจมี่ไม่พูดอะไร ได้แต่เดินต่อไป เวลานี้เป็นเวลาออกหากินของสิ่งมีชีวิตยามค่ำคืน เจมี่โตในเมืองกรุงย่อมไม่ประหลาดใจเท่าไหร่

รถคันนั้นขับตามอยู่ครู่หนึ่งก่อนแล่นจากไป แต่สักพักก็วนกลับมาใหม่

"ขายไหมน้อง"

"ไม่ขาย" เจมี่หันไปตวาดอย่างเหลืออด "สภาพผมเหมือนกะหรี่ตรงไหน"

เจมี่ก้มลงสำรวจตัวเองที่อยู่ในชุดนอนลายตารางหมากรุก เขาโดนไล่ออกจากบ้านทั้งที่กำลังจะเข้านอน ไม่ทันได้เปลี่ยนชุดอะไรทั้งสิ้น หน้ายังคงพอกแป้งขาวโพลนเหมือนผีจีน ไม่รู้ไอ้หื่นนี่คิดอะไรอยู่กันแน่

รถยนต์เคลื่อนจากไปอีกรอบ เจมี่เดินไปจนถึงสะพาน รถอีกคันขับมาเลียบๆ เคียงๆ ก่อนชะลอรถ คนขับไขกระจกลง

"บอกว่าไม่ขาย ไม่ขายโว้ยไอ้บัดซบ!" เจมี่ตวาดลั่น ปาดน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความแค้นใจ คืนนี้มันหนักหนามากจนแทบยืนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

ทว่าข้างในรถกลับเป็นคุณชัช "ขึ้นมาก่อน" เขาบอกเสียงเข้ม

เจมี่ยังคงเดินตรงไปข้างหน้า ฝีเท้าก้าวเร็วขึ้น อีกฝ่ายจอดรถตัดหน้าเขาก่อนก้าวเดินลงมา เจมี่พยายามเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง แต่กลับถูกคว้าเข้าสู่อ้อมกอดแข็งแกร่งของคุณชัชแนบแน่น มันอบอุ่นมากจริงๆ อบอุ่นจนเขาไม่สามารถขัดขืนได้

"ฉันขอโทษ ขอโทษที่ปกป้องแกไม่ได้ ขอโทษที่เป็นคนรักแย่ๆ ทำให้แกต้องเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า ขอโทษที่ไม่เคยสนความรู้สึกแกเลย..."

เจมี่สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของคุณชัช แม้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปแค่ไหน แต่ทุกครั้งที่คนรักกอดเขา มันก็ยังรู้สึกแบบเดิมเสมอ

รู้สึกราวกับได้พบบ้าน…

"ฉันรักแกนะ…ชื่นชีวา"

 

 

_____________________________

 

 

Talk

แง T_T จริงๆ แล้วบางครั้งสาเหตุที่ทำให้คนเราเลิกกันมันก็มาจากเรื่องเล็กๆ นี่แหละ 

จะปีใหม่แล้ว อย่าลืมดูแลใจตัวเองและคนที่รักคุณนะคะทุกคน 

ป.ล เรื่องนี้กลับไปรีไรท์ตอนเก่าๆ อยู่เรื่อยๆ เพราะบางครั้งก็รู้สึกว่าเขียนเพลินจนเลอะเทอะไปหน่อย ดังนั้นถ้าใครกลับไปอ่านแล้วเนื้อหาไม่เหมือนเดิมก็ตามนี้นะจ๊ะ

ป.ล 2 คุณชัชโดนด่าจนร้องไห้แน้วว เบาได้เบา สงสารคนแก่เด้อ

#ไรท์

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

258 ความคิดเห็น

  1. #220 MitsukiCarto (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 มกราคม 2564 / 20:46
    แค่บอกเรื่องนังนั่นทำอะไรไว้บ้างกับแม่ตัวเองก็สิ้นเรื่องแล้ว!
    #220
    0
  2. #173 NightHeart (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2563 / 22:22
    ก็คืออ่านตอนนี้ปึ้บ เพลงมันก็ขึ้นมาในหัวเลยอ่า

    "คนรักกันไม่ทำอย่างนี้~ มีน้ำใจให้กันได้มั้ย~ ลืมรึไง~ ว่าเราเป็นอะไรกัน~"
    #173
    0
  3. #139 Aconite_ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 23:32
    เหมียนหมามากฉัน รับรู้ได้ถึงความเหนื่อยของน้อง พอกันทีกับคุณชัช ;-;
    #139
    0
  4. #137 w21_s (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 11:35
    ขอวาร์ปไปโลกหน้าค่ะ
    #137
    0
  5. #136 BBB99 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 19:29
    คุณชัชจะเป็นแบบนี้จริงๆเหรอ คือไม่ได้เรื่องอะไรเลย จัดการอะไรไม่ได้สักอย่าง ปล่อยให้คนทำร้ายน้องแล้วตัวเองทำแค่มองเฉยๆ ขอโทษที่ช่วยไม่ได้ ไม่ผ่านนะคุณชัช เทค่ะ เทพระเอกกกก แง่งง
    #136
    0
  6. #135 Basa_7638 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 19:27

    รอตอนต่อไปค่ะ นิยายมีมิติของตัวละครดีมากเลย
    #135
    0
  7. #134 Silabun (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 19:09
    รอตอนต่อไปอยู่นะคะ สู้ๆ
    #134
    0