ปราบนายตัวร้ายด้วยรัก [Yaoi][ระบบ]

ตอนที่ 2 : พานพบระบบโค้ดเนม แอสตร้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 224 ครั้ง
    11 มี.ค. 63



 

ในความรู้สึกนุ่มสบายนั้น จะว่านานก็นาน จะว่าสั้นก็สั้น เจมี่รู้สึกเหมือนตัวเขากำลังจมดิ่งลงไปอ้อมกอดอันอ่อนโยนของสายน้ำ เขาไม่เคยรู้สึกมีความสุขขนาดนี้มาก่อนเลย

แต่ไม่ทันไรเขากลับเริ่มลอยสูงขึ้นอย่างช้าๆ เมื่อเขาพยายามลืมตาขึ้นมองก็พบว่าตัวเองกำลังจมอยู่ใต้น้ำสีฟ้าใส แต่กลับไม่รู้สึกอึดอัดและหายใจได้ปรกติ

เจมี่กำลังลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ แสงสว่างใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นท้องฟ้ากว้างใหญ่ เขารู้สึกได้ถึงรสเค็มในปากและกลิ่นเกลือในอากาศ โชคดีที่ไม่ได้อยู่ในน้ำลึกมาก เจมี่รีบตะเกียกตะกายเข้าฝั่ง แล้วลุกขึ้นยืนพลางมองไปรอบๆ

รอบกายเป็นชายหาดกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ทรายสีขาวบริสุทธิ์แบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต น้ำทะเลก็เป็นสีฟ้ามรกตสดใสมาก เขาย่อตัวลงเล็กน้อยสัมผัสกับพื้นทราย ขณะที่เขากำลังคิดว่าที่นี่คือสวรรค์หรือเปล่าก็ได้ยินเสียงประกาศเรียบเฉยไร้ความรู้สึกเหมือนหุ่นยนต์ในหนัง

[ขอแสดงความยินดีด้วย คุณคือคนดีผู้ได้รับเลือก ฉันคือระบบส่วนตัวของคุณ โค้ดเนมแอสตร้า ยินดีรับใช้]

เจมี่งุนงง เขาพยายามมองไปรอบตัวแต่ก็ไม่พบใคร แล้วได้รับเลือกอะไร ที่นี่มันที่ไหน?

"คุณอยู่ไหนน่ะ" เจมี่ตะโกนไปรอบๆ "ที่นี่ที่ไหน สวรรค์เหรอ"

[ที่นี่ยังไม่ใช่สวรรค์] เสียงนั้นตอบ ซึ่งทำให้เจมี่ปวดหัวขึ้นมาทันที สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้คือได้ช่วยเด็กสองคนขึ้นมาจากน้ำ แล้วก็จม แล้วก็ความรู้สึกสบายพวกนั้น เขายังไม่ตายอีกหรือนี่

"แล้วที่นี่คือที่ไหน ทำไมผมมาอยู่ที่นี่" เขามองไปรอบตัว ไม่มีคนสักคนเดียว ไม่มีเตียงผ้าใบหรือร้านอาหาร ในทะเลไม่มีเศษขยะลอยฟ่อง ไม่มีโรงแรม ไม่มีอะไรเลยนอกจากทะเล ชายหาด และต้นมะพร้าว

[ที่นี่ก็คือชายหาด] ระบบตอบด้วยเสียงไร้อารมณ์เหมือนเดิม

เจมี่ "…"

[ที่นี่คือที่ที่คุณสามารถใช้เวลาพักผ่อนได้ชั่วคราวก่อนจะต้องเดินทางต่อ หากจะอธิบายให้เห็นภาพ ฉันคิดว่าที่นี่มีความคล้ายกับสถานีรถไฟบนโลกมนุษย์นั่นเอง]

"โลกมนุษย์..." เจมี่พึมพำ

"งั้นผมตายแล้วสินะ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ถ้าระบบอะไรนั่นพูดมาอย่างนี้เขาคงต้องตายแล้วแน่นอน แล้วยายเขาจะอยู่อย่างไงคนเดียว น้ำตาค่อยๆ ไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้จนต้องทรุดตัวลงกับพื้นทรายพลางยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้

[แม้ร่างกายมนุษย์เป็นของชั่วคราว สูญสลายได้ แต่พลังงานนั้นเป็นอมตะ ฉันต้องขอบอกตามตรง ใช่ คุณตายแล้ว และไม่ คุณยังไม่ตาย]

ระบบกล่าวต่อ [แต่ด้วยความดีที่คุณได้สั่งสมไว้บนโลกมนุษย์เมื่อครั้งมีชีวิต คุณจึงได้รับสิทธิพิเศษที่จะออกเดินทางทำภารกิจบางอย่าง เพื่อให้ความตายเป็นเรื่องน่ารื่นรมย์มากขึ้น]

"ภารกิจอะไร? แล้วถ้าผมไม่อยากทำล่ะ" เจมี่ถามอย่างเหม่อลอย

[หากคุณตัดสินใจไม่รับภารกิจ คุณก็จะเดินทางไปจากชายหาดแห่งนี้ เผชิญหน้ากับความไม่แน่นอนของการเวียนว่ายตายเกิดและการลืมเลือนอย่างกล้าหาญ ซึ่งแน่นอนว่าคุณมีสิทธิ์ปฏิเสธข้อเสนอสุดพิเศษของเรา ทางเลือกเป็นของคุณ เจมี่]

"ผมต้องทำอะไร ทำแล้วผมจะได้อะไรเหรอ"

[ภารกิจอันยิ่งใหญ่คือการทำลายความชั่วช้าสามานย์ กอบกู้จิตใจมนุษย์ที่ถูกมารร้ายครอบงำด้วยความดีและหัวใจที่อบอุ่นของคุณ]ระบบกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

[หากคุณทำสำเร็จแต้มบุญก็จะสูงขึ้น เมื่อสูงถึงระดับที่กำหนด คุณสามารถนำไปแลกของรางวัลทางจิตวิญญาณได้]

ระบบพูดอะไรยาวเหยียด เจมี่ไม่มีกะจิตกะใจจะฟังเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้เขาคิดถึงแต่ยาย ป่านนี้จะกำลังนั่งรอเขากลับมากินข้าวหรือเปล่ามีใครเจอศพเขาหรือยัง

เดี๋ยวนะ เจมี่คิด เมื่อกี้ระบบบอกว่าอะไรนะ ของรางวัลทางจิตวิญญาณงั้นหรอ?

"ของรางวัลทางจิตวิญญาณคืออะไร คืนชีวิตเดิมให้ผมได้ไหม ยายผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีผม" เจมี่เงยหน้าถามความว่างเปล่ารอบๆ ตัว เขาอ้อนวอนทั้งน้ำตา

[ของรางวัลทางจิตวิญญาณนั้นมีหลากหลาย บางทีคำที่ใช้อธิบายได้ดีที่สุดในโลกมนุษย์อาจจะเป็นคำว่า 'พร'บางคนเลือกสวรรค์ บางคนเลือกความร่ำรวย บ้างขอให้ได้อยู่กับคนรัก แต่ใช่แล้ว ในอดีตเคยมีโฮสต์บางท่านขอกลับไปใช้ชีวิตในร่างเดิม]

"เยส!!!!" เจมี่ตะรีบเกียกตะกายลุกขึ้นทันที ถ้าระบบมีร่างกายเจมี่คงเข้าไปกอดเธอแล้ว

ขอบคุณความเป็นคนดีของเขาที่ทำให้เขาได้รับโอกาสอีกครั้ง ไม่ว่าจะต้องทำอะไร เจมี่ต้องทำให้ได้ เพราะว่ายายกำลังรอเขาอยู่

"ว่าแต่ แล้วผมต้องทำยังไงหรอครับ"ดูเหมือนเขาจะต้องช่วยคนที่กำลังโกรธแค้นหรือกำลังจะทำชั่วอะไรแบบนั้น

[ในโลกมากมายที่ไกลแสนไกลและแตกต่างกันทั้งมิติและเวลา ใครบางคนกำลังถูกความแค้นใจ ความโกรธ ความน้อยเนื้อต่ำใจและความคับแค้นใจครอบงำ ระบบจะส่งคุณเข้าครองร่างผู้ใกล้ชิดของคนคนนั้น หน้าที่ของคุณคือใช้จิตใจอันดีงามของคุณละลายความแค้นและความยึดติดของพวกเขา นำเขากลับมาสู่เส้นทางที่ดีงามและถูกต้อง]

[คุณต้องการรับภารกิจพิเศษหรือไม่]

"รับครับ" เจมี่ตอบอย่างไม่ต้องคิดเลยทีเดียว"ผมจะทำ"

[คุณต้องการพักผ่อนให้สบายใจก่อน หรือต้องการออกเดินทางทันที]ระบบถามเสียงเรียบ

"ไปเลยครับ ไปเดี๋ยวนี้"เจมี่รีบตอบ เขาต้องการกลับบ้านให้เร็วที่สุด

[ภารกิจของโลกจะถูกแจ้งเมื่อคุณเข้าครองร่างเรียบร้อยแล้ว ในโลกแรกที่คุณต้องไปนั้น ระบบจะเลือกความยากระดับต่ำก่อนเพื่อให้โฮสต์สามารถปรับตัวเข้ากับการทำภารกิจได้อย่างราบรื่น ระบบกำลังนับถอยหลังโหลดคุณเข้าสู่โลกใน 5 4 3 2 1]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 224 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

147 ความคิดเห็น

  1. #64 dear1093 (@dear1093) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 07:29
    แล้วน้องจะไม่โดนเผาก่อนเหรอ กว่าจะทำภารกิจเสร็จ? หรือมีร่างใหม่โผล่มาเลย
    #64
    0
  2. #56 Love yourself (@nc102030) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 23:21
    เอาน้องกลับมาให้พ่อได้มั้ยอะ?
    #56
    0
  3. #8 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:47
    ผู้ชายที่น้องเดินชนน่าจะเป็นพ่อของน้องนะ
    #8
    1
    • #8-1 Jousei_0211 (@Jousei_0211) (จากตอนที่ 2)
      10 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:06
      เจอน้องแปปเดียวก็เสียน้องไปแล้ว คุณพ่อ ฮืออออ
      #8-1